HZP in de diepvriezer

Ervaringsdeskundigheid blijft cruciaal!

Wie ‘per ongeluk’ al even heeft gegluurd in het topmenu van deze blogsite onder ‘HZP – Horen, Zien en Praten’, heeft al kunnen lezen onder ‘NIEUWS van ZHP – 12 juli 2021’ dat ik (voorlopig) stop met het promoten hiervan. Hier ga ik er iets uitgebreider op in en denk dat dit eerder gelezen zal worden dan de pagina’s onder dat menu… Want mensen zoeken nu eenmaal naar onderwerpen via ‘Google’ of kijken chronologisch alles door wat ‘onder de streep’ staat…
Op zich ben ik blij dat veel belangrijke artikelen dan heel vaak gevonden worden. En zelfs gelezen want er wordt ‘driftig’ geklikt op de illustraties, vooral als het sexy en naakte vrouwen zijn…
Laat ik dan maar aannemen dat ook de tekst van de artikelen gelezen wordt. 😉

Vooropgesteld: Mijn voornemen om met mensen te willen praten die daar behoefte aan hebben, meer willen weten van mensen met ‘andere gevoelens’ of gewoon andere mensen zoeken met bepaalde ‘ervaringen’ blijft bestaan! Ik ben gewoon een ‘ervaringsdeskundige’ op bepaalde gebieden en dat is geen stickertje wat je van mijn voorhoofd kunt wegnemen! Ik heb ontdekt dat ik gewoon ‘veel’ heb meegemaakt en daar praat ik graag over met iedereen die het wil horen en zeker graag met lotgenoten. Meestal is het fijn en soms zelfs ‘helend’ als lotgenoten van bepaalde dingen in het leven met mensen kunnen praten die daar ook ervaring mee hebben, of het in ieder geval kunnen begrijpen. Dat heb ik zelf ontdekt tijdens de trainingen bij Vivenz in 2018. Net als vele anderen in de groepen waarin ik heb gezeten.

Dat ik voorlopig niet ‘officieel’ mezelf via bepaalde organisaties mag presenteren als ‘ervaringsdeskundige’ maakt niet dat ik het niet ben. Mijn ‘rugzak’ was en is reëel. Die is wel een stuk ‘lichter’ geworden nadat ik erover heb kunnen praten.
Daarom is dit aspect bij alle problemen waar mensen mee te maken kunnen hebben zo belangrijk!
Je allereerst ‘gehoord’ voelen! Je MAG over jouw problemen en ervaringen praten en er wordt naar je geluisterd! Je MAG gezien worden. En ja: het is vaak van levensbelang dat je blijft PRATEN!
Zonder die ‘uitlaatklep’ worden problemen vaak opgekropt. Leiden ze tot frustraties.
En niet voor alle problemen en ‘andere gevoelens’ bestaan altijd de juiste hulpverleners,
-organisaties of groepen waar je specifiek JOUW ervaringen bespreekbaar kunt maken.
Daarom wilde ik dat zelfstandig doen. Letterlijk een open deur, open oor en open ‘mind’ bieden voor hen die dat nodig hebben. Maar dat blijkt moeilijk.

Post-pandemie

Ik zou nu natuurlijk alles af kunnen schuiven op de coronacrisis, omdat die net ontstond in Nederland, begin 2020, toen ik hersteld was van de laatste operatie en ik aan HZP wilde gaan werken. Toen werden ‘nieuwe ontmoetingen’ door de diverse soorten lockdowns moeilijker gemaakt. Maar dat is niet het complete verhaal.
Feitelijk is HZP van geen enkele kant echt ‘van de grond’ gekomen.
Het enige wat ik namelijk heb gedaan is een website maken en een paar mailtjes sturen naar belangenorganisaties. Die website staat er nog en laat ik gewoon staan… (Met later een paar actuele aanpassingen.) Dat subdomein van derest.net kost geen geld en wat ik daarin schrijf blijft (in stilte) altijd gewoon mogelijk. Iedereen blijft welkom voor een goed gesprek. Via allerlei contact-mogelijkheden.
Maar ik heb aan den lijve ondervonden dat ik hier in de huidige tijdsgeest geen ‘grote’ propaganda voor kan maken, al zou ik dit willen.

Feitelijk is mijn probleem gelijk aan dat van vele andere ‘activisten’ die voor een bepaalde groep ‘anders voelenden’ begrip proberen te kweken en promotie proberen te maken voor de feiten achter hun gevoelens; die van een nog niet geaccepteerde seksuele geaardheid.
Zelfs de jarenlang strijdende activisten voor de rechten van homoseksuelen durven hier geen standpunt in te nemen. En elk (geschreven) woord over ‘normalisatie’ wordt zelfs justitieel mogelijk opgevat als promotie voor onwetmatige activiteiten. Iedereen weet waarover ik het heb.
Als ik openlijk durf te zeggen dat ik (ook) graag kijk naar minderjarige meisjes, dan word ik massaal verguisd, kan ik gewelddadige acties tegen me verwachten en staat justitie klaar om me ‘verplicht’ op te laten nemen om deze ongewenste (en gevaarlijke?) gevoelens aan te pakken.
Althans, dat zouden ze graag willen maar dat mogen ze nu nog niet omdat ik geen strafbare feiten heb gepleegd… Nog niet. Maar als de aanpassing van de wetgeving doorgaat, zoals mensen als Grapperhaus ze voorstellen, dan is ook het schrijven over dit soort gevoelens straks mogelijk illegaal en kan het worden opgevat als ondersteuning en dus promotie van misbruik.
Deze ontwikkeling is een feit.
In een tijd dat er zo eng over meningen, gedachten en zelfs gevoelens wordt geoordeeld, is het onmogelijk voor mij als individu om mijn ‘hoofd boven het maaiveld’ uit te steken en volop promotie te maken voor HZP.
Mijn mening en mijn gevoelens… zijn ongewenst binnen elke discussie over seksualiteit, verschillen in voorkeuren en het verschil tussen seksuele geaardheid en seksueel misbruik.
Dan houdt het op. Droevig.

Eenzame strijd?

Helaas ken ik niemand in mijn directe omgeving die me in deze ‘strijd’ bij kan staan.
Er is daadwerkelijk niemand die ik persoonlijk ken, met soortgelijke gevoelens (of waar ik van op de hoogte ben) of ten minste enig begrip voor mensen met dergelijke gedachten en ervaringen.
Iedereen die ik daarover heb gesproken (eigen kinderen, de groepsleiders van Vivenz en een aantal medecursisten van de diverse trainingen) heeft respect voor me en weet dat ik geen kwade bedoelingen heb… Maar meer dan dat kunnen ze niet. Niemand zal voor mij een lans durven breken… Promotie maken voor (bijvoorbeeld) HZP. Mij aanbevelen als ervaringsdeskundige.

Ik mocht van Vivenz één keer voor een groep telefonische hulpverleners van
‘De Luisterlijn’ ook mijn verhaal doen, zodat zij ‘iets’ konden opsteken van en vragen stellen aan ‘iemand met andere gevoelens’ die tot vermeend ongewenste gedragingen hebben geleid… Ook zij toonden respect voor me, vooral vanwege de moed om eerlijk te durven zijn… En enkelen zagen ook wel het verschil tussen gevoelens en daadwerkelijk misbruik. En dat de tijd vroeger anders was dan tegenwoordig… Maar verder dan dat ging dit ook niet. En dat is niet voldoende. Er moet meer gesproken worden. Met mensen die oordelen hebben. Zware oordelen, vooroordelen en zelfs simpelweg haten omdat ze zelf mogelijk ervaring hebben met misbruik. Met haat en negeren van alle mensen met ‘andere gevoelens’ wordt niets opgelost.
Daarom moeten mensen zoals ik wel degelijk gewoon gehoord kunnen worden, door iedereen die de mensen niet kan begrijpen met die gevoelens.

Dat Vivenz mij verder heeft genegeerd, heeft voor mij voor een breuk gezorgd. Ik wilde niets meer te maken hebben met de organisatie die eerst aangeeft dat iedereen met ‘ervaringen’ belangrijk is en dat het feitelijk niet uitmaakt wat je ooit (mogelijk) gedaan hebt maar dat het wel belangrijk is om jouw ervaringen te kunnen delen met lotgenoten en andere belanghebbenden. Maar die me na de weigering van een justitieel ‘VOG’ keihard laat vallen.
Dit is een puur contrast met het hele achterliggende doel waar ‘ervaringsdeskundigheid’ voor bedoeld is en wat zij zouden promoten. Het heeft me pijn gedaan.

Dit heeft mij toen in eerste instantie de inspiratie gegeven om met ‘HZP’ te beginnen. Dan maar een eigen initiatief, heb ik gedacht. Maar zonder enige promotie van ‘derden’ blijft dit nog altijd een eenzame en oneerlijke strijd.
Dat besef ik nu ook en daarom ga ik gewoon door met waar ik mee was begonnen: het schrijven van artikelen en (af en toe) reageren op berichten in de (sociale) media. Maar met dit laatste ben ik al veel voorzichtiger geworden. Omdat ik hiermee dus ook ‘ervaringen’ heb… De politie heeft al mijn ‘discutabele’ bijdragen in die media inmiddels opgeslagen in hun dossier… Hoe oppervlakkig, vluchtig en incidenteel dat toen ook was en ondanks dat alles al jaren verwijderd is van die media: het is nu allemaal in mijn archief bewaard om tegen mij als bewijsmateriaal te kunnen dienen, mocht er in hun ogen echt iets (zogenaamd) grensoverschrijdend gebeuren, waarvoor ze mij kunnen aanklagen. Dan wordt alles erbij gesleept, mogelijk vanaf mijn exhibitionistische periode, bijna 50 jaar geleden… Nee, ik overdrijf echt niet.

Ik blijf schrijven en blijf ook hopen dat dit ooit een keer op waarde zal worden ingeschat.
En dat er misschien toch nog eens positieve gevolgen uit voort zullen komen.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, HZP, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op HZP in de diepvriezer

  1. Pingback: Restflits weekend 24/25 juli 2021 | De Rest van het Avontuur

  2. Pingback: Restflits vrijdag 3 september 2021 | De Rest van het Avontuur

Geef een reactie