‘A Wind of Change’ door deze blog? – Poll

Niet alleen door veel levens in de maatschappij zou een ‘Wind of Change’ – zoals gesteld in mijn Nieuwjaarsoverdenking – niet misstaan. Ook bij de meer praktische zaken rondom ons en in de vele media om ons heen zou een ‘fris windje’ wonderen kunnen doen.
Nu ik in de afgelopen dagen een beetje bezig ben geweest ook deze blogsite een beetje ‘technisch’ te bekijken omdat er hier en daar toch wel wat veroudering zichtbaar (b)lijkt, komt de vraag ook hier opzetten: “Wordt het niet eens tijd voor vernieuwing?”
Ik ben hier eigenlijk altijd een tegenstander van geweest.
Vanaf het begin was voor mij duidelijk dat het hier louter en alleen om de TEKST gaat.
Mijn schrijfsels in de vorm van artikelen, columns, ‘essays’, documenten of andere omschrijvingen van deze uitingen zijn uiteraard… bedoeld om te lezen!
Soms illustreer ik mijn artikelen met afbeeldingen als dit bij het stukje past en het misschien uitnodigt tot lezen.
Want ik weet: uitsluitend lappen tekst zijn saai.
Hoe concreet en uitnodigend een pakkende titel ook kan zijn; zodra een (matig) geïnteresseerde lezer zonder enige onderbreking door meerdere schermen met alleen tekst moet ‘scrollen’ dan komt er altijd een punt van concentratieverlies.
Met het risico dat deze lezer denkt: “Pfff… Even genoeg, ik kom later wel eens terug.”
Om dat vervolgens te vergeten…
Soms kondig ik het vooraf al even aan: “Dit wordt (weer eens) een fors artikel!”
Zodat de lezer vooraf kan bepalen of die er op dat moment zin en tijd voor heeft om eraan te beginnen.
Maar nieuwe (onbekende) lezers haken misschien wel direct af.
Om nooit meer terug te komen bij deze blog omdat de inhoud wel een al te hoog doorzettingsvermogen lijkt te vereisen…

Tja…

Ik heb ook al vaker gezegd: “This is me… Take it or leave it.”
Het is voor mij lastig en vaak onmogelijk om in enkele regels mijn ‘boodschap’ te presenteren.
Kijk maar weer naar deze tekst… Al een ‘halve A4’ en ik begin pas!
Maar het is ook gewoon een ‘manier van’. Een ‘stijl’. Mijn stijl!
Ik schrijf geen commerciële columns waarin ik me moet beperken tot een maximaal aantal woorden. Het zou me vermoedelijk gek maken van de zenuwen hoe ik mijn tekst binnen zo’n kader moet zien te proppen…
Ik heb letterlijk die vrijheid nodig om me te uiten. Zeker schriftelijk.
Daar zal ik dus niets aan (willen) veranderen.

Wat ik wel kan doen is het uiterlijk van deze blog een beetje ‘opleuken’.
Misschien het uiterlijk een beetje ‘pimpen’?
Met een andere achtergrond, titelbalk bovenaan (‘John blijft maar on walken…’), meer plaatjes, (muziek-) video’s – wat  ik al een keer heb geprobeerd maar weer mee gestopt – en nog wat ‘toeters en bellen’ om een bezoek aan dit ‘Avontuur’ tot een feest te maken…
Hoewel deze gratis versie van het WordPress blogsysteem minder mogelijkheden biedt om erg veel toe te voegen en ik de reclame (die je ziet zonder ‘ad-blocker’) niet kan omzeilen.
Ik twijfel wel degelijk of het niet eens tijd is om ook het uiterlijk – wat sinds het begin van deze blog in 2015 in deze vorm nooit is veranderd – aan te gaan passen.
Zelfs overweeg ik om over te stappen naar de volledige versie van WordPress op een betaalde webhoster. Dat kost geld maar dan verdwijnt de reclame en krijg ik opeens veel meer opties om het uiterlijk aan te passen en dingen toe te voegen.

Maar de twijfel dat het daar allemaal niet om draait en uiteindelijk toch alleen maar om de tekst… die niet verandert… houdt mij tegen.

HELP!

Daarom voeg ik er maar weer eens een ‘poll’ aan toe.
Terwijl ik zelf de komende weken een beetje ga nadenken wat ik zelf wil, hoop ik dat de lezers ook een beetje willen meedenken.
In onderstaande poll heb ik een aardig lijstje met verander-punten opgesomd.
Je hebt de vrijheid om ALLES te kiezen wat je wilt!
Het gaat namelijk niet om slechts één belangrijke verandering. Misschien is het een combinatie van meerdere punten die deze blog (opeens) veel ‘leuker’ maakt.
Dus: ga je gang en doe mee aan deze ‘Poll of Change’!
Stemmen is altijd geheel anoniem. Ik kan met geen mogelijkheid zien waar een stem vandaan komt.
Maar uiteraard ben je vrij om daarnaast ook even een inhoudelijke reactie toe te voegen als aanvullen op je keuze. Of jouw reden waarom je niet wenst mee te doen.
Hoewel de keuze ook aanwezig is om te zeggen: “Niets veranderen, ik vind alles goed zo.”
Alle reacties zijn zeer welkom!

Bij voorbaat dank.

Over een paar maandjes (of misschien wel eerder als ik er zelf al uit ben) sluit ik de poll af en zal ik evalueren wat er wel of niet gaat gebeuren met het uiterlijk van deze blog.

Advertenties
Geplaatst in Algemeen | Tags: , , , | 2 reacties

Citaat van de dag

“Soms bouwen mensen muren om zich heen. Niet om mensen buiten te houden, maar om erachter te komen wie er genoeg om ze geeft.”
@Filosoof

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Laat de tijd niet sneller gaan dan het ritme van je hart.”
– Desiree Mekke

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Nieuwjaarsoverdenking 2019 – “The Wind of Change”

Gelukkig Nieuwjaar!
Sretan Nova Godina!
Happy New Year!

 

Zo, dat was het weer voor deze ‘Nieuwjaarsoverdenking’.
Tot volgend jaar maar weer! 🙂

Euh…
Wil ik me er dit keer zo makkelijk van af maken?
Nou… eerlijk gezegd zou dat dit keer de beste manier zijn!
Aangezien ik tegenwoordig veel meer en beter ‘bij de dag leef’, kan ik onmogelijk nu al een Overdenking maken voor het nieuwe kalenderjaar wat voor me ligt!
Dat jaar is vandaag (donderdag 3 januari) nog geen volle drie dagen oud…
En eerlijk gezegd heb ik de eerste twee dagen nou niet zo veel bijzonders gedaan om daar uitgebreid verslag van te doen.
En een terugblik op het oude jaar 2018 lijkt me ook tamelijk overbodig omdat ik de afgelopen maanden zo veel heb geschreven over mijn ‘verbeterde gemoed’, alle voor mij belangrijke bezigheden zoals de vier trainingen bij Vivenz en de beslommeringen rondom mijn fysieke gezondheid.
Het zou dan alleen maar weer een oprakelen van ‘oud nieuws’ zijn, wat sommige columnisten misschien verplicht zijn aan hun achterban maar wat ik eigenlijk liever achter me laat.
Want dat hoort ook bij mijn verbeterde ‘bij de dag leven’.
‘Don’t look back in anger…’
Sorry John Osborne… Jouw boek heb ik in 1977 al gelezen. Voegt niets nieuws meer toe.

Dus… Niet terugkijken en niet vooruitblikken…
Wat blijft er dan nog over voor een ‘Nieuwjaarsoverdenking’?

Heb ik dan ook helemaal geen goede voornemens?
Vind ik het echt allemaal helemaal perfect zoals het nu gaat?
Geen enkel ideetje om iets te gaan doen de komende tijd?
Of misschien zelfs alleen maar morgen?
Of vanmiddag…?
Euh… Nee, eigenlijk niet…
Althans niet zo concreet dat ik dit zou willen en kunnen delen in deze blog.
Dan moet het toch ook nog wel iets van ‘eeuwigheidswaarde’ hebben… 😉

Aan ‘goede voornemens’ heb ik sowieso nooit iets gedaan.
Dat is uiteraard de grootst mogelijke onzin.
Al ver voordat ik wat meer ‘bij de dag’ ben gaan leven was ik hier een fel tegenstander van.
Als je wilt stoppen met roken dan wacht je niet tot 1 januari.
Ook de noodzaak om af te vallen was natuurlijk al veel eerder aanwezig.
Die symbolische datum voor echt ‘goede voornemens’ is alleen maar een extra drogreden om al feestend en proostend het vuurwerk en de knallende champagnekurk van een behoorlijke ondergrond te voorzien. Want alle ‘goede dingen’ kun je elke dag beginnen.
Elke dag MOET je proberen ‘goede dingen’ te doen.
Die massale symboliek op bepaalde data in een kalenderjaar is zacht gezegd een beetje kinderachtig…
Daarom heb ik hier nog nooit aan meegedaan.
En dat zal ik nu dan ook niet opeens wel gaan doen natuurlijk…

Maar ik moet natuurlijk wel eerlijk zijn tegen mezelf.
De vraag: ‘Vind ik het echt allemaal helemaal perfect zoals het nu gaat?’ is een heel legitieme vraag.
Want: Nee, dat vind ik niet.
Het is (en was, toen ik het ontwaarde) goed zoals het is.
Want ik heb te veel jaren getwijfeld en ‘gevochten’ tegen het ‘leven’ wat me was overkomen.
Ik heb eindelijk een mooie ‘rust’ gevonden om mezelf die betere plek te gunnen en te geven die ik verdiende. Dat heeft me echt heel erg goed gedaan.
Maar als ik het daarbij nu verder laat zitten… Elke dag maar weer herhalen: “Het is goed zo.”…
Dan zeg ik eigenlijk ook dat ik de rest van mijn leven ga besteden met… wachten op mijn dood.
Want dat is natuurlijk het feit als ik niets nieuws (meer) wil ondernemen.
En dat is niet zo.
Ik wil wel degelijk (eindelijk) weer eens wat nieuwe ontwikkelingen ervaren.
Maar welke?
Wat moet ik daarvoor gaan doen?
Wat KAN ik daarvoor doen?

Dat het afgelopen jaar voor mij dus wel degelijk een keerpunt is geweest in mijn persoonlijke leven, zal wel duidelijk zijn. Ik zie en voel dat in ieder geval erg sterk.
Dat ik hiermee nieuwe voorwaarden heb geschapen; een nieuwe ruimte heb gecreëerd waarin nieuwe dingen kunnen komen, dat voelt bij mij als vanzelfsprekend.
Langzaam maar zeker voel ik duidelijk weer wat ‘kriebels’ opkomen om nieuwe dingen te gaan ondernemen. Maar meer dan ‘kriebels’ zijn het nog niet.
Ik heb op dit moment echt nog geen flauw idee wat voor ‘nieuwe dingen’ dat kunnen zijn.

Vorig jaar had ik mijn zinnen op een nieuwe activiteit gezet: ‘ervaringsdeskundigheid’.
Om met de kennis verzameld in mijn ‘rugzak’ ook anderen weer ‘op weg’ te helpen.
Die activiteit lijkt vooralsnog niet haalbaar.
Maar deze blog is en blijft natuurlijk een belangrijk medium om daarin al mijn ‘ervaringen’ te kunnen delen. Dat zal ik dan ook zeker blijven doen.
En van daaruit zal ik langzaam maar zeker proberen om toch ook wat meer persoonlijk de aandacht te gaan vestigen op noodzakelijke veranderingen.
Want nu ik er zelf redelijk in ben geslaagd om persoonlijk noodzakelijke veranderingen te realiseren, lijkt het mij logisch om dit te kunnen, mogen en zelfs moeten delen met mijn omgeving.
In de momenteel beperkte kring waarin ik verkeer heb ik al de nodige positieve gevoelens terug mogen ontvangen. Dus ik weet dat ik er redelijk klaar voor ben.
Klaar om mijn ‘goede gevoel’ te verspreiden om meer mensen de zo hard nodige hoop op positieve veranderingen te geven.
In de met sneltreinvaart ‘verhardde’ samenleving lijkt dit een noodzaak geworden om samen te kunnen overleven. Met of zonder ‘geel hesje’…

Er moet een heel andere wind gaan waaien.
Geen wind vanuit het oosten, het westen, het zuiden of het noorden.
Geen wind van links of rechts.
Het moet de wind van verandering worden die mensen weer positieve moed in blaast.

Waai je mee?
Met:

“The Wind Of Change”! 🙂

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Er komt een grote hoeveelheid vrijheid naar je toe als je niets persoonlijk aantrekt.”
– Don Miguel Ruiz @4Positiviteit

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Iedereen die je ontmoet heeft uitdagingen en angsten die jij niet kent.
Wees vriendelijk. Altijd.”
@Filosoof

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Iedereen zou opnieuw geboren moeten worden op de eerste dag van januari.
Begin met een frisse, blanco pagina.”
– Henry Ward Beecher

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Citaat van de maand

“Positief zijn betekent niet het negeren van het negatieve.
Het betekent het accepteren van en leren omgaan met het negatieve.”
@Filosoof

Geplaatst in Citaten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Ook deze tijd zal eenmaal de goede oude tijd worden.”
– Godfried Bomans

Geplaatst in Citaten | Tags: , | Een reactie plaatsen

Restflits 30 december 2018

Vandaag in de Restflits:
– Restafval
– Het einde van de papieren kranten – Dordt Centraal
– Vuurwerk
– Azijnzeikers?
– Wat nog Rest

Restafval

Zal ik het in deze laatste ‘Restflits’ van 2018 nog maar eens over een goede afvalscheiding gaan hebben? Wat we wel of niet goed doen met de geboden opties van de Gemeenten? Over de gegroeide variatie aan gekleurde containers die we een plekje moeten geven in de beperkte ruimte van ons (eigen) huisje?
Ik heb daar al eens eerder over geschreven en de ‘vervolgen’ worden bij mij meer regel dan uitzondering.
Zo ook het volgende onderwerp waarin ik het nog maar weer een keer over ‘Het einde van de papieren kranten’ ga hebben…
Maar…
Onder dit kopje ‘Restafval’ wil ik het niet weer letterlijk over ons ‘afval’ hebben.
Zelfs niet nu ik al weet dat de Gemeenteheffing die we moeten betalen voor de verwerking van dat afval komend jaar weer omhoog gaat. Net zoals zo veel primaire levensbehoeften die in 2019 duurder worden…
Ik heb het recent al even gehad over mijn hoofdbrekens om elke maand financieel te ‘overleven’…
Terwijl vele mensen zoals ene Rutte maar blijven lachen en brullen dat we het in Nederland allemaal zo verschrikkelijk goed hebben. Beter dan waar dan ook in de hele wereld!
Tja…
“Welterusten meneer de minister-president! Slaap zacht!”
Gelukkig ‘slaap’ ik niet en blijf ik alert op de echt belangrijke dingen in het leven.
Dat heb ik door schade en schande moeten leren maar dat heeft me wel een geweldige opluchting gegeven. Een opluchting die ruimte heeft gemaakt in mijn gedachten zodat ik alle negativiteit een minder belangrijke plaats kan geven.
Wat iets anders is dan mezelf op een ‘roze wolk’ wanen en de bestaande negativiteit negeren!
Want dat maken die notoire ‘azijnzeikers’ er dan weer van als ik begin te praten over de positieve kanten van het leven.
Daarover heb ik het dan ook nog even in deze ‘Restflits’.

Eigenlijk wil ik in deze ‘laatste Flits van 2018’ nog even ‘dumpen’ wat ik kwijt wil van de laatste Restjes 2018. Hoewel totaal onbelangrijk en irrelevant omdat “elke dag een nieuw jaar” begint.
Dat zeg ik ook zo vaak!
Elke jaarwisseling, elke verjaardag… Het zijn feitelijk door mensen verzonnen momenten om een feestje te kunnen vieren. Want wat is een wereld zonder feestjes? Saai toch?
Juist…
Misschien leven veel mensen dan zo verkeerd en tegen hun eigen natuur in dat ze die feestjes nodig hebben als de spreekwoordelijke ‘krenten in de pap’?
Omdat die ‘pap’ voor hen zo smerig is dat ze die zonder die ‘krenten’ niet weg krijgen?
Is dit eigenlijk niet verschrikkelijk droevig?
Dat mensen zo’n gedwongen ‘smerig’ leven moeten lijden?
Nou…
Zo voelde ik het natuurlijk zelf het grootste deel van mijn leven ook.
Als ik in zomervakanties mijn gebruikelijke uitspraak deed dat ik feitelijk “11 maanden van het jaar puur overleef om die ene maand in Kroatië pas echt te leven…”
Zo voelde ik dat echt.
En ik weet eigenlijk wel zeker dat de meeste mensen zoiets voelen. En op die manier leven.
Een jaar vol met verplichtingen, ongewenste maar onvermijdelijke gebeurtenissen die moeten worden doorstaan. Om af en toe – tijdens vakanties, feestjes en andere ‘hoogtepunten’ – even te genieten.
Het is eigenlijk… ‘normaal’ geworden!
En dan vinden vrijwel alle mensen het gek dat ze soms ‘ziek’ worden.
Niet alleen fysiek maar vooral ook mentaal.
Want niet iedereen kan het leven volhouden met uitsluitend een handjevol ‘krenten’ in die pap.
Krenten… die ook steeds zeldzamer worden en voor velen zelfs… ‘onbetaalbaar’…
Daarom dump ik in deze Restflits nog even wat ‘Restafval’.
Een paar negatieve punten op mijn lijstje. Om ‘schoon schip’ te maken.
En om het (relatieve) nieuwe jaar alvast in te luiden met een nieuw elan. Nieuw ‘vuurwerk’.
Ook daar heb ik het nog even over.
Nieuw vuurwerk van De Rest!
Het Avontuur is namelijk nog niet ten einde.
Alleen nog even wat meer ruimte maken en me ontdoen van wat ‘Restafval’. 😉

Het einde van de papieren kranten – Dordt Centraal

Een van mijn (wekelijkse) ergernissen is het al dan niet ontvangen van de ‘papieren kranten’ waar ik recht op heb.
Ik schrijf regelmatig over mijn dagblad (‘AD De Dordtenaar’) waar ik een abonnement op heb.
De bezorging daarvan verloopt prima, hoewel ook daarin wel eens gaatjes vallen.
Meestal gaat het dan om een onverwachte ziekte van de bezorger of gewoon… het blijkbaar onverwachte directe stoppen met bezorgen door die persoon.
Een vervanger is dan niet altijd op tijd te vinden.
Bij een nieuwe bezorger kan het dan ook nog eens voorkomen dat die in het begin adressen overslaat omdat die de routine nog niet heeft.
De oplossing was vroeger simpel: als je vroeg genoeg belde of een bericht stuurde dan kwam de centrale verspreidingsdienst alsnog de papieren krant bezorgen.
In die tijd was er dan ook nog geen ‘online’ versie waarnaar verwezen kon worden.
Dat is nu anders en de ‘verspreiding’ maakt zich er meestal vanaf door daar nu wel naar te verwijzen. En de maandelijkse betaling van mijn abonnement schuift dan een dag op omdat ik die dag dan zogezegd “niet behoef te betalen”.
Een grappige oplossing maar op zo’n dag dat ik geen papieren versie van het dagblad heb, mis ik dit echt wel!
Nu heb ik dan gelukkig wel de beschikking over een computer waarop ik de online versie prima kan bekijken. Mijn gekregen inloggegevens zijn opgeslagen voor de website van het ‘AD’ dus ik hoef alleen maar te klikken en ik kan de krant lezen.
Dat doe ik echter zelden. Ik vind het niet prettig.
Daar heb ik ook al eerder over geschreven: ik gebruik de computer al heel vaak gedurende de hele dag, voor mijn ‘social media’, het online nieuws (Nu.nl), mijn mail, het schrijven (van bijvoorbeeld deze Restflits) en diverse andere toetsenbordactiviteiten.
De papieren krant biedt me dan een noodzakelijke en gewenste pauze van het beeldschermwerk.
En ik vind het lezen van een papieren krant prettiger.
Eventuele reclame op de diverse pagina’s komt bij mij dan ook niet zo hard aan.
Ik haat reclame en gebruik op de computer dan ook waar mogelijk een ‘adblocker’.
Nu bevat de online krant natuurlijk evenveel reclame als de papieren versie maar op een of andere manier komt dit online sterker over dan op papier, waar het totale beeld zo groot is dat ik me beter kan richten op de artikelen.
En de reclame in de online krant kan ik uiteraard niet ‘blocken’ omdat het een onderdeel is van het ‘online bestand’.
Alles bij elkaar leest dit niet prettig en als ik geen papieren krant heb, dan lees ik hem die dag meestal niet.

Met de gratis huis-aan-huisbladen is het uiteraard allemaal iets anders.
Ik heb er niet bewust voor gekozen ze te willen ontvangen. En onder ons gezegd… Heel veel mensen hebben er dan ook geen behoefte aan en als ze geen ‘Nee-Nee’ sticker op hun brievenbus hebben, dan gooien zij deze krantjes veelal snel in de blauwe ‘papier-Restafval’ container.
Ik doe dat niet. Want ik ‘lees’ ze wel degelijk ook!
Niet als eerste prioriteit want daarvoor is de plaatselijke informatie voor mij niet zo belangrijk maar meestal in het weekend (als op zondag geen dagblad komt) blader ik ze wel even door.
Om te lezen wat ik interessant vind.
En om in het geval van een bepaald huis-aan-huis krantje specifieke rubrieken te lezen:
De overlijdensadvertenties en het Gemeentelijke nieuws.
Dit staat beide uitsluitend in één krantje: ‘Dordt Centraal’.
Er is nog een tweede huis-aan-huis krantje: ‘De Stem van Dordt’.
Veel jaren was dit iets groter en ‘belangrijker’ dan de Dordt Centraal maar dat is enigszins verschoven.
Dordt Centraal verschijnt zelfs twee keer per week: de ‘midweek-editie’ op woensdag en de ‘weekend-editie’ op vrijdag.
Bezorging kan soms een dag later plaatsvinden.
Helaas… Met de bezorging van Dordt Centraal klopt het vaker niet dan wel.
In mijn vorige artikelen heb ik hier al over geschreven.
Dat ik het nu weer doe is omdat ik er een spreekwoordelijke ‘punt’ achter wil zetten.
Aan dit eind van 2018 wil ik ook een definitief einde breien aan de schijnbaar eindeloze ‘soap’ van dramatische bezorging van dit huis-aan-huis krantje.
Bij eerdere hiaten in de bezorging stuurde ik meestal toch wel een mailtje naar de afdeling ‘verspreiding’ van Dordt Centraal. Dat stond daarvoor ook vermeld in het krantje.
De mailwisselingen die ik steeds heb gehad liepen echter ook steeds weer uit op frustratie.
Omdat een van de medewerksters van die afdeling (Ada genaamd) nooit verder kwam in haar antwoorden dan “Ik heb het doorgegeven aan de bezorging.”
Vragen over ‘reserve bezorgers’ in geval van ziekte of iets dergelijks werden nooit beantwoord.
Terwijl ik toevallig wist van de bezorgster die toen altijd hier kwam, dat ze problemen had met ziekte in de familie waardoor ze niet elke week kon bezorgen in een bepaalde periode.
Alle begrip voor. Maar neemt dan niemand het over?
Deze mevrouw, zelf ook al redelijk op leeftijd, gaf aan dit altijd door te geven aan de afdeling.
Zij had ook weinig op met Ada…
En omdat ik nooit echte antwoorden kreeg via mail, vermeldde ik dit ook.
Als antwoord kreeg ik op een keer dat ik al weken geen Dordt Centraal meer had ontvangen opeens een grote envelop met daarin de drie laatste exemplaren… Gewoon via de post verstuurd!
Kan je je dit voorstellen?
Dit kost een veelvoud van iemand die toevallig in de buurt woont even langs te sturen om de krantjes alsnog te bezorgen.
En daarnaast… Ik ben niet de enige die die weken niets ontvangt mag ik aannemen!
Het is een ‘huis-aan-huis’ krant, weet je nog?
En gratis!
Nou ja… Natuurlijk kost dit allemaal het nodige en dat wordt dan opgebracht door de adverteerders. Die betalen daar een bepaald bedrag voor.
Maar niet omdat ze het krantje Dordt Centraal zo’n goed Dordts initiatief vinden!
Ze doen dit omdat ze weten een bepaald aantal mensen te kunnen bereiken met hun advertenties!
Als ik dan in Dordt Centraal een keer een mooi promotie-artikel lees over de “goede en strakke organisatie van de afdeling verspreiding” dan moet ik even ha(r)telijk lachen…
Zouden die adverteerders eigenlijk wel weten dat hele postcode-gebieden regelmatig helemaal geen krant ontvangen? Ik denk het niet…
Daarom heb ik er regelmatig ook maar eens berichten over gepost op Facebook en Twitter.
Misschien dat het dan eindelijk eens doordringt bij anderen en uiteindelijk ook de adverteerders.
Dat ze betalen voor een stapel blauw Restafval.
Het meeste bewust weggegooid door mensen die er helemaal niet op zitten te wachten.
Maar ook een groot deel wat simpelweg niet bezorgd is.
Onaanvaardbare papier- en kapitaalvernietiging.
Waar het geld beter besteed zou zijn aan kranten die wel bewust ontvangen worden en waar het papieren exemplaar ook onder druk staat van de overheersende digitalisering.

Het tijdperk ‘papieren krant’ komt echt binnenkort tot een eind.
Daarvan ben ik overtuigd.
Hoewel het me verdriet gaat doen en nu al doet (omdat ik mijn gewenste berichtgevingen nu niet meer kan en wil blijven lezen), kan en mag ik me daar echter niet druk meer over maken.
Ik ga ook niet meer klagen als ik een huis-aan-huis krant niet meer heb ontvangen.
Ook al heb ik dat nu op dit moment ook al weer enkele weken niet meer gezien.
Zelfs de groots beloofde en traditionele jaarkalender heb ik niet gekregen.
Die wordt meestal persoonlijk afgegeven met de ‘bekende wensen’ erbij, waarna de brenger van het ‘goede nieuws’ hoopt op een fooi…
Niets van dit alles dit jaar.
Niet dat ik ooit een bezorger zo’n ‘fooi’ heb gegeven en ook zal geven!
Die ontvangen al een vaste vergoeding en als ze dat niet voldoende vinden dan doen ze het toch niet? Het gebrek aan gemotiveerde bezorgers is misschien een extra teken van de tijd om dit tijdperk van papiervernietiging binnenkort te beëindigen. Jammer maar het zij zo.
In ieder geval voor mij een perfect moment om dit hoofdstukje uit het ‘zwartboek van ergernissen’ af te sluiten. Het is niet belangrijk. 🙂

Vuurwerk

Wat ik eigenlijk ook helemaal niet zo belangrijk vind is deze jaarlijkse traditie: het afsteken van vuurwerk. Maar dit zou ik nu net zo prominent naast die andere traditie kunnen plaatsen waar het afgelopen jaar zo over is geruzied in de sociale media: de ‘zwarte Piet discussie’.
Hoewel die laatste daadwerkelijk zelfs tot fysieke confrontaties heeft geleid…
Met het vuurwerk blijft het voornamelijk via die media en in de politiek een vraagstuk.
Wordt het nu wel of niet afgeschaft dat iedereen binnen de daarvoor aangewezen tijd vuurwerk af mag steken?
Maar hoewel de incidenten (ook met ernstige verwondingen tot gevolg) met vuurwerk niet zichtbaar toenemen, lijkt er langzaam maar zeker ook hier een eindpunt in zicht te komen.
Allemaal enkel en alleen omdat een minderheid aan ‘raddraaiers’ weigert zich te houden aan de regels en zwaarder (dus illegaal) vuurwerk wil gebruiken en afschieten op momenten dat het niet mag. Ook dit is een van mijn ergernissen.
Ik heb namelijk op zich niets tegen vuurwerk!
Hoewel ik het zelf al jaren liever niet meer afsteek puur en alleen voor de kosten die ik onnodig vind.
Maar nadat we elkaar traditioneel ‘Gelukkig Nieuwjaar’ hebben gewenst, ging ik altijd zo snel mogelijk het licht binnen enigszins temperen, de gordijnen/lamellen open doen en kijken naar wat anderen allemaal afstaken.
Zo konden we altijd heerlijk genieten van het mooie siervuurwerk, wat in de loop der jaren echt wel beter is geworden.
Dat verbieden zou ik jammer vinden.
Het verbieden van knalvuurwerk… Zou ik prima vinden.
Hoewel het natuurlijk wel ‘iets’ heeft, als je hecht aan de traditie van ‘knallend het nieuwe jaar in’.
Maar aan die traditie hecht ik dus niet zo veel meer.
Daarnaast heeft het ‘harde knallen’ voor mij meer een provocatief effect.
Waarom doen de meesten het? Vrijwel de meeste jongere mannen (en kinderen…) die dit gebruiken doen dit louter voor de kick van de knal, die uiteraard zo hard mogelijk moet zijn.
Toen ik veel jonger was had ik hier ook wel iets mee.
Een ‘kanonslag’ aansteken, weggooien en dan BOEM! Machtig!
Maar dat is lang geleden.
Sinds ik persoonlijk ervaringen heb met harde ‘kanonslagen’ die veroorzaakt werden door ontploffende mortiergranaten afgeschoten door de Serviërs aan de andere kant van de rivier bij Osijek in Kroatië, voel ik die knallen op een iets andere manier.
En zeker als ze onverwacht zijn…
Daarom vind ik het gewoonweg waanzinnig dat er gasten zijn die al eind september rondliepen met knalvuurwerk en mij rechtop in bed lieten zitten rond een uur of 2 ‘s nachts…
Asociale klootzakken vind ik dit soort gasten.
Maar ook de randdebielen die gisteren al de hele dag het net gekochte legale knalvuurwerk liepen af te steken vind ik waanzinnig dom.
Ze beseffen echt niet wat voor leed ze veroorzaken bij sommige mensen en vooral ook bij (huis-)dieren!
Omdat handhaving door de politie dan blijkbaar onvoldoende mogelijk is om dit soort criminelen afdoende aan te pakken moet het daarom dan allemaal maar verboden worden.
Net als het verbieden (of ontmoedigen) van overmatig drankgebruik, roken en drugsgebruik.
Omdat een minderheid aan gebruikers zich niet kan beheersen.
Maar dit is een algemene tendens die steeds sterker wordt en wat op vele gebieden steeds meer wordt toegepast.
Zo ook het meer en meer aan banden leggen van ‘vrijheid van meningsuiting’ op internet.
Omdat een klein deel van de mensen zich niet kan beheersen en zich uit in onaanvaardbare beschuldigingen, verwensingen, bedreigingen en zelfs ronduit virtueel terrorisme.
Als ook virtuele grenzen te vaak overschreden worden, zullen die grenzen simpelweg een keer gesloten gaan worden.
Maar nu draaf ik weer eens door. 😉

Vuurwerk is momenteel dus nog legaal, zolang er wettelijk toegestaan vuurwerk wordt gebruikt tijdens de wettelijk toegestane uren op oudejaarsavond en nieuwjaarsnacht.
Daar doe ik zelf dus al jaren niet meer aan. Zonde van het geld.
Afgelopen weekend zag ik in een nieuwsreportage een man die net vuurwerk had gekocht.
Hij zei ongeveer voor € 2000 te hebben besteed…
Geen idee of dit macho-grootspraak was maar dat er mensen zijn die met zakken en dozen vol hele auto’s volstouwen met vuurwerk… Dat is een zeer verdrietig feit.
Met dat geld zou ik een jaar lang gewoon kunnen eten en me minder financiële zorgen hoeven te maken… Is er misschien iemand die de feitelijke waanzin hiervan kan begrijpen???
De vuurpijlen op onderstaande foto heb ik dan ook echt niet zelf betaald!
Maar ik ga ze wel afsteken even na 0.00 uur komende nieuwjaarsnacht!
Mijn zoon had ze namelijk stiekem besteld om ze bij wijze van verrassing af te gaan steken.
Maar omdat hij onverwacht nu voor 10 dagen met een vriend in Noorwegen bivakkeert, ben ik de enige die ze nu kan afsteken…
Vooruit dan maar. Misschien is het wel de laatste keer als er een algeheel verbod gaat komen dat ik dit überhaupt nog kan doen…
Daarnaast is het natuurlijk ook zeer symbolisch om dit nu te doen!
Omdat ik mezelf toch een beetje had voorgenomen (tegen beter weten in want ik houd niet van ‘goede voornemens’ in een nieuw kalenderjaar) om in 2019 meer ‘vuurwerk’ te gaan steken in persoonlijke activiteiten. Al dan niet virtueel, met mijn ‘schrijverszwaard’ wat scherper is dan het fysieke zwaard. Maar met een nieuw elan om mijn persoonlijke Avontuur mee te vervolgen!
Om dat nieuwe jaar in te luiden passen er wel een paar symbolische ‘draken raketten’ bij.
Want ‘John Shoots On’! With FIRE! 🙂

Azijnzeikers?

Tot slot van dit ‘vurige’ betoog in mijn laatste Restflits van dit kalenderjaar wil ik nog een laatste hoofdstukje uit mijn al genoemde ‘zwartboekje van ergernissen’ afsluiten.
Een ergernis die juist in deze laatste dagen onverwacht toch weer actueel werd.
En nog wel dankzij (of ondanks?) een van mijn favoriete columnisten: Kees Thies.
Ik benoem hem regelmatig omdat hij best vaak ‘leuke en rake stukkies’ schrijft in zijn dagelijkse columns in AD De Dordtenaar.
Heel vaak lijken wij op één lijn te zitten over bepaalde onderwerpen die ook mij aangaan.
Helaas zaten we dit niet echt bij een van zijn laatste columns op 24 december ‘Dordrecht kan 2018 beter snel vergeten’.
Hierin somde hij even een stevig negatief overzicht op van minder positieve nieuwsberichten die zijn jaar blijkbaar in een mineurstemming hadden gebracht.
Ik wilde toen eigenlijk al direct reageren dat het jammer was om juist en alleen de negatieve punten te benoemen omdat een jaar meer behelst dan alleen het negatieve wat er gebeurt.
Dat heb ik juist dit jaar zelf ‘ontdekt’ en daardoor ben ik me veel beter gaan voelen!
Maar ik hield me in want hij bedoelde het als stadscolumnist en professionele journalist natuurlijk goed.
Er waren echter blijkbaar veel meer mensen die dit als ‘onprettig’ ervoeren want daags na de Kerst op 27 december kwam hij er nogmaals op terug in ‘Wat smakelijke krentjes uit die meestal toch wat zurig riekende nieuwspap vissen’.
Waarin hij aangaf niet terug te (kunnen) komen op het eerdere overzicht van negatieve nieuwsberichten omdat die gewoon keihard negatief waren. Maar hij somde dan toch ook nog maar een paar ‘krentjes’ op die wel ‘lekkerder smaakten’ in de pap die als totaal toch zurig bleef.
Hij noemde dat slechts van ‘symbolische waarde’ maar voldoende om hem toch een prettig gevoel te geven.
Nou… gelukkig dan maar! Voor Dordrecht! Want voor je het weet heb je een voortaan uitsluitend zwartgallige columnist die alle plaatselijke en regionale nieuwsberichten alleen nog maar in een negatief perspectief kan plaatsen en als zodanig benoemen.
Maar nu zag ik me wel geroepen om toch te reageren (via Facebook) omdat ik juist een geweldig 2018 achter de rug heb, mede doordat ik veel negatieve dingen nu (beter) langs me heen kan laten gaan.
Helaas werd de positieve bedoeling van mijn reactie niet door iedereen begrepen want Kees kreeg bijval van een voormalig volger van mijn Twitter dat hij gelukkig de negatieve zaken wel durft te benoemen en geen struisvogel is (zoals ik?).
Ik ben daar maar niet meer verder op in gegaan en heb het slechts voorzien van een breed lachende smiley. Want wat kan ik anders met (louter) negatief denkende mensen? Azijnzeikers?
Juist: tegen ze lachen. In de hoop dat hun gemoed hierdoor ook gaat opklaren en we (eventueel) tot een opbouwende dialoog kunnen komen.
Wat deze beste man vermoedelijk moeilijk vindt want hij had als Twitter-volger blijkbaar al eerder genoeg gekregen van mijn Avontuurlijke wegen.
(Woestijn-)Zand erover. Niet meer aan denken.

Toch is dit voorval belangrijk!
Het is namelijk juist die tendens die het vrije internet zoals we dat nu nog kennen op scherp zet!
Juist die ‘verbale’ vrijheid die iedereen neemt om meningen te ventileren en anderen aan te vallen op hun opinies en interpretaties van (wereld-) problemen loopt stevig uit de hand.
Waar dit hierboven genoemde een futiliteit is natuurlijk, gaat het in veel gevallen zo ver dat mensen om hun mening worden bedreigd en zelfs aangevallen. Vooralsnog meestal virtueel maar bedreigingen gaan soms zo ver dat mensen daar psychisch ziek van worden of dat mensen zichzelf zelfs fysiek moeten laten beveiligen. Dit in geval van bekende persoonlijkheden zoals enkele burgemeesters en politici.
Met mensen (nu nog) verborgen in onze samenleving die daadwerkelijk denken en werken aan terrorisme om hun beoogde doelen te bereiken, wordt de grens tussen virtuele en fysieke aanvallen steeds dunner…
Uiteraard is dit een bizarre negatieve ontwikkeling.
Daarom zal ik in mijn virtuele geschriften (die daadwerkelijk uit mijn hart komen en dus geen fictie zijn, hooguit met ironie of soms zelfs cynisme geïllustreerd) blijven strijden voor positieve ontwikkelingen die tot oplossingen kunnen leiden. Oplossingen van (menselijke) problemen.
Aanpakken van misverstanden. Een eind maken aan stigmatisaties.
Want dat zijn de negatieve stimulerende elementen die onze gedachten dus negatief beïnvloeden.
En het blijven geloven in die negatieve gedachten als zouden die juist zijn, maakt de weg naar positieve veranderingen moeilijk. Helaas vaak zelfs onmogelijk!
Elke evenwichtige dialoog kan positief uitpakken!
Zolang we elkaars mening maar blijven respecteren en niet (per definitie) direct aanvallen.

De genoemde columns van Kees Thies zouden beter zijn geweest en door iedereen ontvangen wanneer tegenover die al eerder dit jaar geschreven negatieve nieuwsberichten een positieve toekomstvisie zou zijn geplaatst. Of een relativerende (en dus opbeurende) draai zou zijn gegeven.
Een columnist staat het namelijk vrij om persoonlijk te interpreteren.
Wie het positieve nastreeft zou dit dan een positief bedoelde draai moeten geven.
Ik hoop dat hij dit in 2019 zeker ook gaat proberen.
Dat ga ik in ieder geval wel doen door mijn ‘Avontuur’ langs positieve of positief verlichte paden te leiden.
Ik haat zure pap en moet zuinig zijn met het toevoegen van de dure krenten nu de btw komend jaar ook weer omhoog gaat…
Daarom zal ik proberen met de goedkoopste beschikbare middelen mijn goed bedoelde woordenbrei vorm te geven op een manier die niet alleen prettig behapbaar blijft maar ook nog eens tot betere gevoelens leidt. Beginnend bij die van mezelf maar een goed ‘verstaander’ steekt er wellicht ook wat van op. 😉

Wat nog Rest…

… is de moedige lezers van dit Restje van deze fors uitgevallen Restflits te bedanken voor hun volharding om tot het eind te lezen.
De Rest… zien we volgend jaar wel weer. 😉
Ik ben in ieder geval voornemens om toch nog een traditie in ere te houden en te beginnen met mijn jaarlijkse ‘Nieuwjaarsoverdenking’.
Pin me niet vast op een datum maar ik zal dat zeker zo snel mogelijk doen na 1 januari.

Verder veel succes met het dumpen van jouw ‘Restafval’, koester de papieren kranten en wees uiterst voorzichtig met het zeiken van azijn en gevaarlijk (virtueel) vuurwerk.

Tot de volgende Restflits! 🙂

John

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen