Gezondheid update

Gaan we weer: nu echt detoxen

Meteen met de deur in huis: momenteel ben ik ‘doodziek’ want ik zit na 1 dag middenin een nieuwe detox-periode van de alcohol. Gisteren ben ik opnieuw gestopt en nu moet ik weer afkicken.
Maar dat gaat niet zonder slag of stoot.
Vastere lezers van deze blogsite weten dat inmiddels wel. Ik heb er veel over geschreven. Zoek maar gewoon op de woorden ‘alcoholisme’ of ‘alcoholist’ en je komt meerdere artikelen tegen over mijn ‘strijd’ tegen overmatig drankgebruik.

Ik had er ook de laatste tijd geen geheim van gemaakt dat ik wel weer dronk.
Na ruim een jaar (van eind 2018 tot begin 2020) zonder te zijn geweest, waren de nieuwe terugvallen na mijn operatie eind 2019 en het begin van… corona voldoende om me weer te laten beginnen. Eigenlijk zag ik geen enkel uitzicht meer op een iets betere invulling van mijn leven en dat zorgde weer voor mijn bekende negatieve gedachten die me jarenlang in een spiraal naar beneden hadden gebracht. En dat wilde ik voorkomen door het weer te verzachten met drank.
Ik heb er ervaring mee… Mij helpt het echt. Maar er zijn dus gevaren en ook daar ben ik bekend mee.
Maar omdat ik sinds eind 2018 nu ook eigenlijk mentaal veel beter voelde en ik veel meer heb geleerd te accepteren wat er in mijn leven gebeurt, dacht ik het ditmaal wel onder controle te kunnen houden. En dat was ook zo! Eigenlijk had ik het drankgebruik goed onder controle tot een paar maanden geleden.
Ik heb hier ook al over geschreven: sinds mijn zelfisolatie door de mondkapjesplicht eind december zit ik nu voor 100% thuis. Ga zelfs niet meer de straat op voor boodschappen.
Toen ben ik langzaam weer ingestort.
Weer meer negatieve gedachten en de drank hielp steeds minder.
Tot nog maar enkele weken geleden wist ik het nog steeds onder ‘controle’ te houden door gewoon redelijk te blijven eten en nam de drank niet de voornaamste plaats in.
Maar daarna begon weer de omslag: ik had bijna nergens meer trek in en begon steeds vroeger met drinken. Ik voelde het al aankomen.
Het ging nog door tot afgelopen vrijdag: toen kon ik voor het eerst geen hap meer door mijn keel krijgen. Niet eten en wel drinken maakt me uiteindelijk doodziek. Dat heb ik meegemaakt.
Daarom besloot ik vrijdag direct om geen drank meer in huis te halen.
En de laatste slok heb ik gisterenmorgen op.
Dan begint het allemaal weer: een zeer onrustig lichamelijk gevoel (het lichaam mist natuurlijk wat), trillen en beven, afwisselend koud en warm (maar geen koorts), versnelde hartslag, etc.
En zweten. Afgelopen nacht werd ik na toch een paar uurtjes slapen wakker badend in het zweet.
Echt alles dreef; mijn dekbed en kussen. Moest eruit om alles droog te maken.
Daarna urenlang niet meer kunnen slapen tot tegen de ochtend toch nog een paar uur te slapen met vele heftige dromen.
Momenteel ben ik dus 100% brak en kan nauwelijks iets doen.

Zin in eten heb ik nog niet… Het duurt meestal een aantal dagen voordat de apetit weer terugkomt.
Maar ook door nu al 3 dagen niets meer te hebben gegeten word ik er niet sterker op…
Wel veel water drinken want in deze dagen verlies je heel erg veel vocht door het zweten, veel plassen en (uiteindelijk) alleen nog maar waterige ontlasting. Je kunt snel uitdrogen.
Wat ik wel neem is dat ‘detox-drankje’ Berry Blaster, waar ik ook al over schreef.
Langzaam aan zal ik moeten beginnen met iets te eten… al zijn het maar simpele crackers.
Wat dit keer een voordeel is: ik ben nu eerder gestopt en niet al ziek geworden tijdens het drinken. Dan ging dat meestal gepaard met veel overgeven en diarree. Dat heb ik nu eigenlijk niet gehad.

De ergste verschijnselen zullen met een paar dagen wel weer voorbij zijn.
Daarna blijft natuurlijk wel het ‘gebrek’ aan mijn afleidende drankje… Niet dat ik het mis om te drinken (word al misselijk als ik er aan denk) maar het weer leren omgaan met mijn eigen zuivere gedachten, niet afgevlakt door de drank. Soms word ik dan heel even vrolijk als ik fysiek weer beter voel en weer dingen kan gaan doen. Maar nu zitten we nog steeds in de corona-tijd en voor mij hebben de versoepelingen geen enkel effect.
Naar ik nu heb gehoord zouden de mondkapjes in september mogelijk kunnen verdwijnen, als de vaccinatiegraad dan optimaal is en er geen zicht is op een vierde golf… Ik moet het nog zien.
Pas dan zal ik in ieder geval weer een beetje kunnen gaan doen wat ik nog kan en wil.

Wel speelt het nu eindelijk oplaaiende betere weer mee, dat ik in ieder geval weer meer buiten zal zijn. Gisteren heb ik toevallig net op tijd even een paar uurtjes in de mooie omgeving gelopen met mijn dochter. Zeer zwaar voor mij vanwege mijn benen en het gevoel zonder drank begon ook al op te spelen… Maar dit soort dingen leiden me dan natuurlijk wel af op een positieve manier.
Dat zal ik proberen de komende maanden vol te blijven houden.
En dan maar hopen op toch wat betere tijden… Voor mijn leven.

ASZ Avontuur

In mijn laatste ‘Restflits van donderdag 20 mei’ schreef ik al dat ik voor de periodieke controle van mijn bloedvaten naar het ziekenhuis was geweest. De uitslag zou later telefonisch worden doorgegeven door mijn chirurg, Dhr. Avontuur. Dit was afgelopen week.
Welnu, dat is dan het goede nieuws voor mijn gezondheid: alles zag er prima uit.
“Goede doorstroming van alle gemeten vaten en geen verwijdingen zichtbaar die tot een (nieuwe) aneurysma kunnen leiden.”
Had ik tot nu sinds de operatie eind 2019 nog halfjaarlijkse controles; nu vond hij het voldoende om het over een jaar weer te controleren.
Nou ja, dat is dan goed nieuws natuurlijk want ik was toch bang voor een nieuwe op handen zijnde operatie van de linkerlies, waarna ik weer verdere gevolgen zou kunnen krijgen…

Tenslotte

Graag wilde ik weer even mijn huidige gevoelens van me afschrijven… Dat is nu even zo’n beetje het enige wat ik kan. Soms met horten en stoten want de brakheid overheerst alles…
Maar ik hoop dat ik over een aantal dagen weer een beetje ‘op de been’ ben en mijn gedachten op een wat positievere manier kan ordenen… Want dit blijkt keer op keer toch echt geen oplossing en dat weet ik zelf natuurlijk ook wel.
Maar ja… Een leeg leven en moeten wachten tot je 67ste voor wat financiële verlichting (waar ik laatst over schreef)… dat schiet allemaal niet op. Dan kan je soms de neiging krijgen het op te geven… Daarom toch maar blijven hopen op veranderingen.
Want hoop doet leven. 😉

Dit bericht is geplaatst in Column, Persoonlijk met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie