Restflits 7 oktober 2020

Vandaag in de Restflits:
– Mondkapjesplicht – vervolg
– Dagbesteding
– Huisartssoap – vervolg
– Wat nog Rest

Mondkapjesplicht – vervolg

Mijn mening over de gewraakte mondkapjes ter bestrijding van de oplaaiende Corona-besmettingen heb ik al gegeven in: ‘Coronacrisis Deel 7 – Mondkapjes’.
In de vorige Restflits van 26 september ga ik daar op door en geef ik aan dat ik vermoedelijk nergens meer ga komen als er daadwerkelijk een draagplicht zou komen, vooral in de weinige gelegenheden waar ik nog kom: supermarkten, af en toe de huisarts en het ziekenhuis, bijvoorbeeld.
Deze week ben ik tegen de eerste verplichtingen aangelopen waar ik persoonlijk last van zal hebben: Bij mijn huisarts en in het hele ziekenhuis geldt vanaf deze week een plicht.
En gisteren (dinsdag 6 oktober) moest ik er eigenlijk ook een dragen bij de pedicure waar ik eindelijk voor het eerst een afspraak had!
De eerste discussie was een feit.

Het is gelukkig (voor mij) goed afgelopen omdat ze me niet wilde wegsturen nadat ik zolang had gewacht en er bij het maken van de afspraak nog niet op was gewezen.
Maar de volgende keer…
De toon is gezet. En die klinkt niet goed voor mij.

Eerder heb ik ook al geschreven dat er werd gesproken over een eventuele ontheffing voor mensen die ze echt niet kunnen dragen. Maar in Nederland is daar nog niets voor geregeld, in tegenstelling tot een aantal andere landen!
Hier is het erger. Door de agressieve polarisatie die er in heel het land is ontstaan, krijgen niet-dragers het vrijwel altijd direct aan de stok met mensen die hopen dat je zo snel mogelijk zal sterven dus anderen niet meer tot last zal zijn. Desnoods trappen ze je zelf wel even je kist in…
Ik heb in al mijn reacties op de sociale media maar weinig bijval gezien. En ook de discussie gisteren met de pedicure verliep moeizaam.

Ze gaf aan dat het een ‘contactberoep’ was, waarbij mensen nu eenmaal risico’s lopen.
Dat er tussen mij en de pedicure aan mijn voeten duidelijk 1,5 meter zit, vond ze niet relevant.
Dat de tandartsen tot heden gewoon nog doorwerken (hoe dichterbij kan je komen met een contactberoep) en euh… mondkapje? 😛 Maar ook niet relevant.
Dat de regering tot heden nog dringend ADVISEERT maar het niet verplicht stelt, behalve in het OV? Niet relevant. Tja…
Zelf droeg ze overigens een mondkapje én zo’n transparant spatscherm! Beide tegelijk.
Mogelijk om zich zo goed mogelijk tegen de stroom bacteriën die uit mijn teennagels spatten te beschermen… Laat me niet lachen.
Verder heeft ze me gewoon prima geholpen natuurlijk en ik ben super blij dat ik eindelijk ben gegaan. Het was hard nodig.
En we spraken beiden de hoop uit dat de maatregelen over 7 weken (mijn volgende afspraak) weer versoepeld zullen zijn. Zij rekende daar overigens niet op…

Maar deze situatie is wel degelijk een hard gelag voor mij persoonlijk.
In al mijn vorige schrijfsels probeer ik al uit te leggen dat mijn leven al zeer geïsoleerd is.
Als nu dat hele kleine beetje contact wat ik noodzakelijkerwijs moet hebben ook onder druk komt te staan en me zelfs wordt geweigerd, dan zal ik me spoedig helemaal thuis moeten opsluiten.
Uitsluitend online boodschappen gaan doen (als het in de supermarkten ook verplicht wordt) en alle eventuele afspraken met medische zorg afzeggen of mijden.
Dat deed ik al met de huisarts om een andere reden (later meer daarover!) maar als ik dat moet doen terwijl er een noodzaak is, dan lijkt me dat niet gezond.
Ik heb geen idee hoe dit verder moet.

Stak de moord na 10 minuten…

Uiteraard geeft de regering aan dat de extra maatregelen tijdelijk zijn zolang die verdomde cijfers er te slecht uit zien en als de ‘tweede golf’ over lijkt, zullen er weer versoepelingen komen.
Maar hoelang duurt die ‘golf’?
We zitten nog maar net in het ‘griepseizoen’, wat zeker tot tegen de zomer door zou kunnen lopen!
En als er nog geen vaccins zijn, zie ik de versoepelingen nog maandenlang niet gebeuren.
Ik weet niet of en hoe ik dit vol ga houden…
Ook vooral vanwege mijn verder ingestorte…:

Dagbesteding

Door mijn redelijk beperkte ‘actieve’ leven (zeg maar gerust: ‘stilstaande’…) en gebrek aan sociale contacten, was het voor mij wel belangrijk om zelf thuis voldoende bezigheden te hebben om de dag enigszins ‘bevredigend’ door te komen. En dan bedoel ik dit niet dubbelzinnig!
Tot heden vond ik dat dit aardig lukte.
Elke dag lig ik ‘s avonds voor het slaapkamerlampje uit gaat heel even te denken hoe het die dag weer was gegaan. Soort mini-zelfreflectie. 🙂 En dan was ik altijd wel tevreden en blij.
En hoopvol naar de volgende dag. Ook al deed ik nog zo weinig.
Nu is dat nog minder geworden.

In mijn ‘Status quo herfst’ van de vorige Restflits schreef ik het al: Krantloos? Ja krantloos.
Na dat beschreven conflict over de juiste afgesloten abonnementsperiode – wat in een overigens alleszins netjes telefonisch gesprek is besproken – heb ik inderdaad nog 3 kranten ontvangen en dat is nu al ruim een week gestopt.
Maar dat zag ik aankomen en was een weloverwogen besluit, ook met het oog op de kosten elke maand.
Wat ik niet zag aankomen en wat me dus feitelijk is overkomen:

Het vertrek van huispoes Domino.

Feitelijk was deze (nu 7 jaar oude) poes van mijn kinderen, met name mijn zoon.
Toen hij (en zijn zus) nog thuis woonden, waren ze helemaal gek met haar en deden alles wat nodig was. Ook financieel.
Mijn dochter ging op een moment op zichzelf wonen en toen ook mijn zoon later vertrok, hebben we nog een poosje geprobeerd om Domino bij haar onder te brengen.
Maar ze woont in een klein flatje en in tegenstelling tot mijn zoon had zij best wel moeite met de steeds grotere vraag om aandacht door de poes.
Mijn zoon woonde steeds op locaties waar hij geen kat kon houden dus kwam Domino op een moment weer bij mij terug.
En hoewel ik soms moeite had met de gigantische haarproductie voor zo’n klein katje (ik heb er zelfs een voordelige draadloze stofzuiger/kruimelzuiger voor gekocht…), raakten we steeds meer aan elkaar gehecht. Duidelijk van twee kanten.
Wel ging ze af en toe ook weer steeds vaker om aandacht vragen maar omdat ik vrijwel altijd thuis ben, kon ik dat ook geven.
En voor mij was zij natuurlijk een (simpelweg) onderdeel van mijn huishouden geworden.
Dagelijks eten en drinken bijhouden, kattenbak verschonen, af en toe kroelen, klein beetje spelen… Ze was een belangrijk deel van mijn dagbesteding geworden!
En nu opeens – afgelopen weekend – kwam mijn zoon samen met mijn dochter haar ophalen.
Zonder voorbereiding. BAM!
Dat had hij expres gedaan omdat hij zou verwachten dat het een moeilijke discussie zou worden…
Tja… Nu voelde het alleen dubbel zo zwaar…
Het was een voldongen feit. Met zijn huisbaas had hij het er al meerdere keren over gehad.
Ze zou behalve in zijn eigen kamer ook verder het huis in mogen lopen, in Rotterdam.
En hij is nu weer bezig met zijn studie, die vanwege Corona bijna volledig thuis verloopt dus hij is er ook gewoon heel vaak.
Dan heeft hij nu extra tijd om aandacht aan haar te besteden zolang ze daar nog ‘vreemd’ voelt, in een onbekend huis.

We zullen zien hoe het met Domino gaat verlopen. Uiteraard telt haar welzijn ook zwaar mee en als het echt niet zou gaan, dan kan ze altijd weer terugkomen, dat hebben we al besproken.

Ik zit hier echter heel dubbel in.
En mis echt (letterlijk) mijn dagbesteding. Nu nog kijk ik continu op de plekjes waar het etensschaaltje stond, de drinkbak, de lege plek van de kattenbak…
De ‘nieuwe vrijheid’ – ik heb een letterlijke zorg minder – moet nog flink indalen.
Maar nogmaals: het is primair nooit mijn kat geweest en ik zal er zeker ook geen aanschaffen voor mezelf. Vanwege de kosten (dierenartsen zijn duur!) maar ook vanwege het vele (voor mij) best wel zware schoonmaakwerk van die haren, elke week. Zeker nu ik minder goed uit de weg kan.
Dus het zal zeker positief gaan wennen maar dit scheelt wel een groot deel van mijn dagbesteding.

Alleen ‘s morgens na het opstaan al, als ze spinnend kopjes kwam geven als ze me weer zag.
(Ze mocht van mij nooit in mijn slaapkamer. Ik wil niet IN de haren slapen… :-P)
De aanspraak van twee kanten… Ik mis dat en ik denk dat Domino dat op een bepaalde manier ook wel zal missen. Ze moet nu weer opnieuw gaan hechten aan mijn zoon. Niet voor de eerste keer… Maar toch wordt ze ook ouder en kieskeuriger.

Domino

Omdat het (toevallige…) dubbele stoppen van belangrijke bestedingen van mijn tijd over de hele dag heen best wel heftig is, loop ik momenteel wel eens rondjes door de woonkamer met de gedachte: “Wat nu???”
Hier heb ik op dit moment even geen antwoord op.
Ik schrijf zo veel mogelijk (daarom weer deze Restflits) maar dat kan ik ook niet elke dag.

Duidelijk wederom… wordt vervolgd…

Huisartssoap – vervolg

Ook dit onderwerp komt hier de laatste jaren regelmatig terug omdat het probleem maar niet opgelost wordt. En ik daar gewoon last van blijf houden.
Een ‘soap’ waar ik al lang geen deel meer van wens uit te maken. Maar het moet… Want zonder een huisarts krijg je geheel geen medische zorg in Nederland, ook niet als je voor specialistische hulp naar een ziekenhuis moet.
En naar mijn gevoel… heb ik nu al jarenlang geen huisarts meer; daar heb ik vorig jaar al over geschreven in ‘Huisarts – “De gezondheidszorg is dood in Nederland”‘
Hoewel ik ook hier weer tegenstanders in heb.
Omdat het huisartsencentrum waar ik aan verbonden ben wel degelijk een naam heeft staan van de ‘bestierende huisarts’: Dr. van der Sijde. Daarover schreef ik al.
Ik ken hem niet. Hij kent mij niet. Hoezo ‘huisarts’?
Maar goed, concreet over de ontwikkeling:
Dhr. Van der Sijde heeft afgelopen week een brief laten bezorgen waarin hij uitlegt dat het voor hem (eindelijk?) tijd is geworden om het rustiger aan te doen. Zijn eigen praktijk wordt nu definitief per 1 oktober (1 dag eerder kreeg ik de brief) samengevoegd met de ‘Huisartsenpraktijk’ die hij enige jaren terug had overgenomen van mijn huisarts.
En van die totale praktijk neemt hij afstand en draagt deze over aan een blijkbaar regionale organisatie ‘Zorggroep ZGWA’. Dit collectief moet er blijkbaar voor gaan zorgen dat er binnenkort echt nieuwe huisartsen in de praktijk komen, die de (bijna) pensionado Van der Sijde definitief gaan vervangen. Maar dat kost uiteraard tijd.
En Dhr. Van der Sijde geeft in zijn brief aan ook niet direct afscheid te nemen.
Hij vindt het contact met zijn patiënten daarvoor te belangrijk en motiverend.
Euh… (Wilde iets schrijven maar laat ik beter achterwege…)

Naar aanleiding van zijn vage brief (geadresseerd aan een familienaam die niet eens bestaat) heb ik direct een slechte waardering gemaakt op de website ‘Zorgkaart Nederland’.
De tekst heb ik enkele malen moeten aanpassen want die was inderdaad wat al te veel vanuit mijn onderbuik geschreven maar ik ben nu echt wel klaar met deze potentaat.
En ik geloof dat er best meerdere patiënten zullen zijn die hem liever zo snel mogelijk zien vertrekken.
Een goede oude kennis was toevallig ook patiënt bij mijn huisarts.
Over de samenwerking met Dhr. Van der Sijde had hij één opmerking:
“Met die vent wil ik niks te maken hebben! Erg slechte ervaringen mee.”

Daarna heb ik nog een mail gestuurd aan die ‘ZGWA’, met de hoop dat de invulling van de huisartsenpraktijk ditmaal in een stroomversnelling mag geraken.
Ik krijg daar binnenkort antwoord op.

Dus weer… (kan er ook niks aan doen!) wordt vervolgd!

Wat nog Rest

Een hoop onzekerheid en ellende dus. Zorgen in overvloed.
Als ik me daarin dan laat zakken…
En dat weiger ik al een poosje. Ik ben echt wel een beetje veranderd sinds 2018.
Hoewel ‘onzeker’ leef ik nu al een poosje ‘bij de dag’ en dat bevalt me prima.
Natuurlijk blijven er zat dingen waar ik niet blij van kan worden en van sommige word ik misschien nooit meer blij. Omdat het vaststaande feiten zijn.
Maar dan zoek ik andere dingen. Random.
En voor veel mensen stellen die dingen die ik dan (nog) doe misschien geen reet voor; als ik mezelf aan het eind van de dag weer in de spiegel kijk, dan vind ik het steeds weer prima.
Zolang er leven is, blijft er hoop. En zo probeer ik van elke dag weer een ‘geleefde’ dag te maken.
En ook al gebeurt er absoluut niets: ik heb wel weer geleefd.

Leef! En zorg voorzichtig.
Tot de volgende Restflits. 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie