Seksueel geweld

Inleiding

In de ‘Restflits 6 maart’ kondigde ik al aan met een nieuw artikel te komen in de categorie ‘seksualiteit’. Directe aanleiding was de wereldwijde ophef over de Amerikaanse documentaire ‘Leaving Neverland’ waarin de makers vertellen hoe zij als kind seksueel misbruikt zijn door Michael Jackson.
Mijn mening over de postume aanval op de overleden ‘King of pop’ heb ik al gegeven.
Belangrijker vind ik het hele begrip ‘seksueel misbruik’ wat niet alleen hierin centraal staat maar in heel de wereld een ‘omgekeerde seksuele revolutie’ teweeg heeft gebracht, mede dankzij de (ook van oorsprong Amerikaanse) #metoo-beweging.
Naar mijn mening wordt er veel te eenzijdig en in overdreven grote proporties gegeneraliseerd als er over ‘seksueel misbruik’ wordt gesproken.
Hierdoor is er een angstcultuur ontstaan rondom seksualiteit die juist een natuurlijke, gezonde en dus logische benadering van seks in het leven in de weg staat.
Kinderen krijgen nauwelijks (of te laat) goede seksuele voorlichting maar leren vaak alleen dat ze bang moeten zijn voor mensen met slechte bedoelingen en SOA’s.
Dat ze al heel jong zouden moeten leren dat seks vooral fijn is om te doen en dat ook ‘grote mensen’ dat fijn vinden en ook (veel) doen ook al zien ze dat niet direct om zich heen.
En hoe ze vervolgens moeten leren omgaan met ‘vreemd’ gedrag van sommige mensen.
Zodat ze leren waar hun grenzen liggen en dat ze zich niet laten ‘verleiden’ door mensen die hen daar overheen proberen te trekken.
Maar ook volwassenen laten zich wel eens ‘verleiden’ of hebben angst om zich eerlijk uit te spreken over hun grenzen! Wat daardoor soms tot ‘misbruik’ kan leiden of andere vormen van seksueel geweld.
Naast ‘seksueel misbruik’ bestaan er diverse andere vormen van ‘seksueel geweld’.
In dit artikel wil ik daarom al die vormen eens op een rijtje zetten.
Ook om aan te tonen dat wat de een verstaat onder ‘geweld’ en ‘misbruik’ voor de ander heel anders kan zijn.
En om te proberen de oorzaken van seksueel geweld te herkennen en daardoor misschien (op tijd) aan te pakken voordat ze uitmonden in ‘geweld’.
Voorkomen lijkt me toch echt beter dan genezen. Of achteraf uitsluitend bestraffen…
Dat lost op langere termijn gewoon helemaal niets op.

Het kan heel goed zijn dat ik mezelf in dit artikel herhaal omdat ik in eerdere artikelen al onderwerpen rond ‘misbruik’ aan de orde heb gesteld. Hier richt ik me echter volledig op ‘seksueel geweld’, alle mogelijke vormen daarvan en mijn mening over oorzaken, gevolgen en aanpak van seksuele gedragingen die als ‘grensoverschrijdend’ bestempeld worden.
Puur vanuit mijn eigen visie en persoonlijke ervaringen.
Ik hoop dat dit naar waarde zal worden ingeschat.
Elke vorm van discussie hierover juich ik toe!
Aan het eind van dit artikel zal ik daarom zeker willen oproepen om met belangstellenden en belanghebbenden hier verder over te kunnen praten.

Vormen van seksueel geweld

Onder ‘seksueel geweld’ zou ik alle ‘grensoverschrijdende gedragingen’ willen scharen die als ongewenst, intimiderend, strafrechtelijk onjuist en vaak angstaanjagend beschouwd worden.
Dit kan dus al beginnen bij ‘verbaal geweld’ of zelfs ‘insinuerend gedrag’.
Bepaalde gedragingen kunnen zowel op straat (‘IRL’ – In Real Life) als op internet plaats vinden.
In de gedragingen houd ik me vrijwel volledig aan het ‘standaard’ rollenpatroon vrouw<=>man.
Omdat het in de meeste gevallen toch gaat om vrouwen die de meeste ‘last’ en ‘angst’ ervaren.
In gevallen waarbij het ook om andere rollen gaat, zal ik dit expliciet vermelden.

Een opsomming:

Intimidatie

Onder deze noemer wil ik gedragingen benoemen zoals het bekende ‘fluiten’ of tegenwoordig ‘sissen’, seksueel getinte opmerkingen maken en … nadrukkelijk kijken.

Het wordt door veel vrouwen niet op prijs gesteld als er vreemde mannen naar hun fluiten.
En zeker als ze seksuele opmerkingen maken zoals “Hee lekker kontje!” en dergelijke.
Niet alleen ‘op straat’ wordt geïntimideerd. Ook in werksituaties kunnen opmerkingen gemaakt worden waaruit de vrouw duidelijk kan opmaken dat de betreffende man haar wel een ‘lekker stuk’ vindt.
Maar dus ook alleen kijken kan al intimiderend overkomen!
Als vrouwen zien dat mannen nadrukkelijk staren naar hun borsten, billen of zelfs benen dan kunnen ze zich al onprettig of zelfs visueel ‘aangerand’ voelen.
Veel vrouwen hebben angst om over specifieke ‘mannenafdelingen’ te lopen, waar ze bijna de ogen op zich voelen ‘branden’.

Ik heb zelf meegemaakt dat veel (vaste) mannelijke medewerkers van een groot magazijn waar ik een poosje vakantiewerk deed, meestal nadrukkelijk opkeken maar zelfs floten en (goed bedoelde) ‘keurende’ opmerkingen maakten over het rokje van de administratieve medewerkster als ze soms eens door het magazijn liep.
Ze lachte er dan altijd om en maakte vaak rake opmerkingen terug…
Dit was in de jaren ‘70 en nog absoluut niet ter discussie.
Ik vermoed dat dit tegenwoordig wel anders is…

Een feit is en blijft echter: vrijwel alle mannen vinden het nu eenmaal leuk (en opwindend…) om een mooie (sexy) vrouw te zien.
Door de geschiedenis heen was dit altijd zo. Alleen kan je een verschuiving zien in de manier waarop dit al dan niet duidelijk merkbaar is.
Nu nog steeds zullen bouwvakkers of stratenmakers sneller een opmerking maken dan de mannen in een kantooromgeving.
Maar feitelijk zien ook deze kantoormensen hetzelfde en voelen ze echt hetzelfde!
Zij hebben echter geleerd zich in te houden en hun waardering alleen te denken, uit respect voor de vrouwen. En vermoedelijk ook… uit angst voor hun reputatie. 😉
Maar het is een fabel dat de meeste (iets beter opgeleide) mannen tegenwoordig anders voelen en anders kijken naar mooie vrouwen.
Ik denk dat de meeste vrouwen dit ook wel beseffen.
Velen vinden het op hun beurt gewoon leuk om te weten dat er naar hen gekeken wordt.
Als er niet meer gekeken zou worden, zouden ze mogelijk verdrietig worden en denken dat “ze zeker niet meer sexy zijn”.

In veruit de meeste situaties is het een kwestie van ‘aangeleerd gedrag’ geworden dat de mannen wel kijken maar dit zo subtiel doen dat het niet opvalt.
Als er dus vrouwen zijn die dit niet kunnen accepteren en menen dat al die mannen ‘domme primaten’ zijn zonder respect, dan zal dit toch meer een probleem van hen zelf blijven vrees ik…
Dit is namelijk een van de grote standaard verschillen tussen mannen en vrouwen.
Daar kan iedereen nu moeilijk over gaan doen en proberen ‘de wereld’ te veranderen: dit kan niet.
Wel kunnen we met elkaar (dus samen!) proberen met wederzijds begrip en respect onze gedragingen tegenover elkaar te veranderen.
Omdat dit feitelijk de basis is om alle (seksueel) geweld te verminderen, besteed ik hier aan het eind van dit artikel apart aandacht aan.

Over ‘intimidatie’ kan ik nog zeggen dat dit ook ‘virtueel’ voorkomt.
Op internet durven veel mannen zich vaker intimiderend te uiten, vooral op anonieme sites en onder ‘anonieme’ nicknames.
De wetenschap dat de ‘slachtoffers’ hen toch nooit persoonlijk zullen aanvallen, geeft ze moed om seksistische opmerkingen te maken.

Voor een aantal mannen is seksueel intimiderend gedrag blijkbaar een soort uitlaatklep om opgekropte frustraties kwijt te kunnen of om zich hierdoor ‘mannelijker’ te kunnen voelen.
Vrijwel de meeste intimiderende mannen houden het hierbij en zullen nooit doorschieten in verdergaand (wettelijk) grensoverschrijdend gedrag.
Wat wel het geval kan worden bij:

Schennis

Het begrip ‘schennis van de eerbaarheid’ kan op diverse manieren uitgelegd worden.
Natuurlijk is ‘de potloodventer’ het meest bekend: de man die onverwacht zijn penis laat zien aan vrouwen in het openbaar.
Het is echter aan de kijker(s) of die dit gedrag als ‘seksueel geweld’ ervaren.
Sommige vrouwen zijn al geschokt als ze een naakte man zien die voor zijn slaapkamerraam staat te kijken. Deed hij dit echter met opzet om eventuele kijkers te shockeren? Had hij hierbij seksuele bedoelingen?
Als dit beide niet aan de orde was, is deze man niet strafbaar.
Verrichtte hij echter duidelijk seksuele handelingen (masturberen) dan wordt het al anders.
Maar dan nog geldt de regel dat dit gedrag pas bestraft kan worden als er kijkers zijn die aangifte doen van de schennis van de eerbaarheid.
Hier ligt dan ook het hele criterium van ‘seksueel geweld’: de mate waarin de schennis wordt opgevat.
Als de kijkers van de schennis zich er niet aan storen of het zelfs op prijs stellen, dan kan de schennis niet bestraft worden.
Zelfs expliciet seksuele handelingen van meerdere personen in het openbaar zouden ongehinderd kunnen plaatsvinden, als er geen kans bestaat op onverwachte kijkers die zich hieraan kunnen storen.
Het begrip ‘buitenseks’ is dus wel degelijk een duidelijk geval van ‘schennis van de eerbaarheid’ maar zou niet bestraft mogen worden als dit op plekken gebeurt waar nooit minderjarigen komen en waar niemand zich er aan kan storen.
Hierdoor bestaan er voor de ingewijden diverse plekken waarvan bekend is dat er mensen zijn die seks hebben in het openbaar, die oogluikend worden toegestaan.
Misschien hebben de lezers wel gehoord van bepaalde parkeerplaatsen waar (meestal ‘s avonds laat) mensen komen om seks te hebben in de auto terwijl anderen daarnaar kijken.
En dat er ontmoetingsplaatsen bestaan (in parken, bossen en bepaalde stranden) voor homoseksuelen om buiten seks te hebben.
Schennis van de eerbaarheid is dus een begrip wat op velerlei manieren uitlegbaar is.
In theorie is alles in het openbaar wettelijk strafbaar maar aan de andere kant wordt niets bestraft als niemand zich eraan stoort.

In dit verband komen de begrippen ‘exhibitionisme’ en ‘voyeurisme’ om de hoek kijken.
Want de plegers van schennis zijn in de meeste gevallen exhibitionisten en de kijkers die dit niet onprettig vinden (of zelfs als opwindend ervaren) meestal voyeuristen.
Waardoor het zomaar kan zijn dat de een deze schennis van de eerbaarheid onwenselijk grensoverschrijdend gedrag vindt en de ander juist als gewenst gedrag beschouwt.
Twee tegengestelde interpretaties voor hetzelfde gedrag…
Dan kan je gaan zeggen dat dit voor elke ‘misdaad’ geldt.
Voor wie graag crimineel gedrag vertoont is niks grensoverschrijdend…
Dat is natuurlijk waar.
Wat maar weer bewijst dat alle ‘grenzen’ door mensen bepaald worden.
Met elkaar spreken we voor alles bepaalde grenzen af, omdat je anders in een onleefbare chaos en anarchie zou belanden. Daar zal de meerderheid het toch wel over eens zijn.
Toch weet ik niet zeker of alle nu als grensoverschrijdend bepaald seksueel gedrag ook echt door een meerderheid wordt gedragen.
Voor dit artikel gaat dit nu echt veel te ver.
Maar ik denk dat er veel ‘exhibitionisten’ en (dus) ‘voyeuristen’ rondlopen die zich simpelweg inhouden omdat het nu eenmaal onwenselijk is dat ze zich in het openbaar seksueel gedragen.
Seks is namelijk een erg natuurlijke behoefte en ligt in veel vormen gewoon heel erg dicht tegen ‘biologisch normaal’ gedrag aan. Het is niet iets waarmee anderen bewust angst wordt aangejaagd of geweld wordt aangedaan.
Zolang seksueel gedrag met respect voor elk mens wordt gedaan, zowel betrokkenen als de omgeving, dan wordt niemand daar minder van.
In tegendeel: de mensen die daaraan kunnen toegeven omdat ze een natuurlijke behoefte uitvoeren, worden daar alleen maar beter en gelukkiger van.
En dat is het grote verschil met de meeste andere (echte) criminele gedragingen, waarbij er altijd sprake is van geweld of benadelen, minachten en niet respecteren van de medemens.

Als ik weer even terugkom op het punt waarom het hier gaat:
De man die zich (onverwacht) laat zien aan vrouwen als hij masturbeert, vertoont in de meeste gevallen grensoverschrijdend gedrag. Vrijwel de meeste vrouwen zijn hiervan niet gediend of worden zelfs angst aangejaagd, ook al vindt er in de meeste gevallen geen aanranding of erger plaats.
Andersom zullen vrijwel de meeste mannen er geen probleem van maken of het zelfs als prettig ervaren als een vrouw zich (onverwacht) laat zien als zij masturbeert.
Dit is dus duidelijk ook weer een groot verschil tussen mannen en vrouwen.
De meeste mannen zien dit soort gedrag graag terwijl de meeste vrouwen hier geen prijs op stellen.
Voor veel vrouwen die dit soort gedrag graag vertonen (omdat zij ook wel degelijk exhibitionistisch kunnen zijn) is er daarom dan ook lucratief en hobbymatig werk te vinden, als model voor fotografie, film of tegenwoordig de webcam.
Voor hetero mannen wordt dit niet of nauwelijks gevraagd.
Het klinkt misschien wat vergezocht maar eigenlijk is dit een zekere vorm van seksuele discriminatie.

Ook schennis kan als grensoverschrijdend gedrag beschouwd worden zowel ‘in real life’ als ‘virtueel’. Bekend zijn de mannen die het blijkbaar opwindend vinden om foto’s van hun stijve penis te sturen naar vrouwen; de zogenaamde ‘dickpics’.
De meeste vrouwen ervaren dit als zeer negatief en soms als bedreigend en dus angstaanjagend.
Dit gedrag is gewoon feitelijk hetzelfde als het gedrag van de potloodventer en bij aangifte even strafbaar.

Aanranding

Seksuele intimidatie en schennis zijn beide gedragingen die niet zonder meer als strafbaar bestempeld kunnen worden. Het staat of valt bij de manier waarop het aankomt bij de ‘slachtoffers’ en er dus aangifte van wordt gedaan.
Het kan dus wel of niet daadwerkelijk ‘seksueel geweld’ zijn.
Bij ‘aanranding’ wordt vrijwel altijd wel deze grens overschreden en dus is dit altijd strafbaar.
Dan ga ik er ook vanuit dat het slachtoffer (meestal de vrouw) onverwacht seksueel wordt aangeraakt.
Dan gaat het dus meestal om mannen die een vrouw in de billen knijpen of hun hand duidelijk gericht op het achterwerk leggen of er een klap op geven. En mannen die de borsten van vrouwen aanraken of er zelfs in knijpen.
Zowel bij borsten als bij de billen kan dit soms heel subtiel gaan: mannen kunnen soms in drukke massa’s of een volgepakte bus, tram of trein ‘per ongeluk’ tegen vrouwen aan staan of zelfs ‘rijden’ en zo borsten en billen aanraken.
Vrijwel nooit subtiel is de aanraking van de schaamstreek… Dit is meestal wel een gerichte aanraking.
Al deze aanrakingen vallen onder de noemer ‘aanranding’ en zijn bij aangifte strafbaar.
Het kan echter moeilijk daadwerkelijk bestraft worden zonder getuigen of vastgelegde beelden van de aanranding. Dit soort seksueel geweld blijft daarom nog veelal onbestraft maar wordt door veel slachtoffers wel als traumatisch ervaren.
Vergaande aanrandingen kunnen meestal wel opgelost worden door aanwezige DNA-sporen.
Deze methode wordt echter niet zo snel toegepast, tenzij de aanranding begint te lijken op een poging tot verkrachting.
Zo ver gaan de meeste aanranders echter niet.
Ook hier is het meestal weer de seksuele spanning die ontstaat bij de daders.
Als sommige mannen in directe nabijheid van vrouwen komen en een zodanige seksuele spanning voelen opkomen dat ze die vrouw wel willen aanraken, dan kan die drang soms zo sterk worden dat het daadwerkelijk tot een aanranding komt.
In alle eerlijkheid zou ik durven beweren dat er best veel (jonge) mannen rondlopen die de wens om een (jonge) vrouw te mogen aanraken vaak voelen opkomen.
De meesten kunnen zich echter gewoon beheersen omdat ze weten dat dit niet alleen strafbaar is, onwenselijk gedrag is maar ook dat vrijwel alle vrouwen hier geen prijs op stellen.
De aanwezigheid van die drang zullen de meeste mannen desgevraagd zeker wel ontkennen.
Maar ik weet gewoon dat veel mannen zo voelen en dus denken.

Overigens is ook de grens waarop aanrakingen altijd als overschrijdend beschouwd worden door de jaren heen ook veranderd.
Enkele decennia geleden namen de meeste vrouwen het nog niet zo zwaar op als een man hun billen aanraakte. Dit ‘haantjesgedrag’ werd toen veel vaker geaccepteerd als een soort ‘noodzakelijk kwaad’ wat nu eenmaal blijkbaar bij mannen hoort…
Tegenwoordig lezen we dan natuurlijk dagelijks dat die vrouwen zich toen ook al ‘aangerand’ voelden… Tja…
Ik heb zelf nog meegemaakt op de middelbare school dat een jongen uit mijn klas een meisje zomaar opeens in haar borst kneep en zei: “Toet toet!”
Volop hilariteit natuurlijk. Het meisje schrok even, werd rood van schaamte maar de jongen ook want schrok op zijn beurt even van de spontane ‘grap’.
Maar verder is er geen ophef over gemaakt. Het meisje voelde zich zeker niet ‘aangerand’ maar beschouwde het inderdaad als een (beetje brutale) grap en ze bleven gewoon goede vrienden in de klas.
Toen ik er over schreef in een artikel wat in de schoolkrant belandde, vond de schoolleiding dit echter niet acceptabel en ik ben daar op aangesproken. Of ik mijn schrijfstijl liever op iets hoger niveau wilde brengen… 😉
Maar tegenwoordig zou er misschien wel een aanklacht uit volgen…
De tijden zijn echt veranderd.

Aanranding of seksueel getinte ‘grap’?
De essentie is in beide gevallen precies hetzelfde.
Mannen vinden het gewoon leuk, lekker en opwindend om (sexy) vrouwen te bekijken en liever nog: om ze aan te raken. Dat is wat hun gevoel ze ingeeft!
Maar hun verstand wijst ze terecht want ze hebben geleerd:
“Je mag er alleen maar naar kijken maar aanraken niet.”

Dan kan je er nog altijd eindeloos over discussiëren of sommige ‘aanrandingen’ nu echt zo angstaanjagend en gevaarlijk zijn. Is de angst van alle vrouwen onterecht en moeten ze die ‘zielige’ mannetjes niet zo hard aanpakken als ze een keer hun handen niet thuis kunnen laten?
Nee die angst is niet helemaal onterecht.
Waarbij natuurlijk dan op de eerste plaats moet staan dat vrouwen dus anders in elkaar zitten dan mannen: ze houden er niet van om door de ogen van mannen ‘uitgekleed’ te worden en helemaal niet om ongevraagd betast te worden!
Zelfs een (meestal) goed bedoelde aai over de bol of arm om de schouders kan door vrouwen als intimiderend en ongewenst beschouwd worden.
Terwijl een man het helemaal niet zo erg zou vinden als hij door een leuke vrouw betast zou worden… Die wereld van verschil.
Maar als zo’n ‘opgewonden’ man eenmaal over de eerste grens is gegaan en de ‘aanranding’ een feit is geworden… Waarom zou hij dan niet de laatste stap ook durven zetten?
Want als de vrouw de aanrakingen niet al te resoluut afwijst… Dan wil ze zeker ook wel meer.
Of dat doet er dan al niet meer toe. Zijn opwinding is nu zo ver gevorderd dat hij alles wil.
Een verkrachting is dan geen ondenkbare volgende stap.

Verkrachting

Wie dit artikel tot hier nauwkeurig heeft gelezen, zal mogelijk benieuwd zijn hoe ik nu zal oordelen over die ‘zielige opgewonden man’, die het nu eenmaal zo ver heeft laten komen.
Nog steeds begrip voor de blijkbaar gefrustreerde op seks beluste vrouwenjager?
Nou…
Misschien wel. Want ook hier zijn er wat mij betreft nog genoeg nuances denkbaar.
Hoewel de wet in de meeste gevallen nu toch wel eenduidig is.
Er wordt in dit ‘#metoo-tijdperk’ juist de nadruk op gelegd dat er in te veel gevallen sprake was van onvrijwillige seksuele handelingen en dus misbruik of zelfs verkrachting. Maar ook hier is de bewijslast niet altijd duidelijk.
Als er bijvoorbeeld geen getuigen waren, de seks al vele jaren geleden heeft plaatsgevonden en de man nog nooit eerder is verdacht van een seksueel misdrijf dan wordt het toch echt moeilijk.
In dat opzicht is de #metoo-campagne wel degelijk een goede zaak en opsteker voor veel vrouwen.
De belangrijkste boodschap is namelijk dat vrouwen zich niet (uit angst) moeten laten verleiden en dwingen tot seks als ze daar geen zin in hebben.
De meeste ‘ongewenste seks’ vindt namelijk niet plaats tijdens een gewelddadige verkrachting door een onbekende. Vaker gebeurt het gewoon thuis, in de auto (na het stappen) of een andere gelegenheid waar het ‘vriendje’ graag verder wil gaan dan de bedoeling was.
Terwijl veel vrouwen in het begin van een relatie of zelfs bij een snelle maar gepassioneerde date niet verder willen gaan dan lekker vrijen en zoenen maar nog niet echt seks willen hebben.
Ondanks dat soms zelfs van beide kanten de hete opwinding bijna explodeert, kan die laatste stap er nog net een te veel zijn. Wat voor een man dan misschien onbegrijpelijk is maar wat bij veel vrouwen echt anders kan voelen.
Als de man in zo’n situatie dan toch zijn (hete) zin doorzet, is het misschien begrijpelijk. Maar het is dan toch verkrachting. Een van de minst duidelijke vormen van verkrachting en achteraf ook moeilijk te bewijzen.
Maar ook dit is een van de belangrijke redenen voor mannen en vrouwen om duidelijk te zijn in hun gedragingen en intenties.
Bij een onbekende aanvaller is alles duidelijk, daar behoef ik niet over te schrijven neem ik aan…
Die persoon kent zijn grenzen niet meer en is doorgeslagen in zijn seksuele driften.
Straf zal dan op zijn plaats zijn maar zeker als de persoon niet eerder dergelijk gedrag heeft vertoond, moet een psychische behandeling op de eerste plaats staan.
Mogelijk is deze persoon na afloop van dit hele voorval al zo geschokt van zichzelf dat gerichte hulpverlening nu wonderen kan doen.

Waar ik in dit verband echter op wil wijzen is (nogmaals) het wederzijdse onbegrip wat er vaak bestaat tussen mannen en vrouwen.
Vrouwen gaan er te vaak vanuit dat de man zich ‘gewoon’ moet inhouden en beter letten op de signalen die vrouwen geven. En als ze ‘nee’ zegt dat het dan ook gewoon ‘nee’ is.
Hoewel seks in een spontane liefdesrelatie soms echt wel dubbel uitgelegd kan worden…
Maar duidelijke communicatie lijkt hier levensbelangrijk.
Hoewel de man dan misschien angst ontwikkelt dat hij misschien te ver zou kunnen gaan en daardoor te terughoudend overkomt.
En inderdaad vallen sommige vrouwen dan juist weer wel graag op mannen met durf en doortastendheid…
En ja… er zijn ook echt vrouwen die wel degelijk uit zijn op seks. Vrouwen “die er wel pap van lusten”, zo omschreef een hulpverleenster ooit eens.
Toch zitten de meeste vrouwen niet zo simpel in elkaar dan de meeste mannen (generaliserend) wel. Voor een man is het zetten van die laatste stap naar seks meestal makkelijker dan voor een vrouw.
Dat heeft misschien ook wel iets te maken met de van nature aanwezige angst om zwanger te kunnen raken. Iets wat mogelijk evolutionair ingebouwd zit, ondanks de hedendaagse vormen van anticonceptie.

Begrip voor een willens en wetens doorgezette verkrachting is dus moeilijk uit te leggen maar ik vind niet dat alle gevallen van onvrijwillige seks als zodanig bestempeld kunnen worden.
Ondanks dat vrouwen zich achteraf ‘gebruikt’ kunnen voelen, ging er in de hoofden en gevoelens van beiden toch misschien best veel aan vooraf wat het zover heeft laten komen.
Teleurstelling, schaamte of zelfs woede achteraf mogen dan nooit de overhand krijgen.

Volwassen gevoelens

In de beschrijvingen van alle tot nu genoemde gedragingen ga ik uit van ‘volwassen’ mensen.
Ofwel zowel mannen als vrouwen die minimaal 16 jaar zijn en volgens de Nederlandse wet dus een seksuele relatie mogen aangaan.
Toch krijgt seksualiteit al een grote betekenis in het leven van veel pubers.
Daar heb ik al eerder over geschreven: vanaf de pubertijd gaan de hormonen hun werk doen en pubers vanaf een jaar of 13 of 14 die al met seks bezig zijn, komen overal ter wereld voor.
De genoemde gedragingen kunnen dus evengoed plaatsvinden onder de 16 jaar of tussen (vaak) mannen van (ruim) boven de 16 jaar tegenover vrouwen van (ruim) onder de 16.
Er kan dan sprake zijn van mannen met een eventuele voorliefde voor (wettelijk) minderjarige vrouwen.
Dat laat ik in de bovengenoemde gedragingen even buiten beschouwing.
Seksueel misbruik wordt echter beschouwd als een van de meest ernstige vormen van seksueel geweld omdat het hier juist gaat om minderjarigen, soms zelfs jonge kinderen.
Dit is een heel apart hoofdstuk.

Misbruik

Hoewel ik dit onderwerp apart plaats, kan het elementen van alle eerder genoemde punten bevatten. Het grote verschil is dat de intimiderende, seksueel getinte en grensoverschrijdende handelingen zijn gebeurd in een situatie waar misbruik van is gemaakt.
Meestal zijn dit situaties waarbij de vrouwen hun ‘belagers’ kennen.
In een zekere vertrouwens- of machtssituatie kan een man zijn seksuele gevoelens niet meer beheersen en zonder al te veel moeite in zijn positie seksuele handelingen afdwingen.
De situaties waarin dit kan voorkomen heb ik elders al eens genoemd maar zijn talrijk om ons heen aanwezig:
De goede ‘huisvriend’, oom, buurman of zelfs vader die misbruik maakt van een situatie.
In de sport waarin trainers of verzorgers zich niet kunnen beheersen.
Maar dus ook in kerken… waar geestelijken veelvuldig contacten onderhouden met jonge misdienaars.
Bekende (pop) artiesten die misbruik maken van hun populariteit en aantrekkingskracht op jonge tieners.
Maar niet alleen minderjarigen zijn slachtoffer van misbruik.
Algemeen bekend zijn de situaties waarin ‘bazen’ hun macht misbruiken tegenover hun vrouwelijke personeel.
Zorgverleners die zelf hun seksuele driften niet kunnen beheersen en misbruik maken van hun kwetsbare vrouwelijke patiënten.
Er zijn eigenlijk zo veel mogelijke situaties waarin (seksueel) misbruik kan worden gepleegd dat de beruchte ‘Verklaring Over Gedrag (VOG)’ voor steeds meer beroepen noodzakelijk wordt geacht.
Dit systeem is echter niet waterdicht want mensen kunnen nog nooit over grenzen zijn gegaan maar dit onder bepaalde omstandigheden toch een keer doen.
Hoe herken je de potentiële misbruiker?
Die herken je juist niet. En daarin ligt de angst voor veel vrouwen.

De aanleiding van dit artikel was de situatie rondom popster Michael Jackson, waar ik mee begon.
Hoewel dit misschien een buitenproportioneel opgeblazen voorbeeld van een (vermeende) misbruiksituatie lijkt, is de basis in essentie gelijk bij alle gevallen van misbruik.
Daarom wil ik proberen om vanuit zijn situatie (voor zover ik die ken) misbruik te verklaren.

Michael Jackson heeft natuurlijk geen ‘normaal’ leven gehad. Nooit.
Vanaf zijn geboorte was hij een onderdeel van de muzikale familie Jackson en naar ik had begrepen voerde pappa Jackson een hard bewind. Als jongste telg groeide hij op in de showbusiness.
Ik kan me zo voorstellen dat hij hierdoor nooit de kans heeft gekregen om op een gezonde (natuurlijke) manier vriendschappelijke relaties aan te gaan. Laat staan seksuele.
Terwijl dat ‘normale’ leven voor zijn oudere broers nog wel van toepassing was voordat ze eenmaal doorbraken.
Wat er allemaal is gebeurd in zijn jeugd weet ik niet (wie weet geven zijn broers ooit nog een keer openheid hierover om hiermee het gedrag van hun jonge broertje te verklaren…) maar ik weet wel wat voor volwassen man er uit is gekomen.
In mijn ogen was hij altijd een sociopaat. Een volwassen man (intelligent, voldoende kennis) met de gevoelens van een kind dat nooit heeft geweten hoe (zelfstandig) te leven.
Zijn situatie was natuurlijk zo bizar dat de wetenschap dat hij mogelijk kinderen seksueel heeft benaderd (en dus misbruikt) mij helemaal niet verbaast.
Hij was absoluut een gestoord mens maar wel met een volwassen lichaam en dus (normale) volwassen seksuele gevoelens. Waar hij echter geen raad mee wist.
Als volwassen ‘kind’ voelde hij zich het meest op zijn gemak met kinderen.
Omdat die hem als enige nog onbevangen namen zoals hij was. Zonder (voor-) oordelen.
Puur. Eerlijk. Aantrekkelijk. Voor hem… als volwassen ‘kind’.
Alleen met kinderen kon hij zich identificeren.
Als het allemaal waar is wat er door zijn ‘slachtoffers’ is gebeurd (waarover ik toch wel bepaalde twijfels heb) dan is het natuurlijk wel degelijk misbruik.
Met zijn volwassen verstand (van regels en wetten) maakte hij bewust misbruik van zijn status en machtspositie. Wetende dat er ook altijd een leger aan ‘beschermers’ om hem heen stond.
Dit was voor hem eigenlijk de enige manier dat hij ooit in zijn leven ‘pure liefde’ kon geven en nemen in zijn zelf geschapen wereldje.
Zijn eerdere huwelijken waren natuurlijk voor de schijn. Om de buitenwereld te bewijzen dat hij wel degelijk een ‘normale man’ was, ook al zonderde hij zich altijd af en gedroeg hij zich vreemd.
Ze waren dan natuurlijk ook niet vol te houden want een ‘normale’ vrouw zou nooit zo dichtbij kunnen komen dan kinderen dat konden.
Vanuit dit bizarre leven ontstond een bizarre situatie waarin seksueel misbruik in mijn ogen niet zo bizar meer lijkt.
En het is ook maar de vraag of de kinderen toen (de twee volwassen mannen in de documentaire) echt angst hebben gehad. Hebben ze echt een trauma overgehouden?
Of was het de kennis die ze kregen over het gebeurde na hun periode met Michael, toen ze zelf opgroeiden en volwassen werden? Toen ze leerden dat wat hun ‘idool’ (of zelfs hun ‘God’ zoals wel wordt beschreven…) met hen had gedaan feitelijk seksueel misbruik was en dus puur slecht?
Zijn ze niet in een (soort van) trauma terecht gekomen toen ze ontdekten dat de man waar ze zo tegenop keken, eigenlijk een gestoorde zielenpoot was met een ‘afwijkende’ seksuele behoefte?
Hebben zij zichzelf daarna in de slachtofferrol gedwongen, waarmee ze jarenlang geen raad wisten?
Als ik uitga van hun oprechtheid dan moet het wel een dergelijk scenario zijn geweest.
Want ze hebben hem jarenlang beschermd toen hij bij leven werd beschuldigd van misbruik.
Natuurlijk nu wel wetende dat Michael Jackson geen monster was maar een zieke en zielige man.
Misschien wilden ze hem inderdaad geen pijn doen door toen al openheid te geven.
Wat ze nu wel kunnen om het zelf kwijt te raken, nu hij er niet meer is.
Echter maakt de bekende stigmatiserende en veroordelende massa nu alsnog een ‘monster’ van hem. En dat was hij zeker niet.
Michael hield op zijn manier echt van kinderen.
Hij zou ze nooit pijn hebben willen doen.
En eigenlijk is dit zelfde het geval bij de meeste andere gevallen van misbruik.
Het geval ‘Michael Jackson’ is dan misschien buitenproportioneel maar in essentie gelijk aan veel andere gevallen van misbruik.
Een ‘dader’ met seksuele frustraties, onderdrukte gevoelens door de situatie waarin die is beland.
Door een (meestal) eigen moeilijk te hanteren karakter wat ‘normale’ (seksuele) contacten moeilijk of zelfs onmogelijk maakt.
Het zijn niet altijd echte (geboren) pedofielen die misbruik maken van minderjarigen.
Daar heb ik al over geschreven in het artikel over ‘Pedofilie’.
De meeste gevallen van misbruik worden gepleegd door mensen (meestal mannen maar ook wel vrouwen!) met een sociale stoornis.
Waarbij minderjarigen (ook kinderen) dan soms ‘goed van pas komen’ vanwege hun kwetsbare naïviteit wat ze makkelijker tot slachtoffer maakt.
Maar ook minder ‘sterke’ volwassenen kunnen zo dus een slachtoffer worden van personen die hun machtspositie misbruiken.

Nu heb ik eigenlijk een vrij ‘zielig’ betoog geschreven over de personen die misbruik plegen. Alsof de meesten voornamelijk ‘ziek’ zijn want ‘gestoord’ en eigenlijk niet 100% toerekeningsvatbaar en dus niet helemaal schuldig aan hun daden.
Een grote meerderheid vindt dit grote bullshit.
Of in ieder geval niet ter zake doende.
De mens (meestal man) heeft een gruwelijk misdrijf gepleegd wat hard bestraft moet worden.
Mogelijk is dat inderdaad zo als de persoon in kwestie te zwak is om weerstand te bieden aan zijn dwanggedachten. Als de seksuele drang oncontroleerbaar is geworden (dus geen ‘ontploffing’ van opgekropte gevoelens gevoed door de omstandigheden die gelegenheid boden) en er herhaling voorspelbaar is, dan lijkt een vrijheidsstraf (of permanente opname onder controle) onvermijdelijk.
Maar dat is dus niet in alle gevallen zo.
Er zijn echt mensen gebaat bij een goede gerichte behandeling en om te beginnen bij begrip voor de situatie die hem hebben geleid tot zijn daad.
De meeste mensen weten echt niet wat begrip en respect voor veel mensen met een ‘sociale stoornis’ kunnen betekenen. Daar kom ik later nog op terug.

Waarom maak ik zo’n onderscheid tussen mensen die een misdrijf hebben gepleegd als ik het over seksueel grensoverschrijdend gedrag heb en veel andere misdrijven?
Terwijl de emotionele (en soms ook fysieke) schade zo’n onuitwisbare impact heeft?
Dit zal ik proberen uit te leggen in een soort ‘profielschets’ van slachtoffers en daders.

Slachtoffers en daders

Over slachtoffers lijkt weinig uiteen te zetten zou je zeggen… Ze hebben allemaal zonder uitzondering een gruwelijk misdrijf ondergaan. Hun lichaam is misbruikt. In sommige gevallen zelfs beschadigd.
Over gevallen waarbij buitensporig geweld is gebruikt kan ik natuurlijk kort zijn.
Vrouwen die op straat zijn aangevallen, meegenomen, bedreigd, geslagen (of erger mishandeld) en verkracht hebben een onuitwisbare schade opgelopen. Zelfs als ze nog leven komt het misschien nooit meer goed.
Maar zoals ik al eerder heb aangegeven: er zijn vele vormen van ‘seksueel geweld’, waarbij geen fysiek geweld is gebruikt en het lichaam geen schade heeft opgelopen.
Daarbij zijn sommige vormen van geweld binnen een (vaste) emotionele relatie gebeurd.
De meest voorkomende gevolgen van seksueel geweld zijn dan ook niet fysiek maar mentaal voelbaar.
Terwijl het woord ‘slachtoffer’ altijd wordt gebruikt voor de persoon die een vorm van seksueel geweld heeft ondergaan, is er geen eenduidig schadelijk effect aan te wijzen.
Daarbij verschilt iedereen van fysieke maar juist ook van mentale kracht.
Er zijn vrouwen benoemd en geïnterviewd die door IS-terroristen als seksslavin zijn gebruikt en zijn verkracht door misschien wel honderden mannen. Ook minderjarige vrouwen…
Hoewel de trauma’s misschien pas veel later zichtbaar worden, zijn er veel vrouwen ogenschijnlijk ‘onbeschadigd’, sterk en ‘strijdvaardig’ uit gekomen.
Sommige mensen kunnen veel (mentaal) leed verdragen en worden daar juist veel sterker door.
Anderen kunnen de gevoelens van vernedering en schaamte niet meer uitwissen en plegen achteraf alsnog zelfmoord…
Er is geen peil te trekken op de werkelijke gevolgen van seksueel geweld.
Daarmee wil ik geenszins de gevoelens en het persoonlijke leed nihiliseren van alle vrouwen die relatief weinig zichtbare schade hebben geleden.
Een vrouw wiens naaktfoto ‘viral’ is gegaan zonder haar weten en toestemming kan daar misschien echt levenslang angst door blijven houden en mensenschuw worden.
Daarom is het zo belangrijk dat elk geval van seksueel geweld als zijnde uniek moet worden behandeld. Geen standaardstraf op (in dit geval) het verspreiden van een naaktfoto op internet.
Elk geval, elke situatie, was anders en moet daarom per geval worden beoordeeld en veroordeeld.
Dat is momenteel nog niet altijd het geval.
Er worden veel te hoge straffen uitgedeeld en soms ook veel te lage… Of verkeerde straffen.
Bij onderschatting van de gebeurtenis, gebrek aan bewijsvoering (wat helaas veel voorkomt) en onderschatting van de gevolgen krijgen slachtoffers soms het idee dat ze niet serieus worden genomen. Of dat ze het er zelf naar hebben gemaakt of misschien zelfs uitgelokt…
Recht en onrecht gaan vaak hand in hand…
Zeer verdrietig voor slachtoffers.
Maar dit gebeurt dus ook met daders.

Daarnaast bestaan er ook wel degelijk ‘nep-slachtoffers’.
Mensen die achteraf spijt hebben, teleurgesteld zijn, een relatie inmiddels hebben beëindigd, later (simpel) ruzie hebben gekregen (…) of wat voor reden dan ook: mensen die de seksuele handelingen achteraf gebruiken om de partner(s) er later mee te beschuldigen.
Want hoe denkt de omgeving (de publieke massa) het eerst als een vrouw huilend vertelt dat ze door een man is verkracht?
Als ze het goed kan acteren heb je snel de meeste toehoorders op je hand.
Wanneer ‘getuigen’ dan ook nog kunnen verklaren dat ze ruzie hebben gehoord, de betreffende man nooit hebben vertrouwd of om het even wat voor ondersteunende verklaringen geven dan zal die man snel het etiket ‘dader’ opgeplakt krijgen.
En justitie gaat daarin mee als de man mogelijk al ‘bekend’ is door grensoverschrijdend gedrag van welke aard dan ook.
Daarbij speelt het oude maar ‘gouden’ cliché van de ‘sterke’ man tegenover de ‘zwakke’ vrouw ook een belangrijke rol. Als een vrouw zegt geen weerstand te hebben geboden omdat ze ‘bang’ was dat hij geweld zou gebruiken, dan gelooft bijna iedereen dat.
Andersom hoor je nou eigenlijk bijna nooit. Hoe zou dat toch kunnen…

Een ‘grappig’ actueel voorbeeld is wel de bekende Amerikaanse comédienne en actrice Roseanne Barr. Bekend van de televisieserie ‘Roseanne’, die vorig jaar moest stoppen omdat ze een racistische tweet zou hebben geplaatst.
Kortgeleden had ze in een TV-show geen goed woord over voor (bekende) vrouwen die belastende verklaringen hadden gegeven over seksueel misbruik:
‘Het zijn gewoon hoeren!’
Hiermee haalde ze op haar manier de #metoo-beweging onderuit.
Hoewel ik het natuurlijk niet kan bewijzen (en zij ook niet denk ik) heb ik me ook wel altijd afgevraagd of al die vrouwen die nu opeens (soms na tientallen jaren) opbiechten “toen seksueel misbruikt te zijn” door bepaalde bekende mannen, geen misbruik maken van ‘#metoo’.
Natuurlijk zal er zeker een kern van waarheid in zitten omdat ik al eerder had aangegeven dat mannen in bepaalde (machts-) posities nu eenmaal makkelijk in de verleiding kunnen komen om hun seksuele gevoelens af te dwingen van vrouwen die onder hun invloed staan.
Artiesten, bazen, politici, zorgverleners… Ik heb het al opgesomd.
Er zijn absoluut te veel misstanden werkelijk gebeurd.
Maar nu… in een tijd waarin het zo eenvoudig is geworden om een (valse) beschuldiging de wereld in te helpen, is het niet moeilijk om te acteren als ‘nep-slachtoffer’.

Over ‘slachtoffers’ van seksueel geweld valt dus nog behoorlijk wat te zeggen.
Maar dan… ‘de daders’. ALS ze al dader zijn…
Laat ik daar dan voor dit artikel even wel vanuit gaan.
Het ‘schemergebied’ tussen ‘nep’ en ‘echt gebeurd’ is veel te groot.
Maar ook echte daders, die een vorm van seksueel geweld hebben gepleegd.
Van subtiele intimidatie tot gewelddadige verkrachting.
Zijn al die daders hersenloze seksmonsters die opgehangen zouden moeten worden aan de hoogste boom? Of gecastreerd moeten worden zodat ze nooit meer hun lul achterna zullen lopen?
Is elke man met (opgekropte) seksuele gevoelens een potentiële zedendelinquent?
Waar ligt de grens van het onacceptabele?
Het zal me echt niet gaan lukken hier een heldere en onweerlegbare uitleg over te geven.
Zelfs de zogenoemde experts (seksuologen, dokters, psychologen) buitelen over elkaar heen met tegengestelde meningen en feiten!
Dan laat ik justitie in zijn algemeenheid liever helemaal buiten beschouwing want die kunnen zelfs de vastgelegde regels in de wetboeken nauwelijks correct interpreteren, laat staan beoordelen en veroordelen…
‘Het’ enige juiste daderprofiel bestaat niet.
Ik vrees dat dit er ook nooit zal komen.
Tenzij er eindelijk eens een doorbraak zal komen in volledige en correcte interpretatie van de werking van de menselijke hersenen en ‘geest’…
Vermoedelijk zijn de meeste ‘daders’ dan geen daders meer.
Ik wil in dit lange epistel hier volstaan met mijn eigen interpretatie gebaseerd op (slechts?) mijn eigen ervaringen en gevolgtrekkingen daaruit.

Zoals de meester lezers nu wel zullen weten: ik sta ook geregistreerd bij justitie als veroordeelde ‘zedendelinquent’. Wie dit nog niet wist of had begrepen zoekt het beste even op ‘VOG’, waarover ik in meerdere artikelen schrijf.
Maar ik (jawel: #METOO! …) ben in mijn beleving ook onschuldig tot ‘dader’ gebrandmerkt.
In ieder geval ‘slechts’ iemand die onbewust en naïef een ‘grens’ was gepasseerd waarvan ik niet wist dat die bestond. En zeker niet wist hoe zwaar het met één klein stapje passeren van die (voor mij) onzichtbare grens kon worden veroordeeld en bestraft.
Als ik daarvan namelijk wel bewust zou zijn geweest, was ik nooit dat ‘gebied’ in gelopen.
Mijn ‘daad’ was namelijk geen voor mij onweerstaanbare (seksuele) drang die ik niet meer kon onderdrukken.
Het feit was echter bewezen: ‘meneer had (naar de mening van de onderzoekers) veel kinderporno op zijn computer staan en meneer heeft door het plaatsen van 1 afbeelding van kinderporno op zijn website over porno dit “verspreid via het internet”.’
De maximale straf werd geëist: 6 maanden gevangenisstraf.
Maar omdat ik nooit eerder was veroordeeld voor een dergelijk feit kreeg ik ‘slechts’ de maximale taakstraf van 240 uur en de gevangenisstraf voorwaardelijk.
“Als signaal aan de maatschappij waarin dit soort delicten zeer zwaar worden be- en veroordeeld.”
Er is op geen enkele manier nagedacht of zelfs maar gekeken naar het ‘waarom’ van mijn daad en wat ik voor persoon was. Er heeft geen psycholoog of andere iets meer ter zake kundige persoon naar me gekeken. Alleen een team van onderzoekende politiemedewerkers, een ‘advocaat’ die met pensioen ging direct na met mij gesproken te hebben en de reclassering.
Van het achtergebleven trauma wat ik heb moeten verwerken de jaren daarna weet naast mijn partner en nu mijn kinderen niemand iets af.
Eigenlijk heb ik dit pas de laatste jaren kunnen verwerken.
Pas nu (16 jaar later) begrijp ik mezelf veel beter en weet ik daarom waarom ik een en ander heb gedaan in die tijd. En weet ik dat ook tegenwoordig de meeste (publieke) meningen, oordelen en veroordelingen voorbij gaan aan ‘de mens achter de feiten’.
Als er gesproken wordt over kinderporno, misbruik van kinderen (in welk verband en op welke manier dan ook) dan vervalt elk menselijk recht op begrip en respect.
Vrijwel niemand durft zich in te leven in de ‘dader’ want het feit ligt daar toch.
Zelfs voordat en zonder dat het feit is bewezen zijn de diverse aanwijzingen al genoeg om een persoon volledig (en vaak levenslang…) te veroordelen.
Dat zelfs bewezen feiten nog genuanceerd kunnen worden door diverse omstandigheden en persoonlijkheidskenmerken, doet er voor de meesten niet meer toe.
Zelfs niet voor justitie.
De mondiale ‘rechten van de mens’ schijnen niet meer van toepassing te zijn op ‘daders van een zedendelict’. Van welke aard dan ook.

Ik zou nu veel dieper in kunnen gaan op wat ik zelf destijds echt heb gedaan en uitleggen waarom er verkeerd is gehandeld. Met de hedendaagse gevolgen dat ik nog altijd verkeerd begrepen en behandeld word. Misschien doe ik dat nog wel een keer. Als ik zeker weet dat mensen dit willen lezen…
Hier wil ik het echter laten bij dat ik zelf dus de negatieve gevolgen heb ervaren van het etiket ‘dader’ in het algemene kader van ‘seksueel geweld’ waaronder ook kinderporno valt.
(Want met het maken van kinderporno zijn kinderen misbruikt en wie het downloadt en ernaar kijkt werkt dus mee aan kindermisbruik.)
Als (min of meer) verslaafde aan porno (in algemene zin!) was ik ooit beter geholpen geweest met ‘begrip’ voor mijn frustraties die groeiden vanaf mijn jonge pubertijd.
Dat dit begrip er nu nog steeds niet is vind ik bedroevend.
Nog steeds wordt mijn voor mij nu duidelijk gebrekkige seksuele ontwikkeling vanaf mijn jeugd niet begrepen en niet geaccepteerd. Door justitie wordt slechts met oogkleppen op gekeken naar de feiten en (potentiële) delicten. Maar ook de meeste behandelende GGZ-instellingen gaan nog altijd uit van methodes om herhaling van ‘grensoverschrijdend gedrag’ te voorkomen.
Symptoombestrijding staat voorop.
De mens en zijn door de jaren heen gewortelde referentiekader, gedachten en dus gevoelens worden onvoldoende in kaart gebracht.
Vermoedelijk grotendeels ook door de eigen sterk gewortelde stigma’s en vooroordelen…
Ik hoor soms wel geluiden van mensen met een breder inzicht maar die houden zich meestal wijselijk op de achtergrond. Hun uitspraken worden namelijk door de overgrote meerderheid snel verkeerd begrepen en zij worden op hun beurt veroordeeld.
Omdat ik nu al jaren zelf heb geprobeerd om meer ‘begrip’ te kweken voor andersdenkenden en –voelenden weet ik waar ik het over heb!

Alles draait in mijn ogen dus eerst om:

Begrip en respect

Voor de meeste mensen is het een onmogelijke opgave: begrip hebben voor iemand die ‘seksueel geweld’ heeft gepleegd. Voor de echte (beschadigde) slachtoffers natuurlijk helemaal.
Toch is het proberen te ontwikkelen van ‘begrip’ voor een persoon die een misdrijf heeft gepleegd, het belangrijkste om te voorkomen dat de dader opnieuw de fout in gaat.
Zo kan een notoire drugscrimineel misschien een verschrikkelijke voorgeschiedenis hebben die hem (of haar) tot de criminele activiteiten heeft gebracht.
Een ‘dief’ kan opgegroeid zijn in armoede en (daardoor) in een verkeerd milieu zijn beland waardoor diefstal en oplichting een ‘dagbesteding’ werden.
Elke vorm van agressie kan een achterliggende diepere oorzaak hebben, waardoor die kennende toch enig begrip kan ontstaan voor de gepleegde daden.
Ook iemand die over duidelijke grenzen is gegaan met seksueel geweld kan bepaalde (droevige) ervaringen hebben meegemaakt waardoor die tot zijn of haar daden kon komen.
Maar naast duidelijk aanwijsbare (slechte) ervaringen kan ook het aangeboren karakter of de seksuele voorkeur bepalend zijn.
Net zoals alcoholisme (verslavingsgevoeligheid) genetisch doorgeven kan worden (wetenschappelijk bewezen), zo kunnen ook seksuele voorkeuren al jong bepaald zijn.
Dan heb ik het nog maar niet over de verschillen in ‘gender’, die dan tegenwoordig wel zo veel mogelijk gerespecteerd worden. Zolang die niet tot grensoverschrijdend gedrag leiden, wat bijvoorbeeld bij de pedofiele geaardheid dan weer wel een probleem kan zijn.
De menselijke gedragingen zijn zo verschrikkelijk complex en afhankelijk van vele factoren dat er voor elke vorm van grensoverschrijdend gedrag achteraf wel enig begrip zou kunnen ontstaan.
Vergelijk het maar eens met jonge radicale moslims die van kind af aan opgroeien met wapens en een omgeving die haat predikt jegens ‘ongelovigen’.
Probeer daar maar eens begrip voor op te brengen.
Laat staan… respect.
Toch heb ik door de jaren heen geleerd om uiteindelijk soms zelfs respect te kunnen krijgen voor mensen die ik aanvankelijk wel kon haten.
Hoewel het woord ‘haten’ niet in mijn woordenboek voorkomt…
Hoe dit is ontstaan weet ik niet maar in heel mijn leven heb ik nog nooit gevoelens van ‘haat’ gehad. Ik zou eigenlijk niet eens weten hoe dat voelt…
Ook al kon ik in gedachten sommige mensen dan wel eens ‘het ergste’ toewensen of in mijn fantasie doorzeven met kogels… In werkelijkheid hoop ik eigenlijk altijd op een eerlijke dialoog om elkaar achteraf beter te begrijpen. Als dat niet lukt en respect uitgesloten lijkt, mijd ik vervolgens het liefste mensen die mij een negatief gevoel bezorgen.
Maar haat… vind ik een onbegrijpelijke emotie.
Als ik mensen (die in mijn ogen echt negativiteit uitstralen of echt verkeerde dingen hebben gedaan) kan leren begrijpen waarom ze doen wat ze doen, dan kan daar uiteindelijk ook wel respect uit groeien. Juist omdat die mens mogelijk zijn hele leven al heeft geworsteld met op zijn beurt gevoelens die hij bij zichzelf niet begreep en frustratie door ze niet goed te kunnen uiten. Wat dan mogelijk tot diens verkeerde daden heeft geleid.
Als die persoon blijk geeft van zijn eigen worsteling om wel degelijk de goede paden in zijn leven te vinden en te gaan bewandelen, dan verdient dat voor mij respect.
Hij had ook kunnen berusten in zijn (afwijkende) negatieve gevoelens en daardoor gedrag en daarin blijven volharden.
Ik heb ook gezien (en gelezen) dat er juist veel mensen zijn die zichzelf beter beginnen te begrijpen als er mensen om hen heen komen die ze niet uitsluitend veroordelen of proberen te ‘genezen’.
Zorgverleners in de GGZ die feitelijk geen begrip kunnen opbrengen voor mensen in een ‘fout’ leven, kunnen ze ook niet helpen. Ze hebben een methode geleerd uit de boekjes maar ze komen nooit geloofwaardig over waardoor het zijn doel mist. Daar heb ik ook ervaring mee.
Helaas moeten ook veel (goede) zorgverleners zich houden aan strakke afspraken die zijn gemaakt voor de wijze van behandeling. In het leren kennen van de ‘patiënten’ gaat veel tijd zitten.
Dat hebben ze meestal niet en dat krijgen ze ook niet.
Na een beknopte kennismaking moet een strak afgebakende behandeling starten.
Terwijl die zonder een gegroeid begrip vrijwel onmogelijk is.

Voorkomen is beter dan genezen

Hierboven eindig ik eigenlijk met het belang van het kunnen opbrengen van ‘begrip en respect’ voor dader(s). Ook die van seksueel geweld.
Maar dan heeft het grensoverschrijdende gedrag of misschien zelfs het geweld al plaatsgevonden.
Achteraf herhaling voorkomen is natuurlijk noodzakelijk.
Maar nog veel beter is het voorkomen van grensoverschrijdend gedrag.
Misschien denken velen nu (juist na lezen van mijn vermoedens over aangeboren gevoelens) dat de meeste plegers van ‘geweld’ nu eenmaal zo zijn en daarom beter maar de rest van hun leven opgenomen of opgesloten kunnen worden.
Afgezien dat ik niet geloof dat alle daders nu eenmaal zo zijn en nooit meer kunnen veranderen; ik geloof wel degelijk dat het meeste grensoverschrijdende gedrag voorkomen had kunnen worden.
Primair door een betere start vanaf de prille jeugd.
Nu is dat niet in elk land of elke gemeenschap mogelijk maar ik denk dat dit zeker in de westerse maatschappij (zoals in Nederland) wel degelijk mogelijk is.
Om te beginnen door een veel betere seksuele voorlichting die vroege frustraties kunnen voorkomen.
Hierover probeerde ik al te schrijven op mijn website over seks en porno destijds, toen ik mijn eigen frustraties een plek probeerde te geven. Ik had toen echter nog geen begrip voor mijn eigen gevoelens en schreef hier veel te provocerend over wat ik eigenlijk had geleerd van de commerciële bladen over kinderseks in de 70er jaren…
In die tijd dachten veel mensen toch echt veel genuanceerder over kinderen en seks, zelfs in de politiek. Hier kom ik misschien ook nog wel eens op terug.
In de decennia daarna is de algehele (publieke) opinie helemaal veranderd, wat echt volledig aan mij voorbij was gegaan.
Door schade en schande (toch) wijzer geworden, blijf ik er wel op hameren:
Kinderen en seksualiteit gaan wel degelijk samen.
Daar worden ze namelijk mee geboren!
En bij de een komt dit sneller ‘boven drijven’ dan bij de ander.
Wat deels te maken kan hebben met de leefomgeving maar grotendeels komt vanuit aangeboren seksuele gevoelens.
Wanneer dus gewacht wordt tot de beruchte pubertijd met voorlichting dan kan het kwaad al geschied zijn en de jonge puber neigen tot grensoverschrijdend gedrag.
Met alle mogelijke gevolgen van dien…
In het geval van seksueel geweld zou ik dus ter sterkste willen aanbevelen om zo jong mogelijk aandacht te geven aan een gezonde seksuele opvoeding en voorlichting.
Zeer waarschijnlijk begrijp je dan op tijd in ieder geval je eigen kinderen als je hieraan begint.
En het gevolg lijkt me niet meer dan logisch:
Kinderen die zich goed en begrepen voelen, zullen niet snel gefrustreerd raken en daardoor afwijkende gedragingen gaan vertonen.
En volwassenen zijn daardoor ook veel sterker met de acceptatie van hun eigen seksualiteit maar zullen ook anderen beter begrijpen. Wat de verschillen tussen mannen en vrouwen (een heel actueel onderwerp momenteel!) alleen maar ten goede komt.

Conclusie

Dat alle menselijke gedragingen primair worden bepaald door ervaringen en lessen in de jeugd lijkt me wel bewezen. Als kinderen opgroeien in een veilig en liefdevol gezin waarin voldoende aandacht en begrip wordt gegeven, zullen ze een betere start kunnen maken dan kinderen waar van jongs af aan niet naar om wordt gekeken en waar spanningen en zelfs agressie aan de orde van de dag zijn. Twee uitersten. Maar alles heeft invloed.
Wat uiteindelijk de gedachten en gevoelens van de opgroeiende volwassene kan bepalen.
Niet elk kind wat opgroeit in een ‘verscheurde omgeving’ groeit dan ook per definitie ‘verknipt’ op. Er komen er ook genoeg juist sterker uit.
En andersom: kinderen die ogenschijnlijk opgroeien in een ‘kansrijke’ omgeving kunnen door invloeden van buitenaf ook verkeerde keuzes maken.
Er zijn genoeg redenen te verzinnen hoe bepaalde mensen tot ‘grensoverschrijdend gedrag’ kunnen komen en zelfs ‘seksueel geweld’ kunnen plegen.
Elk mens is anders en verdient daarom individuele aandacht.
Dit ontbreekt er helaas vaak aan en te vaak wordt iedereen in ‘hokjes’ geplaatst.
Dit lost problemen van welke aard dan ook nooit op.
Zeker ongewenst gedrag wordt niet opgelost door daders voor de rest van hun leven te brandmerken en geen kans meer te geven om te kunnen veranderen!
In vrijwel al mijn artikelen hamer ik voortdurend op het stoppen van stigmatisatie en belastende vooroordelen. Dit lost de problemen niet op maar maakt ze juist erger.
De huidige differentiatie in de maatschappij wordt enerzijds toegejuicht en gestimuleerd.
Aan de andere kant zie je dat velen daar bang voor zijn. Er ontstaat een steeds grotere angst voor andersdenkenden en ‘vreemde’ invloeden.
Dit is ook van invloed op een zo elementair en zo natuurlijk bij iedereen aanwezige behoefte: seksualiteit.
Wanneer onbegrip en angst leidend zijn, dan zullen de verschillen tussen de seksen alleen maar versterkt worden en leiden tot nog meer angst, frustratie en dus… blijvend seksueel geweld.

Zoals ik al aangaf aan het begin van dit artikel: tot een eenduidige conclusie en mogelijke ‘oplossing’ van alle problemen zal dit niet leiden. Ook al heb ik er zo uitvoerig over geschreven…
Mensen leven al vanaf het begin van hun geschiedenis met (seksueel) geweld.
Het is een utopie om te veronderstellen dat dit geheel uitgebannen zal worden.
Ik hoop alleen wel dat we nu toch eindelijk zo ver ontwikkeld zijn dat we echt willen (blijven) proberen om de wereld leefbaar te houden. Met zo veel (te veel?) mensen op die bol, moeten we wel optimistisch blijven werken aan verbetering. In alle opzichten.
Anders blijven we (onbewust) meewerken aan juist meer geweld.
Ik heb een hekel aan geweld. Alle vormen van geweld. Ook seksueel geweld.
Ik hoop dat dit leidend kan zijn voor iedereen.

Blijven communiceren!

Dit artikel lijkt nu op een heel erg lange monoloog.
Meestal geldt dit wel voor al mijn artikelen omdat er niet of nauwelijks op gereageerd wordt.
Jammer maar begrijpelijk. Sommige onderwerpen zijn best lastig om daar met een paar woorden op te reageren. Eigenlijk verdienen veel onderwerpen niet een dialoog van een paar simpele zinnetjes. Ik zou er bijna een debat over kunnen starten…
Misschien komt dit ooit nog wel eens zo ver. Het is in ieder geval een van mijn ‘dromen’…
Maar voorlopig ben ik al tevreden als het wordt gelezen en als er daarna over wordt nagedacht.
Dan heeft het in ieder geval iets betekend.
Maar liefst zou ik hier echt eens dieper met anderen over willen praten.
Niet uitsluitend met mensen die het volledig met me eens zijn!
Dat is uiteraard leuk en kan gezellig worden, zo’n clubje van gelijkdenkenden. 😉
Maar ik weet vrijwel zeker dat ik met dit artikel juist tegenstanders creëer.
Mensen die – zoals ik steeds aangeef – niet los kunnen komen van stigma’s en vooroordelen.
Die elk ‘gezwets’ over ‘begrip en respect’ voor ‘daders’ van seksueel geweld honend afwijzen.
Mensen wiens haren ‘overeind’ zijn gaan staan bij de door mij beschreven nuances.
Juist met dit soort mensen zou ik graag willen communiceren.
Er zijn genoeg mogelijkheden om dat te doen.
Elke vorm van communicatie juich ik toe! Als we maar blijven communiceren.
Geen monologen en daarna hakken in het zand!
Maar dialogen en proberen om elkaar geleidelijk beter te gaan begrijpen.
Uiteindelijk is dit het begin om tot oplossingen te komen.

Wie hier verder met me over van gedachten zou willen wisselen, kan me bereiken via een van de contactmogelijkheden vermeld op de pagina ‘Contact’.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk, Seksualiteit met de tags , , , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie