Weten wat je wilt

Het ‘Citaat van de dag’ inspireerde me dit keer om daar eens wat dieper op in te gaan:

“Nog belangrijker dan weten wat je niet wilt, is weten en doen wat je wel wilt.”

Hoewel dit origineel anders was:
“Nog belangrijker dan weten wat je niet wilt, is doen wat je wilt.”
Een van de voor mij belangrijkste verstrekkers van ‘Citaten’ (Olaf Hoenson van ‘Dagelijkse Gedachten.net’) had deze vanmorgen gepost en ik vond dit wel een goede.
Maar… Misschien net als meerdere citaten: een cliché!
Want wat hoor je meestal van mensen die je goede moed proberen in te spreken?
Een hart onder je riem proberen te steken?
Je een stapje in de ‘goede’ richting willen laten maken?
Wanneer je dat even nodig hebt?
En wanneer je soms even overloopt van negatieve gevoelens en gedachten?
“Doe wat leuks!”
“Laat de boel de boel.”
“Richt je alleen op de dingen die jou vrolijk maken!”
“Doe wat je hart je ingeeft!”
Of… zoals ik vandaag langs zie komen op Twitter:
“Al onze dromen kunnen uitkomen als we de moed hebben om er volledig voor te gaan.”
Perfect! Natuurlijk is dat zo.
Zeker op momenten dat je het even niet meer zo ziet zitten of als je over de grens van je kunnen bent gegaan.
Doen waar jij goed bij voelt… Waar jij energie uithaalt in plaats van dat het je uitput…
Dat is altijd het beste.

Maar wat nou… als je eigenlijk helemaal niet zo goed weet wat je (nog) wilt doen?
Wat nou als alles wat je ooit leuk vond niet meer kan en je het even niet meer weet?
Of alles wat jou echt energie zou kunnen geven onbereikbaar is?
Wat nou als je ‘hart’ je niets meer ingeeft?

Bij die absoluut goed bedoelde bekende uitspraken gaat iedereen er wel vanuit dat elk mens bepaalde ‘passies’ heeft. Dingen doet of zou willen doen waar die echt warm van wordt.
Fantasieën heeft over bepaalde dingen die hij of zij ooit echt nog eens wil doen.
Dit kwam ook vaak ter sprake tijdens de trainingen bij Vivenz die ik vorig jaar heb gevolgd.
“Wat is jouw passie? Kan je daar iets over vertellen?”
Of in ieder geval “Wat was jouw passie?” voordat je last kreeg van bepaalde omstandigheden waardoor je niet meer kan doen wat je altijd leuk vond.
Eigenlijk… moest ik dan meestal wel het antwoord schuldig blijven.
Oh jazeker heb ik jarenlang genoten en plezier beleefd aan het maken van radioprogramma’s!
Ik denk dat dit gedurende ongeveer 40 jaar wel mijn grootste passie was.
Het is echter niet realistisch om deze ‘passie’ vast te houden in de toekomst.
En natuurlijk heb ik ook genoten van mijn hobby als modelfotograaf.
Hoe irreëel deze ‘liefhebberij’ nu nog is zal vermoedelijk wel duidelijk zijn.
En over al mijn officieel uitgevoerde banen gedurende heel mijn leven kan ik kort zijn:
Ik ben overal ‘ingerold’ en de dingen gedaan omdat ik ze wel kon.
Niet omdat ik ze echt leuk vond…
En dan sta ik nu op een punt waarop ik vrijwel alles wat ik ooit ‘leuk’ vond of ‘wel kon’ nu niet meer kan of soms zeker niet meer wil doen.
Die vraag beheerst me dus momenteel: “Wat wil ik eigenlijk nog?”

Zonder nu in dit artikel dieper op dit onderwerp in te gaan – dat zou een ‘filosofische’ monoloog worden van 10 pagina’s… – zou ik hiermee wel willen aangeven dat het niet altijd zo ‘eenvoudig’ is als wordt verondersteld.
Ik hoor dat echt te vaak:
“Doe gewoon de dingen die je nog kunt en leuk vindt.”
“Ga wandelen in jouw tempo, op jouw manier!”
“Ga naar die of die bijeenkomst! Dat is goed voor je! Daar ontmoet je nieuwe mensen! Dat is goed om te blijven ‘verbinden’…”
Tja…
Maar als ik nu eigenlijk een pesthekel heb om ergens te gaan zonder (duidelijk) doel alleen maar om ‘het ergens gaan’ in de hoop dat er misschien daar dan eindelijk weer wat puzzelstukjes op z’n plaats gaan vallen?
Als ik dat doe dan voelt mijn omgeving meestal wel aan mij dat ik daar helemaal geen plezier zit te hebben… Daar heb ik ook ervaring mee. 😉
Zo vaak heb ik gesteld dat ik gewoonweg een hekel heb aan dat zogenaamde ‘netwerken’.
Dit hoort dus absoluut niet bij de dingen die ik ‘leuk’ vind of ‘m’n hart naar uitgaat’.
Dingen doen omdat iedereen zegt dat het goed is, werkt bij mij averechts.

Terwijl ik dus wel fijn en soms zelfs gelukkig voel als ik met mensen kan praten!
Meestal 1-op-1 of in ieder geval in kleine (‘rond de tafel’) gesprekjes.
Als de gespreksonderwerpen in mijn belevingswereld liggen (en die is best wel breed hoor!) dan kan ik als notoire babbelaar meestal wel mijn ‘eieren’ kwijt. 😉
Misschien ligt dit nog het meest in het verlengde van mijn ‘passie’ als radiomaker…
Maar juist dit soort situaties ontstaan vaak bij toeval.
Ik bedoel hier dus echt niet de bekende praatgroepjes vanuit (helaas meestal) bepaalde maatschappelijke stromingen. Voor de echte ‘ouderen’ en vanuit bepaalde (religieuze) kringen wordt er van alles georganiseerd. Maar dat zijn niet de kringen waarin ik me thuis voel…
En de meeste mensen rond mijn eigen leeftijd en met een vergelijkbaar referentiekader hebben allemaal een druk (arbeids-) bestaan en meestal nog geen behoefte aan dit soort gesprekjes.
Behalve dan de ‘kroeglopers’…
(Met alle respect! Niet elke kroegloper drinkt ook overmatig!)
Maar daar heb ik ook nooit van gehouden.
Dus eigenlijk lijk ik met deze sluimerende passie nog altijd een beetje ‘tussen wal en schip’ te vallen.

Ik vraag me af of er misschien wel veel meer mensen zijn die door vergelijkbare omstandigheden niet goed (meer) weten wat ze nu eigenlijk nog willen.
Waardoor de groep mensen zonder (zeg maar) ‘passie’ feitelijk veel groter is dan iedereen vermoedt.
Hier zal ik vermoedelijk nog wel een keer op terugkomen in volgende blogartikelen.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie