Consumentenzaken – De dichte deuren van de zorg

Met de rug tegen de muur…

… kan ik dit artikel gaan schrijven. Want zo voelt het al jaren.
Zoals eerder beloofd in de inleiding van ‘Consumentenzaken’ wil ik het nu eens over mijn (negatieve) ervaringen in de medische zorg hebben.
Ik begin dit eind oktober te schrijven maar zal het in meerdere keren doen omdat ik ook de (nieuwe) kosten van de zorgpremie erin wil verwerken, wat nu mogelijk extra belangrijk is vanwege de Coronacrisis. Maar die wordt pas medio november bekend gemaakt door de diverse verzekeraars.
Verder zijn er echter voldoende ‘dichte deuren’ om een beklag over te kunnen doen…
Het wordt geen vrolijk artikel.

Huisarts

In mijn ‘Restflits 7 oktober 2020’ heb ik het al over de ‘huisartssoap’ gehad waarin ik al jaren verkeer. Al jaren zonder ‘echte’ huisarts. Eentje die je kent en bekend is met de gezinssituatie.
Maar dat is in heel Nederland een uitstervend beroep.
Steeds meer ‘collectieven’ met meerdere ‘huis’-artsen nemen de vroegere eenmans en -vrouws praktijken over. Ook die echte huisartsen van de oude stempel zetten er steeds vaker een punt achter. En voor de nieuwe lichting lijkt het vak steeds minder aantrekkelijk te zijn.
Waarom?
Volgens mij heeft dit te maken met de totale verzakelijking van de zorg. Het gaat niet meer om de mens op zich. Alleen om het stelpen van wondjes, blussen van brandjes: specialismen.
Een specialist krijgt een veel hoger salaris dan een huisarts en kan zich volledig toeleggen op een bepaalde tak van ‘sport’. Het werkt overzichtelijker, je hebt minder kopzorgen aan moeilijke gezinssituaties en het ‘verdient’ dus beter.
Het gehele zorgsysteem is daar ook veel beter op afgesteld tegenwoordig.
Huisartszorg is alleen nog maar de buffer om onnodige gangen naar specialisten te voorkomen.
Helaas kan die zorg nu ook niet goed meer worden gegeven omdat de meeste huisartsen hun patiënten niet meer kennen.
Alle digitale dossiers ten spijt: het werkt zo niet!

Hier gaat het dus al fout met de juiste zorg die iedereen zou moeten hebben.
Door de extra bizarre problemen na het vertrek van mijn huisarts, is dit nog veel erger geworden.
Maar dan sluit de eerste deur.
Mijn roep om gehoord te worden komt niet aan. Niemand WIL naar me luisteren.
Op papier heb ik een huisarts. Door de propvolle praktijken van andere huisartsen(-praktijken) nemen ze daarom niemand aan die al ‘voorzien’ is. Discussie is onmogelijk.
BAM!

Specialisten

De volgende stap in de zorg is natuurlijk die naar een specialist, als de kwaal, het medische probleem of ziekte niet door (advies van) een huisarts is op te lossen.
Zonder diens verwijzing kom je de deur van een specialist sowieso niet binnen.
Daarom is de waarde van een goede (en tijdige!) verwijzing dus wel zeer belangrijk!

Al die specialisten hebben uiteraard hun eigen afdelingen, assistenten en werkwijzen.
Soms lijken het net ‘garages’ met een eigen specialisme…
Laat ik nu toevallig net afgelopen week een mooi stukje hebben gelezen op Facebook, van een dame die zelf zorgverleenster is geweest en daarin min of meer nog hulp en adviezen geeft:
‘Wil het echte virus opstaan’
Omdat het zo goed aansluit bij mijn artikel heb ik dit stukje even apart in een documentje gezet wat je na klikken op de link kunt lezen.
“Ziekenhuizen zijn garages geworden…” staat er onder meer letterlijk geschreven.
Het gaat dus om de ‘ontmenselijking’ van de zorg.
Dat staat daar perfect in verwoord.

Zelf heb ik dus inmiddels ook te maken gehad (en heb dat nog steeds) met diverse specialismen: chirurgie, vaatlab, longziekten, orthopedie en natuurlijk de voortdurende controles van bloedwaarden vanwege hoge bloeddruk, cholesterol, etc. die binnen de huisartszorg gedaan wordt.

Vooral de specialisten werken in een ‘dichtgetimmerd fort’. Je komt daar niet zo maar binnen zonder afspraak en informatie wordt maar mondjesmaat verteld. Je moet het er echt zelf uit trekken… als je dat tenminste kunt.
In de zogenaamd open elektronische dossiers, waar je als patiënt tegenwoordig door een eigen inlog toegang toe hebt, staan alleen de minimale hoognodige medische termen.
Feitelijk kom je er niet of nauwelijks achter wat je onder je eigen ‘motorkap’ hebt.
En de monteur zwijgt…

Ziekenhuizen

Nog beter komt de ontmenselijking van de zorg tot uiting tijdens ziekenhuisopnamen.
Daarbij heb ik dan de eer gehad om daar twee maal wat langduriger gebruik van te moeten maken, na mijn aneurysma-operaties in 2017 en 2019.
De eerste keer ging ik er nog redelijk open in, zonder vooroordeel want dat kon ik niet hebben.
Bij de tweede keer was ik echter voorbereid en hoopte daar zo snel mogelijk weg te kunnen…
Helaas werd dat door een onverwachte ontsteking verhinderd en mocht ik me weer verbijten over de slechte organisatie die totaal niet voldoende op de mensen zelf meer is gericht.

Mijn grootste bezwaar tegen de organisatie is de te grote ‘standaardisering’ van alle werkzaamheden. Zonder aanzien des persoons raffelen alle medewerkers keurig hun dagelijkse rondje verplichtingen af. Dat kan ook niet anders.
Op elke verpleegafdeling werkt een bepaald aantal verpleegkundigen, wat eigenlijk te klein is om genoeg tijd te hebben om de patiënten een beetje te leren kennen. Terwijl elke patiënt anders is.
Toegegeven: sommigen vragen te veel en zijn vervelend en stemmingverlagend voor de hele kamer. Maar anderen zeggen niets of te weinig maar hebben wel aandacht nodig.
Dat kunnen ze niet goed zien. Uitzonderingen daargelaten. Ik heb echt ook goede verpleegkundigen aan mijn bed gehad. Maar ook stagiaires waarvan je nauwelijks voldoende kennis mag verwachten… Dan is een aardige houding al een grote verbetering maar daar hebben ze gewoon geen tijd voor. Want de ronde moet af en er hebben al weer diverse mensen op de bel gedrukt…

De zorg in een ziekenhuis is zeer intensief! Dat onderschat ik niet. Ik weet het nu uit eigen ervaring wat er allemaal bij komt kijken. En ze laten echt niemand zo maar liggen om ‘rustig’ uit te zieken. Als er een minimale kans is dat de patiënt dat ook thuis kan doen, dan moet die weg.
De zorg is meestal dus echt hard nodig.
Ik voelde dat vooral de tweede keer veel minder omdat ik na een paar dagen al ‘technisch’ in orde werd bevonden en weg zou mogen, tot ik koorts ontwikkelde en bijna 10 dagen langer moest blijven… Terwijl het minimale koorts was en ik nergens last van had, dan alleen het niks kunnen doen dan de gekte van de garage te observeren…

Slechts een paar voorbeelden:
Interne communicatie tussen de diverse medewerkers valt vaak niet mee…
Hoewel van elke patiënt uiteraard een dossier wordt bijgehouden, wordt vaak vergeten om specifieke informatie te noteren.
Zo waren er in het begin van mijn tweede opnameperiode moeilijke gesprekken met de dames van de interne apotheek die de medicijnen kwamen rondbrengen. De eerste had gezegd dat ik mijn eigen medicijnen kon blijven gebruiken. Dat vond ik prima: had voldoende bij me.
De tweede wist dat niet en kwam de volgende keer met medicijnen van het ziekenhuis. Eigen medicijnen waren niet gebruikelijk. Overigens hadden ze 1 van mijn 3 medicijnen tegen hoge bloeddruk niet in voorraad en die moest ik missen of alsnog mijn eigen gebruiken.
Die discussie werd na 3 dagen grimmiger en ik kreeg duidelijk het verwijt dat ik degene was die eigenwijs was… Ik heb mijn mond verder maar gehouden.

Ook ging het soms mis met bepaalde keuzes voor eten. Dan was niet doorgekomen wat ik had aangegeven.

Maar hilarisch was toch wel het probleem van de ‘koude douche’. Letterlijk.
Ze willen daar dat iedereen als die het mag en kan dagelijks even doucht en de dames komen elke dag langs met handdoeken en washandjes.
Ik heb een hekel aan douchen in het ziekenhuis.
Ten eerste kan ik sowieso al niet zo makkelijk uit de weg en toen na de operatie de eerste tijd zeker niet. Dan moet je in een vreemde krappe douche die door meerderen wordt gebruikt, onder een slechte (veel te zwakke) straal proberen te douchen, zonder dat er iets mis gaat…
En toen was in het begin in mijn uiteindelijk vaste kamer de douche gewoon koud.
Ik ging (en bleef) dus dagelijks vragen om die speciale reinigingsdoekjes die ze ook hebben voor mensen die nog niet kunnen douchen. Die worden even warm gemaakt in de magnetron en vond ik prima om dagelijks even een beetje de belangrijkste plekjes schoon te maken. 😉
Toen ik had gezegd dat de douche koud was, zou de verpleegkundige het doorgeven.
Er gebeurde niets.
Inmiddels was het weekend en ik verwachtte helemaal geen actie van de technische dienst.
Wel was er toevallig een mondige verpleegkundige die omviel van verbazing dat we nog steeds een koude douche hadden. Zoiets moest toch zo snel mogelijk verholpen worden! Tja…
En het stond niet eens geregistreerd, wat ze altijd doen als er punten van aandacht zijn.
Ze ging zondag direct de technicus van dienst bellen (die wel thuis zat).
En maandagmorgen kwam er een mannetje om het te verhelpen.
En de verpleegkundige kwam later informeren of het was geregeld.
Het kan dus allemaal wel… Maar je moest wel een iets meer betrokken verpleegkundige treffen die ook nog eens doet wat ze zegt… Dat was zeldzaam bij alle communicatie.

Dan was ik vooral de tweede opname in 2019 veel zelfstandiger en nu ook bekender dus mondiger met de situatie. Maar je zag dat anderen daar meer moeite mee hadden.
Zo zou een vrouw – herstellende van een flinke val met heup- en armbreuken – op advies van de arts goed geholpen moeten worden met ‘revalideren’ in samenspraak met de fysiotherapeut, die daar ook dagelijks kwam. Ook voor mij in het begin om te bepalen of ik goed genoeg kon lopen om thuis weer uit de weg te kunnen.
Bij die vrouw echter kwam de fysiotherapeut een paar keer langs en deed niks!
Terwijl daar afspraken over waren gemaakt. Met hulp uit bed komen, en oefenen op bepaalde apparaten. Pas nadat een andere fysiotherapeut toevallig eens langs kwam en haar verhaal aanhoorde, begon hij daaraan, weemoedig hoofdschuddend wat zijn ‘collega’ had gedaan. Of beter niet had gedaan…
Dit soort dingen mogen natuurlijk nooit voorkomen.
Maar de communicatie tussen de diverse afdelingen en zelfs collega’s binnen dezelfde afdeling gaat gewoon regelmatig mis.

Verder mis ik in de hele lijn van zorgverlening in het ziekenhuis voldoende persoonlijke aandacht.
Dat staat al goed in het gelinkte stukje in het begin en ik heb dit zelf ook ervaren.
De diverse verpleegkundigen en specialisten kijken voornamelijk alleen naar de cijfers: bloedwaarden, hartslag, genezingsproces (wond bij operatie) en alles wat louter met de aanleiding van de opname te maken heeft.
Ok… dagelijks wordt ook wel een keer de vraag gesteld (die op het lijstje staat!): “Hoe voelt u zich?” Dan zal niet iedereen kunnen zeggen: “Prima! Geweldig!” Niemand ligt daar voor zijn plezier… Maar als je zegt: “Ik voel me slecht” dan weten ze vaak niet wat ze daarmee moeten.
Alleen pijn en duidelijke fysieke verschijnselen kunnen ze begrijpen en aanpakken.
Maar een verpleegkundige is geen psycholoog.

Vooral tijdens mijn eerste opname voelde ik veelal slecht. Niet alleen fysiek door de beperkingen na de zware operatie maar ook mentaal.
Ik heb toen meerdere deliriums gehad en voelde me regelmatig verward en ervoer dingen die er helemaal niet waren! Slechts een enkele verpleegkundige nam een keer de tijd om een poosje bij me te blijven praten. Maar meestal renden ze snel weg naar de volgende patiënt…
Dat voelde absoluut niet goed.

Ik besef dat elke ziekenhuisopname anders is en elk mens anders in elkaar zit.
Maatwerk kan niet. Dat zou ook te veel kosten. (En alles draait om geld…)
Maar ook het psychologische herstel van elke ziekenhuisopname is belangrijk voor de uiteindelijke genezing! Ik heb er maanden nadien nog last van gehad. En ik weet dat dit voor velen geldt.
Dan verwijzen ze natuurlijk altijd weer netjes naar eventuele ‘nazorg’ of om contact op te nemen met je huisarts als er nadien nog klachten zijn… Maar als je weg moet omdat je ‘technisch’ in orde bent verklaard, dan sluit achter je onverbiddelijk de deur.
BAM!

GGZ

Met de GGZ heb ik altijd een haat/liefde verhouding gehad.
Ik kreeg er zelf al mee te maken rond mijn 16e en heb daar met tussenpozen eigenlijk tot enige jaren geleden nog gebruik van ‘moeten’ maken. Maar in vrijwel alle gevallen tegen beter weten in en niet met de verwachting (of zelfs Hoop…) dat ik er beter van zou worden.
Misschien ben ik daarvoor een te ‘eigenwijze’ patiënt… Vrijwel altijd doorzie ik hun methoden en ‘tips’, die ik voor mezelf gewoon niet in praktijk kan (of wil) brengen.
En door de veelal complexe problematiek van psychiatrische patiënten, schiet vrijwel de gehele GGZ in Nederland (maar ook elders) te vaak te kort.
Dat heb ik zelf aan den ‘lijve’ ondervonden maar dat zag ik ook door de ervaringen van mijn eigen moeder en ik heb er inmiddels nu voldoende over gelezen.
Terwijl het zo veel beter zou kunnen zijn!

Door de vele decennia heen is de kennis van psychische aandoeningen en dus diagnoses veel en veel beter geworden. De wetenschap zit ook daar niet stil.
Mensen die vroeger bij ‘vreemd gedrag’ nog naar het ‘gekkenhuis’ gingen of achter de ‘rode deur’ werden gestopt, krijgen nu meestal wel een redelijke diagnose waarop nieuwe methoden zijn ontwikkeld en nieuwe medicatie voorhanden is.
Waar mijn moeder nog is ‘vergiftigd’ met overdoses Valium, daar wordt nu meestal meer gebalanceerd gewerkt met antidepressiva.
Echt voldoende weten ze nog niet van alle mentale klachten maar er is wel degelijk hoopvolle vooruitgang geboekt.

Het probleem is nu weer… het ‘garage’-effect.
En we worden niet geholpen door voldoende vergoedingen als de ‘ziekte’ wat uitloopt of minder goed in kaart gebracht kan worden.
Over vergoedingen in de zorg heb ik het later nog.
Hier alleen even de koude feiten:
Wie niet geholpen kan worden aan de hand van één of enkele verwante (duidelijke) diagnoses valt nog te vaak tussen wal en schip.
Voor mensen met een complexe mentale problematiek, die vaak leidt tot fysieke problemen, is veel te weinig ruimte en er zijn onvoldoende zorgverleners die dit aankunnen.
Door te grote specialisatie van de diverse therapeuten, verwijzen ze te vaak door naar anderen en dit is voor veel complexe gevallen een vicieuze cirkel. Waardoor ze soms jarenlang niet of onvoldoende worden geholpen. Met desastreuze gevolgen.

‘Noamaestro’

Over de dood van het 17-jarige meisje Noa Pothoven heb ik al eerder geschreven: ‘Noamaestro’.
Zij overleed op zondag 2 juni 2019 na enige tijd uit eigen wil te zijn gestopt met eten en drinken. Ze was uitgeput. De strijd was te zwaar om verder te gaan.
In het artikel lees je er alles over en ook op haar herstelde Instagram-account ‘noamaestro’ is haar jarenlange dramatische strijd duidelijk te volgen.

Noa was een van de (vele!) slachtoffers van de te kort schietende GGZ in Nederland.
Tegenwoordig volg ik ook nog enkele andere waarvan ‘Charlotte Bouwman’ vermoedelijk de bekendste is. Zij heeft de publiciteit gehaald met haar ‘zit-actie’ samen met haar hond voor en in de publieke ruimte van de Tweede Kamer in Den Haag. Ze kreeg diverse podia op TV en zelfs enkele politici zetten zich voor haar in. Haar bord met de dagelijkse ophoging van de honderden dagen wachttijd werd een mediahype.

Heeft het iets veranderd?
Een vastgeroest en diep geworteld systeem verander je niet zomaar.
Dan kunnen politici steun betuigen en uitspraken doen dat het ‘anders en beter’ moet, maar daar krijg je de huidige wachtlijsten niet mee weg en verander je niets aan de toegepaste werkwijzen.
Hier zullen nog jaren aan (her-) ontwikkeling voor nodig zijn.

Charlotte is dan inmiddels eindelijk wel in behandeling…
Als journalist en politiek deskundige wist zij de juiste snaren te raken… Maar hoeveel patiënten zijn nog dagelijks het slachtoffer van de warboel in de GGZ? Hoe snel kan het gebrek aan kennis van vele ‘zorgverleners’ verbeterd worden? Waar blijft het beleid voor ‘verwarde personen’?
Hoeveel zelfdodingen vinden er jaarlijks nog altijd plaats voordat er begrip komt voor de problematiek en op tijd hulp geboden kan worden?

Niemand weet het.

BAM! En de wereld draait door. 🙁

Wat mag gezondheidszorg kosten?

Vroeger had ik wel eens de illusie dat elk mens waardevol is. Elk leven is van ‘onschatbare’ waarde. Daarom mag je ook niet zomaar een ander mens doden. Er rust een soort ‘erecode’ op elk mensenleven. Dat valt niet met geld uit te drukken.
Uiteraard is dit utopische onzin.
Hoewel die ideologie nog altijd verspreid wordt en (gelukkig!) de meeste mensen waarde hechten aan elk mensenleven, is die werkelijke ‘waarde’ heel relatief.
Dat begint al met alle mensen om je heen, waarvan sommigen anderen het liefst ‘deaud’ zouden willen zien.
In oorlogen telt alleen het winnen van de strijd. Dat mag gerust een berg mensenlevens kosten.
Maar ook in datgene wat wij zo graag voor iedereen gelijk zouden willen zien – de gezondheidszorg – wordt de waarde van die zorg voor ons bepaald. En wie geen geld heeft… Krijgt niet de beste zorg die voorhanden is.
BAM!
Die deur kan meteen dicht.

Maar laat ik het toch liever wat nader specificeren want zo simpel zit dit niet in elkaar…

Kapitalisme

Uiteraard zit het probleem in het inmiddels overal gewortelde kapitalisme.
Daar ga ik nu niet dieper op in en de meeste lezers kennen mijn mening wel.
Alles moet geld kosten, tot de eenvoudigste dienstverlening aan toe.
Zonder geld krijg je in principe helemaal niets. Geen eten, geen drinken en geen zorgverlening.
In de VS zag je dat al lang geleden terug in de zorg, waar het heel veel scheelt of je vermogend bent of niet. En dat is al lang overgewaaid naar Nederland.

Het ‘eigen risico’ is een duidelijk teken van de achteruitgang in de zorg.
De ‘kosten’ van primaire zorg werden steeds slechter gedekt door de zorgverzekeringen en om die niet de pan uit te laten rijzen, heeft men het ‘eigen risico’ bedacht. Voor iedereen!
Terwijl de absolute minima die (momenteel) € 385 zelf te betalen zorg veel moeilijker kunnen betalen dan de mensen met ruime salarissen. Logisch.
Maar het geldt feitelijk verder voor alle zorg: Wie zich niet (of onvoldoende) verzekert voor bepaalde behandelingen, krijgt die niet vergoed.
En tegenwoordig hangen er stevige prijskaartjes aan alle behandelingen, van simpel tot complex.

Nu is betalen voor de zorg die je krijgt natuurlijk niet nieuw.
Ik ben opgegroeid in een arbeidersgezin waarin we gebruik mochten maken van het ‘Ziekenfonds’.
Mensen die boven een bepaalde grens aan inkomen hadden, mochten daar geen gebruik van maken en waren ‘particulier’. Zij moesten alle rekeningen zelf betalen terwijl ‘fonds-patiënten’ geen rekeningen kregen. Die werden direct via het ziekenfonds betaald.
Pas toen ik zelf ‘echt’ ging werken, kwam ik vrijwel automatisch boven een bepaalde loongrens uit en moest ik gebruik maken van een particuliere zorgverzekering.
Er waren er toen nog niet zo veel. Dat is pas de laatste decennia sterk gegroeid toen het ‘ziekenfonds’ ophield te bestaan en de zogenaamde ‘basisverzekering’ werd ingevoerd die ‘iedereen’ dezelfde zorg zou moeten verstrekken. Maar alleen basiszorg.
Voor alle ‘luxe’ zorg moest gewoon betaald worden.
Mooier brilmontuur? Van een bepaald merk? Zelf betalen.
Elke bril overigens als je niet aanvullend verzekerd bent.
Een kunstgebit of ‘implantaten’? Voor vrijwel alle tandartszorg moet je aanvullend verzekerd zijn.
Daarin zit dan wel vaak het kunstgebit vergoed maar nooit implantaten.
En een beperkt maximum aan ‘bijzondere’ verrichtingen.

De huidige zorgverzekeringen kijken niet naar inkomens. Iedereen moet zelf maar uitzoeken welke verzekering voor hem en haar het ‘beste’ is. En alle zorgverzekeraars hanteren andere premies. En hebben andere aanvullende verzekeringen.
Omdat iedereen een heel kalenderjaar aan een stuk verzekerd moet zijn bij dezelfde aanbieder en je dus pas aan het eind van dat jaar eventueel kunt ‘overstappen’, ontstaat elk jaar het zogenaamde ‘overstapcircus’. Alle verzekeraars maken uitbundig reclame voor hun ‘beste’ verzekering.
Sommige mensen stappen elk jaar over na het vergelijken eventueel via de speciale ‘overstap-sites’ of zogenaamd onafhankelijke vergelijkingssites.
Het is een verschrikking voor wie dit allemaal niet goed kan begrijpen.
Waardoor velen maar gewoon blijven zitten bij wie ze zitten en daardoor mogelijk veel meer betalen voor de zorgpremie dan de buurman, voor dezelfde zorg.

De enigen voor wie dit allemaal een ‘rot zorg’ zal zijn… zijn uiteraard weer de rijken.

Ook in de zorg wordt de kloof tussen arm en rijk weer steeds groter.
Onbegrijpelijk en eigenlijk onaanvaardbaar.

Zorgtoeslag

Omdat ‘zorgverlening voor iedereen’ toch in de politiek als een speerpunt geldt, hebben ze dan maar de ‘zorgtoeslag’ geïntroduceerd. Om de minima toch te helpen met het betalen van de steeds hoger wordende zorgpremies.
Uiteraard een onzinnige stap omdat het handhaven van het algemene ‘ziekenfonds’ veel efficiënter (en dus goedkoper!) zou zijn geweest.

Gelukkig is de zorgtoeslag voor mij persoonlijk een uitkomst want de zorgpremie van vorig jaar was € 121,80 (collectief via Gemeente) inclusief een beperkt aanvullende verzekering.
En de zorgtoeslag bedroeg € 104 dus ik betaalde in 2020 per maand ‘maar’ € 18 aan premie.
Waardoor ik verzekerd was voor al mijn ‘kwaaltjes’, de dure operaties zijn betaald en een deel van mijn medicijnen werd vergoed.
Een deel! Want door het eigen risico moet ik die jaarlijks eerst zelf betalen tot mijn eigen risico op is. En dat is bij mij meestal zo ongeveer aan het eind van de zomer het geval.
Tot die tijd krijg ik alle rekeningen die soms oplopen tot ruim € 100! Voor mij onmogelijk om direct te betalen, zonder in de problemen te komen.
En dan komt het ontmoedigingsbeleid van de zorgverzekeraar weer om de hoek kijken.
Bij sommigen kan je het eigen risico meeverzekeren als je weet dat je het sowieso moet betalen.
Bij mijn verzekeraar (VGZ momenteel) niet.
Wel kan je bij hogere bedragen een betalingsregeling treffen.
Maar dat wordt je NIET automatisch aangeboden!
De rekening wordt in principe automatisch afgeschreven!
Dat valt alleen te voorkomen door vooraf (of achteraf) te laten blokkeren bij je eigen bank.
Pas dan komt de (automatische) communicatie tot stand waarin je de niet betaalde rekening via een regeling kunt betalen.
Begrijp je hoe moeilijk dit kan zijn voor mensen die niet goed met het systeem om kunnen gaan?
Voor ouderen?
Ik vind dit bizar en onaanvaardbaar.
Zelf kom ik er wel uit. Daar heb ik inmiddels jarenlange ervaring mee.
Maar eerlijk is dit niet.

Het hele systeem is erop gericht dat je ‘braaf’ betaalt.
Wie dit niet lukt en uiteindelijk in de problemen raakt door naheffingen en soms zelfs beëindiging van de verplichte zorgverzekering? Zoek het maar uit. BAM! Dichte deur.

Ook dit is de ‘goede zorg’ in Nederland.

Zorgpremie 2021

Vandaag – donderdag 12 november – besloot ik om weer verder te gaan met dit artikel.
Laat nu net vandaag overal bekend worden gemaakt wat de meeste premies zullen zijn voor 2021!
Ook van mijn eigen zorgverzekeraar VGZ kreeg ik al een mail over mijn pakket.
Alsof ik het aanvoelde…

Voor mij zou de premie in 2021 per maand € 128,79 gaan bedragen!
Dat is dus zo’n € 7 per maand meer.
Nu weet ik nog niets van de nieuwe zorgtoeslag en dat wordt pas later bekend gemaakt.
Ze baseren dat uiteraard op de nieuwe premies en eventueel nieuw bepaalde (bijstands-) uitkeringen.
Ik heb wel een indicatie gezien van € 108 per maand.
Dat zou per saldo betekenen dat ik er ongeveer € 2 per maand op achteruit ga.
Tja…
Dat valt uiteraard allemaal te overzien.
Wel blijft het systeem gewoon hetzelfde dus ik zal in het nieuwe jaar weer de strijd met het ‘eigen risico’ moeten aangaan en maar weer zien hoe ik de rekeningen betaald krijg.
Nieuw jaar, nieuwe kansen en nieuwe zorgen. Zoals gewoonlijk. 😛

Het duurt nog ongeveer 1,5 maand voordat dit nieuwe jaar in gaat en zolang heb ik de tijd om eventueel over te stappen. Ik ga dit nu wel weer serieus bekijken en heb al een vraag uitstaan bij vergelijkingssite ‘Independer’. Daar verwacht ik overigens niet veel meer van.
Toen die pas begon was het werkelijk nog aantrekkelijk maar de laatste jaren komen ze verdacht vaak bij dezelfde verzekeraars uit… Ik vermoed daarom een ‘overeenkomst’ tussen deze (zogenaamd!) onafhankelijke vergelijker met een aantal zorgverzekeraars. Waar ze zelf ook beter van worden… Het woord ‘corruptie’ mag ik niet noemen maar ik vind het er wel steeds meer op lijken.
Gelukkig bestaan er nog meer vergelijkingssites en zelf kan ik ook simpel alles op een rijtje zetten. Goed lezen en inzien wat ze wel en niet vergoeden. Een hele klus maar ik heb daar natuurlijk alle tijd voor. 😉

Nationaal Zorgfonds

Al jaren geleden zag ik in dat we met het huidige systeem een oneerlijke basis hebben waarin steeds meer mensen met een laag inkomen ‘verzuipen’ in de zorgkosten.
En liefst zag ik het ‘ziekenfonds’ terug komen.
Ik was blijkbaar niet de enige want enkele jaren geleden werd uit initiatief van de SP de actie gestart om weer een landelijk fonds te krijgen: het ‘Nationaal Zorgfonds’.
Met als promo-tekst:

“Zorg zonder eigen risico
In Nederland moet je kunnen rekenen op de zorg die je nodig hebt. Zo simpel is het.
Maar er staat een boete van € 385,- op ziek zijn: het eigen risico. De zorg is veel te bureaucratisch. En aan de marketing van zorgverzekeraars en het jaarlijkse overstapcircus worden miljarden verspild. De kwaliteit gaat omlaag, de kosten omhoog.
Dat moet anders. Wij zeggen: schaf de zorgverzekeraars af en zet één Nationaal ZorgFonds op. Zonder onnodige bureaucratie en geldverslindende concurrentie.
En zonder eigen risico.”

Nou… dat bedoelde ik dus.
Omdat ik het daar uiteraard helemaal mee eens ben, ondertekende ik direct de petitie die ze startten maar na een aantal jaren van acties en herhalen van de standpunten zijn ze nog geen centimeter opgeschoten.
De nu al jarenlang heersende neo-liberale coalitie onder leiding van professioneel leugenaar en profiteur Mark Rutte wuift dit uiteraard volledig weg als onmogelijk en onbespreekbaar.
Logisch, als je het kapitalistische systeem in stand wil houden.
En de SP – gesteund in dit initiatief door diverse andere organisaties – kan geen lans breken met de laatste jaren van kansloze retoriek. Het wordt door vrijwel niemand nog gehoord en serieus genomen.

Mijn ‘Nationaal Zorgfonds’ poster, die ik voor het raam van mijn berging heb gehangen, is bijna volledig verbleekt. Alleen het gemis aan kracht en zin om die weg te halen, laat hem daar nog hangen…
Het is niet dat ik er niet meer in geloof. Ik zie dit namelijk als enige en beste uitweg van de huidige impasse en oneerlijke systeem. Maar er is momenteel geen enkele politieke partij die echt met een vuist op tafel durft te slaan om de veranderingen af te dwingen.
Dan houdt het gewoon op.

Tenslotte

Nu we nog middenin de ‘tweede golf’ van de Coronacrisis zitten, blijf je onverminderd zien dat de zorg in Nederland tekort schiet aan de momenteel veel hogere behoefte.
Dat lijkt dan ‘vanzelfsprekend’ vinden heel veel mensen (te veel!) omdat een pandemie niet te voorspellen valt en je op zoiets nooit kunt rekenen.
Maar dat vind ik een misrekening. En nog een flink asociale ook.
Want er worden in Europa miljarden besteed aan veiligheid en preventie op het gebied van diverse crises zoals oorlog, terrorisme en aan diverse soorten criminaliteit.
Miljoenen worden er uitgegeven aan het opsporen van drugscriminelen en ‘vermeend pedofiele netwerken’.
Afgelopen week liepen er nog militairen van defensie in Dordrecht rond te schieten met (dummy) machinegeweren! We zijn paraat voor ‘alle’ soorten dreigingen!
Maar een aanval op onze gezondheid door een altijd onverwacht maar nooit uit te sluiten virus?
Daar is niet in voorzien.
Terwijl de geschiedenis ons netjes leert dat dit eens in de zoveel jaren optreedt. Mondiaal.
En dan kunnen ze de zorg niet aan…
Normale zorgverlening is al afgeschaald en loopt sinds maart ver achter op de behoefte.
Mensen wachten op noodzakelijke ingrepen. Als dat te lang duurt kunnen ze daar blijvend last van houden of zelfs vroegtijdig overlijden…

Allemaal logisch?

Absolute waanzin. Alles heeft te maken met dat verrotte kapitalisme waarin bepaald is dat we zo ‘efficiënt’ mogelijk moeten werken (in alle bedrijfsvoeringen; de gezondheidszorg idem!) om zodoende de winstmarges en economische groei te bewaren.
Want die is belangrijker dan gezonde mensen…

Ik geloof er zelfs steeds meer in dat ‘men’ (de overkoepelende heersende machten) het wel goed vindt. Want de toenemende wereldbevolking is ook een groot probleem.
En een uitweg naar ‘Moonbase Alpha’ of een kolonie op Mars is nog lang niet realistisch…
Maar dat is in de ogen van veel mensen een complottheorie en uiteraard niet op feiten gebaseerd. Maar wel een feit is dat de dagelijkse gezondheidszorg tekort schiet om deze crisis ‘soepel’ aan te kunnen en ondanks de (nieuwe) kennis van de eerste golf is er vrijwel niets gedaan om het in de zeker te verwachten tweede golf beter te doen.

Te weinig tijd?
Nee, voornamelijk te veel wegbezuinigd personeel waardoor de tekorten niet op te vangen zijn en de aanhoudende weigering van alle landen op aarde om de nood – ook in financiële zin – samen aan te pakken waardoor iedereen eigen wielen aan het uitvinden is en elke natie strijdt om het eigen aanzien. Het belang van alle (gewone) mensen staat nergens voorop.
Wat dit betreft is Nederland dus niet slechter dan vele andere landen.
Maar ik word echt kotsmisselijk als alle eigen verantwoordelijkheid van de diverse beleidsmakers, zorgverleners en zorgverzekeraars wordt ontkend en vrijwel alle schuld op de schouders van ‘het domme volk’ wordt gelegd.
Ik voel dit alles als een snelle terugkeer naar de Middeleeuwen of nog eerder.
Waarin het volk slechts lastig gepeupel was en goed om ‘uitgemelkt’ te worden ten gunste van de steeds rijker wordende elite.
En dat de huidige elite rijker is geworden dankzij de Coronacrisis dat is ook al als feit aangemerkt.
Zoek het maar uit. BAM! De deur is en blijft dicht.

Ik had al aangekondigd dat dit geen vrolijk artikel zou worden.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het groeiende verzet tegen de farmaceutische industrie die door hun monopoliepositie steeds hogere kosten afdwingt voor noodzakelijke medicatie.
Of de kartelvorming in de medisch technische industrie die daardoor ook vaak onbetaalbaar wordt.
Zeker voor ziekenhuizen die moeten bezuinigen en afhankelijk zijn van de gunst van de zorgverzekeraars om uit de kosten te komen. Waardoor sommige ziekenhuizen zelfs omvallen…
Terwijl gezondheidszorg een van de primaire levensbehoeften op aarde is…
Lijkt dit steeds meer verworden tot een commerciële speelbal van de machthebbers.
Wat uiteindelijk tot steeds meer slachtoffers onder het volk zal gaan leiden.
Als het zo blijft.
Voor mij – in de eindfase van mijn leven – vermoedelijk niet meer zo boeiend.
Maar ik vrees voor mijn kinderen en de hele komende generatie.

 

 

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie