Het einde…

… van een tijdperk?

Wat is er gebeurd?

Gisteren plaatste ik al mijn laatste artikel: ‘Moraalmaffia valt De Rest aan!’
Ik heb daar later nog een ‘BELANGRIJKE’ mededeling aan toegevoegd, aan de bovenkant van de blogsite (sticky): ‘John van de Rest WEG van Twitter!’
Omdat dit voor mij zeer zwaar aanvoelt en echt de nodige gevolgen heeft.
Via Twitter promootte ik als enige openbare medium nog nieuws van deze site en via Twitter had ik mijn voornaamste verbindingen met de sociale media. Later meer specifiek.

Ik zie dit wat is gebeurd… als een van de grootste klappen in mijn huidige leven. Later zal duidelijk worden waarom. Want… “Alleen maar Twitter?”
En vooral zie ik dit als een zeer groot onrecht wat tegen mij gebeurt en dit is niet de eerste keer.
In veel van mijn artikelen kwam het er al uit dat ik ook wel angst heb dat het een keer zou gaan gebeuren. Op een moment lezen ‘verkeerde’ mensen de artikelen waarin ik open en eerlijk schrijf over seksuele onderwerpen en ‘andere gevoelens’ van mensen, waar ik deels zelf ervaringen mee heb. Voor mij is dat levensbelangrijk. Voor anderen… misschien wel ‘ziek’. Of een ‘misdaad’.
Dat is het niet maar als die ‘verkeerde’ mensen mij bij de juiste kanalen (in dit geval ‘Twitter’) rapporteren als zijnde aanstootgevend en mogelijk zelfs als promotie-kanaal voor mensen met zogenaamd ‘illegale’ activiteiten, dan is één druk op de knop bij firma Twitter voldoende: ‘suspended for life’. Geen discussie meer mogelijk. Ik heb dit ook al meegemaakt met een ander tweede account, waarmee ik wel provoceerde en soms tegen grenzen aan zat.
Maar dit was mijn eerste en laatste account. Mijn enige hoofdaccount. Mijn hele persoon zat hier in: John van de Rest. In één klap monddood gemaakt. Dat kunnen ze en dat mogen ze.

Ik heb niet de middelen en macht (voornamelijk financiën) om een juridische strijd aan te gaan. Ook zou ik dit mentaal vermoedelijk niet aankunnen.
Wat ik zou kunnen doen als alternatief komt ook later verder ter sprake.

Voor nu voelt dit echter als ‘Het einde…’
Maar is dit ‘slechts’ het einde van 1 ‘simpele’ activiteit?
Het einde van een tijdperk? Of een nog meer definitief einde…
Ik zal proberen dit nu weer te geven, zoals ik dit vandaag voel. En dat is niet goed. Sorry.

Wat betekende Twitter voor mij?

Vrijwel iedereen zal mij wel voor gek verklaren. “Mens! Wat maak je je druk! Het is maar een sociaal platform waar ook nog eens een hoop shit op is. Beter kwijt dan rijk.”
Vanuit ieders standpunt heel begrijpelijk. Maar mijn leven heeft door alle omstandigheden zo’n wending genomen, dat juist uiteindelijk Twitter misschien wel het belangrijkste (sociale) medium was, waarmee ik op mijn computer zat. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat!
Als ik mijn PC na het opstaan direct aanzette, was het eerste wat ik keek na eventuele binnengekomen mail: Twitter! En aan het eind van de dag waren Twitter en mijn mail de laatste programma’s die ik afsloot voordat ik de PC weer uit zette.

Waarom dit zo belangrijk voor mij is geworden? Dit was voor mij het ‘centrum’ waarin ik alle nieuwtjes binnen kreeg.
Op Twitter las ik voornamelijk. Natuurlijk postte ik af en toe ook wel eens wat, maar niet veel. Ik las berichten en gaf die soms een ‘like’.
Omdat ik inmiddels rond de 550 accounts volgde op Twitter, kwam er nogal wat voorbij!
Echt van alles wat je maar kunt bedenken. Wat volgde ik allemaal? Een kleine opsomming:
Het nieuws (berichten van NOS Teletekst, RTL, kranten zoals AD, Telegraaf, Volkskrant, etc etc etc… diverse nieuwskanalen), het weer (Weerplaza en anderen), de NS (treinproblemen), lokale berichtenmedia, de Gemeente Dordrecht, lokale politiek, etc. Te veel om op te noemen.
Maar ook natuurlijk bepaalde personen die me interesseerden. Van goede (en minder goede) bekenden (die ik ook op Facebook heb) tot politici, sommige bekende journalisten, acteurs, BNers, TV-kanalen en – programma’s (zoals RTL7 Darts) en vele vele andere kanalen.
En ook gewoon bekende onbekende Twitteraars die daar heel veel en heel vaak posten over ‘hun wereld’ omdat ik die echt interessant vond.
Ik kan hier echt niet alles benoemen. Het is te veel.
Van al die berichten kon ik dan ook natuurlijk niet alles echt lezen. De tijdlijn raast door. En ook niet alles vond ik altijd interessant. Maar door de jaren heen heb ik goed leren filteren wat ik belangrijk of leuk vond. Twitter was voor mij de enige hoofdvoorziening van nieuws uit ‘de wereld’. Meer, uitgebreider en sneller dan welk individueel nieuwskanaal dan ook.
Dat ben ik nu allemaal in één klap kwijt!

Dan zal je misschien ook zeggen: “Nou, dan maak je toch een nieuw account aan?”
In theorie kan dat… Maar daar heb ik ook ervaring mee uit het verleden. Dit mag dus niet met bekende oude gegevens dus zelfde mailadres of soortgelijke naam, als ze je ‘definitief suspended’ hebben. Je moet dan echt met iets ‘onherkenbaars’ opnieuw beginnen.
Hoe lang zal het duren voordat ik dan weer alles wat ik in 10 jaar tijd had opgebouwd, weer verzameld heb? De meeste mensen die bekend zijn, krijgen dan vaak via via snel wel weer hun kring terug. Maar voor mij zal dit weer vele jaren duren. En daar heb ik geen zin meer in.

Het negatieve gevoel overheerst nu natuurlijk ook: ik ben er werkelijk zonder enige reden af gedonderd, zonder enige mogelijke communicatie. Wil ik nu stiekem als een ‘dief in de nacht’ weer op Twitter? Zonder blijvend negatieve bijgedachten?
Want ook al post ik zelf dan niks meer en zal ik zeker niet weer de automatische Tweets aanzetten van deze blogsite, dan wordt het nooit meer hetzelfde. Dit blijf ik voelen.

Wat nu?

In eerste instantie denk je dan aan een alternatief sociaal medium. Maar niets is vergelijkbaar met Twitter. Er zijn wel nieuwe vergelijkbare platforms zoals ‘Parler’ waar bijvoorbeeld Trump zijn heil zocht toen hij van Twitter was verwijderd… Dat zou ik zonder meer kunnen proberen maar daar zitten niet dezelfde accounts die ik nu volg van alle bekende Nederlanders en vele andere (nieuws-) media. Daar zitten meestal individuen die al een bepaald netwerk hebben en daar dan mee verder communiceren… Ik zou daar eenzaam en alleen zijn en alle informatie missen die ik nu elke dag las. Daar heb ik niks aan.

Op Facebook zit ik ook al jaren… Maar daar heb ik dus de laatste jaren heel erg veel problemen mee gekregen. Eerst met veel mensen die mij daar niet meer serieus namen toen ik mijn ‘negatieve Face’ soms wel eens wat te vaak liet zien… Daarna is Facebook zelf sterk veranderd in werkwijze en uiterlijk en ik heb er gewoon moeite mee daar iets op te lezen (tussen de massa reclame) en te posten omdat het systeem niet meer goed werkbaar is voor mij.
Ik heb daar uiteindelijk 44 ‘vrienden’ overgehouden… Geen vergelijking met de honderden op Twitter. En niet alles wat op Twitter zit, is ook op Facebook te vinden. Hoewel wel veel, bijvoorbeeld ook RTL7 Darts, zodat ik op Facebook ook het nieuws zou kunnen volgen over komende wedstrijden. Maar interactief zijn ze veel meer op Twitter omdat het daar veel sneller en overzichtelijker is.
Op Facebook heb ik dit ‘nieuws’ inmiddels ook al gebracht en dit artikel zal ik daar dan ook linken. Maar ik weet ook dat ik daar nooit meer helemaal de ‘oude’ zal (willen!) worden zoals vroeger.
Daar zitten de ‘vrienden’ die ik daar heb ook niet echt op te wachten vrees ik.
Ik zal er best nog steeds wat ‘eieren’ kwijt kunnen en dan krijg ik ‘likes’, ‘hartjes’ of ‘medeleven’ maar ik zie mezelf echt niet als alternatief nu helemaal weer terug op Facebook komen…
Misschien heeft dit nog wat tijd nodig.

Op dit moment zie ik geen vergelijkbaar alternatief om nu in plaats van Twitter mee te gaan beginnen. Ik zou iets geheel nieuws moeten verzinnen om mijn daginhoud weer op te vullen…
Anders kan ik echt de geraniums gaan aanschaffen en daar hele dagen naar gaan zitten kijken…
Dat moeten dan uiteraard wel kunst-planten zijn want echte houd ik niet in leven in deze bunker.
Maar als ik al zover ben, kan ik misschien ook al mijn grafkist gaan bestellen?
Nee… Alles is nu anders en ik moet dan ook iets heel anders gaan verzinnen om weer ‘vrolijker’ van te worden.
Want ik zal eerlijk zeggen: na wat gisteren en eergisteren is gebeurd, heb ik weer een paar flinke slokken whisky moeten nemen… Het is weer in huis dus dan heb ik door deze overweldigende negatieve bom geen enkele remming meer. 🙁

Misschien is deze ‘ingeslagen bom’ wel de ultieme aanleiding om nu echt die al vaker beschreven ‘leegte’ in mijn leven aan te pakken. Misschien was Twitter wel die ‘surrogaat’ activiteit, waarmee ik gewoon de uren vulde maar wat achteraf misschien ‘nutteloos’ was en me juist afhield van andere mogelijkheden? Misschien was het wel net zo’n ‘verslaving’ als de drank? Maar dan minder schadelijk voor mijn fysieke gezondheid… 😛
Misschien moet ik dit allemaal niet 1 nacht maar meerdere dagen en nachten laten inzinken en gebruik maken van mijn steeds genoemde nieuwe inzichten sinds eind 2018, die mij een meer tevreden en toch stabieler mens hebben gemaakt, voor zover mogelijk.
Tot heden kon ik bijna met elke nieuwe tegenslag (die er altijd komen!) snel omgaan.
“Morgen is alles weer goed.” Simpel… Maar het werkte wel.
Dit heeft misschien alleen maar meer tijd nodig… En een gezond denkend verstand.
Als ik dat verstand niet al te sterk en al te lang ‘verdoof’ met mijn ‘medicijn’ dan komen er misschien wel weer nieuwe mogelijkheden en ideeën naar boven.

Het is dus misschien… nog niet het ‘definitieve einde’ maar wie weet wel een (nog even onzichtbare) deur naar nieuwe uitdagende wegen…
Laat ik dit negatieve artikel (zo voel ik me nu eenmaal) dan beter weer afsluiten met een opbeurend:

Wordt vervolgd!

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie