Alles goed John? – vervolg

Gisteren heb ik het (kleinere) artikel geplaatst met de titel hierboven: ‘Alles goed John?’.
Ik was daaronder in eerste instantie direct verder gegaan met ‘Dagelijkse bezigheden’, om een beetje te laten zien waar ik zoal mee bezig ben behalve met de media en het ‘bestrijden’ van de vooroordelen en stigma’s…
Dit ‘beetje’ werd echter zo groot dat ik het niet meer vond passen bij de concrete ‘inleiding’.
Daarom heb ik het losgemaakt en nu als zelfstandig artikel en als ‘vervolg’ geplaatst.

Want er is meer in het leven!
(Grote openbaring voor velen, vrees ik…)

Dagelijkse bezigheden

Hoewel ik dan misschien niet zo veel ‘zinnigs’ of zogenaamd ‘nuttigs’ te doen heb (in de ogen van de instanties…), moet ik juist in deze periode veel bezig zijn met bepaalde verplichtingen die ik niet leuk vind maar wat levensbelangrijk is voor mijn financiële voortbestaan:

– Uitkering
Zoals de lezers wel weten, ontvang ik nu al sinds enkele jaren een minimumuitkering om van te leven. Dit na de reguliere ‘WW’-periode na mijn gedwongen ontslag.
Hoewel de zogenaamde ‘bijstand’ dan voor de hand ligt; dit is niet de uitkering die ik ontvang.
Ik ontvang de zogenaamde ‘IOAW’, een in hoogte vrijwel gelijksoortige uitkering maar alleen bedoeld voor 55+ers, die moeilijk (nog) aan het werk kunnen (door beperkende omstandigheden) en (vaak) vermogen hebben in de vorm van een eigen huis.
Vooral dat laatste is voor mij belangrijk (hoewel ik ook niet zo snel meer aan betaald werk zou kunnen komen…) omdat ik een eigen woning heb. Mensen in de bijstand moeten die dan meestal verkopen, anders krijgen ze geen uitkering. In mijn geval zou dat uiteraard een ramp zijn want verhuizen wil ik niet en kost ook zo veel geld dat ik direct in hoge schulden zou raken.
Daarbij zou elke huur van zelfs een simpel flatje (of nee… ‘appartement’ moet je tegenwoordig zeggen… 😛 ) veel hoger zijn dan mijn huidige hypotheek.
Gelukkig voorziet de IOAW dus in de nodige rust omdat ik mijn huis niet uit hoef en ik geen sollicitatieverplichting heb.
De vaste kosten van iemand met een eigen huis zijn echter wel hoger dan die van iemand in een huurwoning. Verplichte verzekeringen (‘opslag’), OZB-belasting (‘Onroerende Zaak’) en natuurlijk onderhoud aan het gehele huis.
Dat kan lastig zijn met een minimumuitkering.
Daarom bestaat er nog een extra toeslag; de ‘woontoeslag’.
Die moet ik elk jaar weer opnieuw aanvragen en ontvang ik dan maandelijks naast de IOAW.
Het was tot heden een bedrag van rond de € 100.
Omdat ik voor de aanvraag alle informatie van inkomsten/uitgaven voor dit jaar moet opgeven, moet ik altijd even wachten tot de aanslag ‘Gemeentelijke Belastingen’ (zie hieronder) binnen is. Aan de hand van die aanslag wordt dan ook mede de woontoeslag bepaald.

Met deze aanvraag ben ik de afgelopen weken bezig geweest.
Voor sommigen misschien simpel maar voor mij altijd een periode van zenuwen.
Ondanks dat ik heel veel standaard heb opgeslagen op mijn PC, moet ik altijd weer moeite doen om het goed in te vullen en de juiste bijlagen mee te sturen.
Het lukt me meestal wel maar ik doe het telkens weer met grote tegenzin.
Maar ja… Die pakweg 100 euro betekenen wel 2 weken boodschappen, die ik anders met moeite zou kunnen betalen… Naast de diverse vaste kosten en het noodzakelijke eten en drinken kan ik simpelweg niets. Niet sparen en dus zeker niet denken aan ‘leuke dingen’…

– (Gemeentelijke) Belastingen
Ook een jaarlijks terugkerend ‘festijn’…
Iedereen kent ze wel: de blauwe enveloppen van de oh zo ‘beruchte’ Belastingdienst.
Nou… Ik zal nu even zwijgen over de fouten die ik gemaakt heb na mijn ontslag in 2013, waardoor ik jarenlang te veel teruggaven heb ontvangen en (ongemerkt) een hoge schuld had opgebouwd omdat ik veel terug moest betalen. Van mijn uitkering…
Maar goed, dat is pas sinds afgelopen jaar helemaal glad en als het goed is zou de komende aanslag over 2019 wel eens op ‘nihil’ uit kunnen komen. Spannend.
Die jaarlijkse aangifte gaat dan de laatste jaren wel steeds ‘eenvoudiger’ via het online programma, maar ik heb hier nog steeds een gruwelijke hekel aan.
Met een eigen huis kom je daar echter niet onderuit.
En gelukkig bestaat er nog altijd een kleine teruggave van de betaalde hypotheekrente dus dat is meegenomen als je van een minimum moet zien rond te komen.

De Gemeentelijke Belastingen zijn ook in deze tijd een jaarlijkse opgave.
Omdat ik dus een minimumuitkering ontvang, heb ik al een paar keer het recht gekregen op kwijtschelding. Dat scheelt toch een bedrag van ruim € 650 per jaar!
Ze maken het me sinds afgelopen jaar echter steeds moeilijker omdat ze eventuele ‘overwaarde’ op de woning zien als ‘vermogen’! Ofwel ik bezit een zeker bedrag aan onroerend goed, wat ik ‘vrij zou kunnen besteden’.
Wie de woningmarkt een beetje kent, weet dat de huizenprijzen de laatste jaren flink zijn gestegen door de steeds lagere rente. Ook mijn huis is de afgelopen jaren zogenaamd in waarde gestegen.
Vorig jaar moest ik erg veel moeite doen om te bewijzen dat:

1. De door hen bepaalde WOZ-waarde te hoog was omdat het huis veel achterstallig onderhoud nodig heeft. – Vorig jaar een beetje gelukt! Maar dit jaar weer hoger bepaald…
2. Ik niks kan met die ‘overwaarde’! Wat betekent dat ‘virtuele vermogen’ als je niet uit je huis kan en wil? Ik ontvang juist IOAW zodat mijn ‘vermogen’ met rust wordt gelaten en dan gaat de Gemeente me aan de andere kant juist belasten… 😛

Vorig jaar is dit dus gelukt.
Nu heb ik juist afgelopen vrijdag weer een nieuwe aanvraag tot kwijtschelding opgestuurd: een dikke envelop waarop 3 postzegels moesten…
Nu maar weer wachten.
Als kwijtschelding weer wordt afgewezen (zoals vorig jaar in eerste instantie) kan ik weer in beroep. Vorig jaar lukte dat dus wel maar hoe zal het dit jaar verlopen?

Dit zijn dus de standaard activiteiten die ik elk eerste kwartaal van het jaar voor m’n kiezen krijg. Voor mij een zenuwentijd.

Misschien dat ik hierdoor soms juist in deze periode extra behoefte krijg aan afleiding van die ‘belastende’ gedachten over geld en hoe ik het nu weer vol ga houden…
Voorheen dronk ik dan een paar slokken extra…
Nu… schrijf ik het van me af. 😉
En zit ik stilletjes te dromen van een snel warmer wordende lente zodat ik naar buiten de tuin in kan om daar de opgelopen spanningen af te reageren op het al lang en breed woekerende onkruid.
En misschien werken de eerder beschreven ‘lentekriebels’ wel mee dat ik daarom iets meer behoefte heb om even te vluchten in wat stimulerende filmpjes…
Want de Belastingdienst kan het niet leuker maken. Porno wel… 😛

De TV draait nog steeds door!

Terwijl ik me overdag dus voornamelijk bezig houd met de diverse nieuwsvoorzieningen als (papieren) krant, Nu.nl en de al dan niet serieuze berichten in de diverse (a-) sociale media, met tussendoor uiteraard de nodige eet-, drink-, plas-, afwas-, schoonmaak- en opruimpauzes, ben ik nog steeds niet zo ver dat dan de TV al aan gaat. Gadver! Ik krijg al kotsneigingen als ik denk aan heel de dag TV kijken…
En ik geloof dat er echt mensen zijn bij wie dat ding de hele dag als ‘normaal’ aan staat… 😛
Dan kijk je volgens mij niet echt meer en fungeert het meer als ‘achtergrondruis’…
Maar goed, zo tegen etenstijd ben ik ‘s avonds de computer echt wel zat en is de krant uit of heb ik daar ook geen zin meer in.
Dan wil ik verder liefst passief rusten en kijken naar programma’s die ik leuk vind.
Wat dat betreft ben ik vermoedelijk redelijk saai…

Ik heb uitsluitend TV uit het gratis standaard aanbod van mijn provider (noemt zich nog Telfort maar is dit jaar toch echt opgegaan in de grote netwerkbeheerder KPN) en dat betekent dus geen ‘populaire’ betaalkanalen zoals ‘Netflix’. Mijn zoon heeft wel een ‘deelabonnementje’ op Netflix en heeft toen hij hier nog woonde de nieuwe ‘smarte’ TV ingesteld met zijn wachtwoord.
We hebben daarop een paar keer een paar afleveringen van series op gekeken. Was wel leuk.
Maar ik zou het nooit zelf opzoeken.
Ik heb een hekel aan betaal-TV.
Dat is het geld voor mij absoluut niet waard, zelfs al is dat maar een paar euro per maand of zo…

Ik kijk dus de standaard-kanalen en daarvan staat vanaf 18.00 uur meestal het Journaal aan, gevolgd door 1Vandaag, kort sportnieuws (ben nog steeds blij als ik Rivkah zie!) en dan…
‘De Wereld Draait Door’… Deze dagen zeker omdat het de laatste dagen zijn!
Na 15 jaar die doordraaiende hippie-kop van Matthijs van Nieuwkerk te hebben gezien, gaat dit stoppen.
Wat mij betreft wel prima want hoewel ik het vroeger altijd trouw keek (overigens pas na 2013, toen ik alleen was en meer vrije tijd had…), begon ik me er de laatste tijd steeds vaker aan te ergeren.
Niet alleen aan zijn kunstjes, waaraan je overigens al kunt merken dat het moeilijker voor hem wordt. Hij verspreekt zich steeds vaker en ik krijg wel eens de indruk dat hij er met zijn gedachten niet meer zo scherp bij is.
Hij is per slot van rekening al even oud als ik ben!
(Nou, dus eh… (ahum) Oeps… Laat ik beter stoppen met proberen iets te vergelijken…)
Er komt ongetwijfeld wel weer wat nieuws voor in de plaats want het lijkt me duidelijk dat de meeste kijkers gewend zijn aan een dergelijk breed informatief en recreatief programma met ruimte voor actualiteit, cultuur (muziek, boeken) en een beetje veel humor.
Vooralsnog zal M(argriet van der Linden) het gat rond de zomer wel eerst weer invullen, met misschien ook een poosje omroep MAX ernaast maar vanaf het najaar zal men met een geheel nieuwe formule moeten komen. Nou… Ik ben benieuwd of ik dat ga volhouden…

Meestal komt er verder voor mij niets wat het waard is om naar te kijken, behalve films.
Of Darts als er een toernooi plaatsvindt wat op TV wordt uitgezonden (altijd via RTL7), zoals momenteel op donderdagen de ‘Premier League’ en dit weekend van vrijdag t/m zondag de ‘UK Open’.

Het is dus niet al te gevarieerd wat ik graag kijk op TV maar ik weiger echt pertinent te kijken naar die waanzinnige massa shitprogramma’s die dagelijks op de ‘buis’ zijn.
Als ik dat wel zou doen en naar Boeren, Mollen, Robinsons of Voices zou gaan kijken, dan zou ik vermoedelijk zelf volledig doordraaien…

En HZP dan?

Het was toch de bedoeling dat ik nu zo’n beetje weer bezig zou zijn met nieuwe activiteiten rond mijn ‘ervaringsdeskundigheidspraktijkje’ Horen, Zien en Praten?
Of in ieder geval toch met de promotie hiervoor bezig zou zijn?
Levert dat geen nieuwe tijdbesteding op?
Eerlijk gezegd…
Hier doelde ik al een beetje op in mijn artikel ‘Polarisatie is dodelijk’.
Juist die nieuwe activiteiten – hoe absurd summier die nog maar zijn geweest! – hebben mij het gevoel gegeven dat ik op een dood spoor terecht ben gekomen en misschien zelfs wel op een ‘dodelijk’ spoor…
Promotie voor HZP betekent namelijk meer en meer opkomen voor mensen met ‘andere gevoelens’. Laten horen, lezen en zien dat je er voor hen bent!
En laten weten dat je een mening hebt over de huidige ongezonde maatschappelijke visie op seksualiteit, wat mijn gekozen ‘expertise’ is als ‘ervaringsdeskundige’.
Het weinige wat ik momenteel al heb gedaan heeft al tot onaanvaardbare, onterechte maar daarom niet minder gevaarlijke beschuldigingen geleid.

Zo ben ik niet alleen iemand die ‘een lans breekt voor…’ maar voor de (slechte) lezers BEN ik zo iemand waar ik voor opkom. En ‘dus’ (in hun door oogkleppen gesloten visie) ben IK een gevaar voor de maatschappij. IK moet aangepakt worden voordat (…) ik een gruwelijke misdaad zal begaan, waar die onwaarschijnlijk domme massa wel vanuit gaat.
En geloof me: in die massa (mensen die ik volg en die soms mij volgen op Twitter) zitten mensen die ik respecteer voor wie ze zijn en wat ze doen. Het zijn volgens mij heel fijne mensen in hun dagelijkse levens! En ik zou willen meer van die mensen directer in mijn omgeving te hebben zodat we misschien beter contact konden hebben dan alleen maar via internet.
Maar zodra ik begin over ‘mijn expertise’… Dan zou ik er verstandig aan doen mijn plekje op de begraafplaats alvast te reserveren…
De volledig uit de hand lopende polarisatie…

Aangezien ik er helemaal alleen voor sta, weet ik nu even niet meer of ik wel kan doorgaan met mijn voorgestelde activiteiten van HZP: mensen uitnodigen om te praten.
Bij mij thuis.
“Iedereen is welkom.”
Ik ben nu eerlijk gezegd bang wat me kan overkomen als ik nog actiever ga worden met promotie.

Dit was voor mij de voornaamste reden om te proberen ‘ervaringsdeskundige’ te worden binnen een bestaande organisatie zoals Vivenz, die hun rechtmatige cursisten min of meer bemiddelt voor eigen en externe contacten. En dit was mij ook beloofd!
Ook al zou ik geen ‘VOG’ krijgen – is mij mondeling echt beloofd! – dan zou dit niet het einde moeten betekenen. Want juist de mensen die een moeilijke periode achter de rug hebben en daardoor over bepaalde ‘grenzen’ waren gegaan, maar volledig hersteld zijn en anderen willen helpen ook uit de ‘shit’ te komen, moeten die kans krijgen om anderen te helpen!
Juist hun ‘ervaringen’ zijn goud waard voor instanties die met ‘ervaringsdeskundigen’ werken!
Maar nee… En daar gaan we weer met de polariserende vooroordelen en stigma’s…
Iemand zoals ik… Een zogenoemde ‘zedendelinquent’ met een zogenaamd ‘verleden’ rond kinderporno is bij voorbaat kansloos. Geen enkele discussie meer mogelijk.
Juist een maatschappelijke instelling als Vivenz, die zich profileert als:
“Maatschappelijke dienstverlener om inwoners te helpen die in een kwetsbare situatie verkeren.”
Mijn kwetsbaarheid? Sorry, zoek het zelf maar uit.
Dat zeggen ze natuurlijk niet zo (ik blijf daar altijd “welkom voor trainingen”) maar ik voel me wel degelijk in de steek gelaten.

Tot nu toe ben ik met al mijn pogingen om me aan te sluiten of om me als ‘ervaringsdeskundige’ aan te bieden bij bestaande instanties overal gestuit op dichte deuren (er wordt gewoon niet gereageerd…) of afwijzingen omdat ze zich liever op de ‘slachtoffers’ richten.

Moet ik dan tegen beter weten in doorzetten? Ik versus de (vijandige) wereld?

Daar moet ik dus nog een poosje heel goed over gaan nadenken…

Tenslotte…

… mis ik misschien wel wat vroegere of juist nieuwe bezigheden die me opnieuw kunnen boeien.
Zo ben ik vóór mijn relatie en daardoor gezinsleven altijd druk geweest met mijn hobby’s en kwam ik eigenlijk altijd tijd tekort.
De TV stond vroeger bij mij nauwelijks aan, lezen deed ik toch al bijna nooit (en heb ik nu helemaal geen geduld meer voor) en een uitgaander ben ik ook nooit geweest.
Als alle hobby’s dan wegvallen, het gezinsleven verleden tijd is en ik door mijn ‘beperkingen’ (fysiek, mentaal én financieel!) nog meer aan huis ben gebonden, dan valt het soms inderdaad niet mee om me dan maar op nieuwe dingen te richten.
Alle goed bedoelde initiatieven voor (zogenaamde) ‘ouderen’ zijn absoluut niet aan mij besteed.
Met alle respect! Daarvoor ben ik al sinds mijn puberteit een te grote ‘eenling’ geweest.
Dan kan ik nu wel ‘anders denken’ maar daar verander ik mijn hele wezen niet mee…
Ook op die manier zit ik dus een beetje op een ‘dood spoor’, hoewel ik dat absoluut niet negatief beschouw. Zolang ik me nog prima kan redden in mijn ‘bunker’, voel ik me allesbehalve zielig of een soort van ‘eenzaam’.
Wel heb ik die (a-) sociale media nodig om toch een beetje tussen die ‘Wereld Wijde Woeste’ zandkorrels te blijven bivakkeren. 😉
Een beetje in spagaat laverend zogezegd…
Het blijft onverminderd een Avontuur.
Niet wetende waar het me zal leiden.
Is dit alles wat er Rest?

Mooi toch? Om dit met een open einde af te sluiten? 🙂

De Rest van het Avontuur

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie