Nieuwjaarsoverdenking 2019 – “The Wind of Change”

Gelukkig Nieuwjaar!
Sretan Nova Godina!
Happy New Year!

 

Zo, dat was het weer voor deze ‘Nieuwjaarsoverdenking’.
Tot volgend jaar maar weer! 🙂

Euh…
Wil ik me er dit keer zo makkelijk van af maken?
Nou… eerlijk gezegd zou dat dit keer de beste manier zijn!
Aangezien ik tegenwoordig veel meer en beter ‘bij de dag leef’, kan ik onmogelijk nu al een Overdenking maken voor het nieuwe kalenderjaar wat voor me ligt!
Dat jaar is vandaag (donderdag 3 januari) nog geen volle drie dagen oud…
En eerlijk gezegd heb ik de eerste twee dagen nou niet zo veel bijzonders gedaan om daar uitgebreid verslag van te doen.
En een terugblik op het oude jaar 2018 lijkt me ook tamelijk overbodig omdat ik de afgelopen maanden zo veel heb geschreven over mijn ‘verbeterde gemoed’, alle voor mij belangrijke bezigheden zoals de vier trainingen bij Vivenz en de beslommeringen rondom mijn fysieke gezondheid.
Het zou dan alleen maar weer een oprakelen van ‘oud nieuws’ zijn, wat sommige columnisten misschien verplicht zijn aan hun achterban maar wat ik eigenlijk liever achter me laat.
Want dat hoort ook bij mijn verbeterde ‘bij de dag leven’.
‘Don’t look back in anger…’
Sorry John Osborne… Jouw boek heb ik in 1977 al gelezen. Voegt niets nieuws meer toe.

Dus… Niet terugkijken en niet vooruitblikken…
Wat blijft er dan nog over voor een ‘Nieuwjaarsoverdenking’?

Heb ik dan ook helemaal geen goede voornemens?
Vind ik het echt allemaal helemaal perfect zoals het nu gaat?
Geen enkel ideetje om iets te gaan doen de komende tijd?
Of misschien zelfs alleen maar morgen?
Of vanmiddag…?
Euh… Nee, eigenlijk niet…
Althans niet zo concreet dat ik dit zou willen en kunnen delen in deze blog.
Dan moet het toch ook nog wel iets van ‘eeuwigheidswaarde’ hebben… 😉

Aan ‘goede voornemens’ heb ik sowieso nooit iets gedaan.
Dat is uiteraard de grootst mogelijke onzin.
Al ver voordat ik wat meer ‘bij de dag’ ben gaan leven was ik hier een fel tegenstander van.
Als je wilt stoppen met roken dan wacht je niet tot 1 januari.
Ook de noodzaak om af te vallen was natuurlijk al veel eerder aanwezig.
Die symbolische datum voor echt ‘goede voornemens’ is alleen maar een extra drogreden om al feestend en proostend het vuurwerk en de knallende champagnekurk van een behoorlijke ondergrond te voorzien. Want alle ‘goede dingen’ kun je elke dag beginnen.
Elke dag MOET je proberen ‘goede dingen’ te doen.
Die massale symboliek op bepaalde data in een kalenderjaar is zacht gezegd een beetje kinderachtig…
Daarom heb ik hier nog nooit aan meegedaan.
En dat zal ik nu dan ook niet opeens wel gaan doen natuurlijk…

Maar ik moet natuurlijk wel eerlijk zijn tegen mezelf.
De vraag: ‘Vind ik het echt allemaal helemaal perfect zoals het nu gaat?’ is een heel legitieme vraag.
Want: Nee, dat vind ik niet.
Het is (en was, toen ik het ontwaarde) goed zoals het is.
Want ik heb te veel jaren getwijfeld en ‘gevochten’ tegen het ‘leven’ wat me was overkomen.
Ik heb eindelijk een mooie ‘rust’ gevonden om mezelf die betere plek te gunnen en te geven die ik verdiende. Dat heeft me echt heel erg goed gedaan.
Maar als ik het daarbij nu verder laat zitten… Elke dag maar weer herhalen: “Het is goed zo.”…
Dan zeg ik eigenlijk ook dat ik de rest van mijn leven ga besteden met… wachten op mijn dood.
Want dat is natuurlijk het feit als ik niets nieuws (meer) wil ondernemen.
En dat is niet zo.
Ik wil wel degelijk (eindelijk) weer eens wat nieuwe ontwikkelingen ervaren.
Maar welke?
Wat moet ik daarvoor gaan doen?
Wat KAN ik daarvoor doen?

Dat het afgelopen jaar voor mij dus wel degelijk een keerpunt is geweest in mijn persoonlijke leven, zal wel duidelijk zijn. Ik zie en voel dat in ieder geval erg sterk.
Dat ik hiermee nieuwe voorwaarden heb geschapen; een nieuwe ruimte heb gecreëerd waarin nieuwe dingen kunnen komen, dat voelt bij mij als vanzelfsprekend.
Langzaam maar zeker voel ik duidelijk weer wat ‘kriebels’ opkomen om nieuwe dingen te gaan ondernemen. Maar meer dan ‘kriebels’ zijn het nog niet.
Ik heb op dit moment echt nog geen flauw idee wat voor ‘nieuwe dingen’ dat kunnen zijn.

Vorig jaar had ik mijn zinnen op een nieuwe activiteit gezet: ‘ervaringsdeskundigheid’.
Om met de kennis verzameld in mijn ‘rugzak’ ook anderen weer ‘op weg’ te helpen.
Die activiteit lijkt vooralsnog niet haalbaar.
Maar deze blog is en blijft natuurlijk een belangrijk medium om daarin al mijn ‘ervaringen’ te kunnen delen. Dat zal ik dan ook zeker blijven doen.
En van daaruit zal ik langzaam maar zeker proberen om toch ook wat meer persoonlijk de aandacht te gaan vestigen op noodzakelijke veranderingen.
Want nu ik er zelf redelijk in ben geslaagd om persoonlijk noodzakelijke veranderingen te realiseren, lijkt het mij logisch om dit te kunnen, mogen en zelfs moeten delen met mijn omgeving.
In de momenteel beperkte kring waarin ik verkeer heb ik al de nodige positieve gevoelens terug mogen ontvangen. Dus ik weet dat ik er redelijk klaar voor ben.
Klaar om mijn ‘goede gevoel’ te verspreiden om meer mensen de zo hard nodige hoop op positieve veranderingen te geven.
In de met sneltreinvaart ‘verhardde’ samenleving lijkt dit een noodzaak geworden om samen te kunnen overleven. Met of zonder ‘geel hesje’…

Er moet een heel andere wind gaan waaien.
Geen wind vanuit het oosten, het westen, het zuiden of het noorden.
Geen wind van links of rechts.
Het moet de wind van verandering worden die mensen weer positieve moed in blaast.

Waai je mee?
Met:

“The Wind Of Change”! 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie