Status quo september 2020

Hoe nu verder?

Het is niet de eerste keer dat ik mijn ‘status quo’ overdenk en me afvraag:
“Hoe nu verder?”
Ik heb dat vorig jaar herhaaldelijk gedaan in:

‘Waarom’ – waarin ik probeer uit te leggen waarom mijn nieuwe initiatief ‘HZP’ zo belangrijk voor me is en ik neigde naar een soort nieuwe ‘revolutie’

‘Status Quo’ – Over ‘Sex, Drugs & Rock’n’Roll’ om mijn hernieuwde idealen kracht bij te zetten

‘Restflits 9 oktober – Status Quo’ – Om mijn ‘tussenjaar’ en ‘wachtstand’ te verklaren, ook met oog op de komende operatie

En in de ‘Restflits januari 2020’ – Waarin ik onder ‘Het gebeurde, gebeurt en blijft gebeuren…’ me hardop afvroeg “Waarom ik dit überhaupt nog doe”.

Vervolgens heb ik nog vele diepgaande artikelen geschreven in het kader van de ‘rode draad’ van de ‘Seksualiteit’ op deze blogsite.
En na mijn redelijk snelle herstel van de tweede operatie vroeg ik me werkelijk af wat ik nu zou kunnen doen om mijn voornemens uit te gaan voeren.
En toen kwam Corona.
Hoewel dit geen invloed had op de mogelijkheid om te blijven schrijven (wat ik ook duidelijk heb gedaan) zag ik wel in dat een werkelijke opleving van (nieuwe) persoonlijke contacten niet alleen praktisch maar ook in de tijdsgeest moeilijk inpasbaar zou zijn.
Alle aandacht ging (en gaat!) naar het virus en het leven in het ‘nieuwe normaal’.

Daarom zit ik nu – feitelijk weer een soort ‘tussenjaar’ verder – op exact hetzelfde punt en moet ik me weer afvragen: “Hoe nu verder?”

De dingen op een rij:

Gezondheid

Na mijn herstel van de operatie in December 2019 ben ik feitelijk weer in staat tot dezelfde dingen als daarvoor. Er is wel weer een ‘ding’ in mijn rechterbeen bij gekomen maar dat doet geen pijn en ik kan er niet nog minder goed door lopen dan ik met mijn ‘etalagebenen’ al gewend was.
Mijn been is wat dikker en rond de wond zit van binnen een gevoelloos of soms tintelende massa (niet duidelijk wat maar vermoedelijk ‘lymfeweefsel’) die aanwezig is maar wat ik kan negeren.

Verder beweeg ik nog steeds net zo slecht (veel te weinig dus…) wat mijn conditie er niet beter op maakt en mijn buik niet minder dik.
Omdat ik hierdoor mijn voeten zeer lastig kan onderhouden (nagels knippen kost me al veel energie) heb ik inmiddels een afspraak gemaakt met een pedicure. Slechte nagels (kalkvorming!) hebben uiteindelijk negatieve invloed op het lopen want tenen gaan pijn doen. Waardoor ik dan nog minder goed zal kunnen lopen…

Met de drankfles heb ik dit jaar weer een soort knipperlichtrelatie opgebouwd…
Door de slechtere gevoelens rond de Coronacrisis was ik weer begonnen, weer gestopt en met enige regelmaat haal ik toch weer een goedkope fles whisky in huis…
Maar tot heden heb ik het wel onder controle en mijn lichaam ‘schreeuwt’ er nog niet om.
Grensgevalletje dus maar ik weet dat ik echt kan stoppen als daar een goede reden voor is, dus als er misschien eens een keer nieuwe activiteiten op mijn pad komen.

Ik eet en drink verder redelijk normaal en gevarieerd en ik slaap voor mijn doen goed. Kort maar goed.

Het is niet mijn gezondheid die eventuele nieuwe initiatieven in de weg staat, of het moeten dan mijn aanblijvende ‘zenuwen’ zijn die me weerhouden om ‘grote stappen’ te zetten…
Hier kom ik nog op terug.

HZP versus de maatschappelijke trends

Hoewel ik met heel mijn hart en gezonde verstand achter het doel sta van mijn vorig jaar gestarte nieuwe initiatief ‘Horen, Zien en Praten’, vrees ik dat de voedingsbodem om dit op te kunnen bouwen momenteel heel slecht is. Misschien zelfs wel… ‘drijfzand’.
En dit had ik vermoedelijk kunnen weten omdat ik jaren geleden al zag aankomen dat de maatschappelijke seksuele tolerantie afbrokkelt.
Door opkomende bewegingen rondom #metoo, waar conservatieve stromingen zoals religies en religieus georiënteerde politieke partijen dankbaar gebruik van maken, is er nu een trend gaande die een gezonde seksuele ontwikkeling zoals ik die voorsta juist onmogelijk maakt.

Terwijl er steeds meer experts (psychologen, seksuologen, pedagogen) door studie en uit ervaringen beseffen dat de mens juist zo jong mogelijk al een gezonde seksuele ontwikkeling moet kunnen doormaken, waarin de persoonlijke seksualiteit juist belangrijk is, worden nu deuren gesloten voor kinderen om zichzelf te kunnen ontdekken.
Tevens wordt seksualiteit buiten de vaste (echtelijke) relatie opnieuw aan banden gelegd door de nieuwe initiatieven om betaalde seks (porno, prostitutie) te willen verbieden.
Helemaal terug naar af dus, ver voor de seksuele revolutie in de 60er en 70er jaren van de vorige eeuw. Bedroevend.

Terwijl de democratie in Nederland een geweldige opleving genoot sinds de Tweede Wereldoorlog en er volmondig door iedereen werd geroepen: “Dit nooit meer!” omdat elke vorm van manipulatie, interventie of zelfs restrictie van de vrijheid van leven en meningsuiting moest worden uitgesloten (want dat is ‘fascisme’), worden nu boeken, teksten en afbeeldingen verboden, samenkomsten of organisaties van gelijkdenkenden beperkt of ook verboden en lijkt de trend door te zetten dat zelfs het uitkomen voor ‘andere gevoelens’, die maatschappelijk niet gedragen worden, aan banden worden gelegd.
Een te lange zin om simpelweg uit te leggen dat seksuele vrijheid binnenkort misschien niet meer bestaat.
En mijn initiatief om HZP op te bouwen, in de kiem gesmoord zal dienen te worden om niet te verdrinken in het drijfzand van de ‘nieuwe normale Woeste Wijde Woestijn’…

Want:

Kan ik de schandpaal nog wel aan?

Terwijl toevallig (?) vandaag (donderdag 3 september 2020) een kamerdebat plaatsvindt naar aanleiding van het ‘burgerinitiatief’ ingediend door ‘Exxpose’ over het verbieden van ‘betaalde seks’ (prostitutie, porno), wat dankbaar opgepakt is door het CDA…

… HEY wacht even, TIME-OUT!
Daar schreef ik in 2018 al over in ‘Sekswerk – Het document’!
Ze hebben blijkbaar na 8 jaar sinds de oprichting de benodigde handtekeningen binnen en uiteindelijk de Tweede Kamer bereikt!
Dit had ik bij de start van dit artikel echt niet gepland. Ik zag het pas op Twitter tijdens het typen.
Maar het is echt wel heel erg toepasselijk in dit kader!
Want als ik het goed las in de diverse Tweets van de volgers van het debat, zijn uiteraard sowieso alle Christelijke partijen (CDA, CU en SGP) voor het verbieden van sekswerk.
Maar ook andere (‘sociale’ en zogenaamd ‘liberale’) partijen juichen deze aanpak van seksueel misbruik toe. Terwijl ze niet zien dat met het verbieden van sekswerk het echte misbruik alleen maar toe zal nemen…
Wat een bizarre tijd… Ik hoop later op betere berichten.
Maar waar ik dus eigenlijk mee begon:

“Terwijl toevallig (?)… etc.”
… wilde ik daaraan toevoegen dat ik ook toevallig enige dagen geleden had gezien dat een oude bekende discutabele politieke partij zichzelf had ‘heropgericht’:
De ‘PNVD’ – Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit.
Gevormd door een paar mensen die voorheen ook actief waren bij de pedofielen-vereniging ‘Martijn’, die in 2014 verboden is: Nelson Maatman en Norbert de Jonge.
De partij wordt denigrerend ook wel de ‘pedo-partij’ genoemd terwijl het niet alleen maar om pedofilie of zelfs pedoseksualiteit gaat maar om veel meer zaken rond ‘vrijheid’ en ‘diversiteit’.
Begin augustus hebben ze de partij weer geregistreerd en dit nieuws werd in de loop van de afgelopen weken natuurlijk snel bekend bij de felle tegenstanders.
Inmiddels is er al een petitie gestart om ook dit keer weer te proberen de partij te laten verbieden:
‘Honderdduizenden mensen ondertekenen petitie voor verbod ‘pedopartij’.
Het feit dat de link naar de petitie direct in dit artikel staat en de foto van Maatman afgebeeld is tijdens een interview door het programma ‘Danny op straat’, waarna ook massale hysterie ontstond en hij zelfs enige tijd is opgepakt door de politie, toont wel de kant die het Algemeen Dagblad kiest: die van de hysterische massa.
(Ook een reden dat ik het abonnement op die krant heb opgezegd.)

Waarom dit belangrijk voor mij is?
In eerdere artikelen had ik al geschreven dat ik een aantal mensen volg die min of meer ‘activistisch’ pogingen ondernemen om begrip voor ‘seksuele diversiteit’ breder door te trekken via de hedendaagse ‘LHBTI-groeperingen’ naar de ‘Minor Attrackted Persons’. Ofwel mensen met een seksuele voorkeur voor minderjarigen dus ook pedofielen.
Gewoon… omdat dit meestal ook gewone mensen zijn, met alleen ‘andere gevoelens’ die helaas ook meestal niet begrepen en geaccepteerd worden door de grote massa.
Iedereen denkt bij ‘pedofielen’ direct aan seksueel misbruik van kinderen.
Terwijl dit in veruit de meeste gevallen niet door ‘echte’ pedofielen gebeurt maar door mensen met een psychisch of seksueel probleem, wat net zo goed ‘normale’ heteroseksuelen kunnen zijn.
De geaardheid is niet strafbaar. Maar de massa zou mensen met die geaardheid liefst zo snel mogelijk opruimen van de aardbol…
Dingen waarover ik al veel vaker heb geschreven.
Maar omdat ik met ‘HZP’ dan wil proberen om met mensen met ‘moeilijke’ gevoelens te kunnen praten omdat het voor die groep meestal ontbreekt aan open en eerlijke gespreksmogelijkheden vanwege de vooroordelen en stigma’s, waaronder misschien ook pedofielen (niet alleen dus!), weet ik al dat ik hierdoor problemen krijg.
Ook dit heb ik al eerder geschreven:
Ik had als ‘ervaringsdeskundige’ vrijwilliger kunnen worden bij de maatschappelijke organisatie Vivenz, waar ik een aantal trainingen heb gevolgd, maar omdat ik geen ‘VOG’ kreeg is dit geweigerd. (Hoewel me dit mondeling wel beloofd was… Dit steekt me nog altijd.)
Mijn kansen om als ervaringsdeskundige met mensen te kunnen spreken waren uiteraard beter geweest als ik als onderdeel van een organisatie gesteund was in mijn goede voornemens.
Nu word ik dat niet en sta dus alleen tegenover ‘de wereld’ (de media) die me bij de minste geringste bemoeienis met een kwestie rond bijvoorbeeld die PNVD direct aan de schandpaal zal spijkeren.
Daar heb ik ervaring mee.

Toen ik een keer een bericht had gewaardeerd over een seksuologe/pedagoge die een boek had geschreven voor kinderen van rond de 8 jaar om mogelijk te gebruiken in de basisschool, voor de seksuele voorlichting, werd ik direct al een ‘pedo’ genoemd… En met die vrouw was natuurlijk ook alles mis.
Het ging hier om seksuele voorlichting!

In dit kleine landje ben je via de media binnen enkele dagen berucht en uitgemaakt voor het allerergste uitschot op de hele aarde.
En dit kan daadwerkelijk ook tot fysiek geweld leiden, zoals betrokken personen bij de PNVD aan den lijve al hebben ondervonden. Terwijl ze alleen strijden voor meer begrip en rechten voor mensen met een seksuele geaardheid. En voor een betere seksuele opvoeding en voorlichting voor kinderen. (Net als ik voorsta.) Ze hebben nog nooit zelf een strafbaar feit gepleegd.

Als je mij vraagt of ik die ‘schandpaal’ aan zou kunnen…
Ik vrees van niet.
Ik weet vrijwel zeker dat ik weer in een diepe depressie zou komen en terugvallen in mijn oude gewoonten…
Zover wil en kan ik niet gaan.
Kan ik daarom eigenlijk wel echt goed beginnen en verder promotie maken voor HZP?

Dus… Wat nu? (Conclusie)

Open deur vraag? Open deur antwoord: “Ik weet het echt niet.”
Eerlijker kan ik hierin niet zijn; ik zit volledig op een dood spoor.
En dat geldt niet alleen voor HZP! Dat geldt feitelijk voor mijn hele verdere leven!
Of wat daar nog van over is…

Zonder nou al te dramatisch te gaan doen natuurlijk, want niemand kan zeggen wat er nog allemaal gaat gebeuren, hoe mijn gezondheid zich ontwikkelt en hoe oud ik zal worden. Gelukkig.
Maar als je beseft dat je nog lang niet aan je officiële pensioen toe bent maar ook geen enkel vooruitzicht hebt op wat je nog kan en wil gaan doen… Dan is dat behoorlijk uitzichtloos.

Mensen die mij niet goed genoeg kennen zullen nu hoogstwaarschijnlijk roepen dat er zat gedaan wordt voor ouderen, ook die met beperkingen, en dat er tegenwoordig zat ontmoetingsplekken zijn (zelfs op wijkniveau) en dat er ook ‘zat’ (vrijwilligers-) werk beschikbaar is voor mensen die echt iets willen doen. En dat ik dus (gewoon?) een luie zak ben die geen initiatieven toont.
Tja… Ergens heb ik alles al meerdere keren geprobeerd uit te leggen.
Maar zo ‘simpel’ is het gewoon niet.

Hoewel ik mezelf wel degelijk steeds ‘hersteld’ noem en me beter voel dan ooit, betekent dit niet dat ik zomaar weer de ‘arbeidsmarkt’ kan bestormen. Al dan niet vrijwillig.
Ik heb jarenlang te veel meegemaakt wat me heeft uitgeput. Leeggezogen. Bijna kapot gemaakt.
Bijna… Maar niet helemaal.
En dat laat ik nooit meer gebeuren!
Inmiddels ken ik mezelf beter dan ooit tevoren.
Mijn sterke punten maar ook mijn zwakke punten.
En die zijn er nog zat. Maar daar valt op mijn manier mee te leven.
Nooit meer op een gedwongen manier.

Ik wil alleen nog maar dingen doen die ik (fysiek en mentaal) kan… én leuk vind.
Fysiek is het allemaal simpel. Maar mentaal begrijpt niet iedereen dat, vrees ik.
Als ik iets zou ‘moeten’ doen wat me niet ligt of waar mijn hart niet in meegaat, dan ontstaan er al snel spanningen. Door eerdere depressies ben ik op dat punt zeer gevoelig geworden. Dat gaat nooit meer over. En als ik dan moeilijke verplichtingen heb waarvan ik niet (even) weg kan lopen, dan ‘ontploft’ het een keer. Of ik voel het aankomen en ik ga (stiekem) weer drinken…
Daarom wil ik dit soort situaties voorkomen.
En dan zie ik op dit moment werkelijk niets wat ik zou kunnen betekenen voor anderen (of organisaties) om daarmee een nieuw ‘werkzaam’ leven op te bouwen.
Alleen het praten met mensen (als ervaringsdeskundige) heb ik in 2018 ontdekt en daar gaat mijn hart naar uit. Daar had ik mijn zinnen op gezet. En dat wordt me ‘verboden’…

De manier waarop ik nu ‘HZP’ presenteer (op hzp.derest.net) lijkt me op dit moment onmogelijk.
Hierin geef ik aan dat ‘iedereen’ welkom is om bij mij thuis te komen praten.
Deels omdat ik het onprettig vind om ‘overal’ naar toe te gaan, deels omdat het me fysiek te veel moeite kost en deels omdat het me financieel te veel kost.
Dan lijkt het de simpelste oplossing als ik mensen thuis uitnodig.
Maar dan beperk ik juist weer de (misschien) velen die op hun beurt van verre moeten komen naar dat ‘gat’ Dordrecht… Of misschien is de drempel om bij een in beginsel vreemde thuis op bezoek te gaan, juist voor mijn doelgroep, te hoog.
Maar vooral in deze tijd: is het wel slim om mijn deur open te zetten… terwijl er zoveel haat in de maatschappij heerst ten opzichte van mensen met ‘andere gevoelens’?
Afgezien dat het praktisch in deze tijd misschien niet handig is, lijkt het voor mezelf in het kader van mijn persoonlijke welzijn en veiligheid… onmogelijk.

Gelukkig heb ik dan wel dit jaar de nieuwe optie van gesprekken via Skype toegevoegd.
Dat kan natuurlijk altijd. Misschien richt ik me daar dan wel op.
En verder zal ik me in de (sociale) media af en toe blijven mengen in kwesties die er in mijn belevingswereld toe doen om over te discussiëren.
En wie weet… heeft daarna ‘de lange adem’ die ik al had voorspeld nodig te hebben uiteindelijk toch een keer effect en kan ik eens een keer aanschuiven in enig gesprek over seksuele diversiteit, preventie van (seksueel) misbruik of andere gerelateerde zaken.
Alle artikelen staan er… En worden gelezen.
Zeg nooit dat het nooit effect kan hebben.

Zo zit ik er momenteel in en zo ga ik het doen.
Primair een afwachtende houding dus en absoluut nog niet wetend wat de dag van morgen zal gaan brengen…
Dat voelt af en toe leeg… Nutteloos… Uitzichtloos…
Maar ‘wat in het vat zit verzuurt niet’.
En ik heb ook geleerd dat ‘geduld een schone zaak is’.
Meer clichés kan ik even niet verzinnen…
Of ja! Toch nog één:

wordt vervolgd 😉

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie