Alles goed John?

Even een kleine time-out…

De vraag die gesteld zou kunnen worden.
Een soort van “Hoe gaat het?”, “Alles goed?” of iets van die strekking.
Als ik (bekende) mensen zou ontmoeten.
Anders dan de mensen op straat, in de winkels, aan de kassa’s en anders dan de mij omringende mensen zoals kinderen, (ex-) partner (waar ik de laatste tijd door omstandigheden weer vaker contact mee heb), goede buren… euh… Oh wacht die heb ik ook al zeker meer dan een jaar niet meer gezien of gesproken… Wat zijn dat eigenlijk: ‘goede buren’? 😛
Nee, eigenlijk ontmoet ik ‘in real life’ vrijwel niemand.
Niet dat ik dit erg vind trouwens.
Ergens heb ik al duidelijk geschreven over mijn ‘kluizenaarsbestaan’.
Des te meer tijd en ruimte heb ik daardoor om ‘online’ te zijn en alles te zien en lezen wat ‘de wereld’ beroert en boeit.

En omdat ik de laatste artikelen bijna uitsluitend over seks heb geschreven en redelijk extreme uitlatingen heb gedaan (met betrekking tot ‘polarisatie’ en ‘de democratische rechtsstaat’), zou een oplettende (bekende) lezer misschien eens achter het oor kunnen gaan krabbelen met in gedachten die vraag. “Mmm… Gaat alles wel goed met John?”
Maar ja, men zal eens spontaan reageren op zoveel ‘ongein’…
Beter laat iedereen mij ‘in mijn sop gaar koken’.
Zo denk ik zelf misschien ook wel over anderen…

Maar eerlijk en oprecht gemeend zat ik gisterenmorgen tijdens het ontbijt te denken wat sommigen misschien wel over mij zouden kunnen denken, als ze mijn laatste artikelen hebben gezien.
Wie mij vaker heeft gelezen denkt misschien dat ik ben geradicaliseerd?
‘Van het padje af ben geraakt’?
Te veel extreem gedachtegoed volg?
Ben ik weer aan de drank?
Worden mijn gedachten weer overheerst door frustraties?
Draai ik mezelf in een vicieuze cirkel van negativiteit?

Is dit wel de ‘normale’ John?

Om met die laatste vraag te beginnen:
“Wat is normaal?”
Of:
“Ooit een ‘normaal’ mens ontmoet? En? Beviel het?”

Dat laatste oude citaat hangt al sinds jaar en dag op de hoek van mijn straat bij mensen voor het raam van hun berging. Meesterlijk en nog altijd actueel!

Maar nu even serieus:

Dames (en heren ook), ik voel me prima en alles gaat goed!

En ik ben echt niet de hele dag (obsessief) bezig met alle nieuws uit de media (daar heb ik ook al eens over geschreven!) of uitsluitend gericht op seks, porno en al die zogenaamd ‘grensoverschrijdende’ parafiele problemen en de daaraan verbonden ‘discutabele’ gemeenschap.
Afgezien dat ik daar al veel eerder over heb geschreven – dat ik over die materie heel anders denk dan de gemiddelde lezer – ; Ja, dat boeit me omdat er massaal juist nu zoveel fouten worden gemaakt (zelfs in de betreffende zorgsector!) en ik heb nu eenmaal gekozen voor die materie als (min of meer) ‘ervaringsdeskundige’.
Feit is feit en ik ben niet juist afgelopen jaar ‘moedig’ uit die ‘kast’ gekomen om daar nu al weer teleurgesteld en gefrustreerd in terug te kruipen en te doen alsof er niets is gebeurd.
Dat zou pas echt hypocriet zijn!

Ondanks de tegenwerking – zelfs van mensen waar je dat niet van zou mogen verwachten – en het eerder al geschetste ‘dode spoor’, ben ik standvastig gebleven en niet gestopt.
Juist niet gestopt om over de meest afgewezen en zelfs keihard gehate onderwerpen te schrijven.
En de gevolgen… ook al voorspeld… zijn nu al weer voelbaar.
Ik wil hier nu even niet in details treden maar ik weet vrijwel zeker dat bepaalde artikelen al weer zijn gerapporteerd bij instanties.
In de sociale media heb ik al weer de bekende vooroordelen en stigma’s moeten voelen.
Dat is nooit leuk.
Maar in tegenstelling tot een paar jaar geleden zit ik er nu veel beter in.
Ik ga nergens (provocatief) over grenzen en feitelijk kan niemand mij echt iets verwijten.
Andersom kan ik bijna iedereen wel verwijten dat ze niet goed lezen en al oordelen zonder mij te kennen en nooit in een serieuze discussie willen gaan.
Het bekende liedje. Al honderden keren beluisterd.
Gaaaaaaaaap!

Gelukkig ben ik hier niet hele dagen mee bezig!
Dan zou ik pas echt afstompen!

 

Wat doe ik dan wel verder zo’n beetje?

>>> dat wordt vervolgd: Dagelijkse bezigheden
Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie