De Rest van Europa

Misschien is het al die bezoekers van deze blogsite al opgevallen?
De korte ‘Restflitsen’ die ik tegenwoordig prominent rechts op de site plaats en af en toe ook als transparante ‘popup-balk’ onderaan?
Af en toe zet ik daar iets van een algemene ‘shout’ (kreet) omdat ik wat kwijt wil.
Dit keer staan die kreten er al een poosje en hebben een bepaalde strekking die ik een ‘Europees verband’ zou willen noemen.
Want wat gebeurt er een dezer dagen en heeft onze aandacht (of… zou onze aandacht moeten hebben… of nog beter… zou eventueel misschien iets van onze aandacht kunnen hebben……)?
Juist ja: Het Eurovisie Songfestival en de Europese verkiezingen.
Uiteraard besteden alle gangbare media er al een poosje de nodige aandacht aan.
Zo ook ik dus, met de uitnodigende teksten:
“Kijk niet naar het Eurovisie Songfestival!” en
“Stem niet op 23 mei voor het Europese Parlement!”
Nou… Positieve oproepen. Niet waar? 😉
Misschien tijd voor enige uitleg, zeker nu vanavond de eerste voorronde van genoemd liedjesfestival plaatsvindt…

Eurovisie Songfestival

Inhoudelijk ga ik natuurlijk niet te diep in op dit ‘fenomeen’, wat nu al sinds 1956 bestaat en wat jaar in jaar uit op steeds meer verdeelde meningen kan rekenen.
Natuurlijk ook weer… door de invloed van de geweldige sociale massamedia.
Wie mij een beetje heeft gevolgd weet dat ook ik er een soort ‘haat-liefde-verhouding’ mee heb.
Van het begin kan ik me niet zo veel meer herinneren.
Toen ik actief werd in de radiowereld, waren de beste songs natuurlijk verplichte kost om te draaien en sommige nummers vond ik dat ook wel waard.
Nadat ik kennis had gemaakt met de Joegoslavische en later Kroatische muziek (in het begin nog altijd onder muzikale invloed van heel voormalig Joegoslavië – kunst trekt geen grenzen!) werd de aandacht dubbel. Vanaf het jaar dat Kroatië als land ging deelnemen (1993) waren mijn ex-partner en ik uiteraard helemaal voor dit land. Naar Nederland keek ik ook wel met een schuin oog. 😉
In ieder geval hebben we het jarenlang gevolgd en was het een avond om voor te gaan zitten.
Toen er na 2004 twee voorronden aan werden toegevoegd, begon ik het festijn wel een zware opgave te vinden…
Na het dieptepunt van mijn persoonlijke gezinsproblemen, wat uiteindelijk voor mij een afscheid van Kroatië zou betekenen, had het songfestival voor mij al veel minder waarde overgehouden.
Meestal luisterde ik vooraf al wel de songs van Kroatië en Nederland en had ik de festivalavonden op TV op de achtergrond aan staan maar sinds goede songs nauwelijks meer opvielen tussen de bombastische shows van hardrock monsters, vrouwen met baarden en een verdwaalde dikke Israëlische kip, hecht ik er weinig tot geen waarde meer aan.
Die kip was er overigens wel de oorzaak van dat het festival nu in Israël plaatsvindt…
Wat op zich al weer de nodige stompzinnige tegenstanders heeft gemobiliseerd om op te roepen tot een boycot.
Waanzin natuurlijk.
Je kunt van alles zeggen over de politieke wind die daar de laatste jaren waait maar dat kan je ook zeggen over Rutte III… Israël is een prachtig land met een bijzondere geschiedenis.
Dat deze geschiedenis wordt beschaamd en geminacht door een groot deel van de (orthodoxe en extremistische) bevolking is betreurenswaardig. Maar daar kan het land en de reguliere cultuur niets aan doen.
Boycot het hele festival. Dan heb je een punt.
Daarom heb ik die ‘kreet’ ook geplaatst.
Het is een miljoenen verslindend opgeblazen circus zonder echte serieuze muzikale meerwaarde aangezien iedereen vrij is om daar willekeurig wat voor act op te voeren.
Elke vergelijking en dus feitelijk de gehele jurering is onzin.
Dat Nederland zo af en toe eens met een echt goed liedje komt opdraven (alle respect voor bijvoorbeeld Anouk en Common Linnets) en nu met een echt veelbelovend nieuw talent Duncan Laurence de bookmakers blijkbaar verplettert: het is vaak echt goed bedoeld en ik respecteer alle serieuze artiesten! Van alle landen!
Het weegt echter niet op tegen de nadelen die de kosten en de waanzinnige oneerlijkheid van het gehele systeem opleveren.
Voor mij heeft het alle waarde verloren.
Ik zeg: Ga ermee verder als (simpel) muzikale ‘EBU-show’ (EBU is de organisator: de European Broadcasting Union) zonder competitie dan alleen de verplichting tot rouleren in welke landen het steeds wordt gehouden.
Anders: afschaffen die handel.

Dit jaar kijk ik ook echt niet! Er komen te veel (goede) films op de andere kanalen en ik heb de 2 voor mij ‘belangrijke’ liedjes al gehoord. Duncan mag van mij naakt de eindeloze roem in zwemmen en Roko Blažević vliegt ook absoluut de wereldberoemdheid in Kroatië tegemoet (als hij voor het festival zijn vleugels maar thuis laat hoop ik…..) want hij kan ook best goed zingen…
Interessant detail trouwens: de naam ‘Blažević’ is ook de naam van mijn ex-partner… 🙂
Het is geen familie maar voelt wel grappig bekend aan… Overigens is die achternaam in Kroatië veel voorkomend. Zijn liedje is aardig. Volgens mij dus ook echt goed bedoeld.
Daarom link ik het ook hieronder voor de mensen die het nog niet kennen en ook niet kijken.
Maar ik word er niet koud, warm, blij of verdrietig van…
Het hele festival boeit me helemaal niet meer.

Europese Verkiezingen

Als ik over politiek begin, noem ik het meestal een spel. Voor mij is het namelijk niet echt een democratie waarin de meest gekozen partij ‘gewoon’ wint en dus gaat regeren, maar een ‘loterij’ waaraan politici deelnemen en als ze geluk hebben en ‘gedoogd’ worden tijdens een in achterkamertjes besproken coalitieoverleg eventueel mogen meedoen in het eliteclubje wat ‘kabinet’, ‘gemeenteraad’ of dan ‘europees parlement’ wordt genoemd.
Hoe bekender en ‘populairder’ ze zijn bij de grote massa, hoe groter hun kansen natuurlijk zijn.
Daarom bestaan er de verkiezingscampagnes waarin de vele partijen zich proberen van hun beste kant te laten zien. De rijkste partijen kunnen zich het meest laten zien, eventueel zelfs via TV-spotjes.
Maar goed, over politiek in het algemeen ga ik niet schrijven want dan kan ik meerdere forse artikelen maken!
Het ‘politieke spel’ van verkiezingen beschouw ik meestal als een groot toneelstuk.
Daarnaast worden de ‘hoofdrolspelers’ voor het landelijke parlement voortdurend als leidraad genomen voor alle andere verkiezingen, terwijl in de provincies, gemeenten en in europa toch echt allemaal andere mensen functioneren.
In de (eigen) gemeente zie je dan nog regelmatig bepaalde mensen in het lokale nieuws komen als ze al gekozen zijn in de gemeenteraad. Maar wie kent de nieuwelingen? Wie weet er in hun gemeenten eigenlijk op wie ze stemmen? Natuurlijk hebben alle mensen altijd hun eigen aanhang en ‘netwerk’ anders waren ze nooit zo ver gekomen maar de meesten stemmen toch echt gewoontegetrouw op nummer 1 van hun gewenste lijst.
En de provincie? Daar ken ik echt geen enkel mens van!
Wat nu met de europese kandidaten?
Precies hetzelfde als de provincie. Ik ken geen mens.
Maar daar is nog iets anders aan de hand…
Ik begrijp niet of nauwelijks hoe ik de landelijke partijpolitiek moet vertalen in Europees beleid!
Als ik de Wiki-pagina van het Europees Parlement bestudeer, dan zie ik vrijwel geen Nederlandse partij terug in het lijstje met partijen die verdeeld zijn in het parlement.
Wel zie ik het totale aandeel van Nederlandse deelnemers waarbij Nederland op de 8e plaats stond in aantal in de laatste periode en Duitsland dik op nummer 1.
Zou dat ook komen omdat Duitsland het grootste land van Europa is en er daar dus de meeste stemgerechtigden zijn? Alleen dat al vind ik dus oneerlijk.
Dat is net als met het songfestival, waarin zo veel oostbloklanden zitten die allemaal op elkaar stemmen… 😉
Tja… Natuurlijk begrijp ik het niet goed maar die bende in Europa voelt voor mij echt helemaal als de ‘ver-van-mijn-bed-show’.
Terwijl de macht van de EU sinds het verdrag van Lissabon in 2007 alleen maar is toegenomen.
Er is juist de laatste tijd niet voor niets een groep tegenstanders die steeds groter wordt omdat ze bang zijn dat Europa steeds meer naar een soort ‘Verenigde Staten van Europa’ toe groeit.
Dan zou de centrale macht van Europa dus prominent zijn en die van de lokale regeringen ‘slechts’ secundair.
Daar ben ik pertinent tegen!

Zo gaat het argument om een betere tegenhanger te kunnen zijn voor de VS als groter en stabieler machtsblok wat mij betreft volledig mank.
De VS is van oudsher een samengeraapt zooitje immigranten geweest, die uiteindelijk slechts door de twee grootste Europese (!!!) machtsblokken Engeland en Frankrijk werden overheerst.
Na diverse oorlogen en ontstane coalities is na de beslissende burgeroorlog uiteindelijk de Verenigde Staten ontstaan. Om het gigantische gebied beheersbaar te houden, werden de staten gevormd die individueel naar mijn opinie vergelijkbaar zijn met de provincies in Nederland.
Zelfstandige staten zijn het nooit geweest.
Terwijl alle Europese landen wel zelfstandige staten zijn en een lange zelfstandige geschiedenis kennen.
Ik weet ook wel dat de ‘globalisering’ uiteindelijk tot meer centrale macht zal gaan leiden en misschien is dit dan wel de eerste stap.
Om in een verre toekomst uiteindelijk tot een wereldparlement te leiden.
Omdat er nu nog te veel ongeschikte en onbetrouwbare staatjes bestaan om zelfs de Verenigde Naties enige vorm te geven, is dit misschien een noodzakelijke tussenstap.
Maar ik ben dan toch liever meer voor krachtige zelfstandige staten (apart) met alleen centralisatie voor noodzakelijke afspraken, regels en wetten om grensoverschrijdende activiteiten te kunnen organiseren. Zoals het lijstje op de Wiki-pagina al laat zien in de benoemde commissies voor bijvoorbeeld ‘internationale handel’, ‘vervoer en toerisme’ en ‘visserij’.
Ik zie in dat lijstje veel logische overlegstructuren waarin goede afspraken gemaakt kunnen worden tussen de landen onderling.
Waarom die commissies dan ook weer een andere samenstelling kunnen hebben dan die in landelijke verhoudingen zijn gecreëerd door ander stemgedrag (of andere onbegrijpelijke coalities) is me een raadsel. Dit schept alleen maar nog meer onduidelijkheid en kansen dat ze nooit op 1 lijn komen. Wat zo’n commissie bijvoorbeeld bedenkt kan in een landelijk parlement totaal onaanvaardbaar zijn… Maar omdat het EU-beleid is moeten ze het slikken!

Nogmaals: vermoedelijk begrijp ik er veel te weinig van maar ook daarom kan het me niet boeien.
Als de keuze die ik heb gemaakt voor de Provinciale Statenverkiezingen voor mij al een ‘schot in het duister’ was, dan zie ik een eventuele keuze voor een Europees poppetje als een ‘schot in de ruimte’…
Ik kan me niet voorstellen dat er van de minderheid aan kiezers die in de afgelopen decennia zijn gaan stemmen voor Europa veel mensen zijn die het wel allemaal goed begrijpen.
Puur waanzin!
Daarom zou ik het een beter signaal vinden als er nog veel minder mensen gaan stemmen dan ooit!
Laat de opkomst nu eens maximaal 25% zijn…
Wat zouden ze dan gaan denken in de politieke elites?
Misschien ontstaat er dan in de loop der tijd eindelijk iets wat dichter bij de mensen staat:
Een verenigd wereldparlement waarin simpelweg de kopstukken van alle landen zitten die allemaal in elk land goed bekend zijn en het vertrouwen genieten van de stemmers in die landen!
Veel minder onnodige bureaucratie van veel minder en kortere lijnen en ook veel minder megalomane kosten die er nu gemoeid gaan bij het politieke spel… Want dat is absoluut bizar.

Wat nog Rest…

… in deze Europese Flits…
Met het in Europa nog altijd actuele immigrantenprobleem in beeld, werd ik de afgelopen tijd geconfronteerd met onderzoeken hoe wij ons voelen: Nederlander? Zuid-Hollander? Dordtenaar? Europeaan? Wereldburger?
Hoe veel weten we eigenlijk echt van elke individuele identiteit van mensen?
Hoe voelt de vluchteling uit Syrië zich in een grote stad als Amsterdam?
Of een homoseksuele asielzoeker uit Iran die in zijn eigen land zijn leven niet zeker is?
Of… Al die individuen die hier niet op ‘mijn’ eiland van Dordrecht zijn geboren maar daar ‘toevallig’ door het lot terecht zijn gekomen?
Wat betekent tegenwoordig nog het woord ‘identiteit’ in ons gevoel?

Als Ajax wint, voelen de Amsterdammers zich bijna allemaal trotse Amsterdammers.
Als Feyenoord wint, voelen alle Rotterdammers zich bijna allemaal trotse Rotterdammers.
Als FC Dordrecht eens een wedstrijd wint voel ik me echt geen trotse Dordtenaar…
Hoewel ik hier geboren en getogen ben, voel ik me nergens mee verbonden.
Alleen met mezelf als mens.
En voorlopig weten we niet beter of wij zijn de enige ‘mensen’ in het universum op deze planeet die ‘Aarde’ genoemd wordt. (Overigens ook een verzinsel van mensen…)

Wat is De Rest van Europa?
Niks meer en niks minder dan die ene zandkorrel op aarde.
Niet noemenswaardig om het er nog verder over te hebben.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie