HZP – Hoe nu verder?

Een paar maanden geleden heb ik dit nieuwe initiatief – eigenlijk al kort na de introductie – in de ‘koelkast’ gezet omdat ik aan zag komen er niet voluit mee bezig te kunnen zijn.
Er zat een operatie aan te komen en behalve tijdelijke afwezigheid, zou ik door het herstel daarna nog niet echt genoeg energie hebben om hier in te kunnen steken.
Inmiddels is de operatie dus al weer bijna 4 weken achter de rug en hoewel ik inderdaad nog steeds herstellende ben, krijg ik langzaam wel weer (nieuwe) energie om verder te gaan. Ook met HZP.
Maar HOE verder? Wat heb ik in die korte tijd bereikt? Of wat juist niet?
Een kort overzicht:

Het begin van HZP

Eigenlijk begon ik al met het maken van de website en voorbereiden van de promotie in juli afgelopen jaar. De ideeën en nodige teksten lagen toen dus al een poosje klaar.
In augustus al stuurde ik de link van de nieuwe site door naar mijn contacten van Vivenz, zodat er al enige ruchtbaarheid aan werd gegeven.
Echte actieve promotie wilde ik nog uitstellen tot eind september, als ik mijn zelfbenoemde ‘tussenjaar’ zou beëindigen.
Feitelijk betekende die datum alleen maar dat ik dan precies een jaar ‘droog’ stond van de consumptie van sterke drank. Ik benoemde mezelf pas na een jaar ‘officieel’ gestopt met (overmatig) drinken. Dit feit zag ik naar de buitenwereld toe als indicatie dat ik nu echt serieus was in mijn nieuwe voornemens en wensen om nieuwe wegen in te gaan slaan.
Vooral Vivenz had dit concreet aangegeven als ik überhaupt iets zou willen doen als ‘ervaringswerker’. Daarom ook waren zij mijn eerste aanspreekpunt toen ik HZP begon.
Helaas werd dit ook mijn eerste teleurstelling…
Naast die van de karige overige promotieactiviteiten die ik ondernam door enkele organisaties een promotiebrief te sturen via mail.

De teleurstellende reacties (of gewoonweg het uitblijven van reacties…) waren voor mij direct een duidelijk signaal dat mijn initiatief niet eenvoudig van de grond zal komen.
Dat wordt iets van de ‘zeer lange adem’ en ik zal voorlopig vooral geduld moeten hebben tot HZP iets van serieuze aandacht zal trekken. Laat staan serieuze reacties die kunnen leiden tot meer.
Al was het maar eens een serieus persoonlijk gesprek…

Negatief imago doelgroep

Vrijwel iedereen die ik persoonlijk vertel of via andere weg doorgeef wat het initiatief ‘HZP’ inhoudt, reageert terughoudend. Zeker geen direct positief enthousiasme.
Je ‘ziet’ ze eerst denken: “Euh… Ok dan?”
Van de meeste ‘professionals’ komt er dan meestal wel een positieve schouderklop…
Ze vinden het zonder uitzondering ‘moedig’ en ‘goed’ dat ik iets positiefs wil proberen te doen met mijn ‘eigen ervaringen’. Dat ik het voor mezelf een ‘plaats’ heb gegeven vinden ze heel mooi om te horen.
Allemaal ‘politiek correcte’ uitspraken.
Als het echter gaat om enige hulp, ondersteuning van mijn promotie of zelfs mogelijkheden om met anderen in gesprek te gaan, dan blijft het stil.
Zonder uitzondering heeft dit te maken met de doelgroep waar ik me op richt, gezien de eerst genoemde ‘sleutelwoorden’ op de website: seksualiteit, parafilie en pedofilie.
Die combinatie doet vrijwel iedereen verstommen.
Want wie wil er nu praten met mensen die een seksuele ‘stoornis’ hebben die hen tot een (gevaarlijke) zedendelinquent heeft gemaakt of kan maken?
Bij alle organisaties die ik tot heden heb aangeschreven bestaat er in ieder geval geen ruimte voor.
Daar is alleen aandacht voor slachtoffers en diens belanghebbenden.
Zelfs in kringen waar geregistreerde delinquenten zich bevinden (Reclassering, gevangenissen) is daarvoor geen ruimte voor ervaringsdeskundigen, als zij geen ‘VOG’ kunnen overleggen.
Maar eigenlijk zijn daar dan alleen mensen met een gerichte psychologische opleiding welkom.
Op dit specifieke gebied vertrouwt men geen personen die aangeven ‘andere gevoelens te hebben, die in psychologische termen ‘parafilie’ genoemd worden’.
Dan heb je zelf een stoornis en zou je eigenlijk zelf onder behandeling moeten zijn of gaan…

Van slachtofferorganisatie ‘SpeakNow’ kreeg ik de ‘opbeurende’ reactie dat het “zo goed is dat ik me eerlijk durf uit te spreken over mijn seksuele stoornis en grensoverschrijdende gedragingen”
Natuurlijk heb ik nergens in mijn vele schrijfsels geschreven dat ik een ‘stoornis’ heb…
Of me ‘grensoverschrijdend’ gedraag…
Ik noem mezelf ‘ervaringsdeskundige’ omdat ik bepaalde seksuele gevoelens heb die in gevallen van excessen (uitgevoerde grensoverschrijdende gedragingen) en persoonlijk onhoudbare gevolgen voor het eigen functioneren, tot de ‘parafilieën’ worden gerekend.
Zo staat het letterlijk beschreven in de psychologische handboeken.
Het is pas een stoornis als je niet meer ‘normaal’ kunt functioneren of een gevaar bent voor je omgeving.
Gevoelens zijn geen stoornis als je die kunt herkennen en plaatsen op hun realistische plek in de samenleving.
In mijn puberteit ben ik wel eens over die grens heen gegaan maar daar heb ik van geleerd.
Over het ‘feit’ waarom ik momenteel geen VOG kan krijgen heb ik al uitgebreid geschreven.
Het onrecht wat me nu wordt aangedaan waardoor ik juist niet open en eerlijk mag spreken met mensen die eventueel ook worstelen met hun gevoelens, wordt op dit moment door niemand begrepen laat staan erkend.
Met dikke oogkleppen gaan ze allemaal voorbij aan de belangrijke bijdrage die ik zou kunnen leveren in het verbeteren van het herstel en preventie van seksueel gerelateerde misstanden.
Voor alle kanten! Ook de slachtoffers, die nu meestal geen enkel begrip kunnen en willen opbrengen voor de achterliggende redenen en dus oorzaken van wat hen is aangedaan.
Natuurlijk is dit moeilijk. Maar alle menselijke problemen kunnen pas worden opgelost als er begrip ontstaat over de oorzaken.

Niet alleen vinden de meesten het onbegrijpelijk dat ik zou willen praten met mensen die zogenaamd een ‘parafiele stoornis’ hebben (wat helemaal geen stoornis hoeft te zijn!) maar ze kunnen (regels) en durven me ook niet te vertrouwen op mijn persoonlijke woord dat de bedoelingen van mijn gesprekken louter positief bedoeld zijn en naar verwachting ook positieve gevolgen zullen hebben.
De vooroordelen en stigmatisatie zitten veel te diep.

Persoonlijke gevolgen

Het feit dat ik promotie maak voor HZP en mezelf dus regelmatig ‘voorstel’ als ervaringsdeskundige met een bepaalde specialisatie, heeft meer gevolgen dan alleen onbegrip en afwijzing.
Omdat ik nu dan open en eerlijk ben geworden over bepaalde onderwerpen, ook in de sociale media, beginnen direct de gevaren van valse beschuldigingen weer op te doemen.
Hier heb ik ook ervaring mee toen ik nog onder een andere naam een website maakte en enkele sociale media accounts beheerde.
Ik ben een tijd beschuldigd van ‘pedofilie’ (wat op zich al volledige onzin is) en mijn persoonlijke gegevens zijn doorgegeven aan hulpverlenende instanties en… de politie!
Dat heb ik in 2018 na een op zich onbelangrijk incidentje persoonlijk mogen vernemen.
Het gevolg is dat ik altijd ‘onder de loep’ zal blijven van justitie, mede door mijn al 16 jaar bestaande registratie in het strafregister.
Nu ik onder het voornemen van ‘HZP’ probeer om mensen te benaderen voor persoonlijke gesprekken over de eerder genoemde ‘parafilieën’, kunnen deze toenaderingen op zich al als ‘verdacht’ aangemerkt worden.
Zo volg ik op Twitter enkele pedofielen die (onder een schuilnaam) begrip proberen te kweken voor hun geaardheid en voor hun niet seksueel actieve bestaan, wat vrijwel verborgen moet blijven uit angst voor een ‘volkstribunaal’…
Op hun tijdlijnen heb ik meer dan eens gelezen dat men hun volgers ook verdacht vindt en dat ze die in de gaten houden… Mooi dat ik het weet. 😛
Ook volg ik enkele in Nederland ‘publiek’ bekende figuren die ooit actief zijn geweest in belangenorganisaties en de politiek om het begrip ‘naastenliefde’ veel breder op te vatten en ook het recht van kinderseksualiteit te erkennen.
Nog maar enkele weken geleden las ik dat een (undercover) actie van RTL (alles voor de kijkcijfers…) heeft geleid tot een nader onderzoek van justitie naar deze mensen en hun eventuele illegale activiteiten. Als een van de weinige volgers in Nederland zal ik ongetwijfeld ook wel in het onderzoeksdossier terecht komen, of al staan…
Waarom?
Alleen maar omdat ik het geen probleem zou vinden maar zelfs zou toejuichen om ook eens met deze mensen te kunnen praten? Om zelf ook beter uit de eerste hand te ontdekken wat er omgaat in mensen met bepaalde ‘andere gevoelens’? Om daarvan nog meer te kunnen opsteken voor mijn eigen gewenste activiteiten?
Is dat verboden? Praten met mensen die in dit geval zelfs nog nooit iets wettelijk verkeerd hebben gedaan? Afgezien van een parkeerboete mogelijkerwijs… 😛

Ondanks dat ik in heel mijn streven en al ontplooide activiteiten nooit iets fout heb gedaan, weet ik zeker dat dit minutieus gevolgd en waar mogelijk tegengewerkt zal worden.
Van ‘mijn’ slag mensen wordt immers verwacht dat ze altijd op zoek zijn naar mogelijkheden om (minderjarige) mensen gewelddadig te misbruiken en mogelijkheden om hun perverse verlangens te bevredigen met de meest gruwelijke illegale porno…
‘Ons’ netwerk bedreigt elk mensenleven op aarde en moet zo snel mogelijk vernietigd worden.

Dit lijkt nu uit mijn pen een zwaar overdreven cynische opmerking.
Maar dan weet je niet half wat ik allemaal langs heb zien komen op de sociale media en hoe ‘begripvol’ de politie daar tegenover mij op reageert, met aansluitend een inschrijfformulier in de hand om me te laten behandelen…
‘Men’ vertrouwt mij gewoon niet.
Dan vinden mensen het gek dat ik liever alleen ben in gezelschap van degene die me altijd onvoorwaardelijk vertrouwt: ikzelf…
De onbegrijpelijke en absoluut misplaatste vooroordelen hebben me niet mensenschuw gemaakt maar wel heel erg terughoudend en voorzichtig.
Dit natuurlijk alleen in verband met mijn nieuwe openheid en wens te spreken over seksualiteit!
In alle andere verbanden van ontmoetingen en bijeenkomsten is er natuurlijk geen enkel probleem en heb ik desgewenst prima contacten.

Dit zijn dus puur de gevolgen van mijn (hernieuwde) activiteiten rond HZP…

Dus… Hoe nu verder?

Misschien heeft het bovenstaande stuk een indruk achter gelaten dat ik feitelijk met ‘vuur’ speel met mijn ‘HZP’… Waarom toch? Is het dat allemaal waard?
Nou ja… JUIST DAAROM dus is het me waard.
Omdat ik me eigenlijk mijn hele leven al min of meer onbegrepen heb gevoeld (niet alleen vanwege seksuele redenen!), in werksituaties altijd verkeerd beoordeeld werd, mijn keuzes altijd expres ‘voorzichtig’ waren om maar niet afgewezen te worden en ik dus (concreet over mijn liefdesleven) een levensbepalende keuze heb gemaakt om te ‘vluchten’ uit mijn eigen gevoelsleven.
Ik heb door heel mijn leven heen te veel verkeerde keuzes gemaakt en de gevolgen daarvan altijd maar laten sudderen.
Dit is dan uiteindelijk door allerlei samenkomende omstandigheden geklapt en daar ben ik ziek van geworden.
Nu ik daar op voornamelijk eigen kracht naar mijn gevoel prima van ben hersteld, weiger ik nog langer om weer concessies te moeten doen in mijn keuzes en verdere levensomstandigheden.
Wat moet dat moet… Zeker als het om mijn (fysieke) gezondheid gaat.
Maar verder laat ik me niet meer onterecht en onkundig beoordelen en veroordelen.
Wie me niet kent maar wel oordelen klaar heeft staan, mag met me in discussie.
Als dit niet mogelijk is of nergens toe leidt dan houdt het op en weiger ik verdere dialoog.
Dat kost alleen maar negatieve energie.
Tegenwoordig weet ik wat me vrolijk maakt én me juist positieve energie geeft!
Al heel mijn leven heb ik op een of andere manier mensen proberen te helpen.
Dat vind ik fijn en geeft me energie.
Van de klanten van het energiebedrijf, de gebruikers van de eerste persoonlijke computers, alle medewerkers van het ziekenhuis tot zelfs burgemeester en wethouders van een Gemeente…
Ik heb altijd met plezier geluisterd naar hun problemen en hulp geboden als ik dat kon.
Dat blijft toch altijd een soort tweede natuur van me en juist daarom heb ik er nu voor gekozen om naar mensen te luisteren met heel persoonlijke gevoelszaken die een probleem kunnen zijn.
En om met ze te praten. Om in ieder geval door elkaar te Horen, Zien én te Praten elkaars gevoelens te kunnen delen. In alle open- en eerlijkheid. Zonder vooroordelen, zonder stigma’s.
Daar worden we allemaal alleen maar beter en sterker van.
Dus ja: het is het me volledig waard.
En omdat ik zeker weet dat ik nooit over ontoelaatbare grenzen ben gegaan en dat ook nooit zal doen, weet ik dat ik niets te vrezen heb.
Hoe anders en fout anderen dat ook willen zien. Ze raken me niet.

Wel moet ik juist in deze ‘tak’ van hulpverlening (als ik het zo mag noemen) zeer voorzichtig zijn.
Enkele jaren geleden liet ik mezelf nog wel eens gaan en kon ik al provocerend gevaarlijke ‘vuurtjes’ stoken.
Dat was dan wel mede onder invloed van wat geestverruimende drank… 😉
Dat doe ik nu zo goed ik kan veel meer beheerst.
Daarnaast zal ik goed moeten opletten dat het in mij gestelde vertrouwen niet beschaamd kan worden door mijn soms naïeve instelling…
In alle eerlijkheid nodig ik mensen uit om met me te komen praten als ze daar behoefte aan hebben.
Mensen vanuit alle richtingen, wat mij betreft.
Maar nu ik weet dat mijn handelingen mogelijkerwijs onder de loep liggen en iemand die mij benadert mogelijk ook in beeld kan komen, wordt het al weer anders.
Ik heb altijd gedacht dat een mailtje over en weer door niemand gelezen kan worden.
Want privé tussen twee mensen.
Fout fout fout…
Ik gebruik zelf voornamelijk Gmail voor mijn mailverkeer.
Naar nu blijkt – ik heb het nog maar pas gelezen – kan firma Google dit allemaal lezen en doet dit ook om daar de reclame op af te stemmen… Omdat ze dan weten waar je in het algemeen allemaal over mailt…
Als ik dus in alle eerlijkheid en naïviteit zonder eigen bijgedachten met iemand zit te mailen over het onderwerp ‘kinderporno’, dan kan ik erop rekenen dat dit direct geregistreerd staat en wordt doorgegeven aan bepaalde instanties. Ook al is de inhoud van de mail verder niet relevant!
Dat kan ik niet maken naar de mensen toe die ik mijn vertrouwen wil garanderen!
Daarom heb ik een ander mailadres aangemaakt bij een firma waar absolute privacy juist wel het meest belangrijk is.
Het staat al vermeld op de pagina ‘Contact’ bij HZP.
Zo leer ik ook steeds bij want ook al weten mijn goedwillende gesprekspartners en ik dat we niets kwaads bedoelen en ook nooit voornemens zullen zijn over foute grenzen te gaan; door de foute en misplaatste vooroordelen van de wereld om ons heen kunnen we snel persoonlijke schade oplopen.
Schade die zich niet makkelijk meer laat herstellen…

Ik ga dus verder en zal niet laten me langzaam weer actiever te gaan bewegen in de (sociale) media, ook al weet ik dat dit risico’s met zich meebrengt.
Maar door het publiceren van diverse specifieke artikelen had ik daar toch al een voorschot op genomen…
Ik ben benieuwd of die eigenlijk worden gelezen als ik me inhoudelijk meer op bepaalde onderwerpen ga richten…
Vermoedelijk niet.
Roeptoeteren vanuit de onderbuik blijft voornamelijk een ongefundeerde massahysterie.

Ik heb er echt zin in!
Als er ontwikkelingen zijn in het kader van HZP zal ik het zeker hier ook weer schrijven.

Dit bericht is geplaatst in Column, HZP, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie