Restflits zondag 28 november 2021

Vandaag in de Restflits:
– Hoe gaat het?
– Mankementen
– Picnic soap…
– Zorginfarct? Overheidsinfarct!!!
– Wat nog Rest

Hoe gaat het?

Zullen we proberen weer eens ‘gewoon’ te doen? Niet opgefokt met ‘statussen’ smijten die onze levens verwoesten maar tussen de scherven het ‘normale’ leven tonen? Want dat vergeten veel mensen de laatste tijd… Uiteraard ikzelf ook want ik sta helaas zwaar onder invloed van veel gevolgen van de diverse crises de laatste jaren. Zowel persoonlijke als maatschappelijke…
En dan kan je zomaar een keer de moed verliezen.
Mogelijk las je dit ook terug in mijn laatste artikelen waarin ik vooral in het laatste zelfs geschreven heb over ‘actieve euthanasie’… Nou ja, ik zou liegen als ik nu zou zeggen dat dit 100% cynisme is. Als ‘ze’ me de komende jaren de duimschroeven gaan aanleggen in plaats van me op de juiste punten proberen te helpen, dan mag die finale spuit toegediend worden. Als er dan toch gespoten moet worden… Ik ben klaar met eindeloos vechten tegen de bierkaai, vooral als ik er telkenmale geheel alleen voor blijf staan. Dat soort vechtlust kan ik niet meer opbrengen.
Maar als mij nog het licht in mijn ogen wordt gegund en men mij op de juiste waarde blijkt te kunnen inschatten (wat al een overwinning zou zijn!) dan zal ik zeker blijven proberen vol te houden zolang ik kan. En er moed en hoop uit blijven putten om toch nog een keer uit die crises te raken.Vermoedelijk kan dat pas vanaf mijn pensioengerechtigde leeftijd… Als ik dan weer iets meer te besteden lijk te hebben. En als ik dan fysiek niet verder achteruit ben gegaan en er geen pandemie-crisis meer heerst in het land, dan zijn er misschien best nog wel mooie vooruitzichten.
Ik doe mijn best die te blijven zien. Ondanks alles! En daarom moet ik mezelf nu weer even terugroepen naar mijn ‘oude normaal’ en even onbevooroordeeld naar de huidige situatie kijken.
Dus… Hoe gaat het? Met mij natuurlijk, maar ik hoor dit ook graag van al mijn lezers hoor! 🙂

Tja… Gezien de omstandigheden (zeg ik er altijd verzachtend bij) gaat het wel eigenlijk.
Ik bedoel: Al mijn bestaande ‘kwaaltjes’ zijn er en blijven er en ben ik al een poos aan gewend geraakt. Dat ik echter weer steeds meer ga hoesten en er meer slijm in mijn keel, neus en gehoorgangen zit, verontrust me wel. Ik gebruik dagelijks twee keer een inhaler (merk ‘Foster’) maar dat lijkt na een aantal jaren gebruik niet optimaal meer te werken? Geen idee. Reden om mijn longarts weer eens te bezoeken. Maar dat stel ik dus uit… Zoals meer dingen.
Dan heb ik ook al meer dan een jaar last van te vochtige ogen… Ze zitten vaak vol (ook tijdens het typen van dit artikel) en dan moet ik er met een zo schoon mogelijke zakdoek voorzichtig wat uit vegen. Het is vrij dik water, tikkeltje gelig… In het begin dacht ik aan een ontsteking. Heb ik wel vaker gehad. Maar niet zo lang… Houdt het mogelijk verband met het slijm van de bronchitis? Ook weer een bezoek aan een dokter waard.
Vervolgens heb ik ook al een poos last van mijn voeten. Gewoon pijnlijke voeten wat ik wijt aan mijn groeiende overgewicht… Ik word dikker. Nog niet explosief maar wel geleidelijk… Terwijl ik absoluut niet veel eet (dat kan ik niet eens). Maar de voeten moeten het wel dragen.
En dan mijn nagels… In oktober 2020 ben ik één keer naar de pedicure geweest. Toen ik hoorde dat ik dit niet vergoed krijg, heb ik een volgend bezoek uitgesteld. Toen was de mondkapjesplicht er nog steeds en was ik niet meer welkom. Maar door mijn veel te dikke buik kan ik gewoon niet goed meer bij mijn tenen om de nagels te knippen! Het zijn allemaal kalknagels geworden en kan ze nauwelijks knippen met een gewone nagelkniptang. Toevallig heb ik dit kort geleden toch maar weer eens geprobeerd met heel veel moeite en moet telkens pauze nemen… Maar sommige nagels moest ik met een combinatietang afknippen… Dit moet gewoon regelmatig door een pedicure onderhouden worden. Maar dat moet ik zelf betalen en dat kan ik misschien maar een paar keer per jaar… Momenteel mag ik dus niet eens gaan dus de nagels gaan hard achteruit.
Gelukkig helpen de nieuwe compressiekousen dan wel positief mee aan een beter gevoel in mijn voeten! En als ik voldoende blijf lopen op de loopband, dan merk ik dat dit ook positief effect heeft op de pijn in mijn hele onderbenen en voeten. Deels heb ik het natuurlijk zelf in eigen hand.
Maar het valt in deze tijd van isolatie niet mee.

En mentaal? Tja… Dat is dus het punt. Door de aanhoudende en zelfs pas weer opgelaaide coronacrisis voel ik mezelf niet beter worden. Maar het wisselt. Op dagen dat er soms (kleine) dingen goed gaan voel ik goed, andere dagen kan ik gedeprimeerd voelen. Elke dag is anders. Maar dat zal bij veel mensen tegenwoordig wel zo zijn, afhankelijk van de problemen die zij ervaren.
Gezien mijn omstandigheden vind ik het dus allemaal nog steeds wel meevallen. Daarom wil ik vooral ook zo ‘gewoon’ mogelijk blijven doen, ook in mijn artikelen. 🙂

Mankementen

Uiteraard wil ik het hier niet nog een keer over mijn lichamelijke mankementen hebben! Haha!
Maar zoals je misschien nog weet tob ik sinds enkele weken met een kapotte computer, wat me echt weer enigszins beperkt in mijn mogelijkheden van dagbesteding! En die PC heb ik niet zelf kunnen herstellen.
Zoals ik ergens heb beschreven is de koeling van de processor er dus afgevallen en die heb ik geprobeerd met binddraad (voor de tuin ja!) vast te maken. Maar dat is blijkbaar niet voldoende gelukt. Hoewel die op de processor lijkt te liggen, wordt deze toch te heet en de computer valt nog steeds uit bij iets zwaardere belasting. En dat kan al simpelweg het bekijken van een YouTube filmpje zijn… Zo valt er niet mee te werken.
Af en toe zet ik hem aan boven, waar ik gelukkig weer internet heb nadat ook mijn router kapot was gegaan. Maar ik had nog een ‘switch’ liggen die het prima doet.
Maar dan kan ik hooguit even snel een programmaatje raadplegen (mijn Telegram account bijvoorbeeld) of de mediaserver later draaien, zodat ik op mijn TV toch af en toe filmpjes kan kijken die op deze PC staan. Overzetten op de losse harde schijf en dan aansluiten op mijn Linux PC heeft geen zin; ik heb geen idee hoe ik daarop bestanden kan delen in een of ander netwerk… Bij Linux is dat heel anders dan bij Windows en dat heb ik nog nergens kunnen vinden.
Dus ik wil gewoon het liefste dat mijn goede Windows-PC weer gerepareerd wordt.
En dat kost dan natuurlijk weer een leuke som geld… Ik ga maar weer uit van zo tegen de 100 EURO. En dat heb ik momenteel niet.
Gezien de komende betalingsregeling met de Gemeente Dordrecht (schreef ik over in mijn laatste artikel) kan ik dit echter ook niet missen vrees ik…
Dit soort dingen maken mij ook erg onzeker.

Verder heb ik op dit moment gelukkig nog geen grote technische problemen…
Ik had eerder geschreven over een lekkage aan mijn schuifpui, waardoor het water bij een zware bui op het oosten letterlijk binnen stroomde en ik meerdere handdoeken moest neerleggen om het op te vangen. Ik had één vreemde opening buiten ontdekt die ik toen eenvoudig wist te sluiten. Maar daarna heeft het slechts 1 keer een beetje hard geregend (niet zo hard als de vorige keer) en kwamen er toch wel wat druppels naar binnen. 1 Handdoek neergelegd. Het is dus nog niet waterdicht… Maar misschien niet meer zo erg als de vorige keer? Afwachten maar weer…

Gelukkig heb ik verder dan op dit moment geen ‘mankementen’ in of rond het huis waar ik acuut aandacht aan moet schenken. Mijn wasmachine is nu 23 jaar oud… Bonkt bij iets zwaardere belasting dus ik draai wat kleinere wasjes. In mijn eentje heb ik gelukkig toch niet zo veel meer.
Maar hij doet het dus nog! 🙂
En zo kan ik angst hebben voor andere oude dingen die elk moment opeens onderhoud nodig kunnen hebben. Maar dat heeft weinig zin natuurlijk. Ik ben gewoon blij met alles zoals het momenteel werkt.

Minder vrolijk word ik van niet of moeilijk werkende bedrijven en instellingen… Waar ik toch ook van afhankelijk ben.
Eerst weer de:

Picnic soap…

Misschien niet noodzakelijk want ik kan goed boodschappen blijven doen bij de Plus maar die heeft niet altijd goede aanbiedingen en is op langere termijn dan ook gewoon duur. En eenzijdig.
Ik hoopte echt op een extra mogelijkheid die Picnic zou kunnen bieden. Maar hoe lang moet ik wachten?
Ik schreef in de vorige Restflits al over de wachtrij en dat ik toen op plek 1112 stond.
Op dit moment (ruim een week later dus) is dit: 1071. Af en toe lijkt er een sprongetje in de goede richting te komen maar nu staat het al weer dagen hierop.
En omdat ik afgelopen week weer een Picnic wagen in mijn straat zag staan, bijna voor mijn huis (!) vroeg ik me op Twitter af waar ik nu eigenlijk op wacht… Ze bezorgen al in mijn straat!
Echt concreet antwoord kreeg ik natuurlijk weer niet… Alleen weer dat ze “zo goed mogelijke service willen garanderen, vandaar de wachtlijst”… Tja…
Maar ik begrijp het wel een beetje: als je bij Picnic bestelt, bezorgen ze altijd de volgende dag al thuis. Dat is een van hun garanties. Als de wagen echter vol zit die dag (op route in de buurt) dan kan mijn bestelling er niet bij. Je een paar dagen laten wachten kan niet. Want mijn bestelling wordt in het centrale magazijn direct verzameld en in kratten gekoeld opgeslagen, om naar die zogenaamde ‘hub’ in Hendrik Ido Ambacht te worden verzonden. Dan moet het er gewoon zo snel mogelijk uit. Vooral verse groenten blijven dan niet vers natuurlijk.
Hun systeem lijkt leuk… Als ze voldoende capaciteit hebben. En dat is nu juist het grote probleem van heel Picnic.
Ik heb gelezen dat ze zouden moeten investeren in meer wagens op de weg. Maar ze houden te weinig winst over van alle bestellingen om dat te kunnen doen… Daarom schijnen ze in sommige steden ook al te zijn begonnen met huis-aan-huis catering, ofwel een aantal kant en klare complete maaltijden. Ook een gewilde service, zeker tegenwoordig. Picnic is nog geen succesformule…
In de VS schijnen ze proeven te zijn gestart met drones die bestellingen bezorgen! Leuk! Wil ik ook wel eens meemaken, zo’n vliegend robotje voor de deur… Maar dat zal wettelijk in ons drukke kikkerlandje nog niet snel gebeuren vrees ik. 😉

Dan doen alle bestaande supermarkten het veel beter natuurlijk. Ze hebben gewoon altijd al een standaard voorraad, die ze aanvullen naar behoefte. De uitbreiding naar online bezorgen was vooral een extra logistieke kwestie en is vanuit de meeste lokale supers prima te organiseren.
En wie weet zullen bedrijven als Jumbo en AH bij blijvende groei ook wel een keer inzien dat ze ook kleinere bestellingen moeten gaan accepteren. Daar is ook gewoon behoefte aan.

Ik ben benieuwd hoe alles zich ontwikkelt. Maar nu zit ik nog even (lang) te wachten op mijn Picnic-soap… 😉

Zorginfarct? Overheidsinfarct!!!

Als het gaat om mogelijke angsten die ik zou kunnen hebben als me iets overkomt wat ik niet zelf kan oplossen, dan zijn mijn gezondheid en financiën natuurlijk het meest belangrijk.
Het eerste kan zelfs beïnvloed worden door het tweede, als ik noodzakelijke zorg achterwege laat omdat het te veel kost.
Maar het grootste probleem is dat mensen gewoon niet goed meer geholpen (kunnen) worden.
In de zorg is er nu al twee jaar een ‘zorginfarct’ gaande. Door de eerder beschreven domme marktwerking, doorgevoerde bezuinigingen en daardoor veel te krappe capaciteit is de zorg nu ‘ontploft’ door de pandemie. Hier heb ik dus al over geschreven.
Maar niet alleen de zorg is kapot!
Het hele overheidsapparaat en alle verbonden organisaties zitten in een infarct.
Belastingdienst (toeslagenaffaire maar nog veel meer ongein!), Jeugdzorg, politieke onmacht en misschien daardoor wel stagnerende werkzaamheden op alle landelijke en lokale werkvloeren.
Alle overheidsinstanties zijn verlamd. Er wordt echt NERGENS meer ‘normaal’ gewerkt.
En met ‘normaal’ bedoel ik dan volgens hun eigen verzonnen wetten en regels. Zelfs die voeren ze niet meer volgens gestelde voorwaarden uit. En daar heb ik persoonlijk mee te maken en last van.

Ik schreef ook al eerder over het debacle van de zogenaamde overwaarde op mijn eigen huis.
Een goed functionerende Gemeenteambtenaar had in ieder geval mijn vragen met tenminste enig begrip beantwoord. Maar op geen enkele vraag is geantwoord; er is slechts een herhaling van hun gestelde regel aangeven. Met nadrukkelijk daarbij vermeld dat dit een regel is die al sinds wettelijke bepaling in 1990 geldt. Het schetst de onwil om ook maar een millimeter buiten de lijntjes te willen denken… Hier hadden ze 5 maanden voor nodig om op papier te zetten. Is dit ‘normaal’?

Terloops heb ik enkele weken geleden ook geschreven dat ik eindelijk de stap had gezet om financiële ondersteuning aan te vragen voor huishoudelijke hulp. Ik heb daar gewoon recht op en zie mijn huis langzaam maar zeker achteruit gaan op diverse plekken waar ik niet (goed) meer bij kan om schoon te maken. Ik ben al enkele keren gewezen op de regeling van de WMO.
Bij het invullen van de online aanvraag voor ondersteuning uit die WMO stond vermeld dat er binnen twee weken contact met me opgenomen zou worden, om daarna een ‘keukentafel’ afspraak te maken. Dat lijkt me logisch. Alleen op de plek waar het om gaat kunnen zij beoordelen of ik de hulp echt nodig heb en waarom ik het niet zelf goed meer kan.
Het is nu ruim vier weken verder. Je raadt het al. Niets gehoord nog. Ik vind dat gewoon niet kunnen.
Ik snap best dat het ‘druk’ kan zijn. En misschien is de pot voor 2021 leeg… Dat komt ook voor. Maar voordat alles in gang is gezet – het is al bijna december – zal dit toch niet beginnen voor 2022. Daar had ik al aan gedacht. Prima. Een paar maanden kunnen er zonder probleem wel bij. Maar laat wel iets van je horen! Desnoods alleen een zakelijk mailtje dat het “iets langer duurt wegens omstandigheden” maar dan weet je in ieder geval dat je op de lijst staat…
Dit vind ik ook een voorbeeld van niet normaal functioneren.

Zo werken alle belangrijke instanties (de zorg; mijn huisartsensoap, de Gemeente, de Sociale Dienst) niet normaal meer. En zal het een verrassing zijn als ze allemaal zullen zeggen dat het de schuld is van de coronacrisis? Want daar verschuilt nu iedereen zich achter.
Terwijl commerciële instellingen zoals winkels en in de horeca zich een slag in de rondte werken en nog nooit zoveel creativiteit hebben getoond om toch maar te blijven verkopen.
Maar de ambtenaren en zorgmedewerkers kunnen het niet meer aan en melden zich massaal ziek.
Einde verhaal.

Ergens heb ik een gevoel dat dit nooit meer goed komt. En dat ik alle ongemakken maar moet accepteren. Tot ik omval natuurlijk… Fysiek of financieel. Ergens is een eindpunt. Droevig.

Wat nog Rest

Uiteindelijk werd deze Restflits hierboven toch weer wat negatief… Maar ja, dat hoort inmiddels ook al jaren bij mijn ‘normaal’… Omgaan met slecht of zelf geheel niet functionerende zorg- en hulpverleners, die soms die naam niet eens meer waard zijn…
We leven al vele jaren in een dictatuur van een kapitalistische (r)overheid die niet van plan is veel energie te steken in mensen onderaan de ladders. Daar hebben ze alleen maar last van…
Zelfs het kunnen en mogen uiten van deze mening kan in de nabije toekomst wel eens verleden tijd worden. Ze zijn zogenaamd de megalomaan stompzinnige en zelfs bedreigende figuren in de (sociale) media meer dan zat en mede dankzij figuren als Wilders, Baudet, Engel en diverse hersenloze rappers of andere bekende blaaskaken met grote nog stompzinniger aanhang helemaal zat. Wetten worden gesmeed om dit preventief aan te pakken.
En dan zullen vele (stille) goeden onder de minderheid maar schreeuwende kwaden moeten lijden.
Tot die tijd moet ik dan toch mijn meningen blijven uiten. Die door simpelweg goed kijken en luisteren maar steeds meer door eigen ervaringen tot stand zijn gekomen. Dat is mijn ‘normaal’.

Doe ook normaal! Nu kan het nog!

Tot de volgende Restflits. 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie