De seksuele moraal van porno

Wat is er fout aan seks voor de seks?

In mijn laatste artikel over seksualiteit probeerde ik een soort ‘Handleiding voor het seksspel’ te maken maar dat werd uiteindelijk meer een soort ‘morele’ vergelijking van ‘gewone’ seks met de seks zoals die in de porno te zien is. En waarom dat niet zo veel verschilt, behalve in de expressie en intensiteit. Het werd een soort pleidooi om gerust te experimenteren met je lichaam omdat dit gewoon kan. Technisch.
En feitelijk ook moreel, als je maar leert loslaten dat je uitsluitend seks met je liefdespartner zou mogen doen.
Omdat ik de laatste tijd toch weer wat meer in de porno ben gedoken – voornamelijk omdat de algehele stemming in de maatschappij momenteel gewoon waardeloos is… en er op TV zo weinig goede afleiding wordt geprogrammeerd – blijft die gedachte door me heen gaan.
Misschien weer dat verrekte oude ‘schuldgevoel’ wat ik eigenlijk achter me had gelaten?
Nee ik voel me echt niet schuldig meer. Ik heb daar zeer uitvoerig over geschreven. Het was een andere tijd waarin ik opgroeide en ik heb nu eenmaal een zekere aangeboren instelling.
Daar heb ik voor mezelf echt volledig vrede mee.
Jammer blijft misschien dat leven van gemiste kansen en mogelijkheden.
Maar ook daar heb ik nu vrede mee. Dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan.
Dat is het leven.
Maar toch blijft het me steken dat dit ogenschijnlijk om me heen – in die ‘waardeloze’ maatschappij – nog altijd onbegrepen blijft. En dat er juist een tendens is vanuit diverse richtingen om sekswerk (commerciële seks, dus ook porno) meer en meer aan banden te leggen.
En niet eens alleen uit religieuze richtingen maar zelfs uit zogenaamd progressief ‘sociale’ richtingen omdat sekswerk gerelateerd blijft worden aan mensenhandel en uitbuiting en misbruik van vrouwen.
Over dat stigma heb ik ook al geschreven.
Maar daardoor wordt mij (dus?) wel een schuldgevoel opgedrongen dat ik porno zit te kijken waarin mogelijk continu vrouwen worden vernederd, misbruikt en misschien zelfs wel verkracht!
Omdat de hakken in het zand staan van de gepolariseerde moraalridders.
Er is geen discussie meer, geen eerlijk debat tussen voor- en tegenstanders.
Sekswerkers worden al sinds jaar en dag genegeerd en aan tafel van alle serieus geachte talkshows hoor ik nauwelijks inbreng van ‘andersvoelenden’: mensen die (net zoals ik) een referentiekader hebben waarin vrijheid van de seksuele moraal vanzelfsprekend is.
Misschien heb ik het gemist maar naar mijn stellige overtuiging werden dit soort discussies in de 70er en 80er jaren nog wel gevoerd maar is daar nu geen ruimte meer voor.
Alleen in (besloten) specialistische bijeenkomsten van bepaalde seksuologen of psychologen komt dit voor maar dat gaat natuurlijk volledig voorbij aan de massa.
En de massa regeert uiteindelijk… Daarom is de politieke tendens om hier iets aan te veranderen momenteel zeer conservatief en schadelijk voor de algehele ontwikkeling van seksualiteit.
Ik heb daar ook al over geschreven: het zal seksueel geweld en misbruik niet verminderen maar juist doen toenemen.
Daarom laat het me niet los. Ik moet hierover blijven schrijven.
Tot het misschien ooit ergens doordringt dat er niets mis is met seks… voor de seks.

Het is een geloof

Ik vraag me af of mijn artikelen ook wel eens gelezen worden door ‘gelovigen’, in de zin van religieuzen. Christenen, moslims of anderszins, die een leven (moeten) leiden vanuit bepaalde vastgelegde regelgeving, meestal in een (heilig) boek omschreven.
Het lijkt me onwaarschijnlijk want mijn blogsite kan voor die mensen wel eens een ontoelaatbare ‘Goddeloosheid’ uitstralen en dan blijven ze natuurlijk weg.
Maar het kan ook zijn dat er juist zijn die door dit (hoofdschuddend) te lezen, bevestiging voelen van hun eigen geloof en van de ‘verdorven’ maatschappij waartegen zij zich moeten verdedigen.
Over hun overtuiging dat “mijn soort mensen zeer waarschijnlijk wel naar de hel zal gaan” zal ik het hier niet gaan hebben.

Ik geloof niet in een ‘hemel’ of ‘hel’.
Wel dat je als mens kunt voelen alsof je in een soort hemel of hel verkeert…
Als je geen vrede kunt hebben met situaties… Alles ‘zwart’ lijkt in je hoofd… Als je geen licht meer kunt zien. Wie op die manier uiteindelijk sterft, kan het mogelijk best wel eens lastig krijgen bij de ‘overgang’ naar… de dood of een ander leven… Ook dat laat ik maar even in het midden. 😉

Vanaf mijn jeugd heb ik wel degelijk een (gematigd) Christelijke opvoeding gehad.
Mijn moeder vond zichzelf gelovig. Mijn vader niet. Ze gingen niet naar de kerk. Maar ik werd wel naar Christelijke scholen gestuurd.
Ik vond het allemaal wel best… Voelde er niks bij. Niets goeds, niets slechts.
Toen ik me echter als puber steeds meer zorgen begon te maken over mijn seksuele gevoelens, heb ik nog wel een poging gedaan om het geloof beter te voelen.
Dat ik me dus niet zo zou laten overvallen door mijn lichamelijke gevoelens maar dat ik de ‘steun van God’ zou kunnen voelen die me in goede banen zou leiden.
Via wat ‘bijbelstudieclubjes’ van school en enkele bezoeken aan evangelische jongerenclubjes hoopte ik ‘andere gevoelens’ te krijgen. Maar dat gebeurde niet.
In tegendeel: ik kreeg een steeds grotere afkeer van het Christelijke geloof, hoe meer ik me er in ging verdiepen.

Wat mij vooral stak: mensen met ‘andere’ gevoelens werden meestal niet serieus genomen door de ware gelovigen. Ja ze waren natuurlijk altijd welkom om zich te bekeren maar hun gevoelens ‘integreren’ in hun geloofsleven was ondenkbaar.
Wat ook gold voor mensen met andere religies.
Op mijn vraag die ik toen wel eens stelde wat er dan met al die miljoenen moslims, boeddhisten of andersoortige gelovigen gebeurt als ze dood gaan, had niemand toen een goed antwoord.
“Ja, dat is een ingewikkeld proces als ze na de dood voor de keus komen te staan.”
Ik zag de miljarden ‘foute’ gelovigen al in de hel branden… Wat een onzin.

Sinds die tijd geloof ik niet meer in één God, één ‘goede’ religie of zelfs één noodzakelijk geloof.
Ik geloof (ja toch wel)… in de mens. En in diens diversiteit.
Elk mens is anders, voelt zich anders, kan iets anders, gelooft misschien in iets anders.
En alles is goed. Zolang dit met respect voor de aarde, moeder natuur en dus ook de medemens is.
Om die reden heb ik me een aantal jaren wat meer verdiept in ‘spiritualiteit’. Het werd ook wel de ‘new age’ stroming genoemd; allerlei mogelijke wegen en waarheden waaruit je positieve inspiratie kunt opdoen.
Ik heb daar in het begin van mijn geregelde schrijverijen (nog voor internet) al aandacht aan besteed. Aan boeken en geschriften van vele denkers, filosofen of zelfbenoemde ‘goeroes’, waar ik dan wel wat mooie gedachten aan overhield.
Dat was leuk. Maar uiteindelijk voor mij ook weer niet nodig.
Er zijn absoluut heel veel waarheden. En wegen. Zolang je die wegen in persoonlijke vrijheid kunt bewandelen dan zijn ze allemaal goed. Zolang niemand voorwaarden verbindt aan de weg die ik wil bewandelen dan vind ik het prima.
Maar juist op het gebied van seksualiteit liep ik dan vaak tegen een muur aan…
Een muur van onbegrip of van afkeuring.
Dan was het voor mij al weer gedaan en ‘zocht’ ik verder.
Tot ik er dan eindelijk een paar jaar geleden achter kwam dat de waarheid geen wegen kent.
“Truth is a pathless land” (J. Krishnamurti)
Ja ja, er is toch iets blijven hangen van al die denkers! 😉
Het gaat niet om een weg. Het gaat om de manier waarop jij persoonlijk wandelt.
En dat is dus het mooie unieke van elk mens.
Wat ook geldt voor de menselijke seksualiteit.

En dit is dus misschien ook wel een geloof!
Ik geloof in de goedheid die in elk mens zit. Van welke rang, stand, geloof, kleur, geaardheid of wat voor typering dan ook.
Aan de andere kant geloof ik ook in de slechtheid die in elk mens zit.
Elke medaille heeft twee kanten. Yin en yang. Onlosmakelijk verbonden.
Wat niet betekent dat de ene kant 100% goed en de andere 100% slecht zou zijn.
Het gaat om een gezonde mix. Die voor iedereen dus anders is!
Dit geldt ook voor ieders persoonlijke seksualiteit.
Wat voor de een fijn, lekker en dus goed is, kan voor een ander juist anders zijn.
En daar gaat het om!
Niemand mag een ander een leven opdringen wat ‘goed’ zou zijn.
Het goede (of kwade) zit hem in het ‘leven en laten leven’.
Wie met respect kan leven met een medemens; buurman, collega, vriend, gelovige, ongelovige en het hele rijtje wat ik net al noemde, is op een ‘goede weg’.
Hier geloof ik heilig in.

Seks is respect

Na deze wel wat ver doorgevoerde filosofische benadering van de (seksuele) moraal, wil ik nu ter zake komen. Seks. Porno.
Misschien zullen sommigen mij een hopeloze idealist of fantast noemen en dat is dan maar zo.
Toch hoop ik dat ook zij zullen nadenken over deze benadering.

Ik zie seks juist als de ultieme respectvolle benadering van de medemens.
Want:
In een (vaste) relatie mag je al aannemen dat er respect is. Waar is anders liefde op gebaseerd?
Je mag respect als vanzelfsprekend aannemen als mensen met elkaar een relatie aangaan.
Maar buiten zo’n relatie blijft het delen van elkaars lichaam om daar beiden plezier mee te beleven ook een kwestie van respect! Anders kan het nooit goed gaan.
Alle genegenheid en opwinding verdwijnen als je zonder respect wordt benaderd.
Zelfs als je kortstondig betaalde seks (met een sekswerker) beleeft, zal er respect moeten zijn naar elkaars wensen en mogelijkheden.
Hoewel de sekswerker dan nog misschien meer begrip heeft voor de diversiteit aan wensen van de klant. Maar er zijn altijd grenzen die gerespecteerd moeten worden.

Seks mag NOOIT zonder respect voor de medemens plaatsvinden.
Daarom zie ik seks juist als synoniem voor respect!
Je komt wel aan de intieme delen van je (eventuele) sekspartner!
Dan kunnen partners met een zeer ruime seksuele moraal misschien wat makkelijker hierover denken… Zonder toestemming of afstemming van de wensen kan het goed fout gaan.
Ik noem een waar gebeurd voorbeeld:

In een eerder artikel benoemde ik wel eens een sekswerker waar ik erg fijne contacten mee heb gehad tijdens meerdere gangbangfeestjes.
Zij stond toen bij iedereen wel bekend om haar redelijk ‘vergaande’ mogelijkheden, van meerdere penetraties tot plasseks.
Maar een keer dacht een ‘klant’ wel even iets te gemakkelijk over die mogelijkheden en propte zonder het te vragen zijn vuist in haar kont…
Iedereen met een beetje kennis van anale seks weet dat je een dergelijke handeling goed moet voorbereiden.
Dat was nu niet gebeurd en zij scheurde letterlijk uit en was daarna dagen uit de roulatie…

Noem het domheid of noem het disrespect… Maar deze klant was uiteraard niet meer welkom in de club.

Nu is dit een exces uit het sekswerk maar feitelijk moet iedereen bij elke intieme handeling in de seks zich goed afvragen of de partner dit wel of niet prettig vindt.
Als je elkaar goed kent als vaste partners zijnde, dan kan seks vaak plaatsvinden zonder woorden.
Maar juist tussen onbekende partners is de dialoog erg belangrijk.
Tot bepaalde grenzen kun je elkaar nog goed aanvoelen met elkaars subtiele signalen maar als het tot werkelijk fysiek contact komt, moet je van elkaar weten of de ander dit ook wil.

Ik vergelijk seks altijd met lekker eten en drinken…
Als je met je ‘date’ in een restaurant zit, bestel je toch ook niet zomaar iets omdat jij dat lekker vindt? Dan vraag je normaliter toch: “Wat wil jij eten?”
Sommigen zeggen dan misschien: “Verras me!” maar kijk er dan niet vreemd van op als ze het laten staan en ook de seks afwijzen… 😉

Respect voor de medemens is voor mij het grootste goed.
En juist in de seks komt dit het meeste tot zijn recht.
Als dit er is, dan is in principe alle seks goed.
Dus ook de seks zonder eventuele (spirituele) liefde.

Het spel wat seks heet

Hier heb ik ook al een heel artikel over geschreven.
In dit verband (de moraal) wil ik er aan toevoegen dat ik altijd praat over seks vanuit mijn persoonlijke belevingswereld; vanuit mijn referentiekader.
En dat is heel breed.
Ik vind dus eigenlijk bijna alle seks goed, mits respectvol met elkaar gespeeld.
Anderen kunnen dit onaanvaardbaar vinden.
Velen hebben al moeite met naaktheid.
Ook daar heb ik over geschreven: pas als de algehele moraal over naaktheid en seks is veranderd en niemand zich stoort aan de manier waarop anderen seksualiteit beleven, kan je zo vrij er mee omgaan zoals ik vaak beschrijf. Op dit moment is dat nog een ‘utopie’.
Maar ik hoop wel dat het ooit zo ver zal komen.
Dan zal de mens in ieder geval in seksueel opzicht een stuk gezonder leven en veel respectvoller met elkaar omgaan dan nu het geval is.

Maar ook dan zullen er altijd verschillen blijven!
Als ik zeg dat het goed is als mensen seks hebben met verschillende mensen en dit van mijn part in het openbaar doen, dan meen ik dat. Op zich is daar niets mis mee. Ze spelen respectvol met elkaar en doen niemand daarmee kwaad.
Als je dit niet leuk of acceptabel blijft vinden, hoe ruim de moraal dan ook veranderd kan zijn, dan is dat ook goed. Niemand mag ooit anderen opdringen seks als een spel te zien wat je met iedereen moet spelen. Wederom: leven en laten leven.
Nu bestaan er ook enorme verschillen in opvattingen over allerlei levensaspecten.
Van politiek tot geloof, van streng orthodox tot extreem losbandig. Alles bestaat.
En zolang niemand anderen ongewild een ander leven opdringt, kunnen we allemaal in vrede en respectvol naast elkaar leven.
Maar we weten ook… dat valt verdomd niet mee…
De polarisatie is nog nooit zo groot geweest sinds – laten we zeggen – de Tweede Wereldoorlog.
Toch vind ik niet dat we daarom elkaar moeten bestrijden op seksueel gebied.
Dit is zo’n sterke primaire levensbehoefte van de meeste mensen, dat we dit zo veel mogelijk moeten leren accepteren en respecteren.

Mannen en vrouwen zijn al heel verschillend in seksualiteit.
Dat zullen ze van elkaar moeten accepteren en daarop verder bouwen aan respect.
Pornoacteurs zijn niet allemaal hersenloze seksverslaafden waar je als ‘normaal’ mens niet heel fijn mee om zou kunnen gaan. Misschien niet met de seks… Maar dat is niet het enige in de wereld.

En mannen zijn dan misschien over het algemeen veel makkelijker (en simpeler!) in de seksuele omgang, maar dat maakt ze nog geen seksmonsters.
Andersom zijn er misschien vrouwen die wel degelijk ook heel makkelijk met naaktheid en seks omgaan maar niet met iedereen.
Of ze zijn misschien zeer sexy in hun uitstraling en dragen graag uitdagende kleding maar willen daarom niet aangeraakt worden door anderen dan hun eigen levenspartner.
Dit is het respect wat van twee kanten moet komen.

Zin of geen zin?

Wie ‘zin’ heeft zou seks moeten kunnen spelen. Altijd.
Tenminste met zichzelf.
Maar wat mij betreft zouden er ook meer openbare gelegenheden moeten komen waar mensen elkaar kunnen ontmoeten speciaal voor de seks. Niet alleen met sekswerkers maar ook non-commercieel voor mensen die dat niet kunnen betalen of gewoon gelijkgestemde ‘amateurs’ zoeken.
Noem het een ‘seksclub’ maar dan veel laagdrempeliger dan nu het geval is.
Volgens mij bestaat zoiets al wel in de vorm van ‘swingersclubs’ waar ook singles soms welkom zijn. Maar dit gebeurt toch nog veel te ‘besloten’ in ‘achterkamertjes’ waardoor niet iedereen die drempel over durft.

En wie geen zin heeft? Seks niet zo nodig vindt?
Prima! Moet ook kunnen, als je het tenminste echt zo voelt en niet je gevoelens negeert omdat je het zo hebt geleerd… Dat gebeurt veel te vaak.
Maar wie het dus echt niet zo nodig heeft, moet dit ook gewoon kunnen aangeven.

Seks voor de seks

De argumenten dat seks niet zou ‘kunnen’ of ‘mogen’ buiten een liefdesrelatie heb ik al besproken.
“Het is een geloof.”
Het is geen wet gebaseerd op ‘goed’ of ‘slecht’.
Respectvolle seks doet niemand kwaad. Het geeft alleen veel goeds aan de spelers.
Naaktheid doet niemand kwaad. Het geeft alleen een fijn en meestal vrij gevoel aan de liefhebbers.
Alle argumenten tegen vrije naaktheid en vrije seks (alleen voor de seks) zijn gebaseerd op een ‘geloof’. Niet op feiten.
Alleen argumenten die wijzen op de respectvolle balans, de consent (toestemming) en de noodzakelijke lichamelijke hygiëne en veiligheid om de gezondheid niet in gevaar te brengen doen er toe. Maar die kennen vrijwel alle mensen tegenwoordig al.
Het gaat hier alleen nog om het loslaten van de oude dogma’s en stigma’s.
Daarna kan feitelijk alles.

Ontspannen op de parkeerplaats…

Er is niets fout aan seks voor de seks. En dus aan porno.
Mensen die in porno acteren, sekswerkers, de kijkers naar porno en alle mensen die fysiek in staat zijn om al hun seksuele fantasieën werkelijkheid te laten worden (binnen de respectvolle balans) zijn allemaal ‘normale’ mensen.
En ook mensen met fantasieën die in alle redelijkheid en met alle respect onuitvoerbaar en ontoelaatbaar zijn, kunnen heel ‘normale’ mensen zijn, zolang ze altijd die grens respecteren en nooit zullen overschrijden.
Gevoelens zijn en blijven gevoelens en fantaseren doet niemand kwaad.
Gelukkig kan het seksspel ook in je eentje gespeeld worden en dan helpen bijzondere fantasieën een mooi handje mee om er meer van te genieten.

Sport en seks gaan goed samen

Nawoord

In de porno zie je vaak dat tientallen mensen met elkaar seks hebben.
Elkaars vagina’s en penissen likken, zuigen en met elkaar neuken.
Dat is prima. Als ik fysiek ooit in staat zou zijn geweest om daar aan mee te doen dan had ik het gedaan. Maar dat kon ik helaas nooit en daarom kon ik dit altijd alleen passief beleven: kijken.

Er is absoluut niets mis met de seks zoals we die kunnen zien in de porno.
Alleen hebben alle pornoacteurs de verplichting van een reguliere medische controle op SOA’s.
Wie eventueel privé ook veelvuldig seks heeft met verschillende partners kan dit ook gewoon doen.
Dat lijkt me wel zo netjes en eerlijk naar de partners toe.
En als dit wederzijds ook gebeurt, dan is er ook niets mis met wisselende seks in ons dagelijkse leven.

Zeker in deze tijd weten we steeds meer over de functies van ons lichaam en hoe we dat het beste kunnen verzorgen en in conditie houden.
Seks is een belangrijk onderdeel van onze natuurlijke lichamelijke functies.
Dat staat volledig los van enige liefdesverhouding.
Feitelijk is seks nog belangrijker voor ons lichaam dan liefde.
Hoewel de liefde ons mentaal uiteraard nog meer versterkt.
Maar laten we de seksuele moraal niet uitsluitend af laten hangen van de liefde, die ons naar verhouding veel minder vaak en langdurig kan verrijken.

Tenslotte: Ik vond toevallig vandaag nog een al weer wat ouder artikel over ‘De dubbele seksuele moraal’ waarin Nederland zich momenteel nog steeds bevindt. Prima stukje!
Ik zou alleen zelfs willen beweren dat we nu (bijna 10 jaartjes slechts later) nog meer moeite hebben met de seksuele moraal, vooral als het om uitingen in het openbaar zoals de reclame gaat. Er mag en kan steeds minder… Een gevaarlijke ontwikkeling.

Destijds omstreden reclame

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie