Anti seks maffia

“We leven in een tijd van hernieuwde preutsheid, dogmatische seksuele correctheid en militant anti-seksisme.” – Kluun (2019)

Fijn om dat te weten…
Dan zou ik nu beter mijn ‘enthousiasme’ juist meer over seks te schrijven en een veel gezondere en ruimere moraal te propageren gaan temperen.
Euh… WAT???
Ben ik daarvoor nog maar enkele jaren geleden eindelijk hersteld van mijn levenslange trauma’s en frustraties omdat ik mezelf moeilijk kon accepteren?
Heb ik eindelijk het besef dat een gezond mensbeeld – compleet met gezonde seksuele opvattingen – uit meer bestaat dan de opgelegde kaders, hokjes en opgeplakte labels?
Ben ik eindelijk tevreden met mezelf en heb ik geaccepteerd dat ik nu eenmaal een breed seksueel referentiekader heb waar ik me niet voor behoef te schamen?
En zie ik nu eindelijk helder dat het juist die (opgelegde) frustraties zijn die mensen ziek kunnen maken waardoor ze grensoverschrijdende handelingen kunnen gaan doen?
Waardoor ik overtuigd ben dat iedereen hier juist veel meer open in zou moeten worden, om zo zonder frustraties (h)eerlijke banden aan te kunnen gaan met vrienden en vriendinnen?
Maar dan zou ik nu juist moeten zwijgen over die ‘andere gevoelens’ omdat ze niet meer passen in deze ‘nieuwe tijd van wijze mensen’ waarin seksualiteit geen prominente plaats meer mag hebben?
Een tijd waarin seksuele fantasieën zelfs aan banden gelegd kunnen worden?
Want…
“Naakt, erotiek, porno en seksuele gevoelens door en voor minderjarigen kunnen en mogen niet!”
Is dit de nieuwe tijd waarin ik nu leef en waaraan ik me moet conformeren?

Nooit meer in (de Rest van) mijn leven zal ik hieraan gehoor kunnen geven.
Daarvoor was mijn herstel te krachtig en overtuigend.
Het kunnen en mogen praten over gevoelens die mij bezighouden is een fundamenteel recht waarop ik mij dan ook zal beroepen. Dat heb IK nodig. Maar dat hebben vele anderen OOK nodig!
Juist het met elkaar – gelijkvoelenden, lotgenoten – kunnen praten over gevoelens die ons dwars zitten zorgt voor de nodige zelfacceptatie en een vermindering van frustraties.
Maar juist ook het praten en schrijven over de achtergrond van die gevoelens, om anderen duidelijk te maken wat die betekenen en hoe belangrijk die zijn voor heel veel mensen om gezond te kunnen functioneren. Om betere inzichten te krijgen met en over elkaar.
Juist om problemen te voorkomen.

En juist NIET… om uitsluitend te provoceren of erger: Gevoelens over misbruik te promoten of zelfs om ontoelaatbaar grensoverschrijdend gedrag te promoten of organiseren!

De groeiende tegenstand

Bij morele kwesties zie je natuurlijk altijd wel tegenstanders.
Als ik nu even niet te veel voorbeelden ga noemen maar ‘seksueel-gerelateerd’ blijf dan hadden we nog niet zo veel decennia geleden de homofilie-kwestie.
Pas na de ‘seksuele revolutie’ in de 60er/70er jaren van de vorige eeuw kwam er meer aandacht en ruimte voor homoseksualiteit. De rest lijkt geschiedenis hoewel er nog voldoende homofobe tegenstand bestaat…
Gevoelens tegen morele veranderingen zitten vaak heel erg diep.
Toch zou niemand zich tegenwoordig toch nog moeten verdedigen over hun geaccepteerde homoseksualiteit… Homo’s en lesbiennes mogen in Nederland zelfs trouwen en kinderen krijgen of adopteren.
Dit alles is voornamelijk te danken aan voortschrijdend wetenschappelijk en psychologisch inzicht dat (seksuele) voorkeuren en gevoelens niet een keuze zijn maar voornamelijk aangeboren.
Net zoals de mate van seksuele gevoelens (seksdrift of ‘libido’) grotendeels aangeboren zijn.
En verder ontwikkelen naar gelang de sociale omstandigheden en ervaringen in de jeugd.
Ook om deze reden heeft men na die seksuele revolutie besloten dat expliciete seksuele uitingen (in bijvoorbeeld de pornografie) niet meer verboden mogen worden.
Mensen moeten zich seksueel vrij kunnen uiten en vertonen en dit kunnen consumeren, mits daar de algemeen geldende zedelijkheidsmoraal niet mee wordt geschaad.
We mogen achter gesloten deuren dus gerust een seksfeestje organiseren maar niet in het openbaar om de omgeving daarmee niet te provoceren en schokken.
Natuurlijk (?) moeten vooral kinderen beschermd worden tegen te abrupte en niet op de leeftijd afgestemde seksualiteit. Vandaar het 18+-label wat aan naakt en erotiek is verbonden.

Allemaal nog begrijpelijk.
Kinderen, jongeren en (zelfs) veel jonge volwassenen zijn namelijk opgegroeid in een sterk dogmatisch ingerichte maatschappij, waarin seksualiteit uitsluitend bedoeld was als liefdesuiting tussen de gehuwde man en vrouw, om daarmee vanzelfsprekend voor het nodige nageslacht te zorgen. ‘Genieten’ van seks… om de seks… was een zonde en een taboe. En dat is het eigenlijk nog steeds in veel gemeenschappen. Ook in Nederland.
Sterker: seksualiteit wordt tegenwoordig weer steeds meer in de ‘onaanvaardbare taboesferen’ getrokken omdat (expliciet) seksuele gevoelens tot misbruik van vrouwen en kinderen zou leiden.

Tegenstanders van de vrijere moraal ingezet in die 60er en 70er jaren leggen steeds duidelijker de schuld van alle misbruik bij het bestaan van sekswerk en porno.
Omdat dit meestal gericht is op mannen en hun (‘onaanvaardbare’) seksuele fantasieën die daardoor dan ‘foute’ gedachten krijgen en vrouwen (en kinderen) gaan misbruiken.
Terwijl er nergens in de wetenschap en psychologie is bewezen dat dit verband bestaat.
Toch wordt het als argument gebruikt en onder invloed van de massamedia wordt dit nog versterkt.

‘Hulpverlenende instanties’

Misbruik is een feit.
Zolang er mensen bestaan, zijn er mensen die andere mensen willen gebruiken en misbruiken voor hun eigen belangen. Of dit nu financieel is of seksueel… Niet alle mensen hebben een gezond ‘sociaal’ gevoel voor de medemens.
Daar kan je iets van zeggen…
En als het over concreet wettelijke grenzen gaat kan je ze aanklagen en laten veroordelen.
Gelukkig hebben we daar wetten voor.
En gelukkig hebben we tegenwoordig ook hulpverlenende instanties die mensen ondersteunen als ze slachtoffer zijn geworden van een misdrijf of ander ernstig trauma.
Vroeger werden alleen daders soms gepakt maar bleef je als slachtoffer vaak eenzaam achter met de schade, schande en het opgelopen trauma.

Een seksueel misdrijf kan tot een groot en levensbepalend trauma leiden.
Seksualiteit is voor de meeste mensen misschien wel het gevoeligste onderdeel van hun leven.
Als ze daarin ongewenst zijn gekrenkt, aangeraakt en misschien zelfs letterlijk en figuurlijk beschadigd dan kunnen ze daar de rest van hun leven problemen mee houden.
Het is daarom heel erg fijn en belangrijk dat er instanties zijn die deze slachtoffers helpen na hun opgelopen trauma. Alle respect voor!
Minder respect kan ik echter opbrengen voor instanties die doorslaan in hun hulpverlening en niet alleen meer de slachtoffers helpen maar proberen met gebrekkige kennis toekomstig misbruik te voorkomen. Ze denken te weten hoe (de meeste) daders tot hun misbruik zijn gekomen en proberen door een nieuwe vorm van indoctrinatie om nieuwe slachtoffers te voorkomen.
Meestal gaan ze zonder enige psychologische vooropleiding te werk, spelen keihard met de onderbuikgevoelens van de bevolking (die uiteraard massaal tegen seksueel misbruik is) en krijgen het op die manier vaak ook nog voor elkaar dat er hierdoor politieke beslissingen worden genomen.
Waardoor soms zelfs wetten worden aangescherpt en actieve preventie wordt aangemoedigd en zelfs ondersteund.

Wat hier mis mee is?
Nou… Misschien is er nog onvoldoende kennis over elke dader en hoe hij (of zij) tot zijn grensoverschrijdende gedrag is gekomen. Zodat er onmogelijk concrete preventie kan plaatsvinden. Want wat voor soort mensen doet zoiets?
Is het allemaal de schuld van de porno?
Geeft het (te?) vrije internet te veel gelegenheid aan potentiële daders om te zoeken naar situaties om misbruik te kunnen plegen?
Is de legalisatie van sekswerk (prostitutie en porno) een belangrijke bron waarin legaal misbruik kan worden gepleegd? Gedwongen sekswerk en zelfs vrouwenhandel? Misbruik van minderjarigen?

Exxpose, EOKM, ‘Help Wanted’, ‘Stop It Now!’ en vele anderen…

In eerdere artikelen heb ik al eens geschreven over sekswerk en de aanhoudende vooroordelen en taboes die daaromheen blijven bestaan.
Met name vanuit ‘Christelijke bodem’ ontstane hulpinstanties en actiegroepen (zoals ‘Exxpose’) blijven hameren op onjuiste feiten als zouden “vrouwen hun lichaam niet mogen verkopen” en zou “alle sekswerk verborgen misbruik zijn” of “voedingsbodem voor criminele organisaties”.
De landelijke media geven regelmatig een podium aan dit soort organisaties, om met schrijnende gevallen van “vrouwen die als kind al zijn ontvoerd en gedwongen seks moesten hebben met wel tientallen mannen per dag” en meer van dit soort excessen te mogen schermen.
Omdat de gemiddelde Nederlander (noem het maar ‘de massa’) geen benul heeft hoe sekswerk-organisaties werken, wordt dit massaal geloofd en wordt schande gesproken dat dit überhaupt ooit is gelegaliseerd. Onbegrijpelijk. Maar ook verdrietig voor de sekswerkers.

Ik heb daar al eerder over geschreven dus ik herhaal mezelf…
Natuurlijk gaat het wel eens een keer fout. Omdat er in sommige landen nog niet zo veel goede sociale voorzieningen bestaan en (jonge) mensen eenvoudiger misbruikt kunnen worden of geronseld door buitenlandse malafide ondernemers, komt er vooral vanuit die hoeken vrouwenhandel voor en (geïmporteerd) misbruik.
En soms ook weten sluwe gasten (vroeger wel ‘loverboys’ genoemd) jonge kwetsbare meiden uit een opvang te kletsen om ze te dwingen tot (betaalde) seks.
Nogmaals: slechtheid bestaat!
Maar is daarom alle sekswerk slecht?
Absoluut niet!
Het voorziet niet alleen in een concrete behoefte maar het geeft veel mensen ook een legitieme invulling aan hun eigen bovengemiddelde seksuele wensen. Het mes snijdt vaak aan twee kanten.
Op een alleszins positieve manier!
Maar dat wordt over het algemeen maar moeilijk geloofd en zelfs de politiek wordt steeds meer gevoelig voor het aantrekken van beperkende banden rondom sekswerk.
Waardoor sekswerkers in plaats van een beter geaccepteerde en gereguleerd gezonde werkomgeving steeds vaker te maken krijgen met nieuwe taboes, slechtere werkomstandigheden en steeds minder normale acceptatie door (zorg-) verzekeringen, financiële hulp (banken, UWV, Sociale Dienst) en woonvoorzieningen (verhuurders en verkopers).
De sekswerker blijft een semi-criminele paria zonder noodzakelijke voorzieningen, waardoor die tijdens financiële malaise (zoals nu in de Coronacrisis) volledig buitengesloten wordt.
Mede dankzij die ‘geweldige’ hulpinstanties…

En nu heb ik het nog helemaal niet gehad over de stand- en uitgangspunten van vrijwel alle hulpinstanties met betrekking tot minderjarigen.
Niet alleen de slachtoffers worden over een kam geschoren en gestigmatiseerd (want zonder uitzondering allemaal met een trauma bestempeld) maar vooral de (potentiële) daders worden preventief gebrandmerkt als gestoord en crimineel.
Terwijl juist altijd de dialoog met iedereen – zowel slachtoffers als de mensen met ‘andere gevoelens’ die soms ‘daders’ kunnen worden – tot beter begrip en dus snellere preventie leidt.

Nu ik me de laatste periode wat vaker probeer te bemoeien met de kwestie rond ‘seksualiteit en minderjarigen’ heb ik ontdekt dat het onbegrip en zelfs de haat (!) heel diep zitten bij veel ‘hulpverleners’.
Misschien waren het allemaal ‘ervaringsdeskundigen’ met zelf gruwelijke misbruikervaringen want vrijwel alle mensen met wie ik persoonlijk over mijn visie wilde praten, wezen deze af als ‘niet inpasbaar in hun hulpverlening’ of ze beschouwden mijn gevoelens gewoon keihard als zijnde een ‘stoornis’ waaraan ik behandeld zou moeten worden!
Terwijl ik als volwassen persoon nog nooit één mens persoonlijk ‘grensoverschrijdend’ heb benaderd laat staan benadeeld!
Zelfs de wetenschap en psychologie zijn het er nu wel over eens dat iemand met ‘andere gevoelens’ niet direct een stoornis heeft, tenzij die er zelf schade van ondervindt of door relevant gedrag schade aan anderen heeft toegebracht of zou kunnen doen.
Integendeel! Steeds meer onderzoeken lijken erop te wijzen dat de zogenoemde schade die jonge mensen op zouden lopen als ze ‘te vroeg’ met seksualiteit geconfronteerd worden helemaal niet vanzelfsprekend is.
Ook hier heb ik al artikelen over geschreven. In ‘Alle mensen zijn seksueel’ schrijf ik over de natuurlijkheid van seksualiteit bij iedereen, al van jongs af aan.
Maar mensen die hierover praten of schrijven worden genegeerd, hun publicaties in de ban gedaan, gecensureerd en eventuele collectieve verenigingen verboden.
Want natuurlijk zijn dit meestal mensen die zelf bepaalde gevoelens hebben voor minderjarigen en daarmee zijn ze direct verdacht van het plegen, voorbereiden of in ieder geval promoten van seksueel misbruik van kinderen.

Heksenjacht

Ik schrijf vaak over de sociale media waarin ik diverse mensen volg die ‘andere gevoelens’ hebben en daarmee (onder pseudoniem) min of meer activistisch naar buiten komen. Om op hun bescheiden manier proberen te bewijzen dat niet alle mensen met die ‘andere’ (vaak pedofiele) gevoelens ook automatisch potentiële daders zijn en dus een gevaar zouden vormen voor de maatschappij.
Het is al bewezen dat in ongeveer 80% van de misbruikgevallen de daders juist geen pedofiel waren. Maar ‘gewone’ mensen met psychische problemen of inderdaad een seksuele stoornis.
Veruit de meeste mensen met seksuele gevoelens voor minderjarigen zullen deze nooit in de praktijk uitvoeren.

Toen ik in 2018 tegen een wijkagent gewoon eerlijk aangaf dat ik jonge tieners seksueel aantrekkelijk kan vinden en ik niet zeker zou weten of ik “Nee” zou kunnen zeggen als een jonge meid van zeg maar 14 jaar seks met me zou willen hebben, was hij zogezegd geschokt en kwam hij een volgende keer met een inschrijfformulier van ‘De Waag’…
Dat heb ik uiteraard beleefd afgewezen en hem duidelijk verteld dat hij er helemaal niets van begrijpt.
Uiteraard komt de geschetste situatie vrijwel nooit voor: Wat moet een mooie jonge meid met een oude lelijke dikbuikige vent zonder geld of macht…
Maar alleen mijn uitspraak dat ik graag ook (!) kijk naar jonge meiden valt bij de hulpinstanties en natuurlijk ook bij de massa helemaal verkeerd. Veel populisten in de sociale media zouden mijn ‘soort’ mensen het liefst direct doodknuppelen en verbranden.
Terwijl het al lang en breed bewezen is dat juist een meerderheid aan hetero mannen graag naar jonge meiden kijkt… Ook al over geschreven: ‘Het Lolita effect’.
Onder druk van de geïndoctrineerde samenleving is alle seksualiteit rondom jongeren echter tot onaanvaardbaar en zelfs een maatschappelijk gevaar gebombardeerd, waardoor de populistische massa tot ware heksenjachten zijn bewogen om ‘mensen met foute meningen’ keihard aan te pakken.
Ik heb zelfs al een keer een artikel gelezen dat een zogenoemde ‘pedojager’, die bewust mannen uitlokte om seks met minderjarigen te hebben, zelf kinderporno verzamelde…
Veel van de harde schreeuwers zouden zelf wel eens kunnen worstelen met hun ‘andere gevoelens’ maar voelen zich gesterkt in hun collectief van ‘heksenjagers’…
Ik moet opeens denken aan de mensen die “…zuinig een cent in het zakje doen, zo koopt hij zijn ziel weer terug… en zijn fatsoen” (songtekst ‘Malle Babbe’ – Rob de Nijs – 1973)

Die heksenjacht bestaat en heeft al veel ‘activisten’ monddood gemaakt.
Telkens worden Twitter-accounts verwijderd, websites geweigerd, boeken in de ban gedaan en mensen worden zelfs ‘preventief’ opgepakt omdat ze zogenaamd verboden activiteiten rondom seksueel misbruik van kinderen zouden organiseren of promoten.
Het woord ‘fascisme’ zou hier weer toegepast kunnen worden.
Maar toch spreek ik liever over de ‘anti seks maffia’.
Diverse steeds dieper in de maatschappij gewortelde organisaties die onder het mom van ‘hulpverlening’ en ‘preventie’ steeds meer macht krijgen om juist een gezonde en natuurlijke seksuele ontwikkeling tegen te houden. Door gewone en rechtschapen mensen op te jagen als levensgevaarlijke criminelen, alleen maar omdat ze ‘andere gevoelens’ hebben die ze niet begrijpen en niet willen leren accepteren.
Net zoals vroeger de homo’s. Of… de Joden.
En de massa volgt of zwijgt.

Zoals een activist onlangs terecht schreef: “Leren we het nooit?”

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie