Geduld bewaren! … Tot je het niet meer nodig hebt.

Vandaag probeer ik weer eens iets te nuanceren… of beter ‘relativeren’, wat toch altijd als een deugd wordt gezien: Het hebben en kunnen bewaren van ‘geduld’.
Vandaar ook mijn ‘Citaat van de dag’ (30 september 2019):

“Door geduld wordt lichter te dragen hetgeen niet te veranderen is.”
Een ‘oudje maar goudje’ van ene Horatius.

Ik zou zo maar nog vele mooie ‘waarheden’ over de mooie eigenschap ‘geduld’ kunnen oplepelen.
Toch heb ik soms wat moeite met die ‘waarheid’.
Want…
Wat nou als je geen tijd meer hebt om geduld te bewaren?
Wat nou als je alles wat je uitstelde omdat je denkt niet te snel te mogen gaan en geduld te hebben tot het ‘juiste moment’ daar is en uiteindelijk blijkt… dat er geen tijd meer over is?
Of dat de omstandigheden zodanig wijzigen dat waar je geduld voor bewaarde, niet meer mogelijk is?
Kan geduld ook (soms) misschien een overbodige handrem vormen, die de wagen uiteindelijk tot een volledig vastgeroest wrak maakt?

Vanwaar mijn nuances bij de op zich geweldige eigenschap ‘geduld’?
Laat ik het onomwonden direct op tafel smijten:

Binnenkort moet ik opnieuw geopereerd worden!

Zo. Da’s eruit.
Afgelopen week had ik weer mijn halfjaarlijkse controle van de bloedvaten, waarvoor ik dus blijkbaar nogal ‘aneurysma-gevoelig’ ben.
Ik wist al net zo lang dat de buikslagader ‘te wijd’ was, dat ook de liesslagaders bovengemiddeld wijd waren. Dit lag echter nog onder de grens waarboven een chirurg besluit er iets aan te moeten doen. Bij de vorige controle, in februari, gaf hij al aan dat het mogelijk naar die grens toe ging.
Nu blijkt die grens bereikt voor mijn rechter liesslagader.
En ‘de trein’ is weer in beweging gezet.
Deze week heb ik een CT-scan, waarop dan exact de status van mijn bloedvaten te zien is, wat belangrijk is om te weten voordat ze me daadwerkelijk open gaan snijden.
Daarna volgt in november de afspraak met de chirurg naar aanleiding van die scan en dan wordt de datum van de operatie ingepland.
Het is niet meer de vraag of ik geopereerd zal worden; alleen nog wanneer.

En dan komt het waarom ik daarom momenteel dus twijfel aan het begrip ‘geduld’.
Ik was net zo blij, trots en zelfs een beetje uitzinnig dat ik mijn ‘tussenjaar’ had voltooid.
Het jaar waarin ik mijn geduld heb beproefd maar heb weten te bewaren door geen ‘gekke’ dingen te ondernemen zoals bijvoorbeeld opnieuw gaan drinken.
Nu vond ik het wel tijd om eindelijk (iets) meer actie te gaan ondernemen om nieuwe dingen te gaan doen.
Mensen ontmoeten, in of buiten het kader van ‘HZP’ wat ik heb bedacht en pas min of meer ‘gelanceerd’ in de media.
En dan nu… Mag ik me weer niet te veel ‘vastbinden’ aan nieuwe verplichtingen.
Want operatie en daarna weer een periode van herstel waarin ik niet veel kan (en mag?) doen.

Wordt het weer zo’n mega-zware operatie dan, waarvan ik een half jaar moet herstellen?
Nou… Als het goed is niet.
Die buikslagader is veel groter in omvang en mijn hele buik lag daar voor open…
Door de complicaties van een kritische hoeveelheid bloedverlies, werd dit allemaal nog veel zwaarder dan gemiddeld volgens de boekjes…
De liesslagader is ongeveer de helft kleiner en het gat wat ze moeten snijden natuurlijk ook.
Maar verder zijn de handelingen vrijwel gelijk.
En dat er geen complicaties kunnen optreden kan natuurlijk niemand met zekerheid voorspellen.
Maar om nu dus vrolijk afspraken te gaan plannen binnen enkele weken na de komende operatie, dat lijkt me redelijk prematuur.

Ik moet dus wel weer opnieuw mijn geduld bewaren, afwachten hoe het allemaal gaat lopen en zien wanneer ik weer ‘de oude’ ben.
Als dat nog kan… De vorige keer ben ik dus ook nooit meer mijn bekende ‘oude’ geworden zoals ik was voor de operatie…

Daarbij weet ik dus dat ook de linker liesslagader een keer aan de beurt is.
En ik weet nu inmiddels ook (door eigen onderzoek want mijn Avontuurlijke chirurg zegt me absoluut helemaal niets!) dat mensen wiens aderen gevoelig zijn voor aneurysma’s (gewoon zwakke, ‘rotte’ aderen dus!) die in het hele lichaam kunnen krijgen.
Daar is geen staat op te maken.
En de gevolgen van de meest extreme vormen van aneurysma’s wil ik je nu even besparen…

Met andere woorden…
Wat nu als ik wel geduldig kan zijn, maar er na die ongewisse periode van stoer volhouden geen tijd en gelegenheid meer komt om te doen waarvoor ik mijn geduld had bewaard?

Nee, ik denk nu heus niet aan het allerergste! Dat ik zou kunnen doodgaan van de operatie of zo.
Dat is natuurlijk altijd mogelijk! Zelfs aan een operatie van een gecompliceerd gebroken teen kan je doodgaan…
Maar zo half leeg (of nog minder) zijn mijn glazen niet meer.
Ik weet nu echt wel dat ik van elke situatie in een mensenleven iets kan maken.
Zolang ik er nog bewust over na kan denken, is er positief leven. Altijd.
Maar toch kan ik het niet laten om de doelmatigheid van ‘geduld’ te relativeren.

“Too much love will kill you”?
“Too much patience will stop you – from living and loving.”

Voorlopig stop ik niet met al mijn (goede) voornemens maar plaats wel overal de nodige vrijblijvendheid bij en ik ga me nergens aan verbinden voor langere tijd.
Wat ook nergens voor nodig is.

Hoe het nu verder gaat?
Ik ben al enkele dagen bezig met een nieuw ‘fors’ artikel over de doelmatigheid van ons strafrecht… Dit vordert maar behelst meer dan ik vooraf had voorzien dus dat zal nog enige dagen nodig hebben.
En wat er daarna komt?
De tijd zal het leren.

Geduld!

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie