Restflits woensdag 4 november 2020

Vandaag in de Restflits:
– Amerikaanse verkiezingen
– Coronacrisis
– Persoonlijke status quo
– Seks… en De Rest
– Tenslotte

Amerikaanse verkiezingen

Direct met de deur in huis: dit interesseert me geen malle moer. BAM!
Maar ik kan en wil niet onder een steen leven (ben nog net niet dood…) en volg alle nieuws zo je weet… En Amerika lijkt nogal van belang voor het welzijn van de wereld.
Ugh… Voor wat dat waard is… Voor gewone simpele zielen zoals ik niks denk ik.

Maar goed, op moment van schrijven (rond 8.00 ‘s morgens) zijn nog niet alle stemmen geteld maar lijkt het een nek-aan-nek-race te worden.
Toevallig (?) volg ik voornamelijk Trump-haters en die zien de donkere wolken al verschijnen…
Het kan vanwege die verruimde stemmogelijkheden via de post nog dagen duren eer het echt definitief is maar we zullen in de loop van vanavond toch wel een aan zekerheid grenzende einduitslag horen.
Ik denk dat Trump weer zal winnen. Ondanks zijn totale incompetentie voor deze functie is hij de enige met een uitstraling. Of je haat hem of je vindt hem geweldig voor ‘The American Dream’.
En de meeste Amerikanen zijn nu eenmaal infantiele, domme en asociale dromers.
En Biden ken ik niet maar straalt niks uit. Ook een soort infantiele domheid. Van de andere kant.

Trump of Biden?

Het lijkt daar allemaal in grote lijnen net zo dwaas te gaan als hier in onze eigen polder.
Rutte is een sluwe asociale politicus. Maar zeker niet dom. Dat bewees hij al 3 kabinetten…
Ik ben wel benieuwd naar de verkiezingen van maart 2021. Uiteraard. Want het gaat nog meer pijn doen als we straks Rutte 4 kunnen verwelkomen… En die kant gaat het zeker ook weer op. 🙁

Zo, meer dan voldoende nieuws van het politieke westelijk front.
Nu de dagelijkse aanhoudende realiteit:

Coronacrisis

Gisterenavond was namelijk weer de periodieke persconferentie van onze ‘gewaardeerde’ leiders in deze ‘bange dagen’. Geen ‘persmoment’ want ze hadden dit keer echt iets te vertellen.

Columnist Özcan Akyol reageerde vanmorgen treffend op Twitter, vanwege de vanzelfsprekende golven van kritiek die er weer op kwamen:
“Jullie hekelen steeds de communicatie van de overheid, maar ik vind de gedeeltelijke intelligente semi-lockdown-light 2.0 anders heel goed te begrijpen.”
De massa ging ook vanzelfsprekend weer los op hem omdat ze het niet begrijpen dat hij geen kritiek levert… “Ironie is dood” gaf hij als commentaar.
Ik moest er hartelijk om lachen want begreep natuurlijk meteen de ironie. 😉

Hugo: “Zo moet het!” Mark: “Inderdaad!” Tolk: ‘Hoor hen…’

Maar resumerend is het beleid van onze ‘fijne’ regering in deze crisis een bende.
Een goed nadenkende burger met een gemiddeld IQ kan er al geen touw meer aan vastknopen.
Laat staan de massa, die over het algemeen alleen maar denkt in de eigen bubbel.

Ik ga niet op de inhoud van de huidige maatregelen en cijfers in (daar wordt iedereen overal al mee dood gegooid…) maar haal er alleen uit wat voor mij van enige belang is:
Kan ik mijn boodschappen nog steeds doen zonder mondkapje?
Als dat kan, verandert er aan mijn persoonlijke leven verder helemaal niets.
En daarover werd (officieel) dan inderdaad nog steeds niets gezegd.
Waardoor het ‘dringende advies’ blijft staan en alle winkels en gelegenheden zelf kunnen beslissen of ze mensen toelaten zonder.
In veel winkels schijnt er ook al een plicht ingesteld te zijn… Er zit dan zogezegd een sticker op het raam wat aangeeft dat je het op moet zetten.
Interessant eigenlijk want juridisch is dit nog steeds niet rond!
Ik vraag me af hoe een rechter om zou gaan met een geval van weigeren en uit de winkel gedonderd worden (door opgetrommelde beveiliging) terwijl er nog geen echte plicht geldt.
Maar volgens mij wil niemand het zo ver op de spits drijven en zet iedereen die daar echt naar binnen wil braaf dat ding op.

Om me heen ervaar ik nu ook wel steeds vaker dat men het allemaal maar gewoon neemt zoals het is. Veel mensen die ik van dichtbij ken, zetten in alle winkels een kapje op.
Ze willen ook niet graag uit de ‘toon’ vallen natuurlijk…
Ik heb wel gelezen over conflicten die ontstonden tussen dragers en weigeraars…
Zo speelt de regering dus weer handig de massa tegen elkaar uit. Ze moeten helemaal niet zo snel met een juridische verplichting komen. Ze slikken het vanzelf wel… Misselijkmakend.

Mijn persoonlijke bezwaren (al eerder over geschreven in ‘Coronacrisis Deel 7 – Mondkapjes‘) blijven voor mij echter staan en als het niet echt verplicht wordt doe ik het echt niet.
Daarna zie ik wel weer hoe belangrijk ik het blijf vinden en mogelijk maandenlang opgesloten moet blijven. Ik heb kapjes liggen… Ik kan natuurlijk ook proberen er iets creatiever mee om te gaan.
Zoals ook zovelen doen…

Het blijft een onwaarschijnlijk bizarre situatie en ik hoop echt dat ik dit mentaal volhoud tot in het voorjaar want ga er maar vanuit dat het zeker zolang gaat duren.

Persoonlijke status quo

In mijn laatste zin van het vorige stukje lees je het eigenlijk al: mentaal volhouden.
Dat is de grootste uitdaging die ik voorzie in de komende maanden. Misschien wel in het komende halfjaar… Als er niet opeens iets verandert in positieve zin.
En dan gaat dit misschien voor een groot deel over Corona, omdat de hele maatschappij om me heen onder hoogspanning staat maar dat gaat ook over mezelf.

Afgelopen week had ik een gesprek met mijn zoon. Hij moest hier even zijn om wat dingen uit te zoeken voor zijn studie maar het kwam uiteindelijk meer neer op een verwijtend gesprek naar mij toe.

Misschien was de aanleiding vrij simpel:
Mijn auto moest in oktober weer APK gekeurd worden.
De Suzuki Baleno die ik nu heb was jaren terug een impulsaankoop vanwege het onverwachte instorten van mijn vorige, echt zelf nieuw gekochte auto; de Mazda Demio.
Er waren vanaf het begin problemen en die kostten me toen al enkele honderden euro’s maar daarna bleef het stabiel.
De auto was in juli 23 jaar oud…
Eigenlijk had ik me voorgenomen om hem op te ruimen als ik hoge kosten zou krijgen.
Met mijn minimum uitkering kan ik duur onderhoud (grote beurt bijvoorbeeld) niet periodiek betalen. Ik liet het dus al enkele jaren aankomen op de APK. Als er problemen zouden zijn, dan zou ik het per geval bekijken.
Vorig jaar werden er al enkele punten aangekaart die nog net door de beugel konden maar bij verslechtering afgekeurd zouden worden.
Slim was geweest om die toen misschien al aan te pakken. Maar de totaalrekening was mij veel te duur. Ik had het gewoon niet beschikbaar.

Ik gebruik de auto eigenlijk alleen voor de boodschappen. En dan alleen als het slecht weer is en ik niet op de e-bike kan of wil.
Of als ik een keer wat grotere dingen nodig heb, in de bouwmarkt bijvoorbeeld.
Maar soms staat de auto dus gerust een maand stil want ik ga niet zomaar benzine verknallen en fietsen is uiteindelijk zeker voor mij een stuk gezonder.
Maar mijn zoon rijdt er al enige jaren – sinds hij ook zijn rijbewijs heeft – veel grotere afstanden mee. Van Groningen, Amsterdam tot Noord Frankrijk… Terwijl ik er eigenlijk het eiland van Dordt niet meer mee af ga!
Dan vergoedt hij vrijwel altijd de benzine. Logisch. Maar dat is het minste!
Ik eiste eigenlijk ook een eerlijke bijdrage aan het onderhoud.
Dat is toch ook logisch? Zijn fiets heeft ook onderhoud nodig. Maar een nieuwe fietsketting kost veel minder dan nieuwe remschijven, schokbrekers of een uitlaat.
Af en toe heeft hij wel meegeholpen om een nieuw deel van de uitlaat te vervangen en de achterruit die er na een stom ongelukje uit was geknald.
Want hij wilde toch ook blijven rijden…
Maar het gewenste onderhoud van vorig jaar was te veel.

Vanwege Corona heb ik mijn gedachte om de auto weg te doen bij hoge kosten bijgesteld.
Omdat ik nu niet met de bus wil reizen vanwege de mondkapjes, is de auto nu nog veel belangrijker voor me om toch naar verplichtingen te kunnen zoals dokters, tandarts en natuurlijk de boodschappen op grotere afstand.

De Suzuki is in eerste instantie afgekeurd. Tenzij ik nu de nodige reparaties zou laten uitvoeren; kosten € 460. In het afgelopen jaar had ik precies € 500 kunnen sparen dus ik heb dit laten doen.
Maar mijn zoon heb ik gezegd dat hij er nu niet meer mee mag rijden omdat hij er niets aan meebetaalt.
Aangezien hij nu weer studeert en zijn ‘lening’ van de overheid net voldoende is voor het collegegeld, zijn eigen kosten zoals de kamerhuur en hij nu al te kort komt voor onverwachte dingen, verwacht ik ook niets anders.
Maar nu voelt hij dit alsof ik hem beschuldig…
Terwijl ik hem “te weinig” zou helpen als dat nodig is.
Euh… wat? Hij heeft jarenlang gebruik kunnen maken van de auto tegen slechts de benzinekosten!
En ik zal niet alles opnoemen waarvoor ik nog meer kosten had, wat ik maar heb laten zitten…

Mijn (spaar) pot is nu leeg. Als ik die nu niet langzaam weer kan vullen dan zit ik zelf in grote problemen als er weer iets onverwacht gebeurt.
Hij zal het financieel nu helemaal zelf moeten zien te rooien.
En ik weet ook dat dit nu ook weer vanwege die verdomde Coronacrisis veel moeilijker is omdat de meeste bijbaantjes voor studenten (horeca bijvoorbeeld) verdwenen zijn.
Tja… Afzien. Maar voor mij dus ook als ik zelf niets meer kan.

Dit is nu een vrij lange uitleg over mijn financiële situatie maar die is zeker in de crisis ook cruciaal.
Als ik straks volledig afhankelijk zou zijn van online bestellen (ook boodschappen) dan wordt alles nog veel duurder en red ik het vermoedelijk niet meer.

Dan kan mijn zoon me voorhouden dat ik wel geld heb voor die flessen whisky…
Want tja… Door alle opgelopen zenuwen ben ik daar wel weer mee begonnen.
Nog niet zo zwaar als een paar jaar geleden… Maar alles wat ik daaraan uitgeef is eigenlijk overbodig en zorgt voor een flinke overschrijding van mijn huishoudbudget.
Daar hadden we ook nog een discussie over.
Maar ik zeg dan: “Ik heb al jaren helemaal NIKS meer.”
Ik ga nergens; ga niet uit, naar een bioscoop of museum of noem maar op…
Want dat zeggen ze altijd als ‘ouderen’ hun dagbesteding verliezen: “Doe wat leuks!”
Behalve dat ik het meeste aanbod gewoon helemaal NIET leuk vind…
Het is voor mij lastig ergens te gaan met mijn fysiek. En dan komen de kosten er nog bij.
Die vind IK dan overbodig…
Thuis zitten en met weinig tot niks genieten vind ik dan prima.
Ik rook al niet… Wat ook veel geld kost. Dan drink ik wat. Omdat ik het lekker vind en het nodig heb.
Ik vind dat ik die keuze voor mezelf mag maken. Ik benadeel daar niemand anders mee.
Het geld wat ik zou besparen ga ik zeker niet uitgeven aan mijn kinderen, die ook gewoon moeten leren om te gaan met hun mogelijkheden. En onmogelijkheden.
Dat heb ik ook moeten doen vanaf die leeftijd. Op een moment houdt het op.

Dan ben ik er natuurlijk wel altijd met een luisterend oor en goed (of slecht…) advies als ze dat nodig hebben. Ze zijn altijd welkom. En op een maaltijd meer of minder kijk ik ook niet…
Het gebeurt regelmatig dat mijn zoon hier eet… Dat scheelt tijd… en kosten. Tja… 😉

Verder kan ik nog een paar punten van zorg opnoemen die weer te maken hebben met de huisarts-soap waarin ik verplicht mee moet spelen…
Of andere instanties en organisaties die vermoedelijk zelf het spoor bijster zijn en daardoor fout op fout maken in hun werkzaamheden met gevolgen voor hun klanten… Zoals ik.
En gezondheidsperikelen waarvan ik hoop dat het nu voorlopig stabiel blijft want op dit moment wil je echt niet met artsen te maken krijgen… De nodige normale zorg is nu ook minimaal tot nihil!

Ik ga hier echter niet dieper op in want heb al meer dan voldoende geschreven over mijn ‘status quo’ van deze periode.
Misschien een volgende keer wat meer gedetailleerd over een van die andere punten.
Als ik zin heb…
Want zin… Dat heb ik steeds minder. In wat dan ook.
Want op dit moment zie ik gewoon nergens echt de zin van in. En zeker niet de lol.
Zo is het nu.

Seks… en De Rest

Wie deze blogsite toch wat vaker bezoekt zal zeker hebben gezien dat ik juist de laatste periode weer extreem veel over seksualiteit heb geschreven.
Over het orgasme, seksualisering, seksrobots en mijn laatste artikel over orgies.
Wie dat toevallig ook nog echt heeft gelezen, weet dan dat ik de laatste tijd ook weer wat vaker met porno bezig was. Vandaar dat artikel over orgies, die ik dan bekeek.
Porno was ook eigenlijk al jaren een van mijn belangrijkste uitlaatkleppen als ik wat minder in mijn vel zat. Ik noem het altijd maar een soort ‘vlucht’. In porno en drank. Om de dagelijkse negatieve sores even buiten te sluiten.
Herman Brood heeft daar ooit eens een leuk nummer over geschreven… (‘Still believe’)
En we kennen denk ik allemaal zijn vluchten.
Maar ik ben toch niet van plan van een dak af te gaan springen, ondanks mijn uitzichtloze situatie…
Bij mij zijn al die dingen altijd tijdelijk.
Dan heb ik het even nodig en ben ik het ook weer snel zat, vooral omdat ik dan te ver ga.
Te veel drank (word ik uiteindelijk ziek van) en te veel porno (doet me na een aantal dagen dus helemaal niks meer…).
Inmiddels is die ‘opleving’ dus ook al weer gestopt.

Inhoudelijk blijft dit echter natuurlijk wel de ‘rode draad’ waaraan ik mijn initiatief ‘HZP’ wilde ophangen. Er is en gaat echt erg veel mis met seksualiteit in ons vroeger zo progressieve landje…
Maar ik geloof dat ik nu toch echt wel bijna alles heb geschreven!
Dan kan ik dingen gaan herhalen… Weer met nieuwe voorbeelden aanhalen… Maar zolang die draad niet door de buitenwereld herkend en erkend wordt, blijft het weer De Rest die WEER over seks schrijft. Zonder echt gelezen en door werkelijk geïnteresseerden geanalyseerd te worden, blijft het voor de massa slechts één pot seks.
En dat ben ik niet.

Daarom denk ik dat de artikelen over seksualiteit nu even een poosje uitblijven.
Tenzij er een zeer actuele aanleiding voor zal zijn.

In Twitter blijf ik uiteraard bepaalde mensen en instanties volgen en dat geeft wel vaak inspiratie om daar (weer) het mijne over te denken en schrijven. Maar ik denk dat ik dit voorlopig toch wat vaker even probeer te negeren.
Artikelen staan en blijven ook staan. En ze worden ‘gezien’…
Of ze echt goed worden gelezen én begrepen… betwijfel ik. Maar wie weet wat de kracht van de ‘lange adem’ toch nog eens zal betekenen voor alles wat ik heb geschreven.

Tenslotte

Dit was weer eens een extra lange en ook vooral persoonlijke ‘Restflits’.
Ik heb erg getwijfeld of ik dit wel zou doen…
Het geeft toch weer de nodige onzekerheden aan, terwijl ik de laatste periode toch vooral positief was over mijn verbeterde gevoelens.
Dat ben ik nog steeds!
Maar niemand kan ontkennen dat de sfeer in de maatschappij er dit jaar niet echt op vooruit is gegaan…
En dat is ook wat steeds meer ‘experts’ aangeven. De Coronacrisis vergt slachtoffers.
Maar vergis je niet in de slachtoffers die het virus zelf geheel niet krijgen!
Dat kunnen er wel eens meer worden dan ooit erkend gaat worden.
Als iemand die zich wel degelijk dingen aantrekt wat er om hem heen allemaal gebeurt, krijg ik dus steeds meer te verwerken, hoe langer dit duurt.
Ook al zit ik ogenschijnlijk ‘lekker’ veilig in mijn bunker en kan ik tot heden nog alles kopen wat ik nodig heb… Goede gevoelens kan je nergens kopen. Nooit. Die moet je zelf maken.
En dat valt verdomd niet altijd mee…

Voel voorzichtig maar probeer het wel goed te doen!
Tot de volgende Restflits. 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie