De Rest van de Coronacrisis – Deel 2

Informatievoorziening Coronacrisis

Het is mijn idee om deze ‘serie’ artikelen omtrent de Coronacrisis niet dagelijks te publiceren, dan overdrijf ik misschien een beetje en doe ik feitelijk mee aan die ‘megalomane’ mediahype van deze tijd. Terwijl ik daar nu juist zo’n hekel aan heb… 😛
Maar in het begin wil ik even een paar algemene zaken kwijt, die ik niet in 1 Deel wil proppen.
Dan wordt het (weer…) onleesbaar en houd ik de zaken apart dus overzichtelijk.
Deel 1 was de inleiding en hoe ik feitelijk persoonlijk met de situatie omga.

Ik had al aangekondigd dat ik het in Deel 2 over ‘hygiëne’ zou gaan hebben.
Dat doe ik ook nog, maar eerst wil ik mijn mening geven over het belangrijkste aspect waarmee de instanties – Overheid, Gezondheidszorg – ons zo ‘goed’ mogelijk willen helpen om deze crisis te ‘overleven’.
Want we moeten het toch allemaal ‘samen’ doen, nietwaar?
Hmmm… Bullshit.

“…ik wil me richten tot de ouderen en de mensen met een zwakke gezondheid.
Ik realiseer me dat u grote zorgen hebt.
En daarom wil ik u zeggen dat het onze absolute prioriteit is de risico’s voor u zo klein mogelijk te maken.” – Rutte toespraak 16 maart 2020

Hoe gaat de overheid met de (gewone) mensen om tijdens de Coronacrisis?

Ik zou dit met een kort en krachtig antwoord kunnen afdoen:
“NIET”!
Er wordt NIET met de mensen omgegaan.
De informatievoorziening is belachelijk algemeen en er is vrijwel niets concreets en zinvols te vinden wat duidt op ‘mensen met een zwakke gezondheid’.

In alle toespraken (ook die van de koning) wordt herhaaldelijk een beroep gedaan op onze eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid.
Uit de massa aan berichtgeving is er juist voor mensen die angst hebben over hun gezondheid niets zinnigs te halen.
“We moeten afstand houden” en “liefst (altijd) thuis blijven.” Punt.
Waar kunnen mensen terecht met hun (oprechte) persoonlijke vragen?
Nergens.

Natuurlijk heb je in tijden van een grote crisis altijd hysterie.
Mensen zijn soms onredelijk en willen alle persoonlijke aandacht opeisen om te vragen of hun kuchje of snottebel dodelijk is…
Maar als niemand de kans krijgt om enig persoonlijk contact met een medisch onderlegd persoon te krijgen, die hen voorziet van de enige juiste informatie, dan gaat die hysterie een eigen leven leiden.
Een massaal negeren van werkelijk goede maatregelen kan hiervan juist het gevolg zijn.

Ik wil dit toelichten vanuit mijn eigen persoonlijke situatie.
Omdat ik natuurlijk geen ‘echte oudere’ ben die als vanzelf tot de risicogroep behoort, zou ik mezelf tot de ‘grote massa’ moeten rekenen. Maar dat klopt niet.
Ik heb enkele chronische aandoeningen waarvan volgens mij de ‘astmatische bronchitis’ de belangrijkste is.
Het Corona-virus blijkt namelijk vooral op de longen en luchtwegen te werken en die van mij zijn bewezen ‘zwak’.
Daarbij heb ik ‘ergens’ zelf gelezen dat het door mij gebruikte medicijn om het hoesten te verminderen (een ‘inhaler’) de vatbaarheid juist nog zou vergroten! Misschien nepnieuws maar juist in deze tijd wil ik daarom een concreet antwoord.
Hoewel ik natuurlijk begrip heb voor de algehele onwetendheid die nog heerst rondom de aanpak van dit nieuwe virus… (Als dit tenminste echt zo is…)

Huisarts en ziekenhuis onbereikbaar

Als eerste ingang zou je altijd je eigen huisarts moeten raadplegen als het om vragen over je gezondheid gaat.
Nu is dat in mijn geval toevallig al enkele jaren heel lastig omdat ik niet echt een ‘eigen huisarts’ heb. Daar heb ik al een artikel over geschreven:
‘Huisarts – De gezondheidszorg is dood in Nederland‘
Mijn huisartsenpraktijk kent me dus niet en hoewel ze de computer kunnen raadplegen, zijn ze niet op de hoogte van het totaalplaatje.
Als huisarts zouden ze dan moeten doorverwijzen naar de betreffende specialist(en).
Maar dan houdt vervolgens het ziekenhuis de deur op slot: alle poli’s zijn onbereikbaar voor niet-spoedeisende zaken. De kans dat ‘mijn’ longarts me persoonlijk advies geeft hoe ik in dit geval met de Coronacrisis moet omgaan, is nihil.
Toch zie ik dit als de enige en beste manier om (alle) mensen te informeren!
Zeker de mensen met specifieke aandoeningen zoals ik dus!
En is dat onmogelijk?
WTF! Alles staat tegenwoordig geregistreerd in computersystemen en een eenvoudige zoekopdracht naar bijvoorbeeld ‘patiënten met astma en/of bronchitis’ zal binnen enkele minuten op papier kunnen staan! Ik heb zelf in de ICT van het Dordtse ziekenhuis gewerkt dus weet wat ze kunnen.
Als… ze het zouden willen.
Maar dat betwijfel ik.

Landelijke info ontoereikend

Omdat ik dichtbij voor gesloten deuren sta heb ik het op internet proberen te zoeken.
Maar dan word je dus gek van de ‘megalomane’ informatiegolf waarin alles elkaar tegenspreekt.
Ik zag op een moment dat het ‘Rode Kruis’ een landelijke hulplijn had geopend voor mensen met vragen rond het Coronavirus.
In plaats van een telefoontje te plegen (wat me zenuwen en geld kost…) heb ik hen een mail gestuurd met vragen rond mijn specifieke situatie. En met het verzoek dit door te sturen naar het team hulpverleners wat dus landelijk de telefoontjes behandelt.
Volgens de website van het Rode Kruis allemaal professionals.
Wat schetste mijn verbazing toen ik als (snel) antwoord een link kreeg opgestuurd naar de algemene informatiepagina over de Coronacrisis van het RIVM!
Ja natuurlijk is daar ook een stuk gewijd aan ‘Vragen over je gezondheid’ en met name ‘Wie worden bedoeld met kwetsbare personen…etc.’ staat daar keurig aangegeven.
En ja, na wat doorlezen worden daar ook de mensen met ‘afwijkingen en functiestoornissen van de luchtwegen en longen’ benoemd dus…
Maar wat moet ik dan doen?
100% binnenblijven?
Dat kan niet aangezien ik wel gewoon mijn boodschappen moet doen!
En wat moet ik doen ALS ik eventueel ‘verkoudheids- of zelfs griepverschijnselen’ ga vertonen?
Kan ik dan – behorende tot een risicogroep – direct aanspraak maken op een eventuele Coronatest en extra zorg? Dat wil ik weten! Concreet!
En die informatie is er niet. Kan ik niet krijgen.
“Zoek het zelf maar verder uit.”
Zo voelde ik dat antwoord.
Wat ik daarna ook direct op Twitter plaatste, met verwijzing naar het account @RodeKruis.
Daar kreeg ik ook vrij snel antwoord en er ontstond zelfs een dialoog.
Dit was wel een vrijwilliger, die het Twitter-account beheerde en ze wees me erop dat de hulplijn primair bedoeld was als ‘luisterend oor’ naar de vele onzekere mensen om deze moed in te spreken en eventueel te verwijzen naar concrete (hulp-)diensten. Niet als medische vraagbaak, waarvoor toch de huisarts en anders de algemene internetsite ‘thuisarts.nl’ dienst kunnen doen.
Het zij zo.
Een ‘luisterend oor’ heb ik niet nodig (hoor mezelf al veel te vaak aan…) en alle algemeenheden ken ik nu al wel uit mijn hoofd…
Dat zegt allemaal dus niets over mijn persoonlijke situatie.
En ik vrees dat er heel veel mensen zijn die zich persoonlijk niet gehoord voelen.

Te midden van de megalomane wanorde die de Coronacrisis veroorzaakt staan juist de zwakkeren – ouderen en mensen met een risicovolle aandoening – alleen in hun strijd tegen het virus.
De alleroudsten worden dan volledig afgezonderd als ze al in speciale (verpleeg-) huizen waren ondergebracht maar alle overige zwakkeren worden genegeerd en volledig aan hun onzekere lot overgelaten.
Bizar en naar mijn mening onaanvaardbaar.

De zogenaamd positief bedoelde aandacht voor het ‘eenzaamheidsvirus’ werkt hier averechts.
Het werkt angstverhogend en mogelijk zelfs ziekmakend…
Het zal me niets verbazen als er veel meer mensen gaan ‘bezwijken’ aan psychische klachten dan voor de Coronacrisis het geval zou zijn geweest…

Persoonlijk zit ik hier verder niet mee omdat ik geheel geen angst heb of in onzekerheid verkeer.
Ja, ik ben (vermoedelijk) meer vatbaar voor het virus en ja, als ik het oppak en echt ziek word, zal ik er door mijn zwakkere longcapaciteit sneller aan kunnen overlijden als er niet snel zorg verleend wordt.
Dit risico loop ik feitelijk altijd al omdat ik vrijwel zelfstandig functioneer, zonder veel contacten.
Als ik ziek word en voel dat het iets serieuzer wordt (griepachtig) dan bel ik gewoon de reguliere ingang van de zorgverlening; hetzij het spoednummer van de huisarts, hetzij dat van de Dordtse Huisartsenpost, die nu ook 24/7 open is voor spoedgevallen.
Meer kan ik niet doen en daar heb ik vrede mee.
In afzondering leven deed ik al dus meer risico dan nodig loop ik al niet.

Maar ik blijf van mening dat er veel meer concreet gedaan kan worden richting de echte risicogroepen dan nu het geval is.
De eerste zorg voor de Overheid gaat uit naar de economie.
En men doet uitsluitend een beroep op ‘het hele volk’ om vooral de algemene richtlijnen aan te houden. Iedereen braaf afstand bewaren en verder je mond houden.
Dan ben je een ‘goede brave burger’.
Dank u… Koning en gevolg… 😛

wordt vervolgd in Deel 3 van De Rest van de Coronacrisis
Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie