Politiek 2021: 1. Het jaar van veranderingen?

Spoileralert: “Er verandert niets!”

Historisch: Vandaag – vrijdag 15 januari 2021 – is het ‘Kabinet Rutte III’ gevallen.
Wat er ook gaat gebeuren, dit zal simpelweg de (politieke) geschiedenisboeken in gaan. Onontkoombaar. En daarom begin ik vandaag met dit artikel.
Publicatie zal vermoedelijk wel wat later zijn, omdat ik de commentaren en eventuele relevante evaluaties na het nieuwsbericht nog even wil afwachten.
Maar omdat dit er de laatste dagen, misschien zelfs weken, wel aan zat te komen en ik er al ruimschoots een mening over heb gevormd, kan ik hier simpel al mee beginnen.
Dat ‘vandaag’ is dus op de dag van publicatie natuurlijk al weer een paar dagen terug. 😉

Hoewel ik politiek op deze blogsite altijd met een haat-liefde-randje beschrijf, ontkom ik ditmaal niet aan dit ‘heuglijke’ feit.
Want dat is het natuurlijk voor de groep felle tegenstanders van de neoliberale politiek van de VVD die ons nu al 3 kabinetten lang overheerst. Maar daarvoor ook al, sinds de laatste meer ‘sociaal’ georiënteerde coalities het al veel te lang hebben af laten weten.
Voor Rutte werden we geregeerd door zwakke middengroepen van ‘paarse’ aard.
Met vele ‘paarse krokodillen-tranen’ tot gevolg…
Het was niets. Niets waar de ‘gewone’ mens (zoals ik) iets aan heeft.
En dat werd dramatisch toen de VVD uiteindelijk ruimschoots de grootste werd.
Momenteel zeggen alle peilingen nog steeds dat dit zo blijft.
Vandaar mijn ‘spoileralert’: Als Nederland blijft stemmen zoals de afgelopen decennia, dan… “verandert er helemaal niets”! En dat zal dramatisch zijn voor heel Nederland.

Zo, de toon is gezet.
Nu mijn uitleg.

Het kapitaal regeert

Direct na de laatste grote mondiale crisis – de Tweede Wereldoorlog – stond een groot deel van de wereld in brand. Soms letterlijk. Vaker figuurlijk. Hele steden moesten opnieuw opgebouwd worden en de armen (arbeiders) waren soms alles kwijt.
Maar die zorg leefde al veel langer! De situatie van de armen dreigde al sinds het begin van de 20e eeuw schrijnend te worden. De inflatie steeg in sommige landen torenhoog. In Duitsland heeft dit geleid tot de macht van de ‘Nazi’s’. Het populisme vierde ook toen hoogtij.
Maar mede door de brede saamhorigheid en euforie de oorlog achter de rug te hebben en ‘samen’ alles weer op te bouwen, kon het socialisme successen behalen. De schrijnende situaties van vele arbeiders (van havens, bouw en mijnen) werden erkend en er werden nieuwe sociale wetten doorgevoerd. Zodat ‘iedereen’ voortaan eerlijker behandeld zou worden. Vakbonden boekten hun grootste successen in die tijd. Denk aan de symboliek van de ‘dokwerker’. Hoewel deze actie primair was opgezet tegen de Jodenvervolging door de Duitsers, was het ook een ‘slimme’ timing van de Communistische partij om te kunnen tonen hoeveel kracht er uit kon gaan van de ‘echte arbeiders’ voor een natie. Het symbool (‘de dokwerker’) wordt nog altijd geëerd maar de initiator (de CPN) later verguisd. Want het communisme bleek toen nog niet helemaal wars van corruptie… (“Some animals are more equal than others”)

Hierna kregen we inderdaad relatief heel goede jaren, waarin de toekomst van veel arbeidersgezinnen er een stuk beter uitzag.
Kon de familie van mijn vader nog niet studeren omdat er geen geld was; nu kon ik dat als zoon van een bouwvakker wel. Alles werd eindelijk ‘haalbaar’ voor iedereen.
Voor jongeren, werknemers en ouderen (AOW en betere pensioenen) werd een veel betere toekomst voorgesteld en veelal ook gerealiseerd.
Toen ik in de 80er jaren begon met mijn ‘carrière’ waren er steeds meer ouderen die profiteerden van prima vroege (VUT) ouderdomsregelingen en in het begin kon ik zonder problemen al mijn eventuele extra studies nog laten financieren. Ook het kopen van een huis was voor jonge gezinnen in alle opzichten prima haalbaar.
Maar dat werd snel minder.

In dit artikel ga ik uiteraard niet diep in op de manier waarop economie werd gevoerd.
Er zijn vele dikke boeken geschreven over ‘kapitalisme’ en ‘socialisme’.
Grofweg wil ik alleen zeggen dat langzaam maar zeker duidelijk werd dat met het trouw belasting betalen van ‘het volk’ en ‘de bedrijven’ de pot met sociale voorzieningen niet lang voldoende gevuld zou blijven. Er werd steeds meer ingezet op speculatief geld, dus ‘beleggen’.
Vrijwel alle pensioenorganisaties en sociale voorzieningen gingen drijven op speculatief kapitaal.
Dat is de basis van het moderne kapitalisme.
Voor mij leek dit altijd een ‘zeepbel’… Die bij crises uiteen kan spatten.
Dat is al een keer gebeurd begin deze eeuw, vanaf 2007.
Maar het systeem is nooit aangepast.
Enkele banken vielen omver… De meeste groten bleven overeind en hielden de ‘zeepbel’ in stand.
Niet alleen in Nederland was inmiddels de neoliberale politiek leidend.
De VVD staat al sinds mensenheugenis bekend als de ‘partij voor de rijken’.
En nu iedereen het in de hoogtijjaren 60/70/80 veel beter had gekregen, ging men er vanuit dat alleen deze partij dat in stand kon houden.
Ondanks dat de armoede aan de onderkant vanaf de jaren 90 weer steeds groter werd, de verschillen in inkomen groter en de sociale voorzieningen (uitkeringen, zorg) steeds minder goed waardoor mensen ‘buiten de boot gingen vallen’, hield men vast aan dit systeem.
Erger: protesten hiertegen en de groeiende roep om hulp van vele groeperingen in de maatschappij werden steeds strenger beoordeeld om ‘fraude’ te voorkomen.
Naast de toenemende stroom immigranten zouden er ook steeds meer uitkeringsfraudeurs zijn die onterecht een beroep deden op bepaalde voorzieningen.
Op die basis is de ‘toeslagenaffaire’ ontstaan; de reden waarom het kabinet nu is afgetreden.
Jarenlang werden duizenden mensen (vaak van minder sociale of allochtone afkomst) onterecht beschuldigd van fraude. Met desastreuze gevolgen voor vele gezinnen.
Hoewel dit nu al een flinke tijd geleden is ontdekt, moeten die gezinnen nu nog altijd compensatie krijgen…

Maar dit is lang niet het enige wat heeft gemankeerd aan de afgelopen regeringen.
De waslijst wordt alleen maar langer.

Participatiewet

Naast de ‘toeslagenaffaire’ hebben de kabinetten Rutte natuurlijk ook geblunderd met de gaswinning in de provincie Groningen, waar na meerdere aardbevingen als gevolg van die gaswinning hele dorpen beschadigd zijn geraakt en vele mensen zowel materieel als mentaal zeer zwaar zijn getroffen. Tot op heden is daar ook nog geen of veel te weinig hulp aan geboden.
Maar er is veel meer gebeurd.

Een van de meest omstreden nieuwe wetten van kabinet Rutte is de ‘participatiewet’.
Daar ben ik zelf een slachtoffer van geworden, daarom licht ik dit er even uit als voorbeeld.
In die wet is onder meer bepaald dat er korting van de bijstandsuitkering plaatsvindt als meerdere volwassenen (21+) onder één dak wonen.
De wet is bedoeld om bewust bij elkaar gaan wonen van meerdere uitkeringstrekkers te voorkomen.
Op deze manier zouden vele mensen profiteren van gezamenlijke lasten waardoor er veel meer vrij te besteden overblijft en de drang om te gaan werken afneemt.

In mijn geval ging het om mijn zoon, die in november 2019 21 werd en op dat moment nog bij mij woonde. Mijn uitkering werd met bijna € 400 gekort!
Ik was stomverbaasd want kende op dat moment die ‘participatiewet’ niet.
Daarbij vond ik het onterecht want op dat moment had mijn zoon GEEN inkomsten!
Hij was ergens halverwege dat jaar gestopt mijn zijn studie en had kort wel even gewerkt tussendoor maar dit was ook gestopt. Hij was al van plan te gaan verhuizen naar Rotterdam en daar een baan te zoeken en wilde voor die korte tijd geen uitkering aanvragen.
Zelfs al had ik nu geëist van hem om die € 400 als kostgeld te betalen: hij wilde en kon dat niet.
Met zoveel minder uitkering zou ik het niet lang volhouden!
Mijn bezwaar werd echter afgewezen. Hij had recht op een uitkering en in de participatiewet is bepaald dat elke volwassene vanaf 21 jaar zorg moet dragen voor een deel van de huishouding waarin hij verblijft. Bam.
Niet alleen om deze reden groeiden de spanningen hierdoor tussen mij en mijn zoon…
Maar de Sociale Dienst had hier geen boodschap aan. Wet is wet.

Gelukkig (…) ging hij vanaf 1 december al verhuizen naar een toch nog snel gevonden kamer in Rotterdam, waar hij zichzelf direct liet inschrijven. Daarop werd mijn uitkering ook weer hersteld naar het normale bedrag. Alleen die ene maand was ik dus € 400 kwijt…
Gelukkig had ik nog spaargeld. Ik heb er verder maar geen werk van gemaakt… Als dit echter langer had geduurd weet ik niet zeker hoe ver ik zou zijn gegaan om dit onrecht te bestrijden…
Want dat is het. Niet alleen bewuste fraudeurs of handige samen ‘hokkende’ slimmeriken worden hiermee aangepakt; gewone eenvoudige mensen die gewoon moeite hebben om rond te komen worden ook gepakt. En dat klopt niet.

Daarnaast is natuurlijk de laatste tijd wel meer bekend geworden van de gruwelijke wetten van het elite-kabinet Rutte. Een vrouw die van haar moeder wekelijks een keer boodschappen kreeg, moest € 7000 aan verkregen bijstand terugbetalen…
Dit kwam dan in het nieuws. Maar iedereen weet dat er duizenden mensen het slachtoffer zijn geworden van onnodig en oneerlijk fraude onderzoek, die onwaarschijnlijk zwaar zijn gestraft.
De meesten houden hun mond. Uit schaamte en wanhoop…

Het ergste is: ondanks steeds hardere geluiden uit heel Nederland en zelfs uit de monden van politici (van de oppositie) dat dit onrecht moet stoppen: de wet is er nog steeds en vele Gemeenten voeren deze onverminderd hard uit. “Dat zijn ze verplicht.” zeggen ze…
Volgens mij ligt de mate van uitvoering toch echt in handen van (eenvoudige) lokale ambtenaren en zouden ze de teugels best wat minder strak aan kunnen trekken… Maar ja, onrecht moet bestreden blijven worden en dan moeten de (vele) goeden maar lijden onder de kwaden…

Door wat gebeurd is met mijn zoon heb ik nog altijd angst dat ik ook iets over het hoofd heb gezien in mijn ‘plichten’ naar de Overheid… Jaren terug heb ik grote problemen gehad met de Belastingdienst. Die zijn gelukkig opgelost… Door langdurig correct te blijven communiceren. Ik kan dat gelukkig… Maar de angst blijft. Terwijl ik nog nooit enige bedoeling heb gehad om ergens van te willen profiteren.
Dit is de manier waarop een heel groot deel van de Nederlandse bevolking moet zien te (over-) leven. In angst. Was dat de bedoeling van de politiek na de Tweede Wereldoorlog?

Wat nu?

In mijn ‘spoileralert’ voorspelde ik al weinig goeds.
Wie het nieuws een beetje volgt en de diverse peilingen en (volks-) onderzoeken leest, ziet dat de VVD nog altijd op eenzame hoogte de grootste partij zal worden in de komende Tweede Kamer verkiezingen. Met ‘slechts’ de PVV als ‘running up’ tweede… Wat dat betekent weet ook iedereen.
Geen enkele partij zit te wachten om samen met de PVV te gaan regeren in een coalitie.
Hooguit FvD (Forum voor Democratie) maar de vele schandalen in die partij en rond Baudet hebben nu niet direct voordeel opgeleverd… En dan zouden die twee samen bij lange na geen meerderheid kunnen krijgen.

Socialistische partijen (of die zich zogenaamd ‘links/midden’ noemen) zouden een blok kunnen vormen als alternatief als de winnende partij (dus weer Rutte als die aanblijft als lijsttrekker) geen potentiële coalitiepartners kan vinden. Enkelen hebben die intentie genoemd.
Maar ik zie daar geen kracht vanuit gaan.
Alle partijen blijven met hun eigen (vaak verouderde) retoriek schermen en roeren in hun eigen beperkte pannetje.
Hoewel ik jarenlang zelf zo ‘links’ mogelijk heb gestemd, van PvdA (toen die nog echt ‘rood’ was), NCPN, SP naar 50+ (omdat ik geen echte socialistische partijen meer zag en mijn leeftijd gaat meetellen…) maar op dit moment zie ik absoluut geen enkele serieuze partij die het verschil kan gaan maken.
Velen roepen ‘aardige’ dingen zoals het afschaffen van die (eerder genoemde) onrechtvaardige wetten, meer sociale (huur-) woningen, afschaffen van het ‘eigen risico’ in de zorg, het einde van de machtscultuur van de ‘multinationals’, een eerlijker verdeling van de sociale lasten, meer regelingen om de werkloosheid terug te dringen (speciaal voor kansarmen), afschaffen van het torenhoge leenstelsel voor studenten (mijn eigen zoon heeft inmiddels al een schuld opgebouwd van bijna € 20.000!) en veel meer goede en ook noodzakelijke veranderingen.
Maar ondanks de vele slachtoffers die er nog dagelijks vallen, hebben die geluiden tot heden nog niets opgeleverd. Alles wordt genegeerd door het neo-liberale machtsblok.
Willekeurig welke coalitie er straks gaat komen: altijd wordt er weer veel water bij de wijn gedaan om te kunnen regeren. Van die ‘donkerrode’ socialistische wijn blijft naar verwachting hooguit een slap rosé-tje over. En wanneer zal iets echt gaan veranderen? Als dan de sterk blijvende VVD in de oppositie en in de Eerste Kamer blijft dwarsliggen?
En omdat een te grote groep aan middenmoters (en hoger) van de bevolking (rond ‘modaal’) hun situatie in stand wil houden, zal er een te grote tegenstem blijven om echt nodige veranderingen door te voeren. Helaas begrijpt en beseft de massa niet hoe slecht het echt gaan aan de ‘onderkant’ van de maatschappij. Die ziet alleen die fraudeurs, mensen die zogenaamd profiteren van een uitkering maar te lui zijn om te werken, een overvloed aan profiterende immigranten en een ‘dom-linkse’ (huidige) oppositie die nep-nieuws de wereld in smijt om daar zelf beter van te worden.
“Want alles gaat zo goed in Nederland.” We zijn rijk of kunnen het allemaal worden als we maar gewoon ons best doen. Wie niet… is dom en lui.
Dat is de mening van de massa. En zo word ook ikzelf af en toe beoordeeld door ‘buren’ of anderen die niet begrijpen waarom ik al 8 jaar werkloos thuis zit…
Ook wat dit betreft ben ik ‘ervaringsdeskundige’.

Eerlijk gezegd heb ik op dit moment geen idee hoe dit tij valt te keren.
Als ik in maart ga stemmen (wat ik hoop te kunnen zonder mondkapje…) dan twijfel ik aan de ‘Piratenpartij’. Niet omdat ik iets heb gehad met (radio-) piraten en niet alleen als protest.
Maar ik zie in hun programma veel goede intenties terug, waar ik ook achter kan staan.
Echter zal dit een ‘splinterpartij’ blijven en op dit moment hebben ze nog niet eens genoeg handtekeningen ter ondersteuning om überhaupt op de kieslijst te kunnen komen…
De massa blijft de oogkleppen op houden en de meeste ‘proteststemmen’ zullen wel weer naar de PVV gaan… Als die ooit de kans krijgt om te regeren (wat ik niet zie gebeuren) dan is Nederland nog verder van huis.

De politiek in Nederland verkeert al jaren in een ‘pat’ situatie.
Er zit geen beweging meer in en er is niemand zo doortastend (lees: correct charismatisch) om het tij te keren. De meeste politici volbrengen in een tergend onpersoonlijke sleur hun taken.
Soms fout en dan wordt de pion opgeofferd voor een andere…
Maar in het spel verandert niets. En dat is hoognodig.

Soms denk ik wel eens dat een echte geweldcrisis een opening zou kunnen forceren…
Zelfs mijn moeder zei het al: “Het zou goed zijn als er weer oorlog zou komen. Dan worden de mensen tenminste weer saamhorig.” Sprak zij, die de Tweede Wereldoorlog bewust als tiener had meegemaakt… Spreekt boekdelen. Maar voor nu zet ik er hier een punt achter.

Wordt wel vervolgd want er is zo veel meer aan te merken op de huidige landspolitiek, waar ik als ‘vrije schrijver’ mogelijk ook mee te maken krijg. 🙁
De toekomstige ‘Vrijheid Van MeningsUiting’ bijvoorbeeld. Waar het laatste kabinet ook de nodige wetswijzigingen voor heeft opgesteld. Daarover volgende keer dus meer.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws met de tags , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie