“Er hangt iets in de lucht…”

Wat het was? Een (storm-) depressie?
De emotionele gevolgen van ‘nepnieuws’?
Een aankloppende ‘Heilige Geest’?
Of ‘slechts’ een paar dagen met ongedefinieerde verwarrende gevoelens?

Het feit was wel dat ik me de afgelopen dagen plotseling even wat ‘minder’ voelde, zonder dat ik hier enige aanleiding voor had. Ik kon hier even helemaal niets mee… dan de ‘gevoelens’ over laten ‘waaien’… Net als de storm die gisteren rondom ons huis raasde.
Aan het eind van de dag ging die liggen.
Net zoals mijn ‘gevoelens’ bedaarden.

Het feit was wel dat ik me enkele dagen niet zo goed voelde; erg onrustig en zenuwachtig.
Ook de huispoes Domino had ergens last van, getuige haar dwingende gemiauw gedurende de dag.
Allemaal toeval?
Inderdaad een (natuurlijk) gevolg van de stormdepressie die letterlijk in de lucht hing?

In ieder geval kon ik de afgelopen dagen niets bijzonders uitvoeren.
Ook geen ‘letter’ op ‘papier’ krijgen… Ik voelde volledig geblokkeerd.
Terwijl ik begonnen was met een (fors) artikel over mijn ervaringen met en mening over de GGZ in Nederland, naar aanleiding van mijn stukje over Noa Pothoven.
Haar overlijden heeft namelijk nogal wat losgemaakt…

Een requiem…

Zonder hier nu al te diep op in te gaan op dit moment (misschien in een later stadium meer): het overlijden van het Nederlandse meisje Noa Pothoven heeft de internationale media danig beroerd.
Niet slechts de bekende ‘riooljournalistiek’ bracht de ‘hoax’ naar buiten maar ook gerenommeerde media in vele landen presenteerden ‘headlines’ dat “het door verkrachting enige jaren geleden aan ondraaglijke depressies lijdende 17-jarige meisje Noa was overleden na legale actieve euthanasie”.
Dit bericht werd zo serieus opgevat dat diverse media in vele landen dit letterlijk overnamen en journalisten uit diverse landen kwamen zelfs naar Arnhem (waar ze woonde met haar familie) om daar meer over te weten te komen.
De Nederlandse ‘Levenseindekliniek’ kreeg buitensporig veel nieuwe aanvragen, voornamelijk uit het buitenland.
Er werd blijkbaar verondersteld dat in het ‘progressieve’ Nederland ‘actieve euthanasie’ algeheel gelegaliseerd was, zelfs voor minderjarigen. Dit tot grote verbijstering en afkeuring van de massa die hier in de sociale media natuurlijk weer fel op reageerde.
Zelfs op het Twitteraccount van Paus Fransiscus werd een verklaring gegeven:
“Euthanasie en hulp bij zelfmoord zijn een verlies voor ons allemaal.“
Of de Paus zelf fanatiek ‘tweet’ op zijn smartphone laat ik even aan de fantasie van de lezers over…
Het gebeuren was in ieder geval wereldwijd onder de aandacht en omdat er in die dagen vanzelfsprekend veel naar informatie over Noa op internet werd gezocht, kreeg ook mijn artikel ‘NoaMaestro’ onwaarschijnlijk veel ‘hits’. Het liep op de dag van het hoogtepunt op tot 200!
Terwijl mijn blog gemiddeld rond de 3 keer per dag bezocht wordt, met een maximale uitschieter naar ruim 50 om onduidelijke redenen.
Nu was het dus wel duidelijk extreem…
Of mijn artikel echt zo veel is gelezen valt natuurlijk te betwijfelen.
Er werd gewoon buitensporig veel gezocht naar ‘Noa Pothoven’ en ‘Winnen of Leren’, de titel van haar boek.

Het Instagram account ‘noamaestro’ waaruit ik mijn informatie betrok was al snel uitgeschakeld. Vermoedelijk door de directe familie (ik denk haar zus) om daar mogelijk ongewenste reacties tegen te gaan terwijl zij juist nu de rust nodig hadden om het uiteindelijke verlies te verwerken.
Het account ‘winnenofleren’ bestaat nog wel.

Uiteindelijk hebben de meeste goede media het nieuws snel aangepast of gerectificeerd toen ze (officieel) door kregen dat er geen sprake was van euthanasie maar (feitelijk) van een zelfdoding.
Gecontroleerd dan wel want Noa lag in een ziekenhuisbed in de woonkamer van haar ouderlijk huis en er was (vermoedelijk ook verpleegkundige) begeleiding om haar lijden te verzachten en ze werd omringd door haar dierbaren.
Om met de Paus te spreken: van ‘hulp bij zelfmoord’ was dus wel degelijk sprake.
En daar kan iedereen natuurlijk een mening over hebben.

We kennen vele gevallen van zelfmoord die het nieuws haalden.
Herman Brood die van het dak van het Amsterdamse Hilton Hotel sprong. En een afscheidsbriefje had achtergelaten: “… maak er een feest van…”
Robin Williams heeft zichzelf opgehangen.
Zo kan ik een lijst maken met tientallen bekende mensen die ‘er genoeg van hadden’.
Allemaal hadden ze het gevoel ‘klaar’ te zijn met het leven.
Ofwel door een uitzichtloos fysieke progressieve lijdensweg ofwel door een ondraaglijk psychisch lijden.
Of er nu (vooraf) hallucinogene middelen waren gebruikt die de daad hebben versterkt of dat het een absoluut overdachte eigen keuze was, laat ik in het midden.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn geweest die nog vele jaren hadden kunnen leven in goede gezondheid… Als goede hulp op het juiste moment beschikbaar was geweest.
Bij Noa Pothoven lijkt dit laatste het geval.
Omdat zij – als meisje van 17 jaar, zonder aanwijsbare fysieke (chronische) klachten – ‘slechts’ ondraaglijk psychisch leed had.
Hoe ‘ondraaglijk’ dit werkelijk was kan niemand ooit begrijpen, als die niet zelf daarmee te maken heeft gehad. En dan nog is elk geval absoluut persoonlijk. We kunnen dit (nog) niet meten.
Daarom ook is alle GGZ op dit moment feitelijk nog niet in staat om psychisch leed echt te genezen!
Over heel veel ziekten en (lichamelijke) beperkingen weten we nu zo veel dat we ze kunnen genezen of zodanig ‘oplappen’ dat er aardig mee geleefd kan worden.
Geestelijk lijden is echter vrijwel onzichtbaar.
Hoewel we steeds meer beginnen te ‘zien’ van wat er in onze hersenen gebeurt…
Dat we de gebiedjes in kaart kunnen brengen waarin we pijn voelen en bepaalde associaties niet meer goed kunnen maken of dat bepaalde plekjes zichtbaar beschadigd zijn waardoor we anders denken en voelen dan zou moeten.
Maar wat we echt voelen… Vanuit ons ’hart’… Onze ‘ziel’… Dat is onontgonnen gebied.
Alleen door het beschrijven van gevoelens van patiënten en het ontdekken van patronen kunnen we ons een voorstelling maken wat er door een mens heen kan gaan.
Waardoor we medicatie en therapieën kunnen ontwikkelen die de negatieve gevolgen verminderen.
Zoals de bekende ‘antidepressiva’ tegen de ‘scherpe randjes’ van negatieve depressieve gevoelens.
We verzachten de aanwijsbare ‘pijnpunten’ zodat het leven weer draaglijker wordt.
De oorzaken van al die ‘pijnpunten’ kunnen we echter niet behandelen!
Als die oorzaken aanwezig blijven (gevoelens die bepaalde gedachten en associaties veroorzaken) zal de depressie terug kunnen keren als met medicatie wordt gestopt.
Vaak kunnen patiënten door het gebruik van medicatie hun leven een ‘andere draai’ geven door zich voortaan te richten op positieve activiteiten waardoor de negatieve herinneringen op de achtergrond raken. Dan ‘omzeilen’ zij hun problemen feitelijk zelf door ‘anders te gaan denken’.
De GGZ verklaart deze patiënten dan genezen. Niet dat ze daar zelf echt iets aan gedaan hebben…

Slechts uit de feitelijk beperkte hoeveelheid aan verzamelde informatie door ervaringen van patiënten, distilleert de huidige GGZ voornamelijk hun aanpak.
Na ‘standaard’ onderzoek, ‘standaard’ behandelingen volgt een ‘standaard’ methode.
Die ‘standaard’ blijkt echter voor velen niet te werken.
Omdat hun problematiek zo diep zit geworteld dat geen mens het kan begrijpen laat staan er vat op krijgen.
Hoewel methodiek om bepaalde aanwijsbare gevolgen aan te pakken primair natuurlijk vereist is (fysieke schade door anorexia, zelfbeschadiging en zelfmoordpogingen), mist nog veel te vaak het werken aan de oorzaken. Behandelingen en onderzoeken missen vaak de diepgang en krijgen te weinig tijd (!) om echt door te dringen in de persoon.
Dat dit feitelijk altijd maatwerk moet zijn lijkt me vanzelfsprekend!
Dat dit moeilijk inpasbaar lijkt in een gezondheidsbeleid wat gericht is op afgebakende lijnen om (voornamelijk) de kosten beheersbaar te houden is mijns inziens het grootste en meest verdrietige probleem. Het individu is hier het meest belangrijk… Maar telt niet voor de meeste GGZ-methodieken.

Over de zin en onzin van de GGZ (in Nederland) ben ik inmiddels al begonnen een artikel te schrijven. Ik zit echter vast op een bepaald punt.
Omdat ik uitvoerig schrijf over mijn eigen ervaringen en ik al schrijvende al besef dat mogelijk niemand hier iets aan heeft…
Het waren en zijn MIJN ervaringen!
Waaruit ik mijn EIGEN conclusies trek over de onzin van de GGZ waarmee ik te maken kreeg…
Maar wie ben ik om dat te mogen zeggen?
Omdat die ‘onzin’ voor anderen misschien wel de redding betekende?

Net als het boek van Noa Pothoven: ‘Winnen of Leren’.
Het is HAAR verhaal. HAAR eigen ervaring en conclusie dat ZIJ met de haar geboden (en onthouden…) GGZ-methodiek niet geholpen is en zelfs dieper in de problemen is gekomen.
Zoals ze zelf eens schreef in een blogje voor de Leidse Hogeschool:
“…er gaat zo ontzettend veel mis binnen de hulpverlening. Er moet zoveel veranderen. Onder andere moeten er zoveel meer behandel- en opnameplekken komen binnen de jeugdpsychiatrie, zodat die wachttijden niet zo enorm lang blijven. De wachttijden zijn gewoon bizar…“

Waarop een net als ik meelevende volgster van Noa schreef:

“Ik weet niet aan welk fundament ik moet trekken, welke slapende hond ik moet wakker schudden, welke schandpaal optuigen. Maar we zijn niet in oorlog, we kennen geen honger, en men zegt dat we zorgen voor degenen die gezorgd moeten worden. We lieten iemand die niet doodziek was, niet dodelijk gewond, iemand die wilde leven, onder onze ogen sterven. Iemand moet hiervan leren.
… Ik heb alle begrip voor Noa en haar omgeving. Het enige dat ik in deze microblog wil zeggen is dat ik me schaam voor onze psychische zorgverlening en verzorgingsstaat.“

– Anne Koeleman uit: ‘Raak-me.com – Winnen of Leren’

Hier heb ik feitelijk niets aan toe te voegen.
Of mijn artikel over de GGZ er nog komt weet ik nu even niet.
Ik denk dat de hele ontstane (internationale) ophef wel aanleiding zal zijn voor diverse vervolgacties. Zowel door de (serieuze) media, vanuit de politiek (een Groen Links kamerlid was nauw betrokken en heeft al diverse acties lopen) en vanuit de GGZ-instellingen zelf!
Wat dit betreft mag iedereen Noa erg dankbaar zijn…

In de lucht hangt dus…

… Momenteel een vrolijk 1e Pinksterdag-zonnetje, zonder excessieve storm.
Mijn gemoed is tot bedaren gekomen en ik heb er weer zin in om ook over andere dingen te gaan schrijven.
Wie weet wat er dus nog meer Rest… in mijn Avontuur. 😉

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie