Restflits weekend juli/augustus 2021

Vandaag in de Restflits:
– Status quo
– Wateroverlast
– Twitter… en verder?
– Polarisatie rondom het huis… De schreeuw
– Meer meer meer… Wat altijd nog Rest!

Status quo

Als ik begin met “Het was een heel erg moeilijke week!” dan trap ik voor de vastere lezers vermoedelijk direct een open deur in. Mijn laatste artikelen waren allemaal niet erg positief. Eerlijk gezegd lijkt het één grote ellende waarin ik verkeer en dat probeer ik aardig van me af te schrijven.
Op zich lukt dat wel een beetje. Na mijn laatste ‘Het Einde…’ voelde ik eigenlijk al weer een ietsiepietsie beter… Daarom besloot ik dat hoopvol met “Wordt vervolgd”.
En dat doe ik dus nu ook weer met een nieuwe Restflits, waarin ik dan eerst maar weer begin met een overzichtje van mijn persoonlijke ‘bestaande toestand’; mijn ‘Status quo’.

Nee, aan mijn ‘toestand’ is nog niet veel verbeterd. Integendeel… Lees je straks meer over.
Ik kan de ‘Toestand in de wereld’ nu eenmaal niet naar mijn eigen twee linker handen zetten…
Dingen zijn zoals ze zijn. En G.B.J. Hiltermann bracht die ook meestal niet met een vrolijke opbeurende toon… 😉

In mijn eerdere epistels benoemde ik al diverse problemen waarmee ik te maken heb gekregen. Eén daarvan ben ik zelfs vergeten! Er gebeurt gewoon te veel…
Terwijl het nieuws ook bulkt van de berichten over ernstige wateroverlast in Duitsland, België en uiteraard Nederland, voornamelijk in Limburg, heb ik mijn eigen concrete wateroverlast nog niet eens genoemd… Hierna dus meer.

Om de doffe ellende af te wisselen met toch wat ‘leukere’ berichten, kan ik bijna niet anders dan weer verder gaan met seksuele onderwerpen… Daarover krijg ik vreemd genoeg juist weer wel steeds meer leuk of interessant nieuws te zien, wat voor mij het bewijs is dat ik zeker niet op de verkeerde weg ben als ik daarmee door ga! Misschien wordt het dan wel vaker positief ontvangen omdat het meestal vrouwen zijn die over seks beginnen te schrijven en praten… Want als een vrouw het zegt, is het goed en ‘echt waar’. Terwijl mannen seksistische viezeriken zijn die alleen maar aan hun eigen genot denken… Toch?
Maar misschien moet ik juist daarom wel doorgaan hiermee! Om dit (voor-) oordeel ook te slopen. Of om het juist te bevestigen… Maar wel met een sterk relativerend en belerend sausje…
Er zit nog van alles aan te komen, waar ik op dit moment alleen nog in de voorbereidende fase zit.
Maar ‘Meer meer meer… naakt en seks…’ dat zit er toch wel dik in bij De Rest. 😉
Daarover later in nieuwe artikelen (vermoedelijk eerst een snelle nieuwe ‘Seksflits’) meer.

Maar voor nu moet ik toch helaas de ‘bestaande toestand’ zoals die in alle realiteit is beschrijven.
Het ‘mooie weer’ zit in deze eerste echte zomermaand bij uitstek juli ook niet mee…
Had ik al heel voorzichtig goede voornemens om wat vaker naar buiten te gaan… Het wisselvallige weer houdt me tegen. Mijn tuin kan ik niet of nauwelijks bijhouden (terwijl alle planten dankbaar voor de goede temperaturen en het vele vocht als kool groeien!) met ook gevolgen voor de verstandhouding met de buren…

Terwijl veel mensen die ik van iets dichterbij ken druk zijn met vakantie, al hebben geboekt of snode plannen maken (ondanks de blijvende onzekerheden rond codes rood of oranje en vaccinaties), blijf ik maar broeien op mijn eigen ‘snode plannen’ om ook deze komkommer-zomer met alle corona-beperkingen te overleven. Want mijn toestand bestaat nog. Dat is een feit.

Wateroverlast

Misschien heb ik hier bewust niet over durven schrijven omdat in dezelfde tijd in diverse plaatsen mensen echt bizar grote wateroverlast hadden… In Nederland zijn dan geen doden gevallen maar honderden huizen schijnen onbewoonbaar te zijn geworden en nog veel meer mensen hebben gewoon permanent blijvende schade opgelopen. Ondergelopen kelders waarin spullen stonden die voorgoed verloren zijn.
In België en Duitsland zijn zelfs wel doden gevallen en van een Duitse persoon die ik volg betekende dit ook een zeer groot verlies van spullen, maar gelukkig geen persoonlijke gevolgen.
Bernd Scholl, van het Duitse elektronische muzieklabel ‘Mellowjet Records’ stuurde een mail naar al zijn volgers met een foto van zijn huis… Voorlopig moet hij zijn actieve werkzaamheden ook een poosje stilleggen… Gelukkig is zijn eigen muziekstudio (hij maakt zelf ook muziek onder de naam ‘Moonbooter’) bovenin het huis! Daar wonen ze nu dus en hij is gelukkig geen peperdure apparatuur verloren.

Woning Bernd Scholl

Damned… Dit is echt wel heftig de laatste tijd.
Of klimaatverandering nu voornamelijk de oorzaak is weet ik niet… Ik heb mijn bedenkingen net als bij de coronacrisis en heb meer het idee dat we ‘gewoon’ in heftige jaren zitten waarin veel natuurlijk gerelateerde ‘rampen’ gebeuren, waar wij simpele menselijke zielen vrij weinig aan kunnen doen dan ze doorstaan en weer opnieuw opbouwen wat kapot is gemaakt.
Mogelijk zijn wel vele overheden (weer…) schuldig aan het laten versloffen van beschermende maatregelen want als iets 100 jaar niet gebeurt, waarom zou je dan permanent investeren in de gezondheidszorg of in de waterbeheersing bij plotselinge overstromingen…
Geld is altijd weer het grote struikelblok. Malloten. Maar goed, dat is weer dat andere bekende stokpaard van De Rest…

Maar ik heb zelf dus ook wateroverlast gehad en feitelijk nog steeds, wanneer er weer eens een felle regenbui op het oosten gericht staat. Daar heeft dan niet iedereen zo veel last van, maar ik wel omdat mijn kozijnen op die kant – een hele (schuif-) pui van kunststof – niet meer waterdicht blijken te zijn. Een kwestie van slechte makelij… Of achterstallig onderhoud?
Het is dit jaar natuurlijk niet voor de eerste keer dat er een flinke bui op het oosten staat maar tot heden had ik er nog nooit last van. Dus de afdichting die voorheen wel goed was, functioneert niet meer. Met als gevolg dat het water gewoon van bovenaan het kozijn met stralen naar binnen stroomt. Ik heb dit nu enkele malen meegemaakt, waarbij ik een aantal dagen geleden dan gelukkig niet meer verrast was want ik houd het nu goed in de gaten:
Ik heb nu een stuk of zes grote handdoeken klaar liggen en die leg ik op de vloer onder en tegen de pui, zodat daar het water op kan vallen en in de handdoeken kan trekken.
Tot heden waren de buien nooit zo langdurig dat deze handdoeken allemaal zo verzadigd waren met water dat ik er nog meer nodig had. In theorie zou dit natuurlijk wel kunnen gebeuren.

Aan de buitenkant is de afwatering gewoon kapot en ik heb hier absoluut geen verstand van…
Vermoedelijk moet een bepaalde kunststof strip die alles afdicht opnieuw geplaatst of dicht gekit worden met van die waterdichte (sanitair-) kit of zo… Maar dat soort werk heb ik nog nooit gedaan (niet buiten in ieder geval, wel een keer in de badkamer) en ik moet daarvoor toch op een trapje staan om te kunnen zien hoe het erbij staat of hangt…
En op trappen staan kan ik niet meer zo goed, sinds mijn benen enkele jaren geleden slechter zijn geworden door de vaatproblemen. Sinds die tijd durf ik niet meer op een trap karweitjes te doen.

Uiteraard kan ik een bekende ‘kozijnenboer’ uit de regio bellen om te komen kijken en het euvel te repareren. Maar dan kan ik vermoedelijk rekenen op een ‘normaal’ professioneel uurtarief en eventuele kosten van nieuwe onderdelen als iets kapot blijkt te zijn. En daar ben ik bang voor.
Ik heb ooit ook eens een loodgieter laten komen toen de wc beneden niet meer doorliep. Kostte me ruim € 400 voor een paar uurtjes werk omdat hij buiten onder de grond de rioolpijp open moest maken… Reparatie zou ook ongeveer zoiets gaan kosten. Dit heb ik toen gelukkig voor enkele tientjes uiteindelijk kunnen laten doen door een oude kennis die dit wel aandurfde.
Eigenlijk zoek ik op dit moment dus liever eerst even naar een betrouwbare ‘kennis’ of gewoon iemand die dit in zijn vrije tijd wil bekijken en niet voor een hoge bedrijfsprijs kan repareren…
Tegenwoordig steeds moeilijker te vinden omdat niet alle ‘klusjesmannen’ daar nog zin in hebben en ‘zwarte’ bijverdiensten steeds vaker door (a)sociale controle worden aangegeven…
Over dit kan ik zo ook weer een verhaal schrijven. Maar goed… Het is maar een (Rest)Flits.

Zolang ik de overlast met die handdoeken onder controle heb, vind ik het nog even houdbaar en ik hoop dat er later een oplossing komt of dat ik misschien zelf (bij beter weer en betere gevoelens naar de buren toe… lees hier later nog over) toch iets blijk te kunnen doen. Snel veel geld uitgeven is makkelijk… Maar dat kan ik niet. Dus… wordt vervolgd. 😉

Twitter… en verder?

In mijn laatste artikel ‘Het Einde…’ schrijf ik eigenlijk alles al en in de ‘BELANGRIJKE mededeling’ bovenaan de site kan je de actuele status zien van wat er ‘verder’ gebeurt met mijn protesten, verweer en simpele vragen “Waarom???”. Van firma Twitter krijg je gewoon geen antwoord. Punt. Ze hebben ‘iets’ besloten en daarmee is het voor hen een gedane zaak.
Vermoedelijk neemt ook geen enkele servicemedewerker daar het serieus. Er zijn miljoenen accounts en waarschijnlijk worden er dagelijks wereldwijd duizenden bestraft, tijdelijk verwijderd of permanent vernietigd, zoals ze vermoedelijk met mijn account hebben gedaan. Enige persoonlijke aandacht zal ik niet kunnen verwachten. Mogelijk hebben er al tientallen verschillende medewerkers even naar gekeken… Waarom het dan nog zo lang duurt dat ik definitief antwoord krijg, zal wel met de bezetting te maken hebben, die door de coronacrisis misschien wel lager is dan normaal. Of ze zitten allemaal thuis en daar boeit het ze gewoon niet dat ze met een ‘mens’ te maken hebben…
Ik verwacht helemaal niets meer en moet me daarbij neerleggen.
Maar wat dan? Hoe nu verder?
In ‘Het Einde…’ heb ik uitgelegd hoeveel leegte dit feitelijk achterlaat. Het was echt een belangrijke invulling van mijn hele dag!
Nu loop ik wat vaker langs NU.nl, Facebook gaat wat vaker open en ik probeer krampachtig meer inspiratie te vinden om nog meer te gaan schrijven op deze blogsite. Maar dat kan ik niet.
Er zijn misschien mensen die hun blog dagelijks invullen met ‘dingen van de dag’ maar zoiets kan en wil ik niet. Mijn artikelen moeten wel inhoud hebben.
Juist het te veel ‘willen schrijven’ blokkeert nu extra! Ik heb zelfs moeite met het typen van deze tekst! Ik kan al zo moeilijk bij mijn tenen tegenwoordig en als ik de inspiratie daaruit moet trekken, dan wordt het bijna onmogelijk… 😉

Een groot probleem is nu ook dat ik door het gemis van Twitter de automatische ‘feed’ mis van de vele foto’s die ik al jaren verzamel van diverse modellen die ik volg. Zoals de in deze site ook vaak genoemde Katya Clover. Ik volg haar ook op Instagram maar daar mag je niets bloots laten zien… 1 tepel in beeld en je account gaat daar op slot… Op Twitter mag wat dat betreft dan veel meer, tot zelfs harde porno, waarvan ik ook diverse kanalen volgde, van Kim Holland tot Siswet en haar bizarre anale avonturen…
Ik ga uiteraard niet naar betaalkanalen zoals ‘OnlyFans’ waar zij meestal hun erotische content aanbieden. Als er op Twitter weer eens wat nieuws stond, ter promotie, dan sloeg ik het op. Zelfs filmpjes soms, die je via bepaalde andere websites dan ‘sneaky’ kon opslaan. 😉
Ik ben dat nu allemaal kwijt. Niet alleen de tijd dus dat ik eraan besteed maar ook gewoon de inhoud. Met diverse plaatjes deed ik dan soms nog wat meer door ze op mijn erotische site te plaatsen. Ook dat zal nu stil liggen en ik heb daar al gelezen dat de voortzetting twijfelachtig wordt…
Het heeft wel degelijk de nodige impact, nu ik geen Twitter meer heb.

Een logische stap zou toch een nieuw Twitter-account kunnen zijn. Dat moet dan uiteraard een heel nieuw account zijn, met een nieuw mailadres en niet direct zichtbaar hetzelfde als mijn oude account… Technisch zou ik dit wel kunnen doen. Maar dit heeft grote risico’s.
Als het ontdekt wordt, zou ik uiteindelijk op IP-niveau geblokkeerd kunnen worden. Dan kom ik er helemaal nooit meer in…
Ik moet me dus ‘stil’ houden, geen connectie meer tonen met deze blogsite, met diverse bekenden… En het alleen dus maar gebruiken om die kanalen weer te volgen van modellen en andere nieuws-sites. Dat is natuurlijk sowieso anoniem… Ik overweeg deze stap op termijn, als ik 100% zeker weet dat er geen andere mogelijkheid meer is.
Maar het blijft dan wel met pijn in mijn hart omdat het zo verschrikkelijk onrechtvaardig is! Ik heb werkelijk niets gepost wat enige (wettelijke of Twitter-) regel kan hebben geschonden. Ik ben verwijderd vanwege foute vooroordelen… Door een rapportage van een post die verkeerd is beoordeeld. Dat weet ik vrijwel zeker. Daarom is mijn boosheid… het frustratiegehalte… nog het grootste probleem als ik toch weer probeer terug te gaan op Twitter. Dubbel dilemma.

Ik kan hier en nu geen antwoorden verzinnen. Maar je merkt denk ik wel dat het me erg bezighoudt… Op sommige momenten kan ik aan niets anders meer denken dan aan: “Hoe nu verder?” Niet goed natuurlijk, dat weet ik ook wel. Maar dat is mijn ‘status’ van dit moment.
Weer wordt vervolgd…

Polarisatie rondom het huis…

Eerder had ik ook al geschreven over mijn verminderde verstandhouding met mijn buren.
Met die aan de ene kant (de ‘discoburen’) had ik al geen contact. De laatste keer dat zij aan de deur kwam was om te vragen wanneer ik de bamboehaag korter maak…
Het was wel nieuw dat de buurman aan de andere kant dit opeens ook (via mail!) vroeg over mijn vlinderstruik die op een bepaalde plek tegen de ‘erfgrens’ staat. In de ‘Restflits van dinsdag 6 juli’ heb ik dit al kort beschreven. Ik wil nu wat beter uitleggen waarom dit mij zo sterk raakt.
Met deze buurman – een alleenstaande man van ergens in de 40 – had ik juist altijd een goede verstandhouding! Ik ben wel eens bij hem binnen geweest, bakkie koffie drinken, kletsen. En meestal praten we wat bij als we elkaar achter in de tuin (over de schutting heen) weer eens ontmoeten, of aan de voorkant als we beiden toevallig in onze berging bezig zijn.
Er waren enkele jaren terug wel eens vervelende momenten omdat ik gewoon niet goed in mijn vel zat, vaak te veel dronk en af en toe harde muziek draaide. Een enkele keer heeft hij toen zelfs de politie gebeld… Maar toen was mijn ex-partner er nog en ik zat er echt helemaal doorheen.
De laatste jaren is dat allemaal gewoon stil geworden. Ik heb helemaal geen behoefte meer aan (te) harde muziek (door mijn gehoorproblemen luister ik sowieso al veel minder graag naar muziek…) en luidruchtige bezigheden heb ik niet. Hij heeft zeker ook al sinds 2017 geen last meer van mij.
Ik had dat van hem ook nooit. Voor corona werkte hij gewoon de hele werkweek en in zijn vrije tijd klust hij soms wel eens; binnen of in de tuin. Niks bijzonders.
Hij was juist altijd zo overdreven attent om bij elk eventueel komend klusje even aan de deur te komen om dit aan te kondigen of even belde… Ik zei dan altijd: “Tja, een keer een gaatje boren of paar hamerklopjes overdag is redelijk normaal toch?” Maar dit is tegenwoordig ook veranderd. Als hij nu af en toe (echt niet heel vaak) een klus heeft met langere tijd boren en timmeren dan hoor ik helemaal niets meer vooraf. Dat vind ik dan wel vreemd… Waarom voorheen wel bij elke scheet die hij ging laten en nu helemaal niets meer?
Dat die andere buren dat afgelopen jaar telkenmale hebben gedaan was veel erger (want hele douche vernieuwen, kozijnen vervangen en recent weer iets wat ik niet weet) maar van hen ben ik het gewend. Met hen valt helemaal niet meer te communiceren.
Maar met deze buur… Er is iets gebeurd. Met hem vermoedelijk.
Sinds de coronacrisis is hij thuis gaan werken. Door zijn kantoorfunctie kan dat vermoedelijk prima. Nou, geen probleem toch? Behalve… dat hij regelmatig telefonische vergaderingen heeft, die hij bij redelijk weer in zijn tuin doet! Dan hoor ik – zittend achter mijn computer die hemelsbreed een paar meter van zijn tuin verwijderd is – bijna letterlijk beide kanten van het gesprek! Zijn harde schelle stem en de andere kant… Ik krijg dan het gevoel weer in de traumatische kantoortuin van mijn oude werk te zitten… Letterlijk. Eigenlijk vind ik dit overlast… Die langdurige en soms harde gesprekken wil ik helemaal niet horen. En soms gebeurt dat meerdere keren in de week, afhankelijk van het weer. Precies als ik me probeer te concentreren op mijn schrijverijen…
Maar ja, doet hij iets wat tegen bepaalde regels is? Ik denk het niet.
Ik heb hem dan ook nooit gezegd dat ik hier last van heb. Alleen een keer terloops al lachend dat ik soms letterlijk kan meeluisteren… Hij moest ook lachen… Maar het kwartje viel niet.
Maar goed, als dat nu alles is… Het is hier geen bejaardenhuis… En niemand kan er iets aan doen dat ik nu eenmaal altijd thuis zit en redelijk (te?) gevoelig ben voor geluiden…
Dit heb ik allemaal al een keer beschreven in de ‘Restflits van 10 april’, toen ik wel mijn irritatie beschreef over zijn piepende en krakende voordeur. Dat is trouwens opgelost nadat ik het hem heb verteld. Zou hij dit verkeerd hebben opgevat? Ben ik nu de ouwe zeurkous die niks meer kan hebben? Nou… verder zeg ik nooit ergens iets over! Maar als er eens iets is dan spreek ik hem persoonlijk aan bij gelegenheid. En stuur ik geen mail… Alleen dit al stoorde me.

Inmiddels heb ik van die vlinderstruik dan de planten ingekort die inderdaad het dichtst bij de schutting staan. Hij wees me op de ‘WET’… En vergeleek het in zijn mail zelfs met de regel van te hard willen rijden waar een maximum snelheid geldt… Die regel is er niet voor niets. Net als de regel dat beplanting tegen de erfgrens niet hoger dan 2.00 meter mag zijn…
Ja ja, dat klopt natuurlijk… Maar waarom zou die regel gemaakt zijn? Om wildgroei te voorkomen en dat buren geen hagen van 3 meter of hoger gaan planten? Hier gaat het om 1 struik, van ongeveer 2×2 meter oppervlakte en die kan inderdaad groeien tot zo tegen de 3 meter, als je er niks aan doet.
Enkele sprieten waren inderdaad wel uitgegroeid tot tegen de 2.50 of zo, Vlinderstruiken zijn sterke groeiers. Die je echter ook zeer makkelijk helemaal terug kunt snoeien in najaar of vroege voorjaar. Ik had dat gedaan, tot ongeveer 1.50 meter. Kon er net overheen kijken. Maar dit jaar is die aardig uitgeschoten. En hij staat lekker in bloei! Het is niet goed om de hele struik middenin de bloei zo sterk terug te snoeien! Ik vind dat ook zonde. Hier is de struik voor bedoeld! Voor die mooie dikke (meest) paarse pluimen waar ook inderdaad veel vlinders op afkomen! Mooi toch?
Nee, dat vindt hij niet…
Maar ik heb de planten die ruim 50 cm van de schutting verwijderd staan, gewoon zo gelaten.
Want dat staat ook in de regels: struiken en (hoge) planten mag je vanaf 50 cm gewoon plaatsen en bomen vanaf 2 meter. Mijn tuin is ongeveer 5 meter breed… Ik overweeg nu een treurwilg te planten midden in mijn tuin… 😉
Ik vind dit allemaal zo kinderachtig! In de ruim 28 jaar dat ik hier nu woon, heb ik nog niet eerder zo beklemd gevoeld tussen twee buren in… Letterlijk en figuurlijk…

De schreeuw

Maar er is nog iets gebeurd met deze buurman, wat ik als laatste wil vermelden. Het was afgelopen vrijdag. Ik ben de laatste tijd dus al redelijk zenuwachtig geworden, zeker na het probleem met Twitter, wat mijn gedachten weer negatief op hol heeft gebracht.
Vrijdagavond wilde ik weer eens een volledige maaltijd zelf maken: macaroni met een pak saus van Bertolli, rundgehakt en wat extra groenten. Meestal maak ik dan veel te veel, wat ik in dozen in de koelkast bewaar voor de rest van de week. Maar hier heb ik in tegenstelling tot de maaltijden die je op moet warmen uiteraard veel meer werk aan.
In dezelfde tijd staat dan de TV aan. Het was zo rond 19.00 uur. En toevallig luisterde ik in de keuken op afstand naar een verslag van de Olympische spelen. Ik volg die helemaal niet maar dat uur overzicht rond die tijd, na 1Vandaag, probeer ik altijd wel te kijken als er niets anders is.
En toen… Begon iemand aan de kant van die buurman hard te boren!
Ik kon mijn TV niet meer horen in de keuken. Normaal reageer ik dan niet zo fel maar nu… alles bij elkaar en vermoedelijk ook wat minder geremd door al weer voldoende drank… nu schoot ik uit mijn slof. Wat ik vroeger ook wel eens had gedaan, als ik weer eens over de rooie was gegaan…
Ik schreeuwde even keihard: “Waarom nu! De hele dag de tijd om te boren en dan NU in de avond! Ik kijk TV!” of zoiets. Echt even een spontane uitroep maar wel op zeer luide toon… Verbaal kan ik nog steeds flink uitschieten, als ik dat wil. Komt al jaren eigenlijk niet meer voor… Maar nu…
Het was echt niet langdurig natuurlijk. Misschien nog geen minuut of zo… Even stoom afgeblazen, TV harder gezet en verder gegaan met eten maken in de keuken.
Het boren was met enkele minuten overigens ook al weer afgelopen. Vermoedelijk 1 gat geboord of zo… Op zich niet zo spannend maar op mij kwam het op dat moment even verkeerd over.
Shit happens.
Toen kwam later de verbazing: toen ik klaar was met het eten maken en ik met mijn bord op de bank ging zitten (dat doe ik altijd als de TV aanstaat), zag ik opeens een bericht op mijn telefoon.
Het was van de buurman… “John, je moet wat harder schreeuwen want het was vermoedelijk René die aan het boren was. Dan hoort hij het ook.”
René is de buurman die daar weer naast woont, aan de andere kant. Daar ga ik overigens ook al net zolang dat ik hier woon goed mee om. Hij woonde er al voordat ik hier kwam. Nooit problemen mee geweest. Praat ik bij gelegenheid ook graag mee en hij heeft me als handige klusser nog wel eens geholpen met problemen waar ik mee zat.
Maar die ‘schreeuw’ van mij was feitelijk niet aan iemand gericht…
Mogelijk dacht ik wel dat het mijn directe buurman zou zijn (het klonk hard genoeg) maar ik schreeuwde geen namen of zo… Het was een schreeuw uit frustratie, algemeen bedoeld tegen het plotselinge boorgeluid. Maar mijn buurman vatte dat natuurlijk weer op als zou ik hem toegeschreeuwd hebben… En daar houdt hij niet van. Pfff….
Ik stuurde een SMS terug: “je bent een lul. Fijne avond verder.”
Tja… De messen zijn weer geslepen?
Was dit nu allemaal zo verschrikkelijk en heftig? Zou hij al weer met zijn telefoon klaar hebben gezeten om de politie te gaan bellen?
Natuurlijk was dat schreeuwen niet goed. Ik kan me alleen zelf iets verwijten. Maar heb ik met die korte uitbarsting nu zoveel overlast veroorzaakt?
Het is natuurlijk begonnen met die struik en die mail daarover. Mogelijk wil hij niet (meer) met me praten en communiceert hij nu op die manier… Maar dat vind ik niet normaal. Als je iets met of tegen elkaar hebt, directe buren, dan ga je er naar toe. Je spreekt iemand aan als het echt dwars blijft zitten en er iets moet gebeuren. Maar op deze manier communiceren vind ik zeer zwak op zich.
En er is feitelijk nu al jaren helemaal niets meer voorgevallen wat dit kan hebben veroorzaakt!

Eerlijk gezegd denk ik dat dit ook met de coronacrisis te maken heeft en de overal groeiende polarisatie. Mensen worden steeds meer tegenover elkaar gezet en zijn na bijna twee jaar maatregelen doodmoe. Ze kunnen steeds minder hebben van andere mensen die het in hun ogen niet goed doen. Ze hadden ook veel meer tijd (door het thuis werken) om naar elkaar te kijken…
Alle ‘slakken’ te zien waar ze zout op kunnen leggen…
Dat is veranderd. En dat zag ik al overal aankomen, op Twitter, in alle media.
En nu dus ook… rondom mijn eigen huis.

Dit was nu een flink verhaal maar omdat dit ook mijn leven behoorlijk verpest in deze zomertijd, moet ik het kwijt. Als het straks weer mooi weer wordt en ik eigenlijk lekker de tuin in wil, zal ik dat mijden als ik hem hoor of zie… Ik voel me niet meer op mijn gemak in mijn eigen tuin!
Is dit niet verschrikkelijk verdrietig?

Ook weer… wordt vervolgd.

Meer meer meer… Wat altijd nog Rest!

Het is weer een forse Restflits geworden… Ik heb besloten dit keer nog wat uitgebreider over mijn problemen te schrijven. Vooral natuurlijk om het (een beetje) van me af te schrijven… En het geeft misschien een nog beter beeld van mijn worstelingen…

Een ding kan ik nog benoemen maar ik kaart het slechts ‘subtiel’ even aan:
De vorige keer heb ik ook geschreven over de ‘Ondermaatse huisartsenzorg’ en dat ik een mail had gestuurd naar de ‘nieuwe’ organisatie ‘Drechtdokters’ die nu mogelijk de overname van mijn huisartsenpraktijk begeleidt. Ook op deze mail heb ik tot heden (na 10 dagen) nog geen antwoord gekregen.
Uiteraard vind ik dit onaanvaardbaar. Vooral omdat ik in die mail al had aangegeven al 10 maanden op antwoord te wachten… Enige actie van minimaal een ontvangstbevestiging had ik dan toch wel verwacht. Maar nee… Dat is teveel gevraagd.
Zomer? Vakanties? Coronabeperkingen? Dus is een simpel antwoord onmogelijk? Kijkt er in deze periode helemaal niemand naar de mail? Dit mag en kan niet gebeuren bij een organisatie die zegt pal te staan voor en achter de noodzakelijke zorg, naar de professionals en naar de klanten toe.
Maar dit komt voor mij niet onverwacht… Ik ken inmiddels de werkwijzen van dit soort organisaties. Ze werken gewoon… niet.

Er is altijd nog wel meer… meer… meer wat nog Rest.
Maar voor vandaag houd ik het hierbij. Dan heb ik morgen misschien nog ruimte om weer een nieuw artikel te schrijven. 😉

Tot de volgende Restflits.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie