‘Niks aan de hand.’

“Dappere, sterke Miranda verdient een groter publiek.”

Aldus AD-columniste Angela de Jong in haar verslagje over de 2Doc-documentaire ‘Niks aan de hand’ , die afgelopen maandag (28-10-2019) werd uitgezonden op NPO2.
Zie artikel AD: “Miranda praat met neef die haar jarenlang misbruikte”
Angela had het als actief TV-recensente natuurlijk bekeken maar hoewel ze het eigenlijk over de populaire Hendrik Groen wilde hebben, liet deze documentaire haar niet los.
Haar column las ik dit keer ook met extra aandacht want… ik heb ‘Niks aan de hand’ ook gezien.
Bij grote uitzondering onderbrak ik mijn dagelijkse film op de zender die altijd “meer voor mannen” biedt omdat ik in Twitter vorige week al was geattendeerd op de komende documentaire.
Vanwege één opmerkelijk feit:
‘Slachtoffer’ Miranda zou voor de ogen van de camera de confrontatie aangaan met de ‘dader’: een 10 jaar oudere neef die haar bijna 10 jaar, tussen haar 4e en pakweg 13e seksueel heeft misbruikt.
Om de dader te confronteren met de gevolgen van zijn jarenlange misbruik – Miranda heeft nu, bijna 44 jaar na het begin van het misbruik, nog altijd last van PTSS – en om antwoorden te krijgen.
Over het ‘waarom’. Wat er in hemelsnaam in hem omging waardoor hij dit kon doen.
En door ook het verhaal van de ‘dader’ te horen, zou meer begrip kunnen ontstaan.
Door de openheid zou meer herkenning en erkenning kunnen komen voor dergelijke situaties.
Voor betere hulpverlening en preventie.

Geweldig!
Laat dit nu immers ook het doel zijn van al mijn artikelen over seksualiteit; mijn uitvoerige verhandelingen over ‘andere gevoelens’ die (soms) tot ‘grensoverschrijdend gedrag’ kunnen leiden. Mijn nieuwe initiatief ‘HZP’ is helemaal gebaseerd op meer begrip van de problematiek rond (potentiële) daders. Mensen (voornamelijk mannen) die worstelen met meestal onbegrepen gevoelens en daar nergens mee terecht kunnen om daar over te praten!
Eindelijk een ‘dader’ (van daadwerkelijk misbruik!) aan het woord!
Ik was heel erg nieuwsgierig naar deze documentaire.

En…
Hoewel ik met Angela deel dat het ik “even niet uit mijn hoofd kreeg”, was mijn conclusie veel minder positief: “Weer een zoveelste voetstuk voor het slachtoffer maar geen echt eerlijke kans voor de dader om open te zijn.”
Hoewel hij dat laatste mogelijk zelf nog altijd niet kon opbrengen…

Waar blijven de gevoelens?

Er was nog een aanleiding dat ik heb besloten hier toch extra aandacht aan te geven.
Eén van mijn kleine promotieacties van ‘HZP’ was een promotiemail die ik heb gestuurd naar een paar organisaties. Daarvan heeft er eentje na lange tijd gisteren eindelijk gereageerd:
‘Project Speak Now’ schreef me: “Onze werkzaamheden zijn voornamelijk gericht op lotgenotencontact…” en dus op ruimte voor de ‘slachtoffers’ om zich ‘Nu te kunnen uitspreken’.
Dat had ik wel verwacht natuurlijk.
Met die (potentiële) daders praat je niet. Daar praat je over. Niet mee.
Om het (gezamenlijke) lot van de slachtoffers beter te herkennen en erkennen.
Wat natuurlijk ook nodig is!
Maar zoals ik nu elke keer probeer duidelijk te maken:
De problemen in de wereld los je niet eenzijdig op!
Alle kanten moeten bekeken worden om aan oplossingen te kunnen werken.
Op die reactie van ‘Project Speak Now’ ga ik hier nu even niet in…
In eerste instantie maakte die me boos. Omdat ik duidelijk word gezien als een (ex) dader met een stoornis. De persoon die me de mail stuurde heeft vermoedelijk niet de tijd genomen om (veel van) mijn artikelen te lezen. De toon was duidelijk. En volledig bekend.

Maar ook de toon van de documentaire waar het hier over gaat was duidelijk. En voor mij ook bekend.
Wederom werd aan slachtoffer Miranda alle ruimte gegeven om uitgebreid haar jarenlang verborgen gehouden lijden te openbaren. En dan nog geheel zonder discretie; helemaal open op TV.
Een groter podium kan je nauwelijks krijgen.
Daarom ben ik het ook niet eens met Angela de Jong die haar “een groter publiek wenst”.
Op dat moment keek misschien niet heel Nederland want Hendrik Groen was veel leuker maar de vele links en commentaren zullen vermoedelijk wel tot veelvuldig ‘terugkijken’ leiden.

Daarnaast staat deze documentaire niet op zichzelf:
Het is slechts de start van een geheel nieuw en zelfstandig (‘crossmediaal’) project
‘Niks aan de hand’ om zogezegd slachtoffers van seksueel misbruik een medium te bieden waar alle betrokkenen deel van uitmaken:
Slachtoffers, daders en hun omgeving (familie, vrienden).
Om zo meer inzichten te krijgen die “helpend zijn voor slachtoffers en plegers”.
Dat klinkt allemaal echt zo mooi!
Maar waarom heb ik dan van de ‘pleger’ in deze documentaire, de neef van Miranda, geen (goed) beeld gekregen wat er eigenlijk in zijn hoofd omging tijdens het misbruik?
Waar bleven de gevoelens?
Wat er met Miranda is gebeurd werd wel duidelijk.
En natuurlijk heeft hij gruwelijk misbruik van haar gemaakt!
Vanaf nog maar haar 4e jaar, toen ze nog helemaal geen besef had van seksualiteit, heeft hij als puber van 14, vermoedelijk met ‘ontploffende hormonen’, misbruik gemaakt van een onschuldig kind. Maar waarom dan? Wat bracht hem er toe zo ver te gaan?

Hoewel de man door zowel Miranda als Angela de Jong als ‘dapper’ werd bestempeld en door zijn ‘nette’ voorkomen niet op dat zwart-wit geprofileerde ‘monster’ leek wat altijd wordt gemaakt van daders, kreeg ik van hem geen goed beeld.
Niet alleen omdat hij (natuurlijk) onherkenbaar in beeld kwam. Maar hoewel Angela hem een ‘keurige stem’ vond hebben, kon ik hem nauwelijks verstaan.
Hij praatte binnensmonds, slikte duidelijk zijn zinnen in en ik ‘voelde’… duidelijke weerstand.
Hier zat niet de echte man achter de dader. Hij hield zich in en durfde duidelijk niet over zijn gevoelens te praten.
Alleen dat hij zogezegd zelf liefde en aandacht had gemist van zijn ouders en net voor zijn daden zelf slachtoffer was geworden van de man die hem bijlessen Wiskunde gaf.
Hij was zelf misbruikt en dat was mogelijk de reden dat hij dit ook ging doen.

Ik ga nu iets gevaarlijks zeggen:
Eerlijk gezegd twijfel ik aan zijn verhaal zelf misbruikt te zijn.

Hierbij neem ik even mezelf als voorbeeld: toen ik voor de eerste keer als kind werd betrapt op ‘exhibitionisme’ in een park, verzon ik ook een kerel die mij had uitgekleed…
Een heel andere situatie natuurlijk.
Maar ik heb nooit gedurfd toe te geven dat ik er gewoon opgewonden van werd om mezelf buiten naakt uit te kleden…
Elke situatie is anders maar ik heb van mezelf ook altijd gezegd dat ik blij ben nooit ‘knap’, assertief en rijk te zijn geweest… Wie weet wat ik dan allemaal had gedaan met mijn ‘talenten’ en mogelijkheden om bepaalde contacten ‘af te dwingen’…

Deze man was 14 jaar en vermoedelijk heel hard toe aan seksueel contact.
Net als ik in die tijd…
Toen kreeg hij opeens de gelegenheid om alleen met een meisje te ‘spelen’.
Het meisje was pas 4…
Daar zou ik vermoedelijk nooit echt ‘warm’ van zijn geworden…
Naast leeftijdsgenoten begon het toch echt pas ‘interessant’ te worden vanaf een jaar of 7/8. Daar onder zijn het wel erg kleine kinderen… 😛
Maar goed, de gelegenheid dus en waarschijnlijk echt een ‘hoge nood’.
Dat hij van ‘die ene’ gelegenheid gebruik (misbruik) heeft gemaakt, daar kan ik dan nog wel inkomen. Hij maakte daar echter een planmatige bezigheid van en op het moment dat hij steeds verder durfde en wilde gaan, besefte hij natuurlijk wel de mogelijke gevolgen.
Een kind kan zoiets uiteindelijk nooit voor zich houden.
En dus verzon hij iets ‘heel ergs’ waardoor zij haar mond wel zou houden.
Hij verzon dat haar oma waarschijnlijk zo erg zou schrikken als ze het zou horen dat ze dood zou gaan! Een hartaanval krijgen van de schrik. En natuurlijk zou zij het horen als Miranda het tegen iemand anders zou vertellen want het gebeurde meestal in het (ouderlijk) huis en in de buurt van oma. Pure chantage! Van een kind van 4 jaar wat nauwelijks begrijpt wat er eigenlijk allemaal gebeurt!
Door pure angst dat er met haar familie heel erge dingen zouden gebeuren als ze erover zou praten, kon hij zijn seksuele ‘relatie’ met haar volhouden.
Bijna 10 jaar lang!

Dit is natuurlijk een verschrikkelijk verhaal.
En ik wil niets afdoen aan de blijvende stress (PTSS) die het heeft veroorzaakt bij Miranda, omdat ze er al die tijd nooit over heeft durven en willen praten. “Er is niks gebeurd”.
Dat hield ze vol, zelfs als haar moeder toch enigszins argwaan kreeg toen zij wel heel erg vaak met haar grote neef in het bos ging spelen… Maar ja, in die tijd was er dan nog niet zo veel over dit soort dingen te zien in de media. Het waren de jaren 70/80… Nog maar net na de ‘seksuele revolutie’ waarin vrijheid blijheid was. Toen gebeurden nog de meeste verborgen misstanden. Overal…
Toen Miranda het wat later dan wel openbaarde bleef het dus nog altijd verborgen onder de ‘mantel der familieliefde’. Want hoe zij zich echt voelde – zeker als het om seksualiteit ging in haar verdere leven met relaties – bleef ze verzwijgen. Daar is ze nu heel open over en dit is dan nu eindelijk in deze bijzondere actie geopenbaard met zelfs verstrekkende gevolgen.
Maar wat is er eigenlijk allemaal gebeurd met de neef?
Zoals het in de documentaire overkomt, herinnert hij zich van de hele misbruikperiode van bijna 10 jaar nauwelijks alle details. En hij zegt ook helemaal niets over de periode daarna!
Ja, nu hij uiteindelijk werd geconfronteerd met zijn nicht(je) bekent hij uiteraard schuld.
En hij geeft (eerlijk?) toe dat hij eigenlijk “straf verdient”.
Hij is eigenlijk pas gestopt toen zij 13 was en hij (toen pas!) bang werd om haar zwanger te maken.
Maar wat er daarna met hem is gebeurd?
Uiteindelijk gewoon een ‘goede’ eigen relatie? Vrouw en kinderen? ‘Huisje boompje beestje’? Een ‘gewone, stabiele’ seksuele relatie?
Of verdringt hij op zijn beurt nog altijd zijn (overmatige?) seksuele behoeften?
Zijn ‘andere gevoelens’?
Heeft zijn uiteindelijke ‘volwassenheid’ (ergens in de 20) hem ‘sterker’ gemaakt in het verzwijgen van zijn feitelijke problemen waarmee hij was opgegroeid?
Net zo ongeveer als ik, toen ik in die tijd mezelf zat was met de pornoconsumptie en ging zoeken naar een ‘echte’, stabiele relatie…

Die hele ‘andere kant’, elke aandacht voor de gevoelens van de dader, blijft onbesproken.
En dat vind ik het grote gemis van deze hele documentaire en ik vrees dat ook het project daaraan gekoppeld zijn doel zal missen als het hier geen of te weinig werk van maakt.

Meer praten!

Zoals ik in al mijn artikelen en door middel van ‘HZP’ probeer duidelijk te maken is het juist gaan praten met de ‘plegers’, de ‘daders’ – meestal mannen maar echt ook soms wel vrouwen – en eigenlijk alle mensen die worstelen met hun (‘andere’) seksuele gevoelens van levensbelang.
Als er geen begrip is voor de gevoelens van kinderen, die op een bepaald moment ook seksuele gevoelens ontwikkelen of geconfronteerd worden met dingen die ze niet kunnen begrijpen, dan blijven sommige mensen zich gebrekkig ontwikkelen.
Als er in de familie van Miranda meer open en eerlijk over seksualiteit zou zijn gesproken, dan hadden de ouders (of andere betrokkenen) allang ontdekt dat er iets niet goed was.
Zodat ze niet tientallen jaren met PTSS had rondgelopen.
Als de neef in die jaren misschien met meer warmte, liefde en aandacht was opgevoed, dan waren zijn seksuele frustraties misschien nooit zo gegroeid.
En had hij ook eenvoudig weerstand kunnen bieden aan zijn ‘belager’, als die daar werkelijk is geweest.

Met de kennis van nu kunnen we de echte verhalen van vroeger gebruiken om daarvan te leren.
Niet eenzijdig door alle slachtoffers op een voetstuk te plaatsen en alle daders in een donkere put te trappen.
De problemen kunnen alleen opgelost worden door wederzijds begrip zodat we ze onze kinderen mogelijk kunnen besparen. Met een open, eerlijke en gezonde seksuele opvoeding en voorlichting.
Op tijd graag! Dus niet pas als de puberale hormonen beginnen te ontploffen…

Op dit moment werk ik toevallig ook al aan een uitgebreid nieuw document met de naam ‘Mijn visie’. Dit schrijf ik als een soort vervolg van ‘Mijn misdaad’, waar ik onder ‘HZP’ naar link.
Het gaat over (echt!) alles wat is gebeurd en de visie die ik daardoor heb ontwikkeld om behulpzaam te willen zijn met het vinden van oplossingen.
Want zoals Miranda wel degelijk perfect zelf aangeeft:

,,Het is ingewikkeld. Zolang we niet goed begrijpen hoe ingewikkeld het allemaal is, zijn oplossingen heel moeilijk. Daarvoor hebben we het hele verhaal nodig, óók van de pleger. Dan is er meer kans op voorkomen en herkenning. En op het stoppen van misbruik.’’

Misschien kende zij de neef eigenlijk al goed genoeg door haar langdurige omgang en (vermoedelijk) gesprekken achteraf om hem nu te kunnen ‘begrijpen’ en daarna ‘vergeven’.
Maar de documentaire bracht dat begrip niet en zeker niet het gevoel de man te willen vergeven.
De reacties die ik langs zag komen in de Facebook-post over het artikel van Angela waren duidelijk.
Alle lof voor Miranda maar die vent was maar een “gruwelijke engnek”.
Geen enkel begrip voor dat ‘monster’.
Het verhaal was absoluut niet compleet. Een gemiste kans.

Daarom hoop ik dat het hele project en ook alle andere aangesloten organisaties (zoals ‘Project Speak Now’) zich realiseren dat alle oplossingen gebaat zijn bij het complete verhaal.
Ter herkenning, voorkomen en stoppen van misbruik.

Miranda

Dit bericht is geplaatst in Column, HZP, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie