The Passion

Grote kans dat je al mijn ‘hints’ in de Restflits van afgelopen weekend niet hebt gezien.
Nog grotere kans dat de ‘Citaten van de dag’ ook niet zijn opgevallen.
Eigenlijk denk ik dat nog niemand weet waar ik het nu eigenlijk over had toen ik schreef over een ‘activiteit’ waaraan ik deze week zou gaan deelnemen.
Ik was wat vaag in mijn uitlatingen omdat ik nog niet zeker wist of het echt wel door zou gaan.
En eerlijk gezegd…
Gisterenavond heb ik ook even getwijfeld tijdens de repetitie…
Maar ondanks mijn opgekomen ‘angsten’ weet ik het nu toch zeker. Ik zet door!
En daarom durf ik het nu ook wel helemaal te verklappen:

Tijdens ‘The Passion’ op donderdag 18 april ben ik één van de kruisdragers!

Mocht dit nog op tijd worden gelezen en je bent toevallig een van de TV-kijkers dan bestaat er dus een kleine kans dat je me kunt zien als ze toevallig eens mijn richting op filmen.

Poehee!
Wat is dat nou weer voor een gek ‘Avontuur’ De Rest!
De lezer voor wie dit toch wel redelijk bekende evenement op de donderdag voor Pasen niet iets is om bij stil te staan, kan het beste nu afhaken.
Ik wil er wel bij vertellen dat mijn motivatie om hieraan deel te nemen niets te maken heeft met het geloof! Althans… niet direct. Hooguit de symboliek van ‘het kruis’ en de ‘lijdensweg’.
Maar dat zal ik nu dan uitleggen hoe dit allemaal zo is gekomen.

Motivatie

Morgen, donderdag 18 april 2019, vindt al weer de 9e editie van ‘The Passion’ plaats.
En ik kan wel zeggen dat ik van de voorgaande 8 ik er toch wel zo’n 6 heb gekeken op TV.
In het begin natuurlijk toen mijn gezin nog ‘compleet’ was.
Niet alleen vanwege het katholieke geloof van mijn ex-partner maar ik vond het ook altijd een indrukwekkende show.
Het Paasverhaal ken ik natuurlijk omdat ik als kind toch min of meer Christelijk ben opgevoed.
Maar ondanks dat ik al snel geen reden meer zag om überhaupt een ‘geloof’ te moeten hebben, vond ik de symboliek van dit verhaal best wel indrukwekkend.
‘Het lijden en sterven van Christus’.
Er zijn diverse aanwijzingen dat dit echt is gebeurd zo’n 2000 jaar geleden.
Maar dat doet mij er allemaal niet toe.
Het kruis staat voor mij symbool voor het ‘leed’ wat vrijwel alle mensen moeten dragen tijdens hun leven. En dat is heel breed natuurlijk.
Als ‘Citaat van de dag’ is al langsgekomen: “Elk huis heeft zijn kruis.”
Ik denk dat geen mens volmaakt gelukkig is en een perfect leven heeft.
Iedereen maakt wel eens iets van ellende mee.
Ziekte, armoede, conflicten, persoonlijk verlies… Vrijwel iedereen krijgt er vroeg of laat wel mee te maken. En dan zijn er ook best wel veel mensen die een behoorlijk portie ‘leed’ hebben moeten dragen.
Ik vind het moeilijk om mezelf tot die laatste categorie te rekenen… Alles is uiteraard erg relatief.
Wat voor de een ‘leed’ is, kan voor een ander niets bijzonders zijn.
In mijn vele (persoonlijke) blogartikelen heb ik toch wel regelmatig geschreven over de dingen die ik heb meegemaakt met als gevolg natuurlijk mijn ‘vlucht’ in de drank.
En dat ik eigenlijk nog maar sinds afgelopen jaar uit die ‘put’ ben gekropen en ben begonnen aan een nieuwe weg, los van al die ellendige gedachten aan wat me allemaal wel niet was overkomen.
Vooral tijdens de cursussen bij ‘Vivenz’ heb ik ontdekt dat het (samen) delen van elkaars ‘leed’ mij heel erg heeft geholpen. Door erover te praten kon ik afstand nemen.
Door te stoppen met het dragen van mijn ‘persoonlijke kruis’ en het te delen met lotgenoten, werd mijn last veel lichter en draaglijk!
Wat is er nu nog toepasselijker dan letterlijk dat grote witte kruis mee te helpen dragen!
Voor mij is dat een krachtig symbool wat mijn nieuw ingeslagen weg letterlijk en figuurlijk verlicht!

Toen ik vorig jaar al hoorde dat ‘The Passion’ nu in mijn eigen stad Dordrecht zou plaatsvinden, was ik direct enthousiast. Ik had gelezen dat deelname aan de processie beperkt was en de mogelijkheid om aan te melden op een bepaalde dag zou worden vrijgegeven.
Toen dat moment er kwam ergens in januari was ik er als een van de eersten bij om me aan te melden. En ik kreeg al snel te horen dat dit was gelukt: ik was een van de ongeveer 1000 gelukkigen die achter het kruis mee mochten lopen.
Maar eigenlijk wilde ik nog liever het kruis mee helpen dragen!
Daar hadden ze maar ongeveer 40 mensen voor nodig.
De motivatie die ik mee heb gestuurd met de aanmelding zou de doorslag moeten geven.
Eind maart kreeg ik dan eindelijk de bevestiging: ik ben nu ook één van die 40 kruisdragers!
Daarnaast ben ik ook nog een paar keer gebeld door de organisatie van ‘The Passion’.
Van de mensen met de best omschreven motivatie om mee te willen doen kiezen ze er enkele uit voor een interview tijdens het (live) programma.
Ik ben dus ook gebeld…
Of dit morgen dan ook echt gaat gebeuren weet ik niet.
Want bij een live programma van deze omvang kan alles net even iets anders lopen natuurlijk.
Dat zien we morgen dan wel. 😉

Gisterenavond was dan dus de repetitie voor de kruisdragers.
In de Dordtse bioscoop Kinepolis was de briefing gepland en werden we op de hoogte gesteld van de belangrijkste feiten.
Daarna gingen we dus echt de processie lopen met kruis en al!
Hoewel in alle media staat vermeld dat de route geheim blijft tot het moment dat die gelopen gaat worden donderdagavond, kon Dordrecht gisteren al getuige zijn van de processie, als je toevallig daar in de buurt woont of er moest zijn. Dan had je wel enige oponthoud want de weg vanaf het Energieplein tot aan de Grote Kerk werd natuurlijk door de politie vrijgemaakt.
Niet alle 40 dragers bleken uit Dordrecht te komen.
Sommigen hadden er een autorit van 2 uur op zitten…
Blijkbaar was dit geen criterium.
In ieder geval was het best wel gezellig zo met de groep mannen en enkele vrouwen.
En het dragen en lopen blijkt toch nog lastiger dan ik had verwacht!
De smalle straatjes in het centrum van Dordrecht zijn niet allemaal zo ‘strak’ en glad en het gewicht komt soms heel onverwacht op enkele schouders…
Daarbij werd ik als drager op het rechter uiteinde van het kruis (zie foto) af en toe een bloembak in en tegen geparkeerde auto’s aan geduwd…
Het risico om over onverwachte stoepranden te struikelen was ook zeker aanwezig!
Vooraf was als ‘eis’ gesteld dat de kruisdragers ‘gezond’ moesten zijn.
Ik heb ze maar niet verteld van mijn ‘benen als wrakhout’… En ik moet zeggen dat ik daar best wel af en toe last van had.
Maar natuurlijk loop je niet de hele processie te dragen. Er zijn 40 dragers om te kunnen wisselen.
Met een vooraf bepaalde ‘buddy’, die op dezelfde plek moet lopen, kan je gedurende de wandeling op bepaalde pauzemomenten wisselen. Mijn ‘buddy’ had blijkbaar wat minder moeite met de oneffenheden op sommige plekken en we hebben de verdeling van het lopen voor donderdag al een beetje afgesproken.
Omdat de wandeling natuurlijk zeer langzaam gaat en er diverse pauzemomenten zijn bepaald, heb ik op zich geen last van pijnlijke benen tijdens het lopen.
Alleen de momenten van onverwacht door m’n knieën moeten gaan zijn vervelend en een beetje gevaarlijk dat ik er doorheen zou kunnen zakken.
Maar de ons omringende ‘crew’ van medewerkers en begeleidsters was voortdurend alert en ik kreeg steeds op tijd de aandacht als het een keer zwaar werd.
Hoewel ik twijfelde of ik het eigenlijk wel zou kunnen…
Nu ik weet hoe het gaat verlopen is de ‘moeilijkheid’ geen verrassing meer en als ik op de juiste momenten wissel met mijn ‘buddy’ dan houd ik het prima vol.
De wandeling terug naar het Energieplein was eigenlijk nog zwaarder omdat iedereen die ook terug moest lopen (naar fiets of auto) uiteraard met flinke pas liep want ze wilden wel naar huis nu…
Dat kan ik niet dus ik liep op mijn (slakken-) tempo die 2,1 km zonder pauzes maar wel met ‘brandende’ benen terug om als laatste mijn fiets te bereiken.
Moe… maar toch tevreden en vooral… trots! Dat ik dit mag en kan doen!

Het kruis wordt gedragen tijdens een vorige editie van ‘The Passion’.

Mijn plek als kruisdrager (zie pijl).

Hoewel de complete show natuurlijk vrijwel aan me voorbij gaat want daar zie je als kruisdrager niks van, vind ik het toch heel erg bijzonder dit van zo dichtbij mee te maken.
Iets als ‘once in a lifetime’… had ik al geschreven in de laatste Restflits. En dat is natuurlijk zo.
Hoewel er gasten zijn die er elk jaar proberen bij te zijn… Ik schat in dat dit mijn enige en laatste kans was om dit te doen.

Hieronder plaats ik de motivatie die ik had meegestuurd bij mijn aanmelding en wat blijkbaar goed genoeg was om er zo uit te springen…

Motivatie ‘The Passion 2019 – Je bent niet alleen’

Jarenlang heb ik een denkbeeldig kruis gedragen.
Een kruis, opgebouwd uit problemen en onzekerheden.
Een kruis wat ik alleen moest dragen.
Een kruis wat steeds zwaarder werd.
Zo zwaar dat ik er enkele jaren geleden bijna onder ben bezweken.
Overtuigd dat ik het alleen moest volhouden, heb ik het bijna opgegeven.
Tot ik afgelopen jaar ontdekte dat ik helemaal niet alleen ben!
Duizenden… nee miljoenen mensen lopen rond met hun eigen kruis.
Waaraan velen helaas wel bezwijken.
Dat wil ik proberen te voorkomen.
Door me tegenwoordig in te zetten als ‘ervaringsdeskundige’.
Om samen met al die anderen, die lotgenoten, te praten over gemeenschappelijke negatieve levenservaringen.
Want niemand is alleen!
Samen kunnen we het gewicht van onze kruizen aan! Alleen samen redden we het!
Je bent niet alleen!

Daarom wil ik dit zo graag laten zien door het kruis (letterlijk) mee te helpen dragen.
Omdat ik dit in 2019 ook echt in de praktijk wil gaan brengen.
Mensen die net als ik denken alleen te zijn met hun ‘kruis van problemen’ helpen dragen.
Het samen lichter maken.
Dat is mijn doel.

#jebentnietalleen

Dit is niet alleen het thema van deze editie van ‘The Passion’ maar een thema wat in heel Nederland aandacht krijgt: ‘eenzaamheid’. Elke Gemeente is daarom bezig om een (sociaal) beleid te ontwikkelen om eenzaamheid in de Gemeente aan te pakken.
De website die ik al een poosje link is gemaakt door de Gemeente Dordrecht en uiteraard gericht op lokale activiteiten.
Hier sta ik (op mijn manier) best wel achter en besteed daarom naast deze ‘Passion’ af en toe aandacht hieraan.
Vooral als dit te maken heeft met mijn wens om als ‘ervaringsdeskundige’ te kunnen praten met lotgenoten en anderen die mijn ‘verhaal’ willen horen.
Daar ben ik vorig jaar mee begonnen via Vivenz.
Dit jaar betekent die wandeling met het fysieke kruis een soort ‘punt op de i’…
Een letterlijk bevestigen van het kunnen en willen delen van het ‘lijden’ door dit samen te dragen. Omdat ik er in mijn eentje niet mee kon blijven lopen…

Misschien kan ik deze fase hiermee afsluiten en opent het weer nieuwe wegen waarop ik verder kan.
De toekomst zal het leren. 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie