Kerstflits 2020

“Ik zit hier heel alleen Kerstfeest te vieren!”

In 1976 betekende dit liedje van André Hazes (sr) zijn debuut in de Nederlandse Top 40 en vanaf dat moment zou zijn ‘ster’ nooit meer eenzaam zijn.
Tot die ster in 2004 het eeuwige firmament ‘in de Hemelen’ ging opzoeken.
Na een absoluut turbulent leven waar zijn nazaten en trouwe schare fans nu nog steeds met bewondering op terugkijken.
Zo zie je maar weer hoe een onbeduidende ‘nietsnut’ met een bijzondere stem terecht kan komen…

Over André Hazes sr wilden ik het eigenlijk helemaal niet hebben, hoewel het bovenstaande me wel direct deed terugdenken aan het interview wat ik met hem had, in de Dordtse Merwehal.

Hij was gewoon een ‘simpele jongen’ uit de Jordaan die door zijn karakteristieke stem en uitgesproken volksmentaliteit een grote massa op de been bracht, die hem op handen droeg.
Daardoor werd hij ook geleefd en dit liet zijn kaarsje relatief sneller opbranden.
Met daarnaast uiteraard ook zijn beruchte ‘ongezonde’ levensstijl.
Tijdens het interview zat hij uiteraard aan een lekker biertje, voordat hij moest gaan optreden.
Leuke gast. Echt waar. En zelfs enkele van zijn songs vond ik best wel mooi en draaide ik vaak in mijn radioprogramma’s in die tijd.

Maar de reden waarom ik hiermee begin zal misschien duidelijk zijn:
Juist nu wordt de bovenstaande song weer extra genoemd of gedraaid vanwege de Coronacrisis en veel families nu gedwongen zijn om Kerstmis in (te) kleine kring of zelfs helemaal niet met hun geliefden te vieren.
Het is voor velen een ‘eenzame Kerst’.

Maar hoe zit dat met mij?
Tijd voor de actuele:

Status quo

Welnu, ik zit hier natuurlijk ook heel alleen Kerstfeest te vieren
Hoewel ‘vieren’… Zo mag je dat niet noemen.
Eigenlijk vier ik nooit meer wat. Geen enkele ‘speciale’ dag. Al jaren niet meer.
Geen verjaardagen en geen feestdagen. Eigenlijk vind ik dat onzin.
In de meeste families zijn dat bij uitstek de dagen dat ze elkaar zien… Verjaardagen en feestdagen.
Zomaar spontaan tussendoor? Zeldzaam. Dat vind ik niet goed.

Nu ben ik zelf ook vrij traditioneel opgegroeid, in een kleine familie voor wie die dagen altijd ‘heilig’ waren. Lekker eten en drinken en natuurlijk vooral met Kerst: versieren en kaarsen branden.
En omdat mijn ex-partner ook nog eens redelijk fanatiek Katholiek was, kwamen daar die tradities ook bij. Zoals de 4 kaarsen branden in de Advents-weken. Ik vond het prima. Het gaf sfeer en iets om naast de dagelijkse sores mee bezig te zijn.
Ook de daadwerkelijke ‘Kerstmis’ in de kerk vond ik wel mooi.
In het begin probeerden we die nog te bezoeken. Daarna keken we die altijd op tv.
En we hebben een paar keer geprobeerd om met de Kerstdagen bij de schoonfamilie in Kroatië te zijn. De extra reizen werden echter te duur en te vermoeiend voor die paar dagen…
Maar met ons viertjes (toen de kinderen ook steeds bewuster werden van het Kerstfeest) probeerden we het altijd iets speciaals te geven.

Ook aten en dronken we altijd wel wat speciaals met die dagen.
Voor ons was de varkensrollade jarenlang traditioneel.
Op het eerste Kerstfeest in 2012 met z’n drietjes (de kinderen en ik) heb ik die ook nog gemaakt.
Daarna werd het langzaam minder.
Voor mij kostte het niet alleen te veel (onnodig) geld maar ook teveel moeite om alleen met die speciale dagen te moeten ‘knallen’…
En zeker sinds mijn eerste operatie in 2017 hoefde het voor mij niet meer.
Zelfs de kerstboom, die we altijd hebben gehad, zette ik niet meer op.
Fysiek vond ik het te zwaar worden en sinds de kinderen ook alleen nog maar enkele uurtjes op die speciale dagen kwamen, een beetje onzin. De rest van de weken staat en hangt alles er alleen voor mezelf…

Vorig jaar kwam ik net voor de Kerst uit het ziekenhuis na mijn tweede operatie.
Uiteraard heb ik toen helemaal niets gedaan.
In de ‘Restflits woensdag 2 december 2020’ heb ik al laten zien dat er nu wel weer lampjes hangen en heb al geschreven dat ik nu wel wat meer aandacht wil hebben voor de ‘maand van het licht’.
Juist vanwege die donkere crisis waar we nu allemaal in zitten.
Het geeft mij toch een iets beter gevoel dan helemaal niets.
Maar verder?

De afgelopen jaren kwamen de kinderen altijd wel op één van de twee Kerstdagen langs.
Een dagdeel, meestal vanaf het middaguur tot in de avond. Vaak keken we dan een film om de dag een beetje in te vullen. Echt wel gezellig hoor!
Maar toch… Voor mij hoeft dat niet perse.
Ik mis geen ‘viering’ met Kerstmis. Wel mis ik door het hele verdere jaar heen soms de nodige contacten.
Daarom zou ik het echt veel leuker vinden als mensen (en natuurlijk mijn kinderen) wat vaker spontaan aandacht aan elkaar geven. Persoonlijk. Ongedwongen door een of ander ‘feest’!
Zodat je samen (liefst geen groot gezelschap!) echte aandacht voor elkaar kunt hebben en een goed gesprek kunt voeren over… hoe het gaat en wat ons op dat moment bezig houdt.
In mijn geval is dit zeldzaam. Alleen de kinderen zie ik af en toe wel eens en dan praten we bij.
En ook mijn ex-partner komt tegenwoordig regelmatig weer langs.
Maar verder? Niets. Niemand.

En laat ik voorop stellen: ik begrijp dat volkomen en vind dat tegenwoordig prima!
Mijn persoonlijke situatie is nu eenmaal zo ontstaan en deels ben ik daar zelf debet aan.
Iedereen verandert en soms ontstaan definitieve afstanden die niet meer te overbruggen zijn.
Tijdens mijn herstelperiode, ingezet in 2018, heb ik die situatie leren accepteren en omarmen.
Eigenlijk heb ik dit al eerder geschreven.
Het (soort van) ‘kluizenaarsbestaan’ heb ik voor mezelf tot standaard verheven en sinds de Coronacrisis begon ben ik hier heel dankbaar voor.
Ik verwacht niets meer en mis ook niets meer.
Zolang ik voor mezelf kan zorgen, voel ik me hier echt prima mee.

Niet dat mijn deur op slot zit!
In mijn slaapkamer hangt nu ook al jaren de verlichte Kerstster voor het raam.
Volgens mij kent tegenwoordig niemand de betekenis meer.
Gegroeid uit de religie van het kindje Jezus waar de ster naar wees zodat ‘de wijzen’ Hem konden vinden. Een uitnodiging. Die betekenis heeft deze ster nog steeds voor sommige mensen.
Voor mij ook wel een beetje. Naast een mooie symbolische decoratie. 😉
Maar in principe staat mijn deur altijd ‘open’. En nooit op slot voor oprecht geïnteresseerd bezoek.
Zo zit ik nog altijd in elkaar. 🙂

Ik hoop dat elke lezer fijne dagen heeft (gehad) en dat er na de crisis weer veel oprecht mooie speciale en feestdagen zullen komen waarop iedereen weer volop van en met elkaar kan genieten.

Voor de komende tijd en het nieuwe jaar 2021 wens ik iedereen alvast het volgende toe:

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie