SP – Socialistische Prietpraat

Het einde van de verzorgingsstaat Deel 2

Toen ik gisteren mijn artikel over de ‘Troonrede, loonrede of drogrede’ publiceerde, voelde ik al een vervolg aankomen.
Ik had dit artikel al een dag eerder geschreven en uiteraard kwamen de reacties op dit vaderlandse schouwspel pas echt los op de dag zelf.
Hoewel het niet daarop gericht was, betekende de column van Özcan Akyol de druppel die mijn emmer weer eens liet overlopen.
In die column ging het voornamelijk om (het gevaar van) ‘identiteitspolitiek’, waarbij partijen zich met hun ‘mooie woorden en beloften’ expliciet richten op bepaalde bevolkingsgroepen om die voor hen te winnen en dus uiteindelijk meer stemmen te krijgen.
Voornamelijk symboolpolitiek dus, omdat ze uiteindelijk toch hun eigen pad weer gaan bewandelen in hun verkregen rol in het parlement.
In zijn column benoemde ‘Eus’ enkele partijen die een nodige breed gedragen coalitie per definitie in de weg zouden staan door hun zelf gekozen identiteitspolitiek. Zoals ‘Denk’ die expliciet voor de allochtonen zou spreken en de ‘Partij voor de Dieren’ hun eigen doelgroep heeft.
Zijn omschrijving van de ‘SP’ verbijsterde me: “… voor mensen die boos zijn (SP)…”!
Ofwel: leden van de SP en (al) hun kiezers zijn simpelweg boos op alles dus stemmen ze daar op.
Grote Vloek!
Is Eus vergeten de Nederlandse historie van even na de 2e Wereldoorlog te lezen?
Waarin het de ‘socialisten’ waren die met diverse acties de broodnodige arbeidersrechten hebben verworven waardoor de (brede) ‘verzorgingsstaat’ een feit werd?
Zonder enige vorm van ‘boosheid’ was er in die tijd niet veel veranderd…
Dit alles heeft mij wel aan het denken gezet.
En dat is niet voor het eerst:
in 2006 schreef ik al een aardig stukje over ‘Het einde van de verzorgingsstaat’, waarin ik toen schreef er “in een volgend artikel meer” over te schrijven.
Maar politiek blijft een moeilijk onderwerp voor mij en het is er toen niet meer van gekomen.
Daarom nu dan eindelijk een (soort van) vervolg.

Socialisme versus kapitalisme

In mijn artikel over de ‘troonrede’ benoem ik al de grote verschillen die er in de hedendaagse maatschappij (opnieuw) bestaan tussen ‘het volk’ en de ‘elite’.
Maar ook dat een groot deel van die maatschappij dit helemaal niet ziet!
Als ‘socialisten’ beginnen te ‘zeuren’ over ‘gelijke rechten’, ‘hogere lonen’, ‘goede zorg voor iedereen’ en ‘betere arbeidsvoorwaarden’ dan neemt de ‘massa’ dit nauwelijks nog serieus.
De meerderheid gaat er namelijk vanuit dat ‘alles’ nu toch al jaren goed is geregeld?
Alle mensen hebben goede – in de wet en CAO’s geregelde – arbeidsvoorwaarden en goede lonen?
Alle mensen hebben een mooi huis, goede auto en een ‘smartphone’ dus wat valt er nu nog ‘socialistisch’ te zeuren?
Het begint er zelfs op te lijken dat dezelfde antipathie die men vroeger had tegen het ‘communisme’ zich nu ontwikkelt tegen het ‘socialisme’!
Wat is er toch aan de hand? En is die antipathie – die groeiende kritiek – terecht?
In een tijd waarin de VVD nu al jaren de grootste partij van Nederland is zou je het wel denken.
Toch durf ik dan oprecht te beweren dat die meerderheid van het Nederlandse volk een grote fout maakt.

Eerst even terug naar dat artikel uit 2006, waarin ik besloot met de bewering dat “de verzorgingsstaat al lang niet meer bestaat” en dat “het tijd is voor een heel andere maatschappij MITS het kapitalisme overboord wordt gegooid”.
Ik durfde daar toen al aan te verbinden dat de crisis waarin we ons toen bevonden geen 10 jaar meer mocht duren omdat de ontstane situatie dan mogelijk niet meer veranderd zou kunnen worden.
Oeps… We zijn inmiddels dus al 13 jaar verder! En? Is er iets veranderd?
Ik dacht het niet… Dus? Zitten we in een nog diepere crisis?
Nee dat niet… Maar gezien de groeiende identiteitspolitiek en daaruit vloeiende polarisatie kunnen we daar heel rap in terecht komen als we zo door blijven sudderen…
Want dat is wat ons momenteel overkomt: we sudderen in ons eigen gecreëerde (kapitale) vet en de meesten voelen niet dat dit uitdroogt. Tot het uiteindelijk geheel opdroogt, verhardt en we tenslotte volledig afhankelijk zijn van de elitaire machthebber.
De verzorgingsstaat is dan volledig verworden tot een ‘ouderwets’ feodaal systeem.
Een systeem zonder gelijkheid en vrijheid waarin we wel de illusie hebben dat we in welvaart leven.

En alles is de schuld van het kapitalisme en een falend (vernieuwd) socialisme.

Trouwe lezers weten dat ik me altijd sterk verbonden heb gevoeld met de ‘linkerkant’ van het politieke spectrum. Ik heb altijd eerlijk gezegd dat ik de laatste jaren meestal ‘socialistisch’ heb gestemd en bij gebrek aan socialisme bij de PvdA dan maar koos voor de SP.
Maar dat was voordat juffer Lilian Marijnissen lijsttrekker werd.
Tijdens Emile Roemer begon ik al te twijfelen… Maar nu weet ik het zeker: de huidige partijpolitiek van de SP vertrouw ik geen stem meer toe.
Uit ‘protest’ heb ik al twee keer op 50PLUS gestemd…
Niet vanwege de lijsttrekker (ugh!) maar gewoon… omdat ik nu eenmaal zelf al even een 50-plusser ben en dat dit de enige waarheid is waarmee ik me kan verenigen.
Maar eigenlijk heb ik momenteel weer helemaal geen vertrouwen meer in de politiek!
De hedendaagse identiteitspolitiek waar elke partij zich – zoals Eus terecht schreef – inderdaad aan schuldig maakt, zal niet leiden tot een goede stabiele samenleving.
Naar mijn mening is het tijd voor een nieuwe samenwerking van diverse partijen.
Alleen een hecht verbond van meerdere disciplines die de huidige samenleving kan overzien en het belang van de gehele mensheid behartigt kan de dreigende ondergang door de polarisatie voorkomen. Die dreiging heerst nu al en wordt alleen maar versterkt door het groeiende aantal belangengroepjes die elkaar bevechten.
Het socialisme op zich kan dit niet veranderen.
Voor het communisme (waar ik vroeger fervent voorstander van was) is het helaas te laat.
Maar een vergelijkbare (sterke) basis van een ‘algemene volkspartij’ die de belangen (h)erkent van elke (kleine) individuele schakel in de maatschappelijke ketting, kan voor de noodzakelijke veranderingen zorgen.
De huidige versnippering die voor onwerkbare (verplichte) coalities zorgt, werkt niet meer.
Een systeem waarin 1 partij een dictatuur kan vormen is gevaarlijk…
Daarom gelooft niemand meer in een ‘communistisch’ systeem.
Want hoewel “alle dieren zogenaamd gelijk zijn, blijken dan sommige dieren meer gelijk dan de anderen” (George Orwell)
Toch is de wereld tegenwoordig zo ‘klein’ geworden dat een leefbare maatschappij in de toekomst niet meer kan worden gegarandeerd door een lappendeken van feodale staatjes.
Elke ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel…
Ik geloof daarom wel in een (toekomstige) ‘dictatuur van het proletariaat’.
Ofwel een degelijke algehele samenwerking van algemene ‘machtsblokken’ van ‘volkspartijen’ die samen de hele wereld (politiek) besturen.
Maar dan wel zonder economische belangen!
De macht van het geld moet losgelaten worden.

Ik wil in dit artikel nu even niet te diep gaan filosoferen maar eigenlijk zou dat wel moeten om mijn gedachten beter uit te leggen.
Ik zou nu namelijk willen uitleggen waarom (het bezit van) kapitaal (=geld) dodelijk is voor de toekomst van de wereld.
Omdat rijkdom door vrijwel iedereen wordt omarmd.
Zolang financieel gewin nog leidend is in de meeste samenlevingen, zolang zal er ongelijkheid zijn en dus strijd blijven om de macht.

In het SF-concept ‘Star Trek’ bestaat er in de wereld van de toekomst geen geld meer.
Er bestaan echter ook geen (politieke) partijen meer met socialistische of zelfs communistische ideologieën. Die zijn overbodig geworden.
Iedereen in die wereld is gelijk. Iedereen kan worden wat zijn (aangeboren en verder aangeleerde) talenten hem bieden. De hiërarchie wordt bepaald door die doorontwikkelde talenten.
Niet door rijkdommen en overgewaardeerde overbodige diploma’s.
In de toekomstige maatschappij staat het belang van alle leven voorop.

Zeker met het oog op de groeiende mondiale belangen van klimaatbeheersing, ge- en verbruik van fossiele (brand-) stoffen en een logische en eerlijke verdeling van diverse volkeren op aarde (migratieproblematiek), is het echt tijd voor een sterkere algemene politiek.
Minder minder minder ruimte dus voor identiteitspolitiek!
Meer meer meer voor het algemene belang.

‘Echt samen werken en leven’ – Kan dat eigenlijk wel?

Moeilijke vraag…
Zoals mensen momenteel verdeeld zijn door zo verschrikkelijk veel individuele gevoelens, meningen en ingenomen (verharde) standpunten lijkt dit onmogelijk.
Je ziet duidelijk dat ook de gevestigde ‘orde’ er geen raad meer mee weet.
Niet alleen in politiek Den Haag maar ook in de media wordt dagelijks geworsteld met de verdeeldheid die op hen afkomt; zowel binnen de eigen gelederen als vanuit de maatschappij (de sociale media).
Ik vrees dat dit nog erger zal worden.
Misschien moet er inderdaad echt een strijd worden gestreden…
Al dan niet fysiek…
Een strijd waarin slachtoffers zullen vallen. Ook onschuldige.
Maar misschien dat dan het besef pas zal doordringen.
Het besef dat we uiteindelijk echt samen zullen moeten werken om op deze planeet samen te kunnen blijven leven.
Want ‘Star Trek’ is nog geen realiteit!
We kunnen nog niet ‘vluchten’ naar onze eigen planeetjes…

Samen leven en eerlijk delen

Stoppen dus met al die prietpraat! Het leidt nergens toe en schept zeker geen vertrouwen.
Word wakker! De tijd dat mensen ‘gezapig’ op hun favoriete partijideologie stemden gaat voorbij.
Sloop de heilige huisjes van de eigen ‘parochie’ en stop met het preken van drogredenen.

Om weer even actueel te worden: momenteel lijkt er binnen het ‘oude’ socialistische ‘bolwerk’ de PvdA een kentering plaats te vinden. Ik lees af en toe matig positief klinkende geluiden alsof ze weer verbinding zoeken met het echte ‘volk’. Dat is mooi! Maar ik hoop wel dat ze niet opnieuw met een rode roos gaan proberen campagne te voeren… De doornen zijn te pijnlijk.
“Samen vooruit!” riep Lodewijk Asscher een keer… Prima! Dat klopt! Maar dan wel verder kijken dan je eigen partij breed is. Anders wordt het weer niets.

Samenleving = samen leven.
“Eerlijk zullen we alles samen delen.”

Het einde van het egoïstische individualisme is nabij.

Tip voor de politiek!

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie