Restflits – The days after 20 maart 2019

Daar gaan we.
De ‘Flits’ die je wist dat die zou komen.
Mijn visie.
Waarop?
Nou… gewoon… DAARop…
20 maart 2019 dus. De dag. En alles wat er ‘de dagen daarna’ allemaal is gebeurd.
De gevolgen. Het uitblijven van gevolgen.
Mijn gevoelens. Het uitblijven van gevoelens.
De megalomane (bijna ontplofte) media. Het uitblijven van…
Euh nou… dat laatste helaas niet.
Wat wel uitbleef: mijn gevoelens bij dat alles.
De dagen na alles zijn bij mij van binnen voornamelijk ‘afgeketst’.
Het heeft me absoluut helemaal koud gelaten.

In het begin kon ik er nog om lachen.
Geschokt? ‘Aardverschuiving’?
Hoezo?
Zelfs van ‘Utrecht’ ben ik uiteindelijk niet zo geschokt geraakt.
Terwijl ‘heel de wereld’ het daar over heeft of heeft gehad.
En dan de politiek…
Mensen die zich daar echt druk over hebben gemaakt waren ‘Utrecht’ al lang helemaal vergeten.
De 3 doden? Wie?
Misschien wel 1000 doden in Zimbabwe? Nou en?
Het AD wat ik vandaag probeerde te lezen staat vol met meningen die er niets toe doen, uitleg die nergens op slaat en ‘nieuws’ wat al weer is vergeten nadat het in de computer werd getypt.
Er staat zelfs niets in waar ik echt om kan lachen.
Zelfs op TV viel er niets meer te lachen. In DWDD ging het nergens meer over.
Of ik zou juist overal om kunnen blijven lachen. Omdat het allemaal zo onbelangrijk is.
Inhoudsloos. Leeg.
Ik voel me leeg. Helemaal leeg.

Wat moet ik nu schrijven over absolute leegheid?

Ik heb nog tegen beter weten in geprobeerd om die leegheid te vullen met helemaal nieuwe dingen.
Op deze blog had ik even een nieuwe ‘plugin’ geïnstalleerd waarmee ik heel snel een korte ‘newsflash’ kon plaatsen, goed zichtbaar rechts bovenaan op de site maar zelfs ook met een (on)opvallende deels transparante balk onderaan je scherm. Cool! Kan ik direct mijn gedachte(n) kwijt zonder veel moeite in een artikel te steken.
Maar er kwamen geen gedachten… Het bleef maar mistig.
Zelfs toen de zon eindelijk de overhand kreeg, bleef het leeg!
Ook had ik nog een heuse ‘chat-functie’ toegevoegd waarmee iedereen me even heel privé (want alleen ik kon het lezen) een snelle boodschap kon sturen. Of een vraag. Of een mening over iets wat ik heb geschreven. Kicken!
Maar na een test blijkt dit niet te werken…
Een van de onoplosbare kinderziektes van deze blogsite.
Achteraf vond ik beide toevoegingen totaal overbodig.
Er komt namelijk niemand zo vaak even langs om die kortstondige ‘newsflashes’ te lezen en waarom zou die enkeling die eens in de maand even langs komt met me willen chatten?
Ik heb ze weer verwijderd.

Leeg. Helemaal leeg.
Zelfs in het ‘DarkWeb’ heb ik niets dan leegte getroffen toen ik daar even in wilde vluchten via de laatste versie van de ‘TOR-browser’.

Hoe hard de zon dan ook mag schijnen…
Het blijft even ‘donker’ en leeg voor mij in de ‘Woest Waanzinnige Woestijn’.
Ook buiten is het voor mij leeg. Ondanks dat ik echt even dacht daarin iets te kunnen vinden.
Geen doel. Doelloos. Geen zin. Zinloos.
Nutteloos.

Daarom heb ik maar besloten om hierin te berusten.
Voorlopig lijkt het me zinloos om me druk te maken om niets als er niets is om me druk om te maken.

Wees voorzichtig in het grote niets en kijk uit dat je daarin niet de weg kwijt raakt!

Tot iets!
En misschien daarna weer een volgende ‘Restflits’. 😉

Leeg. Niets.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie