Restflits zaterdag 9 juli 2022

Vandaag in de Restflits:
– Status update
– Waar rook is zou vuur moeten zijn?
– Huisarts – Thuisarts – Einde goede eerstelijns zorg!
– Mijn pensioenen gaan omhoog! SHIT!!!
– Wat nog Rest

Status update

Mijn ‘statussen’ benoem ik elke keer een beetje anders, bemerk ik. Van ‘Status quo’, ‘Status flow’ via ‘Status gezondheid’ naar ‘Status update’. Ik kan er maar geen vaste omschrijving aan geven… Ach ja, dat is nu eenmaal zo in het leven. Soms verandert er niets en blijft de ‘bestaande toestand’ nagenoeg gelijk en soms zit je in een continu wisselende ‘flow’ van gebeurtenissen. Laat ik het nu maar even bij een ‘gewone’ update houden, waarin ik alles kwijt kan wat ik kwijt wil over ‘hoe het gaat’ in huize ‘De Rest’. 😉

Gezondheid is het belangrijkst dus daarover eerst.


Gelukkig is de duizeligheid sinds de vorige ‘Flits’ niet terug gekomen. Feitelijk voel ik dus weer als ‘vanouds’, met al mijn bekende zwakheden maar dat is dus gewoon goed. Op mijn ogen na. Die blijven maar tranen en hoewel ik het hele tubetje zalf van de ‘huisarts’ heb leeggespoten in mijn ogen, is hier niets aan veranderd. Dat begrijp ik niet goed. Om hier even op door te gaan:
Op advies (…) van mijn nieuwe ‘huisarts’ (daarover straks meer) heb ik nog eens gekeken op ‘thuisarts.nl’. Dat had ik al langer geleden gedaan maar ik had mogelijk iets over het hoofd gezien:

– Tranende ogen komen meestal doordat uw ogen droog zijn. De traanklier gaat dan extra tranen maken.
– Als u ouder wordt, worden uw ogen droger.
– Door droge lucht in huis worden uw ogen droger.
– Veel tranen kan ook komen door bijvoorbeeld rook, een ontsteking, een vuiltje of allergie.

Eigenlijk kan ik hier niets zinnigs uithalen dan dat het mogelijk wel weer de ‘ouderdom’ zal zijn… Geen van de overige oorzaken kunnen bij mij van toepassing zijn. Of misschien:
‘Verstopte traanbuis’?

Toevallig gebruik ik dus al een neusspray (Avamys) die de doofheid zou moeten bestrijden vanwege volle gehoorgangen… Wat niet weg is, maar wel minder dan in de weken dat ik ook zo duizelig was. Het lijkt dus allemaal wel verband te hebben… Maar wat is het nu? Moet ik nu weer naar de oogarts? Terwijl de longarts de neusspray had voorgeschreven? 20 Juli moet ik naar de KNO-arts…
Pfff… Als langzaam maar zeker een beetje een ‘zorghater’ heb ik echt geen zin om nu alle poli’s van het ziekenhuis te gaan bezoeken. Ik houd het maar even vol en wacht eerst die KNO maar even af.

Gisteren was ik sowieso al weer in het ziekenhuis vanwege een CT-scan die ik moest laten maken van mijn Avontuurlijke vaatchirurg… In het telefonische consult op 24 juni (dag na de vorige Restflits) gaf hij aan dat er op de echo afgenomen in het ‘vaatlab’ iets te zien zou zijn van een verwijding van een ader in mijn bekken, bij de nieren. En mogelijk een vernauwing van een ‘prothese’… Euh… Die zit daar toch nog maar enkele jaren in die hoek? Ik viel weer bijna omver, als ik al niet op de bank zat. 🙁
Als alles op de CT-scan wordt bevestigd, kan ik vermoedelijk wéér een operatie tegemoet zien. Ik ben hier niet blij mee. Eerlijk gezegd ben ik gewoon bang. Want hoewel de operatie mogelijk best een kleine zou kunnen zijn en die goed kan gaan; tot nu toe kwam ik steeds slechter uit een operatie met weer meer lichamelijke problemen. Dus…
Ook hierom wacht ik nog maar even met al te diepe onderzoeken van mijn gehoorgang en traanklieren… Straks willen ze daar ook in gaan snijden. Brrr! Even niet graag!

Behalve mijn gezondheid zijn er natuurlijk veel meer dingen om me ‘zorgen’ over te maken.
Over mijn chronische geldtekort heb ik het later nog even (‘Mijn pensioenen…’).
Mijn enige directe overgebleven familie zijn uiteraard mijn kinderen en die zijn er mede debet aan dat ik voorlopig nog niet wil opgeven te blijven ‘leven’ en ik dus weer gestopt ben met de drank. Met dit keer de serieuze wens het nu wel vol te houden… Kom ik zo even op terug.
Maar als het met mijn kinderen goed gaat, dan voel ik zelf uiteraard ook meer tevreden.
Welnu: met mijn zoon gaat het ogenschijnlijk geweldig. Dit weekend verhuist hij samen met zijn vriendin (en aanstaande!) van de studentenappartementjes naar hun eerste echte ‘eigen’ huurwoning. Een bovenwoning onder de ‘rook’ van Rotterdam. Afgelopen weken is hij weer gegroeid van een student met twee linker handen ( 😉 ) naar een heuse doe-het-zelver, die de woning geheel van laminaat heeft voorzien en samen met zijn vriendin te keer is gegaan als ‘binnenhuisarchitect’. Haha! Ik herken alles want ben ook ooit een keer echt begonnen met een ‘eigen huis’. En ook ik ben geen handige klusser in hart en nieren… Maar je moet wel. En ook hem is het prima afgegaan.
Met een vakantie naar het moederland van de partner in het verschiet, lijkt het voor hen nu al een geweldige zomer te zijn geworden. Dan gaat het ook nog eens prima met de studie en zal hij na de vakanties verder gaan voor zijn ‘Master’. Mooi om te zien hoe hij ‘vliegt’. Niet alleen in zijn ‘lucide’ dromen dus, maar ook in het echt. 😉

Met mijn dochter gaat het nog steeds niet goed. Gelukkig is ze sinds gisteren dan eindelijk voor een korte periode opgenomen in een GGZ-kliniek, zodat ze er even niet alleen voor staat. Ze staat echt op omvallen. Meer wil ik er even niet over kwijt. Ik hoop dat ze het volhoudt en de hulp niet te laat komt. Maar dit blijft dus een grote zorg. Ik kan er echter niets aan doen…
Wat een contrast met mijn zoon. 🙁

Omdat ik dus voornemens ben dit keer niet meer terug te vallen naar mijn ‘medicijn’ om het allemaal wat ‘makkelijker’ te kunnen zien en voelen (…), ben ik ook enkele gesprekken aangegaan met mensen die me begrijpen en proberen te ondersteunen met hun visie en wat adviezen. Ik ga daar niet inhoudelijk op in. Maar hoewel het meeste natuurlijk niets oplost (bepaalde problemen blijven en ik moet daar zelf mee om leren gaan), vind ik erover praten zeer belangrijk. Dat helpt mij al op weg. Vandaar dat ik ‘HZP’ zo belangrijk vind. Dat zou iedereen met bepaalde problemen belangrijk moeten vinden en gewoon doen: PRATEN! Liefst met mensen die je uiteraard niet veroordelen en die je kunnen respecteren… Daar ben ik nu meer actief mee bezig.
Hoewel ik vrees dat de nu begonnen zomervakanties een en ander wel zullen vertragen… Iedereen moet zo nodig weer op vakantie of in ieder geval genieten van de mogelijk komende hete zomer. Ik heb ergens gelezen dat er een periode aankomt waarin het mogelijk 40 graden kan worden! Euh… Dan blijf ik vermoedelijk zo veel mogelijk binnen. Zo extreem is in Nederland zwaar ongezond voor iemand met beperkte longen, zoals ik. We zullen zien.

Verder ben ik blij dat ik me weer zo goed voel dat ik zelfs weer wat kleine doe-het-zelf karweitjes aankan (helaas niet om mijn zoon te helpen…) zoals beschreven in:

Waar rook is zou vuur moeten zijn?

Vanaf 1 juli 2022 (een week geleden) zouden in elke woning rookmelders moeten hangen omdat deze vanaf die datum officieel verplicht zijn gesteld door onze fijne regering. (Kuch… HOEST! Die verdraaide bronchitis toch altijd… 😉 )
Tja… Ik ben nieuwsgierig hoeveel mensen dit daadwerkelijk op tijd hebben gedaan of nu snel van plan zijn te doen. Controles zullen er zeker in koopwoningen niet komen, want dat mogen de autoriteiten niet zonder aanleiding en dus huiszoekingsbevel. Ik ga ervan uit dat ze dit niet krijgen om een huis binnen te gaan om te controleren op de ‘misdaad’ van het niet hebben van rookmelders. 😉 Daarnaast hebben vrijwel alle verzekeraars hun polisvoorwaarden nog niet aangepast wat betreft de inboedel/brandverzekering. Dit wordt momenteel wel bekeken en mogelijk verandert dit in de toekomst, zodat er bij brand niet of niet volledig wordt uitbetaald als er geen rookmelders waren. Maar op dit moment zie ik alleen in huurhuizen echt brede acties van de verhuurders.
Enkele directe kennissen met een koophuis hadden ze vaak al voor 1 juli. Soort handige veiligheids-maatregel, net zoals het goed beveiligen van buitendeuren en ramen tegen inbraak.

Ik had ook al jaren geleden 2 rookmelders opgehangen! Maar eentje had ik (dom ik weet het) in de keuken opgehangen, omdat ik dacht dat de ‘vlam in de pan’ een van de grootste oorzaken kan zijn van binnenbrandjes. Maar in de keuken is vaak toch al sprake van mogelijke rook- of dampvorming tijdens het bakken en braden… Dus het kreng ging regelmatig af tijdens het bereiden van een warme maaltijd. Die heb ik er snel weer uit gehaald. Ook een rookmelder in een slaapkamer boven deed het niet geweldig want de batterijen waren snel leeg. Goedkope rommel van de Action meen ik…
Nu wilde ik het toch maar opnieuw doen, om in een ‘legale’ woning te blijven wonen. Haha! En nu ik een dagje ouder word en soms wat zenuwachtiger (en vergeetachtiger) ben, is het misschien niet onhandig. En toen ik een paar weken geleden een reclamemailtje ontving van een van mijn favoriete online verkopers die voor deze gelegenheid rookmelders in de aanbieding had (goed merk, vrij goedkoop – € 7,50 per stuk) met batterijen die 10 jaar kunnen meegaan en vervangbaar zijn (rechthoekige 9-volt batterijen) heb ik ze gekocht. En vorige week precies op 1 juli opgehangen. Ze moesten met schroeven bevestigd worden dus de trap op en boren met de boorhamer… Jaren geleden dat ik dit heb gedaan. En het is gelukt! Eén hangt in de overloop en de andere in de hal. De meestal geadviseerde plaatsen, en dus juist NIET in de keuken uiteraard! Haha!
Getest en ze zouden het moeten doen. Irritant harde piep… Kan me niet voorstellen dat ik daar doorheen zal slapen…


Rookmelders in de hal en overloop.

Nu maar hopen dat ze niet ‘per ongeluk’ afgaan een keer. Ze zeggen dat dit vaak gebeurt als de batterijen bijna leeg zijn… Welnu, als ze 10 jaar mee kunnen gaan, zou dat een poosje moeten duren. En ook maar hopen dat ze toch niet reageren als de ramen een keertje wagenwijd open staan of de voordeur een poosje open staat en er buiten iemand hevig heeft staan te roken (een verslaafde buurman bijvoorbeeld…). De tijd zal het leren.
En als ze afgaan… Dan moet er toch wel vuur zijn? Toch? 😉

Ik ben er stiekem wel trots op dat ik dit zelf heb kunnen doen. Vroeger een klusje van niks maar tegenwoordig ben ik best wel zenuwachtig met die ‘benen als wrakhout’ van me… Maar als ik goed voel en gewoon alles rustig aan doe en goed voorbereid, dan kan ik gewoon veel meer dan ik meestal nog aandurf… Dit jaar wil ik ook nog op twee plekken nieuwe gordijnen ophangen op rails aan het plafond en een roede op een muur. Weer boren op de trap. Maar moet dus goed kunnen als ik er ruim de tijd voor neem. Dit geeft alvast goede hoop en hernieuwde moed. 🙂

Huisarts – Thuisarts – Einde goede eerstelijns zorg!

Laatst had ik in de ‘Restflits van maandag 16 mei’ geschreven dat mijn ‘Huisartsensoap’ eindelijk mogelijk opgelost was. Ik heb weer een nieuwe ‘goed draaiende’ huisartsenpraktijk met een aantal al langer aan de praktijk verbonden huisartsen, waarvan ik er inmiddels een heb ontmoet. Maar ik schreef ook al dat de grote werkdruk een goede band met welke ‘huisarts’ dan ook vermoedelijk in de weg zal staan. Het wordt nooit meer zoals vroeger. En dat vind ik een drama.
Feitelijk is de achteruitgang van de belangrijke eerstelijns medische zorg al langer onderwerp van discussie maar het lijkt nu te escaleren.
Al in 2018 schreef neuroloog Jan Bonte het volgende artikel:
‘De teloorgang van de klassieke huisartsgeneeskunde‘
Nu lijkt de heer Bonte een omstreden (ex-) medicus omdat hij zich in Corona-tijd kritisch heeft uitgelaten over het nut van de maatregelen en vaccinaties. Hij is daarvoor ontslagen uit zijn functie bij het Rotterdamse Ikazia Ziekenhuis. Daarna is zijn kritische activiteit alleen maar toegenomen, wat afgelopen week zelfs tot zijn aanhouding heeft geleid! Hij zou persoonlijke gegevens van diverse ‘undercoveragenten’ openbaar hebben gemaakt op Twitter. Zijn account is ook afgesloten.
Naar mijn idee schrijft hij regelmatig over echt belangrijke pijnpunten in de achteruit hollende gezondheidszorg in Nederland. Dat zijn constateringen over de huisartsenzorg niet uit de lucht gegrepen waren, bewijst het ‘huisartsenprotest’ wat ook recent vorige week heeft plaatsgevonden:
‘Duizenden demonstranten op Malieveld voor behoud van goede huisartsenzorg‘ en ‘Huisartsen protesteren deze week tegen te hoge werkdruk’
Als dit soort mensen uiteindelijk toch besluit daadwerkelijk te gaan protesteren dan is er echt iets aan de hand. Er liepen daar huisartsen met een gigantisch aantal patiënten die ze nauwelijks persoonlijke aandacht kunnen geven. Dan is het niet gek dat verkeerde diagnoses ontstaan, foute verwijzingen en een groeiend aantal ziekere mensen door te laat ingrijpen van de juiste specialisten en dus een grotere oversterfte. 1+1=2. Zo simpel is het.
Maar in de huidige door de neoliberale marktwerking (ook in de zorg!) verziekte maatschappij kan het blijkbaar niet anders meer. Ziekenhuizen zijn zorgfabrieken, specialisten duurbetaalde ‘monteurs’ en huisartsen staan alleen met te veel om hulp vragende patiënten die ze bijna niet meer kunnen helpen. Ik schreef het al eerder:
‘De gezondheidszorg is dood in Nederland’.
Er zijn al slachtoffers gevallen. Wat ontkend en doodgezwegen wordt. Maar het gebeurt. Dagelijks. Misschien word ik een volgende slachtoffer. Want ik ben bang dat ik toch ook nu weer de eerstelijns zorg zal gaan mijden, als ik (net als mijn dochter!) van het kastje naar de muur gestuurd blijf worden. Ik ben moe. Ik heb daar geen zin meer in.
Alleen een goede, ouderwetse huisarts kan inschatten wat er met hun bekende (!) patiënten loos is. Als ze tenminste weer op de oude wijze kunnen en mogen werken. Ik zie dit zeer somber in.


Een eerdere demonstratie van huisartsen.

Mijn pensioenen gaan omhoog! SHIT!!!

Als je langzaam maar zeker wat ouder en helaas in mijn geval (te) snel gebrekkiger wordt, dan ontdek je steeds beter waar de gebreken zitten in een overvolle drukke samenleving zoals Nederland is geworden. Van het ‘nuchtere’ nijvere arbeiderslandje naar een multiculturele kapitalistische en toenemend neoliberale staat, waarin de belangen van het hele volk allang niet meer primair zijn. Eigenlijk zag ik dat al ontstaan toen ik zelf nog maar net volwassen was, in de 80er jaren, toen alles nog zo ‘goed’ leek. Maar ik zag de mentaliteit van de autoriteiten al veranderen. Met gevolgen voor veel (simpele?) goedwillende zielen, die gewoon hun best doen om een nuttig maar ook fijn en misschien zelfs gelukkig leven op te bouwen. En die ruimte zou er ook zijn voor iedereen, zo hadden diverse regeringen na de Tweede Wereldoorlog beloofd. Meer (sociale) zekerheid van jong tot oud. Met vooral voor de ouderen geen eenzame dood meer in een op een gevangenis lijkend bejaardentehuis maar zo lang mogelijk zelfstandig met goede ouderdomsregelingen. En omdat het met veel ouderen zo goed zou gaan dat ze veel gezonder en vitaler blijven, werd de pensioenleeftijd verhoogd van 65 naar 67, wat zelfs nog zou stijgen als de levensverwachtingen nog gunstiger zouden worden. Want met een vergrijzende samenleving moeten die regelingen van AOW tot pensioenen wel betaalbaar blijven. Maar… Wordt en blijft iedereen wel zo vitaal als werd verondersteld? Of zijn dat de uitzonderingen en krijgen heel veel ouderen juist meer problemen door de toenemende complexiteit van de maatschappij, de achteruitgaande zorg zoals net al aangegeven en door de strengere regelgeving om fraude met uitkeringen en toeslagen aan te pakken?
Ik zou een bijna 2 pagina’s grote opsomming kunnen geven van gevallen waarin goedwillende burgers tussen wal en schip zijn gevallen, vals zijn beschuldigd van fraude en onnodig jong zijn overleden door uitgestelde of ontoereikende zorg. Alles lijkt te escaleren. En daar hebben de relatief zwakkere ouderen (50+ !!!) het eerste en meeste last van. Want die kunnen heel veel dingen niet goed meer verwerken. Zowel fysiek als mentaal. Dit wordt zwaar onderschat.

Gelukkig ben ik nu dan als 60-plusser nog voldoende in staat om mezelf te redden in het steeds complexer wordende web van mogelijkheden en vooral onmogelijkheden van de samenleving. Die al lang geen SAMENleving meer is. De meeste mensen staan er alleen voor en hebben geen of ontoereikend netwerk van hulpvaardige mensen om hen heen. Zo heb ik feitelijk niemand. Ja, twee kinderen maar een daarvan is zelf momenteel zwaar hulpbehoevend en de andere gewoon te druk met zijn (nieuwe) leven. Ik vergelijk het wel eens met mijn moeder toen ik zo oud was als mijn zoon nu. Ze was al langere tijd ziek maar ik kon haar ook niet helpen. En zorgverleners (inclusief huisartsen!) hadden alle hulp opgegeven. Wat kon ik dan doen? Wat kan mijn zoon doen? Als student kan hij mij moeilijk financieel ondersteunen… Hooguit misschien zo af en toe eens iets voor me doen als ik het niet alleen kan.
Maar ik zei al: ik red het tot heden gelukkig allemaal zelf nog wel. Ondanks mijn te vroeg ingezette medische klachten, die gemiddeld genomen meestal optreden bij oudere personen. Daarom ben ik zo iemand die tussen wal en schip valt.
Mijn uitkering is ontoereikend om grotere vernieuwingen toe te passen in en aan mijn huis. Ik hoop maar dat er geen grote onverwachte uitgaven komen, zoals een kapotte CV, een lekkend dak of andere grotere schades. Ik kan het niet betalen van een uitkering op bijstandsniveau. En omdat ik nog niet pensioengerechtigd ben, kom ik nergens voor in aanmerking. Mijn uitkering wordt een tijdelijk ‘vangnet’ genoemd, voor mensen die even zonder werk zitten. Zucht. Mensen van mijn leeftijd en met blijvende aandoeningen komen nooit meer aan het werk. Dat kan ik ook niet meer.

En dan is er mijn pensioen… Hoewel enkele jaren geleden nog werd gewaarschuwd dat de hoogtes van de pensioenen mogelijk ook achteruit zouden kunnen gaan omdat de pensioenfondsen ze door de vergrijzing niet meer zouden kunnen betalen… Nu komt er door een versoepeling van de wetgeving juist een verhoging van de pensioenen! Na jaren gelijk blijven, nu een klein beetje ‘inflatiecorrectie’ van enkele procenten.
Nou ik zal je wat vertellen: Ook mijn pensioenen gaan omhoog.
Ik zit bij twee pensioenfondsen vanwege werkzaamheden voor de (semi-) overheid in het energiebedrijf en bij een Gemeente en voor een ziekenhuis: bij het ABP en Zorg en Welzijn. De eerste heeft per 1 juli de pensioenen al verhoogd en de andere doet dat in oktober. Joepie?
Tja… Zoals ik al eens eerder heb geschreven: op dit moment heb ik daar niets aan. Mijn pensioengerechtigde leeftijd is 67-en-een-beetje, dus moet op dit moment nog 6 jaar wachten. Ja, van mijn pensioenfondsen MAG ik vanaf mijn 60e al vervroegd pensioen uit laten betalen! Gevolg is dan wel dat het totaal minder wordt omdat je eerder begint met je opgebouwde pot. Dat is logisch. Maar het heeft geen zin omdat het extra inkomen voor 100% van de uitkering afgetrokken wordt. Dat is de wet. En die vind ik in mijn geval (en zo zijn er ongetwijfeld veel meer) onrechtvaardig. Op dit moment kan ik niet of nauwelijks echt rondkomen met de vaste kosten, zeker als er iets onverwacht zal gebeuren met grote uitgaven. Dan zal ik hulp moeten vragen bij de Gemeente en misschien zelfs in de schuldsanering terecht komen.
Terwijl er op dit moment een pot pensioen voor me klaar staat, waardoor ik vanaf mijn ruim 67e kan rekenen op ruim € 2000 per maand netto, inclusief de dan ingegane AOW! Bijna het dubbele van wat ik nu ontvang! Zie je dat voor je?
Dat pensioen is geen cadeautje! Geen uitkering van de rOverheid! Het is door jarenlang gewoon werken en pensioenpremie betalen mijn eigen opgebouwde pot met geld! Wat is er nu zo slecht om die pot iets eerder open te mogen maken, omdat ik toch nooit meer kan werken en ik door mijn omstandigheden vrijwel niets meer kan doen dan eenzaam wachten in mijn bunker tot mijn 67e? Met het reële risico dat ik die leeftijd niet eens haal? Mijn moeder werd ook maar 64. Een oom slechts 44… Er zijn zoveel mensen die (te) vroeg ziekelijk worden en niets meer kunnen. Die vallen allemaal tussen wal en schip en mogen niet eens aan hun eigen opgebouwde pot geld komen om problemen op te lossen. Dit vind ik onaanvaardbaar.

Er komen steeds meer geluiden in de maatschappij van (nog) gezond denkende experts dat er echt meer maatwerk moet worden toegepast bij de allerlaagsten in de samenleving. AOW gaat omhoog, minimum loon gaat mogelijk omhoog, pensioenen gaan dus omhoog, maar mensen in de bijstand, WIA, IOAW, etc. moeten op hetzelfde uitgekauwde houtje blijven bijten. Want dat zijn de regels. Participeren in de maatschappij of anders afsterven.

Zij die gaan sterven… groeten u. 🙁


Pensioenen onbetaalbaar?

Wat nog Rest

Dit was weer een forse ‘Restflits’ met flink wat prangende actuele onderwerpen. Ik kan er ook weinig aan doen… Het beheerst nu eenmaal allemaal mijn leven… Mijn Avontuur. Misschien wat wrang maar is het nog een beetje een gelukje dat ik zoveel ‘shit’ aan mijn hoofd heb rond mijn gezondheid en leefomstandigheden. Als er NIETS zou gebeuren, zou ik mogelijk allang de zin om nog te moeten leven zijn verloren. Nu heb ik nog zat om voor te vechten… Ahum.
Uiteraard hoop ik meer op nieuwe en toch iets meer positieve veranderingen, die het leven ook wat kleur geven en niet alleen zwart laten voelen. Dat houd ik op lange termijn natuurlijk ook niet vol.
Daarom heb ik wel goede hoop gevestigd op die ‘nieuwe’ gesprekken, die hopelijk toenemen en blijven. Meer meer meer praten! Dat zou iedereen moeten doen. Met vrienden… maar ook met ‘vijanden’. Want de polarisatie en toenemende verengende individualisatie moeten stoppen.

Dit weekend kijk ik in ieder geval nog naar de finales van het mooie tennistoernooi Wimbledon. Met morgen uiteraard de grootste favoriet Novak Djokovic tegen de omhooggevallen omstreden rebel Nick Kyrgios. Dat belooft het nodige vuurwerk. Ik ga daar absoluut voor zitten.
En daarna? Daar durf ik nog even niet over na te denken.

Tot de volgende Restflits! 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie