In de mangel – vervolg

Minima worden uitgeknepen tot het bot!

Over een ‘mangel’ heb ik meerdere malen geschreven. In 2013 al toen ik in de laatste maanden van mijn werkzame leven verkeerde! Maar toen al met inzicht in wat zou gaan komen:
‘Gemangeld door de Zorg’.
Toen spitste ik dat nog toe tot de ‘zorg’, die ik uit eigen ervaring achteruit zag hollen.
Als medewerker van een ziekenhuis… Ik schreef daar pas nog over, vanwege het huidige ‘zorginfarct’. Maar ik weet dus al jaren dat het helemaal niet goed gaat met de vele instanties waar mensen mee te maken krijgen als ze het eenmaal ergens moeilijk mee hebben. Vooral financieel dan. Want de economie wordt de laatste decennia puur en alleen bepaald door het kapitalisme van elitaire machthebbers. Maar even terug waar ik begon: ‘Gemangeld door de zorg – 2’.
In 2015 was ik inmiddels twee jaar werkloos en voelde ik de gevolgen van de achteruitgang dubbel en dwars! En toen had ik nog WW! Nog 70% van mijn laatst verdiende salaris. Hoewel dat ook geen ‘topsalaris’ was natuurlijk maar een eenvoudig inkomen, ver onder modaal.
Toen begonnen voor mij de zorgkosten steeds zwaarder te wegen, ook omdat mijn vaste lasten nog hoog waren, gewend aan een vast salaris. En ik had schulden opgelopen door misverstanden met de Belastingdienst en zat nog vast aan hoge verplichtingen aangegaan tijdens mijn huwelijk.
Een opeenstapeling. Maar het inzicht groeide al dat dit niet aan mij te wijten was en dat vrijwel alle instanties (overheid, zorg) niets deden om de zwakkeren te helpen. ‘In de mangel’.

Rug tegen de muur

In bovenstaande inleiding over de ‘mangel’ die ik al zag aankomen toen ik feitelijk zowel fysiek als in financieel opzicht nog niet zo ver was gezakt dat ik niets meer aankon, was ik vrij pessimistisch. Wat heet… Noem het maar zwartgallig. En het ergste moest nog komen en dat wist ik niet eens!
Na mijn eerste grote operatie begin 2017 ging alles in een stroomversnelling.
Fysiek ben ik opeens hard achteruit gegaan met meerdere nieuwe en blijvende kwalen en eind 2017 was de WW dan afgelopen waardoor ik in een minimum uitkering terecht kwam.
Gelukkig had ik toen al wel de nodige besparingen doorgevoerd en was ik toen nog snel genoeg om mijn opgelopen schulden netjes te regelen met de betreffende instanties. Ik was nog niet (mond-)dood. Maar nu was ik wel aangekomen op het punt dat ik feitelijk geen kant meer op kon.
Fysiek beperkt en financieel zonder enige vrije ruimte. Ik voelde me letterlijk en figuurlijk met de rug tegen de muur. Een betonnen muur. Dan kan je blijven bonken met je hoofd… Maar daar word je alleen nog maar slechter van.
Toen besefte ik dat ik eerst zelf beter moest worden.
Het vervolg heb ik overal beschreven: ik ging een aantal trainingen volgen bij Vivenz om te leren omgaan met mezelf en alle omringende omstandigheden. En ik bleek niet de enige.
Wat wel mijn zorg over de ‘mangel’ bevestigde. Als je niet zelf sterk in je schoenen staat, maken ze je kapot. Voor de meeste instanties (zelfs ook de zorg!) ben je niks waard.
Ik heb in 2018 geleerd dat ik het zelf moest doen. Anders doet niemand het voor je.

Sinds die tijd ervaar ik alles anders. Uiteraard heb ik nog steeds tegenslagen. Of problemen die opgelost moeten worden. Soms kosten die geld. Vaak ook een beetje creatief leren omgaan met de dingen zoals ze nu eenmaal zijn. Maar heel pessimistisch of zwartgallig (zoals in 2015) ben ik niet meer. Eerder realistisch. En ik relativeer tot het bot.
Gelukkig is daar de laatste tijd ook wat overtollig vet omheen gegroeid… 😉
Maar de mangel stopt natuurlijk niet! En ik zie om me heen dat hier steeds meer mensen last van krijgen. En hoewel dit tot diverse openbare schandalen heeft geleid, van toeslagenaffaires tot spraakmakende onthullingen van gewoonweg FOUT en beschadigend beleid van diverse instanties: tot heden is er niets veranderd. En het demissionaire kabinet WIL ook helemaal niets veranderen. Want de VVD is en blijft de grootste en meest invloedrijke partij. Ten koste van de groeiende massa in de mangel… Dat is de realiteit!

Participeren of afsterven

Soms begrijp ik echt niet waarom de grote (werkende) massa het niet ziet gebeuren. Het uitsterven van de verzorgingsstaat (waar na de Tweede Wereldoorlog zo hard voor is gestreden) naar de groei van de participatie-maatschappij. Zelfs de ‘Koning’ durfde dit letterlijk uit te spreken (natuurlijk volgens protocol ingegeven door een op blijvende macht beluste Minister President…):
“We moeten allemaal SAMEN deel uit maken van de samenleving. Participeren. Niet tegenwerken of ons afsluiten van onze omgeving. SAMEN moeten we het doen.”
Voor de domme massa klinkt dit zo geloofwaardig… Zo mooi… En het is zo vals. Mensonterend.
Het is juist de reden dat de kloof tussen arm en rijk groter is geworden en steeds meer mensen tussen wal en schip raken. De oorzaak van de toeslagenaffaire. En van alle andere asociale misstanden.
Want de participatie-maatschappij naar maatstaven van de VVD houdt in dat elke volwassene zijn en haar bijdrage moet leveren aan de economie. Van NUT zijn dus. Niet slechts leven op een uitkering. Liefst wil de VVD elke uitkeringsgerechtigde verder korten op hun uitkering en deze tijdelijk maken, als overbrugging van een noodsituatie. Maar daarna moet er weer iets opgeleverd worden. Een dienst verrichten. Werken. Al dan niet vrijwillig indien het echt niet anders kan, maar door de steeds grotere inzet van vrijwilligers op diverse disciplines, spaart het ‘de onderneming Nederland’ veel geld uit aan salarissen. Dus leveren ook vrijwilligers winst op.
Daar draait alles om.

Terwijl vroeger ooit was afgedwongen door (vooral) arbeiders en iedereen die probeerde te overleven na een moeilijke periode dat mensen nooit meer uit zouden mogen vallen. In armoede zouden mogen leven. In de ‘verzorgingsstaat’ was elk mens waardevol. Dat is al heel lang afgelopen.

Nu lijkt het er voor de domme massa op dat er zoveel wel degelijk geregeld is voor de uitvallers. Een ‘goede’ uitkering, diverse toeslagen en “de beste zorg van de wereld”. Ja… Als je daarvoor in aanmerking komt. Wie niet sterk en mondig genoeg is, krijgt niets. Daar begint het al mee.
En als je wel wat krijgt (omdat je er gewoon recht op hebt) word je jarenlang gecontroleerd of dat wel terecht was en is… Want de staat gaat er primair vanuit dat mensen in de onderste laag van de samenleving meestal uit zijn op lui profiteren. Niks presteren maar wel ‘lekker’ leven.
Niet alleen de toeslagenaffaire heeft aangetoond dat deze controle is doorgeslagen en er vele duizenden mensen onterecht tot en zelfs in de afgrond zijn gedwongen.

Afgelopen week zag ik een heel interessante reportage van zowaar de NOS over het leed wat diverse Gemeenten hebben ontdekt bij mensen die te maken kregen met de ‘kostendelersnorm’.
Ik spitste mijn oren want daar ben ik ook slachtoffer van geworden!
De ‘kostendelernorm’ is een van die regelingen die bepalen of en hoeveel je uitkering mag ontvangen. Want zelfs een absoluut minimum is niet heilig.
Iedereen zal gehoord hebben van inmiddels meerdere gevallen in het nieuws van mensen die van bijvoorbeeld hun ouders maandelijks een bijdrage kregen om het (beter) te kunnen volhouden.
Iemand kreeg regelmatig geld om biologische groenten te kunnen kopen. En iemand anders had ook regelmatig wat financiële hulp ontvangen, terwijl ze ook nog een auto in bezit had…
Strafbare feiten want als je een uitkering krijgt, ben je verplicht alle extra inkomsten op te geven.
Als je dit niet doet (zelfs al mag je ze soms gewoon ontvangen) dan ben je al strafbaar. Als het over de bepaalde grens van extra inkomsten gaat, ben je dubbel strafbaar.
Dan worden uitkeringen soms volledig teruggevorderd en komt er een hoge boete bij vanwege de strafbare feiten.
Want het maakt nu niet meer uit of je (zwart) hebt bijverdiend zonder het op te geven; zelfs een structurele goed bedoelde bijdrage van familie, die het beste met je voorheeft, mag niet.
Je MOET creperen. Onder het toeziend huilend oog van je liefhebbende ouders, die het gelukkig allemaal op hun oudere dagen veel beter hebben…

Maar terug op die ‘kostendelersnorm’.
Daarin is bepaald dat volwassen mensen (21+) die samenwonen in 1 huis elkaar moeten ondersteunen in de dagelijkse kosten voor levensonderhoud.
Omdat de meeste mensen zijn ingeschreven bij de gemeente waarin ze wonen, is controle op deze regel vrij eenvoudig. Echter… Die controle is zwart/wit. Keihard. Geen enkele controle op eventuele uitzonderingen mogelijk.
Zodoende kreeg ik in november 2019 de melding van de Sociale Dienst Drechtsteden dat mijn uitkering was aangepast vanwege mijn net 21 geworden zoon, die bij mij ingeschreven stond.
Ik kreeg in november bijna 300 EURO minder! Op dat moment ontplofte ik.
Met mijn maandelijkse uitkering red ik het amper. Kom eigenlijk altijd wel in het rood.
Maar 300 minder? Onmogelijk vol te houden. Dus ik ging uiteraard in bezwaar.
Want mijn zoon woonde in die periode inderdaad nog/weer (het wisselde af en toe) bij mij in huis maar hij had geen inkomsten. Hij zat in een ‘tussenjaar’ nadat hij zijn eerste studiejaar goed had voltooid maar niet zeker wist of hij daar wel mee door wilde gaan. In eerste instantie had hij wel even geprobeerd een uitkering aan te vragen maar de gestelde eisen (5 sollicitaties per week) wilde hij niet inwilligen. Hij moest gewoon even rusten van veel dingen die waren gebeurd in zijn leven.
En hij wilde wel (tussentijds) werken maar dan zocht hij dat zelf wel uit. Al dat gedoe rond uitkering aanvragen en verplichtingen vond hij overbodig.
En hoewel hij wel regelmatig gebruik maakte van mijn ‘diensten’ (eten en zo…) betaalde hij daar niets voor. Toen hij vernam dat ik 300 euro minder uitkering zou krijgen, zou hij dat zeker niet compenseren, wat dus wel volgens die regeling werd verwacht.
Mijn bezwaar werd afgewezen omdat hij dus in alle redelijkheid aan de nodige inkomsten zou kunnen komen. Punt.
Ik heb deze maand ‘overleefd’ omdat ik nog wat angstvallig apart gehouden spaargeld had, eigenlijk bedoeld voor onverwachte uitgaven in een eigen huis… Dat was ik voorgoed kwijt.
Gelukkig (…) wilde hij toch langer al weg en toen hij een baantje vond in Rotterdam en ook relatief snel een kamer om te kunnen wonen, verhuisde hij eind november al naar Rotterdam en stond daar officieel vanaf december ingeschreven. Toen ‘mocht’ mijn uitkering weer terug naar het normale niveau…
Maar wat zou er zijn gebeurd als hij gewoon hier was blijven wonen?
We hadden al wel eens ‘ruzie’ over misverstanden… Had ik hem dan het huis uit moeten zetten? Hem dakloos laten worden?
Dit schijnt wel degelijk te gebeuren in andere gevallen want veel Gemeenten trekken het niet meer:
‘Gemeenten worstelen met korten bijstand: ‘Pleisters plakken in schrijnende situaties’ ‘
Fijn dat dit nu dan weer zo duidelijk is gebleken… Maar intussen zijn wel heel veel slachtoffers ontstaan van die ‘schrijnende situaties’.
Ook hier weer lijkt ‘maatwerk’ essentieel! Maar dat kost tijd… en dus geld. Time is money. The ultimate American dream… Blijf dromen. Mensen sterven vanwege deze schrijnende situaties.

Maar de mangel blijft…

Misschien vindt iedereen bovenstaand beschreven persoonlijk leed (van maar 1 maand 300 euro minder inkomsten) niets bijzonders. Goh zeg… Een maandje wat zuiniger leven…
Maar dat kan ik dus niet! Ik houd NIETS over. Kom elke maand juist tekort, wat ik tot heden met het jaarlijkse vakantiegeld compenseer maar wat komend jaar vermoedelijk te weinig zal blijken.
Ik zak gewoon elk jaar dieper in de rode put. En er is niets… geen enkele regeling waarvan ik nu nog gebruik zou kunnen maken.
Sterker. Ze beginnen nu actief aan me te trekken om mogelijk wat ‘participerende bijdragen’ te gaan leveren!

Jarenlang heeft de Sociale Dienst Drechtsteden me met rust gelaten. Wetende dat ik uit een moeilijke periode kom en hard aan het werk was om overeind te blijven.
Dit is wat mij betreft mentaal wel aardig gelukt. Maar ik ken mezelf. Weet wat ik kan en wat ik (niet meer) wil.
Een paar weken geleden belde weer een nieuwe contactpersoon met een onuitspreekbare naam mij op om ‘kennis te maken’. Ook vanwege corona vinden nu vrijwel alle contacten telefonisch plaats. Maar over “hoe het ging” en zo… Tja, uiteraard vertelde ik gewoon eerlijk over mijn isolatie en uitzichtloosheid. Toen begon ze uiteindelijk te praten over ‘vrijwilligerswerk’. Want dat zou me toch weer “onder de mensen brengen”. Ja natuurlijk. Dat begrijp ik ook wel. Maar het meeste werk is toch vaak gericht op kansarme mensen en ouderen… Ik weet dat ook van mijn dochter, die nog altijd niet normaal kan gaan werken maar wel aan diverse initiatieven meedoet. Wat voor mensen ze dan zo allemaal tegenkomt… Ik zou me daarin niet thuis voelen. En weer in depressie raken…
Daarnaast ben ik fysiek natuurlijk redelijk beperkt.
En… Wat ik ECHT wil: het werken als ‘ervaringsdeskundige’, ook gewoon vrijwillig, dat mag ik niet! Terwijl daar juist mijn enige en misschien laatste kracht ligt. Praten met mensen. Die in mijn belevingswereld zitten en waar ik graag mijn eigen ervaringen mee wil delen.
Maar dat boeide de mevrouw van de SDD niet echt. Het was toch ook een kwestie van deelname aan de ‘participatie-maatschappij’! Toen kreeg ze gelukkig een ander telefoontje waardoor ik mijn opkomende boosheid kon inhouden. Maar de toon was gezet… En ik begrijp nu pas waarom:

Kort geleden was in het nieuws dat de uitvoering van de ‘participatie-regels’ voorheen door de sociale diensten verricht, vanaf 2022 door de Gemeenten zelf zullen worden uitgevoerd!
Dan mag ik mijn borst alvast nat maken. Want als ‘de regels’ heilig blijven bij de Gemeente, dan zal mijn persoonlijke situatie niet meer meetellen. Werken… Al dan niet vrijwillig… Of gekort worden in mijn uitkering. Of die misschien zelfs geheel verliezen als ik in hun ogen bewust weiger…
Die macht hebben ze.

Tenslotte… Laatste actuele nieuws!

Tijdens dat ik dit artikel zat te schrijven, kreeg ik post. Een brief van de Gemeente Dordrecht.
Misschien herinner je dat ik al enkele malen heb geschreven dat mijn bezwaar tegen het afwijzen van kwijtschelding van de Gemeentelijke Belastingen al maandenlang duurde?
Nu dan: eindelijk uitsluitsel. Trek je broekriem eerst even strak…
Mijn bezwaar is (opnieuw) afgewezen vanwege de bestaande overwaarde op mijn eigen woning.
Ahum… DAAR had ik juist bezwaar tegen ingediend met heel veel uitleg dat ik met die overwaarde niets kan! Geen sneetje brood kopen! En dat mijn netto inkomsten afgelopen jaar juist zijn gedaald tegenover gestegen vaste kosten!
Moesten ze daar een half jaar over nadenken?
Absoluut geen enkel woord over mijn aangevoerde bezwaar dat die overwaarde geen verschil maakt en ik daarvoor gewoon wel twee jaar lang kwijtschelding kreeg. Want… de wet is de wet.
De regel is de regel. Overwaarde dus… Betalen. Binnen 30 dagen anders…
Ja, ik mag nog een regeling treffen en moet dan een bepaald nummer bellen.

Omdat vandaag deze brief binnen kwam, kan ik beter niet nu direct gaan bellen. Ik kan nu even niet voor mezelf instaan dat ik rustig kan blijven…
Maar uiteraard gaat deze muis weer een lange staart krijgen.
Dit is te bizar en mensonterend voor woorden.

En de mangel zit weer strakker…

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie