Restflits weekend 20/21 februari 2021

Vandaag in de Restflits:
– Coronacrisis Deel 9: 1 jaar verder…
– Klimaatcrisis Deel 879: Van ijskoud naar smoorheet…
– Persoonlijke crisis: Het gaat niet goed…
– Seks ‘sells’?
– Wat nog Rest

Coronacrisis Deel 9: 1 jaar verder…

Exact een jaar geleden vroeg ik mezelf af wat ik eindelijk weer zou kunnen gaan doen na het herstel van weer een operatie in december 2019. Dit herstel viel wel mee maar was ook niet niks.
Ik wist dat ik weer ‘in de running’ zou moeten komen. Naar buiten. Dingen doen.
Wat nog moeilijker zou zijn vanwege een extra aangetast rechterbeen.
Maar het was winter. Zacht… erg zacht… (kom ik straks nog op) maar nog geen tijd voor snode buitenplannen. Maar toen kwam… Corona.
In al mijn voorgaande delen over de Coronacrisis (1 t/m 8) heb ik daar al over geschreven.
Zoek ze maar op met de zoekfunctie, rechts bovenaan deze website.
Het angstaanjagende nieuws vanuit China en de rest van de wereld (denk aan Italië, Spanje) kwam steeds dichterbij. Met in maart 2020 de eerste ‘lockdown’ tot gevolg.
Vanaf dat moment kwam ik alleen nog maar in supermarkten.
Ik ging nergens meer.
Ook niet tijdens de zomermaanden, toen de lockdown was versoepeld en massa’s zich buiten begaven. Ik behoor met mijn zwakke longen tot een duidelijke risicogroep. Als ik het krijg… Kan het zeer ernstig uitpakken en zelfs fataal zijn.
Verder dan mijn tuin kwam ik dus niet.

Toen kwam de tweede lockdown met in december zelfs een algehele mondkapjesplicht ook in supermarkten. Ik heb het geprobeerd maar ik kan het niet. Met mondkapje krijg ik niet genoeg lucht en word ik gek van benauwdheid en zonder word ik gek van de stress. Ik bleef vanaf begin december volledig binnen en deed mijn boodschappen uitsluitend nog online.

Op zich bleef ik tot heden overal positief onder. Ik had namelijk al ruime ervaring met thuis zitten en (bijna) nergens meer gaan. Ik vermaak me wel. Zei ik altijd.
Dat doe ik nog steeds wel… Maar nu, terwijl er in bijna weer een nieuw voorjaar nog geen enkel zicht op verandering is, wordt het wel zwaar…

En dan word ik door het nieuws over de vaccinaties ook in een spagaat gedwongen… Wil ik dat wel? Waarom zou ik dat doen ALS ik het aangeboden krijg?
Ik wil al jaren nooit een griepprik. Ben bang van de ‘vreemde’ stoffen die in mijn lichaam worden gespoten terwijl ik vrijwel nooit griep heb gehad…
En het vaccinatiebeleid is zo wisselend dat ik geen staat kan maken op het type vaccin.
Wat ze nu willen toepassen voor 60-65-jarigen wordt in diverse landen afgekeurd en daar lijken problemen mee te zijn. Maar feitelijk… weet niemand wat de langdurige gevolgen van ALLE vaccins zijn! Het verandert niets aan de maatregelen die ze nu hanteren; 1,5 meter, mondkapjesplicht en veel gesloten gelegenheden.

Festivals boeien me niet… Vrijwel de meeste winkels ook niet.
Ik wil gewoon weer zonder stress en zonder mondkapje boodschappen kunnen doen, de huisarts (met tergende tegenzin) bezoeken, naar het ziekenhuis gaan, naar de pedicure want mijn nagels groeien mijn sokken uit…
En ik wil als het even kan weer nieuwe activiteiten verzinnen om mensen te kunnen ontmoeten in het kader van ‘HZP’… Zonder me druk te moeten maken om corona-maatregelen.

Ze zeggen dat ‘ouderen eenzaam zijn’. Dat ‘jongeren opgroeien zonder hun noodzakelijke sociale contacten en… seks’. Dat kinderen steeds meer het ‘kind van de rekening’ worden.
Ik voel me tot geen van deze genoemde groepen behoren.
Maar ik voel me na 1 jaar zelf opgelegde quarantaine wel heel erg sterk achteruit gegaan.

Voor mij hoeft het eigenlijk niet meer.
Misschien komen eventuele versoepelingen na maart voor mij wel te laat…
Ik heb geen energie meer om nog iets nieuws te gaan doen.
Begin zelfs een beetje straatvrees te voelen… Net als mijn moeder rond deze leeftijd.
Hierover straks meer onder ‘Persoonlijke crisis…’.


Eenzaamheid… bij jong en oud!

Klimaatcrisis Deel 879: Van ijskoud naar smoorheet…

Misschien heeft ook het bizarre weer van deze weken mijn huidige ‘gemoedsdip’ wel veroorzaakt.
Terwijl ik een paar weken geleden daar om kon lachen: iedereen moest voorzichtig zijn op de gladde wegen en (extra) dik kleden tegen de koude. Ik heb een hekel aan ijs en sneeuw en als ik naar buiten had gemoeten, zou ik bang zijn geweest om te vallen. Maar ik kwam al nergens dus nog meer nergens… Haha! Ik kon het allemaal vanuit mijn warme bunker aankijken.
Wel ben ik nu weer een beetje bezorgd over de stookkosten, die in februari wel eens een stuk hoger kunnen uitvallen dan bijvoorbeeld vorig jaar. En ik ben juist zo aan het bezuinigen… 😉
Maar last had ik er dus niet van.

Nu moet het lichaam echter weer wennen aan een verschil van zo’n 20 graden ten opzichte van ruim een week geleden! Meestal heb ik daar last van. Als de ‘hitte’ plotseling invalt in de zomer.
Dan krijg ik het benauwd en kan ik een paar dagen niet veel doen. Daarna wen ik er weer aan en dan vind ik de warmte heerlijk. Mag van mij het hele jaar duren… Altijd in t-shirt naar buiten lopen en fietsen… Geweldig! 🙂
Maar nu is het nog maar februari!
En ook al voorspellen ze een periode van een week van (extreem!) zacht weer; ik kan daar nu helemaal niks mee en ga zeker de tuin nog niet ‘inrichten’ voor de zomerperiode.
Te grote kans dat het over een paar weken weer steenkoud wordt…
‘Maart roert zijn staart…’ en ‘April doet wat ie wil…’
Je weet het nooit hier in Nederland. En dat is de laatste decennia veel erger geworden wat wel degelijk te maken zal hebben met de veranderingen van het klimaat. Wereldwijd.

Over het klimaat maak ik me normaliter niet zo heel druk. Op mijn leeftijd maak ik het vermoedelijk toch niet meer mee dat er daadwerkelijk grote natuurrampen komen en Nederland over zal stromen… Hoewel ik wel in een gebied woon wat dan goed helemaal zou kunnen verdwijnen… Na mij de zondvloed. 😉
Ook die CO2-problematiek… Ik leef. Ik adem. Ik veroorzaak met mijn aanwezigheid een uitstoot van CO2. Als dat teveel is… moeten ze me maar snel een spuitje geven. Dan wel alle ouderen en zwakkeren he! Gelijke monniken, gelijke kappen.
Dan is gelijk het pensioentekort opgelost en vliegen de kosten van de gezondheidszorg niet meer omhoog.
Maar nee, de overheid wil dat wij – als individuele burgers – verantwoordelijkheid nemen en ons beter gaan gedragen door minder energie te gaan verbruiken en uitsluitend duurzame middelen aan te schaffen. Elektrische auto’s, warmtepompen en alle huizen van het gas af.
Nu heb ik een koophuis, kook op gas en mijn cv-ketel is al weer 12 jaar oud…
Afgezien dat ik nog niet weet hoe ik een en ander moet gaan vervangen als nodig met een minimum-uitkering… Ik WIL voorlopig helemaal niet van het gas af.
Ok, als ze uiteindelijk de kraan dichtdraaien dan zal ik wel moeten. Maar dan wil ik dat zij – de overheid dus – zorgen voor vervangende middelen voor iedereen. Ook de armoedzaaiers.
Want zoals het nu gaat is bizar oneerlijk.
De rijken kunnen eenvoudig investeren: schaffen zich zonnepanelen aan, warmtepompen, nieuwe (kook-) apparatuur op elektriciteit, elektrische auto’s… En zie ze eens trots glunderen.
Bijna energie-neutraal dus veel voordeliger op lange termijn en hun fantastische bijdrage aan het klimaatprobleem.
De armoedzaaiers mogen wederom in de stront zakken van schaamte.
Deze ontwikkelingen zie ik om me heen gebeuren en doen me af en toe kotsen van de smerige smaak die het in me veroorzaakt.

Net voor de coronacrisis was dit de grootste mondiale crisis waar iedereen het zo’n beetje over had en waarover ik het voor mijn gevoel ook al 878 keren heb gehad… Niet waar natuurlijk maar het gaat ook allemaal door mijn hoofd heen.
Nu alles maar blijft opstapelen… Krijg ik er even genoeg van. Van alles.


KOUD! en HEET! Na 1 week…

Persoonlijke crisis: Het gaat niet goed…

Met alle crises opgestapeld en mijn volhardende voornemens om ‘tot het bot’ te blijven relativeren bemerk ik toch dat de rek er bij mij uit gaat.
Het zal ongetwijfeld weer een momentopname zijn. “Morgen is alles beter!”
Maar dat roep ik nu al een paar jaar… En veel beter is nog niets geworden.

Fysiek blijven de beperkingen en mentaal… blijf ik hypergevoelig. Elk probleem kan zomaar ontploffen in mijn hoofd. Zolang ik alles onder controle kan houden en nergens toe word gedwongen gaat het goed. Maar dat kan gewoon niet met alles.
En mijn gedachten zijn krachten. Hoe negatiever… hoe slechter.

Dit heb ik natuurlijk al vaker meegemaakt. Helaas heb ik dit dan ook vaker al een ‘beetje opgelost’ met wat hulpmiddelen. Dat is ook nu weer het geval.
Hoewel ik eind 2018 volledig was gestopt met sterke drank, ben ik hier begin 2020 – toen de coronacrisis kwam – weer mee begonnen.
Dan leven we nu in 2021… 1 jaar verder. Niets veranderd. Niets. Ook niet met de drank.
Vorig jaar had ik besloten: “Als ik dan echt helemaal niks meer kan en mag (in velerlei opzichten, waaronder ook de teleurstelling geen ‘ervaringsdeskundige’ te mogen zijn) dan wil ik in ieder geval iets om mezelf een beetje ‘moed’ en ‘lol’ te blijven ingeven.” Drank is daar een aardig hulpmiddel bij. Het vlakt de scherpe kantjes van alle shit af en geeft me soms de moed en lol om door te blijven gaan.
Ja het is niet goed. Het is en blijft een kunstgreep. Maar ja… Wat anders? Als je niks anders hebt?

Nu de negatieve gedachten echter aanblijven en soms zelfs versterken, werkt ‘een beetje’ hulpmiddel niet meer. Zo werkt dat. Ervaring mee. 😉
Op deze manier voel ik de neergaande spiraal weer ontstaan die ik vaker heb doorgemaakt.
Tot ik weer eens een keer echt goed ziek was (letterlijk) en ik wel een poos moest stoppen.
Maar ja… Daar wilde ik het dus eigenlijk nooit meer op laten uitdraaien.
Ik dacht (en hoopte toch) dat ik hier nu wel boven zou staan omdat ik me na mijn herstel eind 2018 zo veel beter voelde! Eigenlijk kon ‘NIETS’ me meer zo negatief beïnvloeden! Althans dat dacht ik.
Tja… Ik blijf natuurlijk ook maar een simpele ziel. Een gevoelsmens met ups en downs.
Nu zit ik dus even in zo’n ‘down’.
En dan hoop ik maar dat het (blijvende?) betere weer me vrolijker kan maken en ik uiteindelijk toch weer naar buiten durf. Misschien geen boodschappen doen nog maar toch op de fiets stappen en me ertoe zetten om te bewegen en te genieten van de buitenlucht…
Misschien knap ik daar dan van op.
Dat is nu even mijn voornemen… Want als ik alle crises op een rijtje zet… Dan weet ik vrijwel zeker dat er dit jaar NIETS verandert en dus ook niets verbetert.
Dan hoop ik maar dat mijn gezondheid stabiel blijft, zodat ik het allemaal overleef en ik misschien volgend jaar dan kan uitkijken naar nieuwe mogelijkheden…

Dit wordt een heel lang jaar vrees ik…


Drank… Een (laatste) redmiddel?

Seks ‘sells’?

Mijn laatste artikel was de nieuwe ‘Seksflits’ en ook daarvoor had ik nog een aan ‘seksualiteit’ gerelateerd artikel. Ik weet niet zeker hoe het precies komt maar beide artikelen zijn de laatste dagen als een razende bekeken…
Misschien komt het ook door de coronacrisis? Missen meer mensen iets? Zoekt iedereen opeens naar seks? Waren de punten die ik aankaartte toevallig ‘trendy’? Over die Belgische dames in de erotiek? Ik kan daar niet goed achter komen, want zover gaat de informatie niet in mijn WordPress-programma. Wel zie ik dus dat er vaker pieken zijn bij mijn (nieuwe) artikelen over seks dan bij mijn ‘gewone’ artikelen…
Deze ‘Restflits’ zal daarom vermoedelijk weer niet gelezen worden door veel mensen.
Hoewel het natuurlijk allemaal ook weer relatief is: het aantal ‘hits’ (keren dat het artikel in beeld kwam bij iemand) zegt nog niets over het aantal keren dat het echt gelezen is.
Hoewel ik wel kan zien dat er op bepaalde dagen naast die nieuwe artikelen dan ook verder is ‘geklikt’ op relevante artikelen, vaak ook uit de categorie ‘seksualiteit’.
Dat zijn dan echt geen automatische ‘hits’ van zoekmachines.
Dus… Seks ‘verkoopt’ blijkbaar beter dan mijn ‘vermoeiende’ verhandelingen over de mondiale crises, politiek, consumentenzaken en al mijn overige zelfbeklag. 😉
Nou… Zal ik er dan toch maar een ‘seksblog’ van gaan maken? Meer naakte vrouwen, porno en alle roddels over de sekslevens van Bekende Nederlanders?
Haha nee… Wees gerust. Dat past niet in mijn complete ‘Avontuur’.

Ik zal wel eerlijk zijn: net als het hierboven genoemde ‘hulpmiddel’ de drank, is het kijken naar seksualiteit (mooie vrouwen, porno…) soms ook een prima uitvlucht om me even wat vrolijker te voelen. En op een of andere manier heb ik ook het gevoel dat dit wel eens erger kan worden met het verstrijken van de weken en de komst van het echte voorjaar.
Als het straks echt warmer blijft, de kleding weer wat luchtiger kan en de vogels harder beginnen te zingen… Dan groeit ook mijn gevoel voor seksualiteit. Kan er niks aan doen. Jaarlijks terugkerend probleem. 😉
Omdat ik dit nu al jaren ook helemaal in m’n eentje moet zien te verwerken, blijft er weinig meer over dan de virtuele wereld van de seks.
Waar ik op zich blij mee ben dat die bestaat! Dat heb ik ook al vaker geschreven.
Ik schaam me daar niet meer voor. En ik weet ook dat dit anders zou zijn als ik niet alleen was geweest. Het is geen doel op zich. Het is een dankbaar surrogaat.
Maar dit ga ik niet verwerken in nog meer seks op deze blogsite! Ik heb ook al geschreven dat ik de meest relevante onderwerpen daarover nu wel heb behandeld. En als er dus weer eens iets valt te ‘Seksflitsen’… dan zal ik het zeker niet laten.

Meer uitingen kan ik eventueel kwijt in de echte ‘seksblog’ ‘Erotica’, vermeld rechts in het menu ‘Sites die ik volg’. Als uitlaatklep zullen we maar zeggen. 😉

Wat nog Rest

Hoewel ik deze ‘Restflits’ grotendeels zaterdag 20-02 schrijf en publiceer, noem ik deze ‘weekend 20/21’. Waarom? Behalve dat het misschien door de (meeste) lezers vandaag of morgen wel gelezen of minimaal gezien zal worden…
Is het niet bijzonder? 20/21 in 2021… Ik vind het wel bijzonder.
En dat maakt mijn hierboven duidelijk geschetste negatieve gevoel weer een beetje zachter. 😉
Misschien is deze Restflits in dit bijzondere eenmalig voorkomende weekend wel heel bijzonder.

Verder heb ik niets meer te vertellen dan:

Crises voorzichtig, seks veel maar houd je hoofd koel. 😉

Tot de volgende Restflits! 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie