Een goedwillende misantroop

Soms kom ik in die Wereld Wijde Woestijn figuren tegen die me boeien.
Nu heb ik in eerste instantie een vrij brede interesse en als ik iemand iets zie zeggen (meestal in de sociale media, nieuwsberichten of in kranten) dan krijg ik daar een gedachte bij.
De meest basale gedachte is dan vaak: “Ja, daar ben ik het wel mee eens.”
Of: “Nee… dat is niet mijn mening.”
Of: “Interessant! Wat zou diegene hiermee eigenlijk bedoelen?”
De wereld heeft rare kostgangers.
Maar dat maakt die wereld voor mij daarom best interessant!
En niet per definitie goed of slecht… Het is een smeltkroes van meningen, gedachten en gevoelens die het voor mij gewoon leuk maken.
Hoewel ik natuurlijk niet elke tekst die ik tegenkom belangrijk vind of iets vind bijdragen aan mijn (persoonlijke) goede gevoel. Als ik iets volslagen onzin, bullshit of infantiel ‘geroeptoeter’ vind, dan gaat het langs me heen en negeer ik het.
Als iets me op een of andere manier raakt dan zet het me soms tot (dieper) nadenken.
Sommige figuren presteren het om altijd iets te zeggen of schrijven wat me raakt.
Daar kunnen slimme mensen tussen zitten, filosofen, wetenschappers, ‘boeren, burgers of andere buitenlui’… Mensen met een torenhoog IQ of juist ongeletterde individuen met het hart en menselijke inzicht op de juiste plaats.
Zelfs mensen met een door de in ‘hokjes’ denkende buitenwereld benoemde psychische stoornis, verslaving of ander ‘on(aan)gepast’ gedrag.
Vaak heb ik juist een zwak voor die ‘underdog’.
Ergens in bepaalde betogen heb ik mezelf wel eens ‘de advocaat van de duivel’ genoemd…
Misschien is door zo’n instelling mijn referentiekader gegroeid tot de huidige proporties en dat ik me daarom zo goed kan inleven in ‘andersdenkenden’.
In ieder geval springen er tussen die ‘andersdenkenden’ dan soms wel eens figuren tussenuit die me blijven opvallen door hun niet aflatende doorzettingsvermogen met opvallende teksten.
Meestal proza maar soms ook poëtisch.
Een van die figuren wil ik er nu dan toch eens uitvissen omdat ik hem nu al enige jaren volg en tot voor kort eigenlijk niets tot nauwelijks iets van hem wist.
Ik heb het over de “goedwillende misantroop” Elian de Montcorbier.

“… pseudoniem, misantroop en levenshobbyist”
Zo luidt de titel van het interview wat blogster Jet Rood vorig jaar had met Elian de Montcorbier.
Ik vond dit interview toen ik afgelopen week eindelijk eens ging ‘googlen’ naar zijn naam.
Gek genoeg had ik dat nog niet eerder gedaan, terwijl ik hem al jaren volg.
Ik vond zijn teksten altijd voldoende. Teksten ‘getweet’ als gedachten die toch poëtisch klinken.
Maar meestal gaven ze de dagelijkse routines weer waarmee Elian werd geconfronteerd.
Met als enige houvast de drank, de belangrijke ‘rode draad’ in zijn leven.
Misschien dat ik hem daarom wel zo waardeerde in zijn tekstuele gedachtenspinsels.
Ook bij mij speelde in die jaren de drank natuurlijk zo’n soortgelijke rol.
Een paar willekeurig door hem gepubliceerde teksten:

BETEKENIS
gedichten als mist
en iemand roept:
‘ZIEL! ZOEKTOCHT! BETEKENIS!’
en ut zwijgen in mun glas
blijft zwijgen
en ik neem un slok
en nog een
en that’s it…

MIJN KATTEN
je kunt je afvragen waar ik gebleven ben
en ben ik er wel ooit geweest
ik herinner me woeste tijden
maar IS dat wel un herinnering?
ik deed
ik dacht
ik dacht dat ik deed
en de uitkomst is un som
die niemand kan verklaren
hier zit ik dan met un woord:
verleden
en mijn katten kijken naar me
alsof ik nie aanwezig ben
identiteit
die kul
ut gaat hen nie aan…

En zijn laatste op Facebook geplaatste tekst van gisteren, waardoor ik hem eigenlijk weer even ‘herontdekte’ na een poosje minder van hem gelezen te hebben:

je moet het leven ook een beetje zien als een hobby je hoeft er niet goed in te zijn maar je bent in ieder geval van de straat

drugs? het halve land is aan de anti-depressiva dus mij zul je niks negatiefs over drugs horen zeggen

ik ben gek op de reclame die door de brievenbus valt ik ben een reclame verzamelaar het is mijn wekelijkse feel good soap

al die slecht geacteerde glimlachen die vreselijke foto’s die verschrikkelijk pathetische teksten wat denken ze nou dat iedereen dom is ja dat denken ze en daarin hebben ze gelijk: de formule werkt

bij de supermarkt kassa hoor ik geregeld: je mag er nog eentje bij pakken
deze week is het twee voor de prijs van een
nee nee, zeg ik dan, een is genoeg
ze kijken je aan alsof je een andere diersoort bent

of mensen klampen je aan en zeggen: ik heb je boek gelezen en ik vind
ik wil helemaal niet weten wat men van mijn boeken vindt, laat me met rust, ik heb ruimte nodig

mensen zijn dom en dat kun je ze niet kwalijk nemen maar je kunt ze het ook niet duidelijk maken en dat geeft ergernis
dat schept de onoverbrugbare afstand

gene is het draperen van een zijden doek over je eigen kots en het enige wat onvergankelijk is is de vergankelijkheid

zo zwalken wij voort in dit aards bestaan stapvoets richting afgrond
het noodlot is ieders lot ik ruk nog maar eens een fles wijn open je moet toch wat in deze voortdurende ondergang die wij een succesvol bestaan noemen
de vrolijke noot zijn borrelnootjes ik prefereer de cocktail variant tenslotte heb ik verstand van muziek maar niet heus

Sid Vicious kerfde met een mes in zijn borst: I NEED A FIX
Sid was een waardeloze bassist en een nog slechter schrijver maar dit was natuurlijk een briljante actie de quote zit nog steeds in mijn hoofd

die drie punten das een nieuwe emoticon

Playing life

Op Facebook volg ik de pagina met deze naam – Playing life – en tevens de titel van zijn laatst verschenen boekje in 2014.
In het interview van Jet Rood zegt Elian daarover:

“Playing life gaat over dat wij ons leven niet leven maar acteren. Kijk naar jezelf hoe vaak dat wat je doet onecht is, in welk menselijk contact dan ook. En het is maar goed dat het een groot toneelstuk is want anders zouden we mekaar de koppen inslaan, vrees ik. Verder gaat het erover dat je het bestaan ook niet te serieus moet nemen. Ik zeg ergens in die bundel:
“Je moet het leven ook een beetje zien als een hobby. Je hoeft er niet goed in te zijn, maar je bent in elk geval van de straat.” en zo is het.”

Daar kan ik me ook wel een beetje in vinden. 🙂
Hoewel ik niet zo ver ben gegaan om dit te ontdekken (ik heb niet zoals Elian op straat geleefd) en ik de drank niet meer nodig heb om ‘het leven te leven’, lijkt mijn ‘Rest van het Avontuur’ toch ook wel een beetje op het ‘spel van het leven’ zoals hij het speelt.

De laatste tijd speelt Elian ook in een band: de ‘Southern Bluesrock Band’
Hij schrijft teksten en speelt (zo te zien op de foto) gitaar.
Daar besteedt hij nu meer tijd aan dan aan zijn ‘literatuur’, wat zijn afwezigheid op Twitter grotendeels verklaart.
De muziek is dan niet helemaal mijn smaak… Je kunt niet alles hebben natuurlijk. 😉
Maar gelukkig kunnen we zijn bundels lezen die zijn verspreid, ook op zijn websites:
http://www.eliandemontcorbier.nl
https://eliandemontcorbier.wordpress.com
En natuurlijk Facebook:
https://www.facebook.com/Playing-life-234146690059030/

Een ‘goedwillende misantroop’…
Het woord ‘misantroop’ kende ik niet eens voordat ik afgelopen week het interview van Jet Rood ontdekte.
Uiteraard ook even opgezocht.
Hoewel het in de woordenboeken voornamelijk een wat negatieve betekenis lijkt te hebben, is Wiki er wat soepeler in: “Een misantroop kan humaan en sociaal gedrag vertonen en is dus niet per definitie antisociaal of het tegengestelde van een humanist.”
Dat Elian de Montcorbier een ‘goedwillende’ misantroop is bewijst hij zeker door zijn gedachten niet (asociaal) voor zich te houden maar door ze te delen in de media en ze te ventileren via de muziek.
Ook in die zin lijken we dus wel een beetje op elkaar.
Maar dan zonder gitaar, lang haar en nu dan zonder drank.
Gewoon… een andere soortgenoot. Een andere zandkorrel in die Wereld Wijde Woestijn.
In die woestijn krijg ik altijd dorst.
Lijkt me een gezellig mens om zo af en toe eens een biertje mee te drinken. 😉

Elian de Montcorbier

Southern Bluesrock Band

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie