De Kut

Een heel mooi onderwerp voor een artikel!

Misschien had ik een subtielere titel kunnen verzinnen om bovenaan dit artikel te zetten…?
‘De Vagina’ bijvoorbeeld, of nog beter: ‘De Vulva’ omdat dit correcter is wat betreft het geheel van het vrouwelijk seksueel orgaan. Maar ik noem het bewust: ‘De Kut’!
Omdat ik afgelopen week geïnspireerd ben geraakt door een link die de bekende Dordtse zangeres MEROL vermeldde op haar Instagram, naar ‘kutillustraties’.
Het heeft natuurlijk betrekking op haar vrolijke benadering van de ‘vrouwelijkheid’ waar zij zich sterk voor maakt in liedjes zoals ‘Hou je bek en bef me’ en in haar recente ‘Foefsafari’.
Maar het klikken op de link maakte het direct duidelijk: ‘Holy Kut!’
Een andere dame – Fien, de eigenaresse van het KUT atelier waar zijn haar KUT illustraties maakt – verwoordt het perfect op haar website:
“De kut is een geslachtsdeel waar wel een beetje een taboe omheen hangt. Dat is jammer, want het is een prachtig orgaan. Ik teken de kaarten ook om de taboe rond de vulva te doorbreken. Onze kut mag ook wel eens in het zonnetje gezet worden. Als door mijn illustraties het vrouwelijk geslachtsdeel beter bespreekbaar wordt, is dat mooi meegenomen.”

Bam! Kan ik daar nog een woord aan toevoegen?
Het zette me wel tot nadenken. Want uiteraard heb ik op deze blogsite ook vaker al geschreven dat het vrouwelijke geslachtsorgaan zo geweldig is, waar te weinig aandacht voor is. En wat zelfs vrouwen zelf (door schaamte, taboe) meestal niet durven uitspreken.
Maar als ik het zeg – die ‘oude vieze witte man’ – dan denkt iedereen natuurlijk direct dat ik dat zeg omdat ik nu eenmaal zit te geilen op al die naakte kutten in de porno. Dat is stereotiepe mannen eigen. Misschien deels wel… Maar als notoire ‘Overdenker’ heb ik daar door de jaren heen echt wel een veel bredere en genuanceerdere mening over gekregen.
Ik kijk er inderdaad nog steeds naar omdat ik er gewoon… opgewonden van word…
Maar ik besef de grote waarde die er aan dit menselijk orgaan verbonden is. De basis van alle menselijk leven… Het centrum van het ultieme genot (zeker voor de vrouw zelf!) maar toch het meest ondergewaardeerde, onbesproken en gestigmatiseerde orgaan, waar vrijwel niemand zonder blikken of blozen over durft te praten.
Fien wil dat graag anders zien. Ik ook! Daarom dit artikel. Over De Kut!

Kut! – Het woord

Natuurlijk wordt het woord ‘kut’ te pas en te onpas door heel veel mensen dagelijks gebruikt.
Alleen dan meestal niet ter aanduiding of letterlijk bespreking van het vrouwelijke geslachtsorgaan maar als spontane uitroep of botweg scheldwoord.
Dat doe ik ook wel eens. Als iets mis gaat of dreigt te gaan: “Kut! Dat is niet goed!” of verzin maar duizenden andere verbanden.
In schelden naar elkaar of het gebruiken van spontane krachttermen is de hele wereldbevolking wel goed met in elk land vaak bepaalde woorden die het meest gebruikt worden. Van het echte vloeken tot het gebruik van verschrikkelijke ziekten of dus het gebruik van geslachtsdelen.
“Jij bent een LUL!” is een van de minst schadelijke vormen van schelden… Dat heb ik zo vaak gehoord om me heen. Maar toch komt de man er veelal wat gunstiger af dan de vrouw…
Wat kan je niet combineren met KUT?
“Kutwijf”, “Kuthoer”, “Kutzooi” en ga maar door… Kut dit of kut dat… Ik vrees dat dit in veel omgevingen redelijk ingeburgerd is geraakt.
In sommige landen worden de moeders daar ook nog aan gekoppeld…
Zo was schelden over de kut van je moeder ook in Joegoslavië/Kroatië redelijk ‘gebruikelijk’.
Gelukkig begreep ik toen nog te weinig van de taal om me daar heel erg druk over te maken. Daarnaast was mijn moeder toen al overleden dus voelde ik geen noodzaak haar te moeten verdedigen.
Maar het is dus wel opvallend dat het woord ‘kut’ heel vaak misbruikt wordt. Want zo kan je het toch wel noemen…
Zelf voegde ik er na het horen van zoiets wel eens bij: “Was het maar kut! Dan was het nog mooi!”
Want inmiddels had ik het geslachtsorgaan al een poosje op een voetstuk gezet… 😉
Schelden vind ik trouwens altijd wat moeilijk… Soms zeggen we dingen uit gewoonte, omdat we dat vroeger om ons heen hebben gehoord. Zoals vloeken… In mijn familie met een vader en opa die bouwvakker waren, was vloeken redelijk ‘normaal’. Dus kan ik dat helaas soms ook nog wel spontaan uitroepen…
Later kwamen de woorden ‘shit’, ‘tering’ en ‘kut’ dan vaker aan bod.
Met ‘stront’ heb ik dan niet zo’n moeite maar een ernstige ziekte vind ik wat minder worden…
Het woord ‘kanker’ zal je mij absoluut dan ook nooit horen zeggen als scheldwoord.
Maar ja… ‘KUT’ dus…
Niet leuk. Maar dat gebeurt vrij breed en in alle leeftijdsgroepen.
Zo jammer dat het woord zo makkelijk uitspreekbaar is maar zodra we beginnen te praten over dat mooie geslachtsorgaan van een vrouw… Dan vallen we stil.

De Kut – Een heilig of lijdend voorwerp?

Dan nu… het orgaan zelf. Hoe we dat ‘omvatten’, ‘bevatten’, ermee (durven) omgaan, het negeren, er last van hebben… of juist veel plezier… Het hangt van een hele berg aan morele en persoonlijke opvattingen af. Wat primair met een eventuele religie te maken kan hebben maar in het algemeen is dit voor echt iedereen volledig anders.
Kunnen we daarin een ‘goed’ of ‘fout’ benoemen? Lastig. Want het is uiteindelijk de persoonlijke overtuiging van de persoon zelf die de doorslag geeft. En die moeten we altijd respecteren.

Laat ik primair uitgaan van de manier waarop de bezitter van een ‘kut’ daarmee omgaat.
Voor een buitenstaander zonder (m/v) zal dit weer anders zijn.
Dan zal het logisch zijn dat een pornoactrice er geen probleem mee heeft om haar kut in volle glorie aan de wereld te tonen. Op allerlei manieren. En hoogst waarschijnlijk mag een groot aantal mensen (mannen en vrouwen) daarmee spelen en haar penetreren. Geen probleem.
Maar de gemiddelde vrouw zal hier toch echt niet aan moeten denken.
En dan heb je zelfs de vrouwen die hun geslacht het liefst aan niemand ooit laten zien.
Zelfs niet aan hun partner… Want seks gebeurt echt in sommige gezinnen uitsluitend tussen de lakens waarbij de penetratie voornamelijk op de tast gebeurt.
Tussen deze twee uitersten bevinden zich de meeste vrouwen met een kut.

Over het uiterlijk en de functies van de seksuele organen heb ik al eens een artikel geschreven:
‘Handleiding menselijk lichaam voor dummies’.
Op de uiterlijke kenmerken en ‘gebruiksaanwijzing’ ga ik dus niet meer in maar het gaat in dit artikel puur om de morele houding ten opzichte van het vrouwelijke seksuele orgaan: de kut.

Er zijn echt veel vrouwen die daar met niemand over willen praten. Zelfs niet met hun eigen partner. Hooguit met de huisarts of gynaecoloog als er problemen zijn… Maar verder blijft dit een veelal onbesproken lichaamsdeel.
Over alles kunnen vrouwen eindeloos kleppen: van de haarkruin tot de teennagels. Maar over hun kut blijft het stil.
Waar mannen soms nog wel eens ‘stoer’ of ‘nonchalant’ over hun penis durven praten (vooral met mannelijke collega’s), daar blijft de vrouw ijselijk stil.
En als ik de meeste vrouwen mag geloven die best wel houden van goede seksualiteit, moet dit zo blijven want de vagina is nu eenmaal hun absolute privé ‘heiligdom’. Niemand anders dan alleen zij zelf mag daar iets over horen of te weten komen.
Niets over hun schaamhaar en eventuele trimwijze, niets over hun manieren van hygiëne (hooguit het merk maandverband), uiteraard niets over hun beleving van seksualiteit en of ze misschien wel voldoende orgasmes bereiken. Laat staan hoe ze dat (proberen te) doen. Niets.
Alleen in echte liefdesverhoudingen vertrouwen ze dit dan wel aan hun partner toe.
Maar zelfs dan nog niet altijd.
Met mijn eigen partner was er bijvoorbeeld ook nooit over te praten…
Alleen als de menstruatie weer eens flink uit de hand was gelopen.
Of als er problemen waren met de ladyshave waarmee ze vooral rond de zomerperiode wel haar bikinilijn netjes probeerde te krijgen.
Voor de meeste vrouwen is de kut haar persoonlijke ‘heiligdom’. Onbespreekbaar, onaantastbaar.

Zoals ik al schreef net: alleen vrouwen met een bovengemiddeld seksueel actief leven (vooral sekswerkers) gaan daar heel anders mee om.
Dan is de kut net zoiets als hun handen en nagels… aanraakbaar, bespreekbaar en uiteraard het middelpunt van hygiënisch onderhoud, misschien wel dagelijks.

Je zult geen enkel (medisch) boek kunnen vinden of website waarin uitgelegd wordt wat beter is.
In medisch opzicht kan gewoon alles, zolang de vagina verder volledig gezond is.
Of je het dus angstvallig ‘bewaart’ als een ‘heiligdom’ of dat je het nu uit laat wonen door tientallen mannen en vrouwen en speeltjes: alles kan en mag.
De kut kan net als elk ander (uiterlijk) lichaamsdeel wennen aan intensief gebruik ervan.
Het is weer net zo als in de sport. Als je nooit wat doet met je armen, dan blijven ze slap en komt er geen kracht in. Een beetje overbelasting en je verrekt een spier of breekt een bot.
Als je ze traint worden ze echter sterker en kan je er meer mee doen.
Zo werkt dit ook met de kut. Vooral de buitenkant.
Inwendig moet je natuurlijk wel voorzichtig zijn want achterin bevindt zich de baarmoeder. Een zeer gevoelig orgaan, wat wel enigszins ontzien moet worden.
Voor een van mijn modellen van mijn vroegere modellenbureau was dit dus een reden dat haar baarmoeder verwijderd moest worden. Ze was te langdurig te hard te keer gegaan in haar kut…
Dat kan dus ook. Maar de kut zelf blijft dan meestal gewoon functioneel.

Nu is de morele discussie over uitsluitend de kut natuurlijk niet los te zien van de algehele maatschappelijke visie op naaktheid en seks. Die staat de laatste decennia juist weer steeds vaker onder druk. Naakt mag niet. Niemand mag zomaar blote borsten op straat zien. Laat staan een kut.
Ook het vertonen van naakt op televisie is zeer sterk afgenomen.
Er zijn op de commerciële zenders nog wel enkele datingprogramma’s waarin mensen volledig naakt gaan maar vroeger was zelfs op de publieke omroep een programma als ‘Open en Bloot’ opzienbarend maar zeker nog geen schande. Nu zou dat niet meer kunnen…

Juist vandaag las ik op Twitter dat er binnenkort eindelijk een programma op TV komt speciaal voor kinderen, waarin ‘gewone’ mensen uiteindelijk na allerlei vragen van die kinderen geheel bloot gaan. Om dat weer ‘normaler’ te krijgen en om te laten zien dat naakt niet direct iets met seksualiteit te maken heeft: ‘Gewoon. Bloot.’ Geweldig!
Hoewel ik direct in de reacties al weer de vuilspuiterij langs zag komen van de moraalridders die dit weer toewijzen aan “zieke pedo’s”… Euh wat? De kinderen gaan niet bloot! De volwassenen.
Om te laten zien dat bloot heel gewoon is.
Elke man heeft een lul. Elke vrouw een kut. Zo worden de meeste mensen allemaal geboren.
Heel gewoon. De mens lijkt ver verwijderd van de natuur… Ik vraag me af of iets als dit programma daarin verbetering kan aanbrengen…

Maar goed, terug naar de kut dus.
Laten we er voor het gemak dan wel even vanuit gaan dat iedereen (ook kinderen!) wel weten wat een kut is en hoe die eruit ziet. Ook al houden de meeste vrouwen ze angstvallig verborgen…

Heel veel mensen zien de pogingen van enkele feministen (bijvoorbeeld weer Stella Bergsma) om het naakte lichaam te normaliseren juist als een aanval op de ‘vrije sterke vrouw’. Alleen haar kut zou nog maar van belang zijn. Dat is de invloed van die ‘vieze porno-maatschappij’ die de smerige nu oude vieze witte mannen hebben gecreëerd met hun ‘seksuele revolutie’.
Als je de kut zou gaan normaliseren dan zijn vrouwen juist het ‘lijdend voorwerp’ van elke op misbruik beluste man. Daarom moet dit een ‘heiligdom’ blijven, uitsluitend voor de eigenaresse zelf: de vrouw. Dit is een heel breed gedragen mening van deze tijd, zelfs in zogenaamd ‘progressieve’ jonge gezinnen.
Om in de neergaande spiraal van dit morele gedachtegoed juist nu over het mooie van de kut te beginnen is daarom misschien niet handig…
Maar ik weet ook zeker – getuige de activiteiten van Fien – dat er andersdenkenden zijn en daar sluit ik me graag bij aan.

Lente kriebels? Kut kriebels!

De kut – De vulva – Op een voetstuk?

Om maar meteen met het antwoord op die vraag te beginnen: Ja! Absoluut. En eigenlijk zeg ik dat al in het begin van dit artikel. Ook zonder seksualiseren denk ik dat iedereen dit zou moeten doen.
Omdat het gewoonweg echt het mooiste orgaan van de mens is (na het hart misschien) wat er bestaat. In alle opzichten.

Naast Fien, die met haar ‘KUT atelier’ geweldige illustraties maakt van kutten in alle kleuren en maten, zijn er echt veel meer artistieke uitingen te vinden waarin de vulva centraal staat.
Vorig jaar kwam ik via een Instagram-account ‘The Vulva Gallery’, wat ik toevallig had gevonden, een link tegen van een andere kunstenaresse: ‘Lydia Reeves’.
Deze Engelse dame maakt fysiek harsafdrukken van de bekende vrouwelijke vormen: de buste, de billen en… juist: de vulva!
Daar maakt ze dan weer een mal van, waarin ze later gips of een ander plastiek materiaal giet, waardoor er een levensechte sculptuur van de vulva ontstaat.
Ze doet dit primair voor vrouwen zelf en niet om verder door te verkopen aan derden.
Daarom zijn de sculpturen allemaal uniek en natuurlijk kostbaar.
Ik vond dit een geweldig mooi voorwerp wat ik ook wel in mijn kast zou willen hebben!
Maar ik begrijp uiteraard ook wel dat veel vrouwen hun kut niet graag overal bij mannen in de kast willen zien… Toch heb ik Lydia persoonlijk aangeschreven of er ook enkele uitzonderingen waren.
En die waren er! Ze had een stuk of vijf mallen van dames die er geen probleem mee hadden als hun vulva (anoniem natuurlijk) ook aan derden verkocht zou worden. Mogelijk delen die dan nog mee in de vergoedingen, dat weet ik niet.
Zodoende heb ik sinds vorig jaar ook een vulva-sculptuur in mijn kast staan! En daar ben ik erg trots op. Omdat ik de vulva – de kut – nu eenmaal altijd al op een ‘voetstuk’ had staan, wat ik nu letterlijk kan tonen.

Tenslotte

Ondanks alle verwoede pogingen van diverse kut-positieve acties zoals de bovengenoemde, verwacht ik echt niet dat er nu steeds meer vrouwen zullen komen die opeens over hun kut beginnen te praten. Zo van: “Zo, gisteren m’n kut weer eens kaalgeschoren. Was wel nodig na die lange Coronacrisis.” (Ik noem maar een ‘kappers’-praatje…)
Of dat ze zichzelf opeens overal naakt gaan vertonen…
Daarvoor zal een algehele cultuuromslag nodig zijn, waarbij de normalisering van naaktheid primair zal staan. Dat zie ik niet snel gebeuren…
Het gaat hier echter wat mij betreft veel meer over het besef van vrouwen zelf! Dat ze hun schaamte en zelfs afkeer van dit mooie orgaan eens loslaten. Te beginnen bij hun eigen gevoelens!
Dat ze zichzelf in de spiegel durven bekijken en TROTS kunnen zijn op hun eigen unieke kut!
Wat ze daar verder mee doen is weer een volgende stap natuurlijk, mocht die noodzakelijk zijn.
Als ze eigenlijk diep in hun hart meer willen genieten van seks… van echt goede orgasmes… Dan zullen ze hun kut verder moeten onderzoeken en experimenteren met tegenwoordig zo veel mogelijke speeltjes of samen met hun partner(s) of beste vriendin… hoe ze het beste klaar kunnen komen. Dat is namelijk de belangrijkste functie van de kut: genieten!
Dat daar uiteindelijk ook een kind uit kan komen… is feitelijk van secundair belang!
Het genot is ontwikkeld (door de schepper, de evolutie) om überhaupt seks te willen doen!
Alle mooie menselijke levens zijn ontstaan door te genieten! Althans, dat is wel de opzet geweest.
Anders was de clitoris wel weggelaten… Puur zaadjes planten en wachten of ze opkomen.
Had ook gekund toch?
Nee, de kut is gemaakt om daarvan (seksueel) te genieten. En dat kost sommigen meer moeite dan anderen maar uiteindelijk kan iedereen die dat echt wil leren genieten.
Dus loslaten die schaamte, dat stigma en die ‘sletvrees’: adoreer je kut!

Veel plezier daarmee! 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie