Huishoudelijke hulp

Noodzakelijk kwaad?

In diverse artikelen schrijf ik dat ik tegenwoordig huishoudelijke hulp krijg en dat ik hier nog een apart artikel over wil schrijven. Tot heden is daar nog niet van gekomen en ik was het bijna al weer vergeten… De eerste ‘sensatie’ is namelijk al weer over sinds dat het begon in november. De routine lijkt er al in te kruipen. 😉 Maar dat is het niet en ik weet ook niet of dit zo zal worden…
Eerst even wat uitleg want sommige mensen vinden het misschien vreemd dat iemand van mijn leeftijd dat al nodig zou hebben… Nou… Ik ken enkele mensen (van dichtbij) die nog jonger zijn en dat ook gewoon nodig hebben en die het gelukkig dan ook krijgen.

Veranderingen van de gezondheid…

… hebben ertoe geleid dat ik fysiek opeens veel minder flexibel werd. Daar heb ik al veel over geschreven en alles staat op een rijtje in ‘Wat mankeert De Rest’.
Vooral na de grote operatie in 2017 zijn er nogal wat dingen veranderd. Door mijn ‘benen als wrakhout’ sta ik niet zo stabiel meer op mijn voeten en moet eigenlijk altijd voorzichtig zijn met vallen. Ik kan nog wel op een huishoudtrap staan maar moet zeer rustig en voorzichtig zijn. Echt intensieve klusjes op hoog niveau doe ik dus niet zo makkelijk meer.
Door mijn artrose-knieën kan ik daar niet zomaar meer op zitten. Elk klein dingetje waarvoor ik op mijn knieën moet, kan ik alleen doen na eerst kniebescherming te hebben omgedaan. Ik heb die dingen dan ook al jaren in huis. Je went er aan… Maar even snel dat lage kastje schoonmaken zat er niet vaak meer in…

Schoonmaken was nooit mijn hobby… Ik deed in het gezin wel samen met mijn ex-partner een aantal dingen, waaronder vooral stofzuigen en de vloeren boenen (allemaal harde vloeren van vinyl of tegels) maar verder deed zij alles.
Sinds ik alleen ben houd ik alles ‘oppervlakkig’ schoon. Wat ik gebruik en wat vuil wordt, maak ik schoon. Uiteraard wc’s, badkamer, keuken, woonkamer. Maar de lagen stof op de hogere en lagere plekjes groeiden gestaag… Na 2017 werd dat uiteraard nog erger. Ik zag dat ik langzaam maar zeker in een vervuild huis woonde. En dat voelde niet goed.

Gelukkig bestaat er voor minima een ‘WMO-regeling’ waardoor je huishoudelijke hulp kunt krijgen, zonder daar het volle pond voor te betalen. Dat zou ik niet kunnen. Die had ik een paar jaar geleden al aangevraagd maar ook door de corona-crisis heeft alles wat langer geduurd dan normaal. Wel is er vrij snel besloten dat ik er inderdaad recht op heb, vanwege mijn fysieke problemen.
Daarna moest ik zelf een keuze maken uit de lange lijst van zorgaanbieders die Dordrecht kent. Ik zal je de namen besparen maar ik heb gekozen voor een instelling die ‘kleinschalige’ zorg aanbiedt, op de persoon afgestemd. Omdat ik nogal een eigenwijze kwibus ben die graag zelf bepaalt hoe en wat er gebeurt, leek me dit wel positief en ook van een goede kennis hoorde ik hier positieve geluiden over. Dus… Aangevraagd, intake gehad en toen kwam ik op de wachtlijst. Want uiteraard bestaat overal personeelsgebrek, zeker in de zorg… Maar afgelopen november was het dan eindelijk zover: de eerste hulp zou komen.

Een ‘klik’ is noodzakelijk!

Vooraf had ik al bedacht dat ik hoopte een hulp te krijgen waarmee het zou ‘klikken’. Je laat toch iemand in je huis toe om alle ‘hoekjes en gaatjes’ te zien en schoon te maken… Nu heb ik geen illegale spullen in huis zoals wapens of drugs (haha!) maar wel diverse spulletjes hangen en liggen die verband houden met erotiek. Veel gekocht uit liefhebberij, als symbool en mogelijk als speeltje en hulp bij eventuele fotoshoots, die ik nog altijd weer eens hoop te kunnen doen.
Ik kan niets verbergen op zolder want ik heb geen zolder… En ik ben ook niet van plan om elke week bepaalde dingen op te ruimen… Mijn huis is mijn huis. Als er iemand over de vloer komt die daar zo haar (negatieve) gedachten over heeft, dan voel ik dat direct.
Daarnaast vind ik het ook belangrijk dat je met zo iemand over dingen kunt praten. Ze komen toch elke week, houden tussendoor eventjes (koffie- of thee-) pauze en als je dan alleen maar over het weer kunt praten dan houdt het snel op… Ik zie een huishoudelijke hulp ook sociaal belangrijk. Als het een ‘vreemde’ blijft dan voelt dat niet goed.
Ik wist dus van tevoren: een ‘klik’ is noodzakelijk.

Toen kwam op 9 november de eerste hulp. Ik noem hier geen namen maar ik had een voornaam doorgekregen (achternamen geven ze nooit…) die me ergens vreemd overkwam. Uiteraard gelijk even ‘Googlen’ en vond die het meest terug in moslimlanden… Oeps.
Vooropgesteld: ik heb NIKS tegen moslims! Maar zou ik een ‘klik’ kunnen krijgen met iemand die mogelijk heel negatief kan denken over mijn levenswijze?
Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik de deur voor het eerst open deed en er een vrouwtje met hoofddoek stond. Maar nogmaals: alle respect. Als ze haar werk nu maar goed zou doen… Als ik haar direct zou afwijzen, zou ik mogelijk weer lang op een wachtlijst komen.
De communicatie verliep direct al wat stroef. Niet vanwege de taal – ze sprak perfect Nederlands – maar vanwege haar ‘zakelijkheid’ en eisen. Zo wilde ze dat ik betere schoonmaakspullen kocht zoals een ‘schrobbezem’ om de tegels in de badkamer beter mee schoon te kunnen maken… Euh… Bezem? Is een schuurspons en diverse doekjes niet voldoende? Maar goed, daar zijn we dan wel uit gekomen. Ook de stofzuiger had ze binnen korte tijd verstopt… Lag aan de stofzuiger zei ze.
Maar ik gaf ze verder de vrije hand om schoon te maken zoals zij dat kan en wil. En de badkamer was het eerste ‘grote’ object. Die eerste keer had ze 2 kastjes ‘intensief’ schoongemaakt… “Was erg vuil.” De volgende keer de rest. Maar de volgende keer liet ze op de ochtend zelf opeens weten niet te kunnen komen want de school van haar kinderen had ‘opeens’ een studiedag…
Toen ik later de leiding belde (want vreemd) kreeg ik de volgende dag een invaller. Omdat ik toen toevallig erg pijn aan mijn hand had en weinig zelf kon doen, wilde ik dat graag.
Er kwam toen een studente die alleen op invalbasis werkt. Leuke jonge vrouw waar het direct mee klikte! Behalve dat ze snel en goed werkte, konden we honderduit praten over van alles en nog wat. Jammer dat ze niet voor vast kon komen.
De week erna kwam ‘hoofddoekje’ weer. Excuses voor deze denigrerende benoeming… Maar ik noem hier dus geen namen en dit werkte op mij toch wel primair door.
Ze bleek na praten in de pauze Marokkaanse te zijn. Zij hield niet van voetbal maar haar man zou net die dag fanatiek kijken naar Marokko in het WK voetbal natuurlijk… Daar konden we dan wel hartelijk om lachen samen. 😉 Maar verder bleef er een grote afstand…
De badkamer kwam af en de week erna zou ze de slaapkamer eens goed onder handen nemen.
Toen ze weg was, zag ik nog stof op de grond liggen en de vensterbank was volgens mij geheel niet gedaan! En ze had gezegd dat het ‘klaar’ was. Dit vond ik niet goed. Ze had tussendoor wel regelmatig tijd voor haar telefoon. Ik besloot de organisatie door te geven dat ik dit niet accepteerde en ik wilde haar niet meer in huis hebben. Ze is 3 keer geweest.
Verrassend genoeg ging de organisatie daar direct in mee en ik kreeg de volgende week een andere hulp, op een andere dag. En iets later, wat ik wel weer prettig vond.

Kort gezegd: met die tweede hulp klikt het wel. Een geboren en getogen Dordtse jonge vrouw, ook met ‘rugzak’ maar zeer invoelend en menselijk. Ergens had ik al geschreven dat haar vader ook alcoholist is. Maar we hebben meer raakvlakken en hoewel er tijdens haar werken een paar dingen in huis zijn gesneuveld (ze komt uit de industriële schoonmaak waar alles wat ‘grover’ aangepakt kan worden) en ze soms als een wervelwind door het huis raast, past ze zich snel aan en we kunnen over vrijwel alles wel praten. Ze zegt zelf ook dat het werken in woonhuizen pas afgelopen jaar is begonnen en ze leert graag. De ‘baas’ van de organisatie is één keer met haar meegekomen om te kijken of het nu wel goed ging vanwege de vorige teleurstelling. Maar ik zei dat ik deze graag wilde houden en ook zij gaf aan mij graag als vast adres te zien. En de baas zag dat ik een serieuze man ben, die terecht gewoon een goede hulp wil waar het goed mee klikt. En weer kreeg ik (zoals zo vaak…) een compliment over mijn ordelijke huis. Tja… Ik houd niet van rommel… Daarom ook wilde ik dat ordelijke huis nu ook graag schoonhouden. 😉

Op dit moment gaat dus alles naar tevredenheid en uiteraard zie ik altijd wel dingetjes die ik zelf ‘beter’ zou doen… als ik het zou kunnen. Soort van ‘Pietje Precies’… Zo ben ik altijd geweest. Maar niemand is perfect en als ik het niet kan (of wil) dan mag ik niet zeuren over enkele achtergebleven stofjes. 😉
Ik ben er blij mee en als zij voorlopig blijft komen dan heb ik een huishoudelijke hulp die mijn huis prima schoon zal houden en waar ik wekelijks met plezier naar uit kan kijken. 🙂

Als mijn hand later weer goed werkt (…) en ik zelf weer meer zal doen, is het de vraag of elke week noodzakelijk is. Dat was vooraf al gezegd. Na een evaluatie zullen we dit later bekijken.

Tenslotte

De stap die ik gezet heb om huishoudelijke hulp aan te vragen was voor mij best wel een grote. Ik ben heel mijn leven eigenlijk gewend geweest zo veel mogelijk zelf te doen en ik ben gewoon graag ‘op mezelf’. Maar de ‘ouderdom komt met gebreken’ en bij mij is dat misschien in een wat vroeger stadium dan gemiddeld… Tja… Niet elk lichaam is hetzelfde. Dat heb ik inmiddels al helemaal geaccepteerd. Daarom heb ik nu ook geaccepteerd dat ik hulp moet vragen als dat nodig is.
Ook op het gebied van noodzakelijke technische klusjes in huis (waar steeds meer kapot gaat…) heb ik die stap gezet. Als het goed is komt een ‘klusser’ volgende maand mijn lekkende wc in de badkamer repareren. En daarna bespreken we wat hij nog meer kan en wil doen. Anders zit ik straks dan misschien wel in een schoon maar ook in een ‘kapot’ huis wat piept, kraakt en ‘lekt’ aan alle kanten… 😛
Helaas heb ik dus zeer weinig geld te besteden (dankzij de wetten en regeltjes van de overheid…) en wordt het een uitdaging hoe het allemaal vol te houden. Maar dit zal weer voer zijn voor nieuwe artikelen. De ‘harde noten’ die dit jaar gekraakt moeten worden. 🙂


De ideale hulp in huis! Lachend aan de schoonmaak. 😉
Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie