De angst regeert

Hoe de politie niet meer mijn beste vriend kan zijn

De laatste jaren ben ik op deze blogsite steeds dieper in gegaan op een ‘rode draad’ in mijn leven: seksualiteit. Mijn worstelingen, frustraties en ook… angst heb ik min of meer achter me gelaten en ik ben hierin veel meer open geworden.
Op de sociale media houd ik me voornamelijk wel in en meng me meestal niet in ‘hete’ discussies.
Omdat ik weet hoe ongefundeerd hard de kritiek kan zijn. Zeker als je over moeilijke onderwerpen als ‘pedofilie’ je oprechte mening geeft.
Daar heb ik slechte ervaringen mee.
Toch kon ik me afgelopen week een keertje niet inhouden toen mijn ‘favoriete journalist’ Chris Klomp met een draadje kwam.
Dat doet hij wel vaker en gezien zijn vaak onomwonden bewoordingen krijgt hij dan ook de nodige kritiek, veel onnodig ‘geroeptoeter’ en zelfs keiharde bedreigingen over zich heen.
Dat weerhoudt hem er niet van zijn vakmatig geconstateerde feiten te ventileren.
Tot de bedreigingen al te concreet worden. Een steen door het raam en doodsbedreigingen aan het hele gezin. Dan wordt het meestal wel tijd om beschermende of handhavende hulp te zoeken.
In de afgelopen periode was er klaarblijkelijk weer zo’n ernstige bedreiging dat hij de hulp van de politie heeft moeten inroepen en die heeft hij gelukkig ook weer gekregen.
Hoewel ik de volledige toedracht niet ken, ga ik er vanuit dat dit natuurlijk terecht is.
Bedreigingen met de dood gericht op de persoon en diens gezin met bekendheid van de nodige naam- en adresgegevens, veroorzaken niet alleen angst. Het gevaar kan heel reëel zijn als sommige individuen door het lint gaan om hun ‘gram’ te halen.

Omdat ik in het verleden ook te maken heb gehad met bedreigingen en ik me zijn situatie volledig kon voorstellen, kon ik het toch niet laten een opmerking te maken op Twitter:

“Jij kan je nog beroepen op je journalistieke status. Waardoor je toch ook een redelijk ‘steunnetwerkje’ achter je hebt staan. Als ik discutabele maar wel feitelijke ‘waarheden’ schrijf kan ik nergens terecht en “heb het te wijten aan mezelf”. Toch wel lastig die ‘VVMU’…”

Omdat iemand dit niet goed begreep, nog aangevuld met:

“@chrisklomp wordt bedreigd maar krijgt wel steun en actieve hulp van de politie. Ik ben ook eens bedreigd en geïntimideerd maar hoef niet op steun te rekenen. “Eigen schuld en kan beter mijn mond houden.” Duidelijker?”

Uiteraard had ik kunnen verwachten dat deze opmerkingen niet door iedereen geloofd zullen worden want de meeste mensen zullen er toch vanuit gaan dat de politie concrete bedreigingen altijd serieus zal nemen. Een enkeling ging daar dan ook inderdaad tegenin en dat “ik wel uit mijn nek zou lullen”.

Omdat ik Twitter niet zie als een goed medium om grote verhalen te gaan schrijven en ik daar geen goede verklaring kan geven, zie ik me genoodzaakt dit in een concreet artikel samen te vatten.
Op deze blogsite kan de verklaring voor mijn opmerking wel gevonden worden maar ik realiseer me ook dat ik meestal zo uitvoerig schrijf en diep inga op de gehele materie dat de context niet goed uit de verf komt.
Daarom nu een ‘korte’ samenvatting van een aantal feiten die mijn vertrouwen in ‘oom agent’ hebben doen afnemen.

‘Schrijven was mijn eerste liefde’

Variant op ‘Music was my first love’…

Helaas ontkom ik voor de volledige context niet aan een beetje historisch overzicht, om te kunnen begrijpen waarom ik schrijf wat en hoe ik schrijf.

Al vanaf mijn jeugd schrijf ik graag en op de middelbare school kreeg ik daar al een beetje problemen mee toen ik een ‘provocatief’ stuk in de schoolkrant had laten plaatsen.
Ik moest van de directeur mijn ‘journalistieke niveau’ aanpassen anders zouden er maatregelen genomen kunnen worden…

Het lag echter altijd al in mijn aard om door middel van wat provoceren en figuurlijk ‘schenen trappen’ mijn punten te maken omdat dit gewoonweg meer opvalt…

Toen ik eind 90er jaren flink actief werd op internet op diverse fora (ook zelf had ik twee forums) had ik al snel voor- en tegenstanders. Zij die om de boodschap konden lachen of het er mee eens waren en natuurlijk zij die ‘pijnlijke schenen’ kregen…

In die tijd schreef ik veel over Kroatië (het land van mijn ex-partner) en ik had al een website over seks. Ik hield alles zo veel mogelijk gescheiden want ik werkte gewoon nog en vaak voor semi-overheid en dienstverlening en wilde daarin geen onnodige problemen krijgen.
De website over seks was dus volledig ‘anoniem’ (dacht ik) en daarop behandelde ik ook het fenomeen ‘pedofilie’, kinderseksualiteit en het begrip ‘kinderporno’.
Wat dit uiteindelijk in 2003 voor gevolgen had heb ik al uitgebreid beschreven in ‘Mijn misdaad’.
Op mijn Kroatische forum had ik echter een vrouwelijk lid dat tevens deel bleek uit te maken van een nogal rechts-extremistische beweging genaamd de ‘Nationale Alliantie’.
Uit nieuwsgierigheid werd ik lid van hun forum.
De alerte Virginia Kapić had echter wat linkjes gelegd en na haar optelsom zou ik een ‘smerige pedofiel’ zijn en daar zouden ze wel eens actie op kunnen gaan ondernemen. Ze wist waar ik woonde.
Ik heb me daarna een poos stil gehouden en haar geblokkeerd en genegeerd maar ik was toch lang bang voor een knokploeg met knuppels aan mijn deur. Dat wilde ik mijn gezin niet aandoen!
Later las ik dat hun ‘alliantie’ was gebroken en Virginia zelf was gearresteerd wegens geweldplegingen en neonazistische activiteiten…
Dit was mijn eerste serieuze angst voor een reële bedreiging, waarvoor ik niet naar de politie ben gegaan omdat ik ze niet op mijn ‘leuke’ website wilde attenderen.
Daar kwamen ze dan enkele jaren daarna zelf wel achter…

Pas in de laatste 8 jaar ben ik weer opnieuw begonnen met mezelf op internet profileren, rondom het onderwerp seksualiteit. Deels uit frustratie rond mijn eigen situatie (ontslag, gezinsproblematiek, gezondheid) en deels omdat die ‘rode draad’ bleef knagen.
In het begin hield ik dit nog steeds gescheiden van mijn andere schrijverijen zoals deze blogsite en mijn sociale media. Onder een andere naam schreef ik over seksualiteit, inclusief die van kinderen en de pedofiele geaardheid.
Ik had echter ook een ander probleem: een groeiende alcoholbehoefte.
Begonnen om al mijn klotegevoelens onder controle te krijgen maar uiteraard verworden tot een verslaving.
Onder invloed van drank kon ik me wel eens extra provocatief uitlaten op internet.
Niet zover dat het illegaal was maar zo expliciet dat er aardig wat mensen opgefokt werden door mijn vermeende ‘pedoseksuele’ neigingen… Althans, dat maakten ze er nu eenmaal van.

Dit zal Chris Klomp wel herkennen, sinds zijn uitspraak op Twitter:
“Kinderen neuken maakt je nog geen pedo”.
Een uitspraak die heel wat los maakte op Twitter en die hem de nodige haatzaaierij opleverde.
In zijn artikel ‘Kinderen misbruiken maakt je nog geen pedo’ legt hij het uiteraard prima uit maar de toon was gezet.

Ook ik kon op een redelijk expliciete manier regelmatig een poging doen om mensen te overtuigen dat kinderseksualiteit niets te maken heeft met kindermisbruik en dat pedofielen niet altijd kinderverkrachters zijn maar dat kwam meestal niet aan.
Opgefokt door enkele ‘gravers’ kreeg ik op mijn aparte account allerlei verwensingen over me heen met als hoogtepunt twee telefoontjes van bepaalde ‘hulpinstanties’.
Ze hadden mijn naam en adres doorgekregen en dat ik dringend hulp zocht omdat ik me seksueel tot kinderen aangetrokken zou voelen…
Ik heb dit toen redelijk woedend afgekapt en aangegeven dat het niet waar is en dit door ‘derden’ was gedaan, maar gezien de diverse bedreigingen dat “ze me wel zouden weten te vinden”, nam ik dit heel erg serieus en ik heb me een poos niet veilig gevoeld in mijn eigen huis, waar ik inmiddels alleen in woonde.
Dringende adviezen om liefst zo snel mogelijk mezelf om het leven te brengen heb ik ook vaak gehad…
Ook blijk ik ‘mezelf’ een keer zogenaamd te hebben aangemeld onder mijn eigen naw-gegevens bij de website van 113.nl…
Dit speelde voornamelijk allemaal in 2016.
Uit angst en om erger te voorkomen heb ik toen mijn blogsite en account met betrekking tot seksualiteit volledig verwijderd.

Aangifte?

Mensen vragen zich dan natuurlijk af of ik wel aangifte heb gedaan van bepaalde bedreigingen, vooral als er blijkbaar gasten zijn die precies weten wie ik ben en waar ik woon.
Dat kwam wel eens in mijn gedachten omdat ik overtuigd was dat ik niets illegaals deed, terwijl die serieuze dreigingen dat wel waren.
Maar toch had ik altijd een bijgevoel sinds mijn eigen aanhouding in 2003 en alle gevolgen daarna.
Dat was op zich al redelijk traumatisch geweest.
Ergens had ik altijd het gevoel dat ‘de politie’ mij misschien zelf wel verdacht zou vinden.
Omdat ik immers die ‘geregistreerde zedendelinquent’ was en als er nu mensen roepen dat ze ‘rook’ zien dan zal er ook wel ‘vuur’ zijn…
In 2018 werd mijn vermoeden bevestigd.

In het voorjaar van 2018 had ik een keer in een ‘jolige’ bui een paar foto’s gemaakt met mijn mobiel van een toevallig langslopende groep jonge tienermeiden. Ik heb dit al een keer beschreven.
Lijkt niets bijzonders maar de meiden pikten dit niet en belden aan. Vanwege de ‘privacy’ en zo.
Waarom ik dat deed en ik moest dat verwijderen.
In flink aangeschoten toestand was ik misschien te open over mijn ‘plezier’ bij het aanschouwen van zo’n groep tienermeiden in mijn doorgaans zo stille straat.
Het gesprek werd te emotioneel voor me en ik wilde het steeds beëindigen.
Ze bleven echter aanhouden en hebben misschien wel 6 of 7 keer aan de bel gehangen.
Toen belde IK de politie…
Omdat ik me geïntimideerd voelde en omdat ik bang was dat zij misschien melding zouden maken van een ‘vieze oude vent’ die foto’s maakt van minderjarigen.
Ik wilde dat voor zijn.
Een paar dagen later kwam de wijkagent langs.
Zijn collega kwam er later ook bij.
In huis hadden we een gesprek over het voorval.
Dat nam hij op zich niet zo zwaar op maar wel inderdaad: “Waarom deed ik dat eigenlijk?”
En toen kwam de aap uit de mouw…
De collega had inmiddels op zijn tablet of mobiel gegevens opgeroepen.
Het bleken meldingen uit… 2016.
Waarin hij letterlijk mijn (inmiddels al lang verwijderde) tweets oplas met teksten over kinderseksualiteit en seksuele opvoeding, waarin ik expliciet bepaalde handelingen benoemde.
Aangezien deze uitspraken nog niet direct illegaal en ze inmiddels verwijderd waren, hadden ze er toen niets mee gedaan.
Maar ze waren wel bezorgd over mijn ‘vermeende voorkeur voor jonge meiden’.
Toen gaf ik aan dat er vermoedelijk veel meer mannen rondlopen met dit soort gevoelens maar dat die daar nooit iets mee zouden doen.
Maar ook (in mijn naïeve openheid) dat ik niet zeker zou weten wat ik zou doen als een mooie tiener van 14 jaar seks met me zou willen…
Wat uiteraard nooit zal gebeuren en daarom is het ook slechts een fantasie.
Maar ze namen dit heel serieus want de dag erna stonden ze weer voor mijn deur met een formulier voor de ‘Forensische Zorgspecialist De Waag’.
Het traumagevoel van 2003 kwam weer naar boven…
Ik heb ze vriendelijk doch dringend verzocht te vertrekken.
Later heb ik ze nog een bericht gestuurd dat ik graag met ze zou willen praten maar dan ook met een forensisch psycholoog erbij, die meer kennis heeft van dit soort zaken.
Daar kreeg ik geen reactie op.
Wel stond er op een dag een stel van de zedenpolitie voor de deur in een poging om me uit te horen over eventueel bezit van kinderporno…
Aangezien dit niet gebaseerd was op een serieuze aanklacht en er geen concrete aanwijzingen waren dat ik iets illegaals zou hebben gedaan, kon ik ze weer vriendelijk de deur wijzen.
Maar sindsdien heb ik weer een angstgevoel gehouden voor het TE open en eerlijk zijn tegen bepaalde instanties en vooral tegen de politie.
Voor hen was ik namelijk zelf de verdachte en ze hadden me ook te kennen gegeven dat mijn expliciete schrijverijen en gedragingen (fotografie) aanleiding konden zijn voor eventuele haatzaaierij en problemen met de buurt! Het was dus min of meer mijn eigen schuld!

Sinds die tijd heb ik besloten niet meer de eerste stap te zetten naar de politie, omdat ik bij voorbaat al weet niet serieus te worden genomen. Misschien verandert dat alleen als er echt een keer geweld tegen me wordt gebruikt…

Maar vanaf die tijd – medio 2018 – was ik ook druk doende met mijn persoonlijke herstel, wat me vrijwel van de drank af heeft gebracht en wat me uiteindelijk een veel beter inzicht heeft gegeven op mijn eigen persoonlijkheid en de rol van die ‘rode draad’ in mijn leven.

De Rest kent iedereen: ik schrijf nu open en eerlijk over mezelf en over seksualiteit.

Maar in de sociale media probeer ik toch zo veel mogelijk op de vlakte te blijven om nieuwe excessen te voorkomen. Daar kan ik niet meer tegen en het werkt alleen maar in mijn nadeel en tegen de essentie van mijn ‘strijd’.

De politie is al heel lang niet meer ‘mijn beste vriend’ en dat kan ook helemaal niet.
Die ‘slogan’ was ook volgens de politie zelf altijd al misplaatst.
Hoewel we ze natuurlijk nodig hebben als er echt onverkwikkelijke zaken gebeuren, zal ik ze niet meer in vertrouwen nemen als ik door ‘angst’ geregeerd word.
Daar zal ik zelf mee moeten omgaan en binnen de (krappe) kaders op leren anticiperen.

Punt hierachter nu.
Genoeg oude koeien uit de sloot gehaald. 😉

Dit bericht is geplaatst in Column, Persoonlijk met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie