Pedofilie – Het document

Inleiding

In eerdere artikelen waarbij seksualiteit aan de orde kwam, benoemde ik vaak ook aandachtspunten als seksuele opvoeding en voorlichting, seksueel misbruik (actueel vanwege de ruim een jaar geleden wereldwijd gegroeide #metoo-beweging) en seksuele geaardheid.
Dit komt bij mij regelmatig terug omdat ik zelf een ‘moeilijke’ seksuele ontwikkeling heb gehad.
Moeilijk omdat ik er heel veel jaren mee worstelde wat tot sterke frustraties heeft geleid.
En dat begon bij mij al vanaf mijn pubertijd.
Daarom heb ik me van jongs af aan (pakweg vanaf mijn 11e jaar) bezig gehouden met seksuele gevoelens en de verwerking daarvan. Alleen. Want steun van ouders had ik hier niet bij.
Bijna alles wat mij heeft beziggehouden en wat mijn seksuele referentiekader heeft bepaald is terug te lezen in die eerdere artikelen:
‘Seks! Een zwaar onderschat onderwerp!’  1
‘Gezonde seks – wat is dat?’  2
‘Seksualiteit – Het nieuwe terrorisme 1’  3
‘Seksualiteit – Het nieuwe terrorisme 2’  4
Om herhaling te voorkomen verwijs ik opnieuw naar deze artikelen, anders zou de inleiding hier alleen al bijna een boek worden…
Het is veel leesstof maar als je het nog niet kent, adviseer ik je toch het eerst te lezen.
Alle links staan onderaan dit artikel vermeld bij de ‘Bronnen’.

In al die eerder geschreven artikelen benoem ik het woord ‘pedofilie’ wel en geef ik al eerlijk aan dat ik raakvlakken daarmee heb wat tot een ongewenste (justitiële) situatie heeft geleid, waardoor ik nu nog steeds geen benodigde VOG (Verklaring Over Gedrag) kan krijgen om een officieel vrijwilligerscontract te mogen krijgen als ‘ervaringswerker’.
Een goed verstaander (en lezer) begrijpt dan natuurlijk wel waarmee ik te maken heb gehad.
Daarom wil ik in dit artikel nu dan eindelijk uitleg geven over wat er is gebeurd en waarom.
Waarom ik van mening ben dat pedofilie (op zich) geen ziekte of misdaad is maar ook gewoon een seksuele geaardheid, net als heterofilie en homofilie.
En waarom ik door de seksuele frustraties uit mijn jeugd later de behoefte heb gekregen hierover te gaan schrijven en hierbij ook het onderwerp ‘kinderseksualiteit’ niet uit de weg ben gegaan.
Mede gevoed door vrijzinnige seksuele literatuur en commerciële porno uit de 70er jaren.

Niet alle mensen uit die periode hebben natuurlijk zo’n ‘breed’ seksueel referentiekader als ik.
Omdat niet alle mannen rond mijn leeftijd (vanaf 11 jaar, in die 70er jaren) zo veel porno hebben gezien en zo bezig waren met het ‘hoe en waarom’ rondom seks.
Vrijwel de meeste (normale?) mannen ontdekten seksualiteit op de ‘natuurlijke’ manier:
Meisjes versieren in de disco (of waar dan ook) en dan zoenen, ‘friemelen’ en meer…
Dat is ‘normaal’.
Wat ik heb gedaan en meegemaakt moet dan ‘abnormaal’ zijn.
Toch?
Is iedereen die dit leest (en straks verder gaat lezen) overtuigd dat ik een ‘beschadigd’ mens ben geworden met ‘verkeerde’ perverse seksuele gevoelens?
Of ligt het allemaal toch een stuk genuanceerder.
Uiteraard ben ik overtuigd van het laatste en omdat ik juist al die ervaringen door heel mijn leven heen ben gaan begrijpen en heb leren ‘accepteren’ als zijnde simpelweg mijn persoonlijke pad van ontwikkeling, zonder daar negatieve conclusies aan te verbinden maar juist om daar mijn eigen voordelen uit te halen, ben ik nu in een fase gekomen dat ik hierover heel graag open wil zijn.
Omdat ik zeker weet dat ik niet de enige mens ben die heeft ‘geworsteld’.
En niet de enige was die porno heeft geconsumeerd in de 70er en 80er jaren…
Maar zeker niet de enige ben die om wat voor reden dan ook seksuele frustratie heeft gekend.
Waarmee ik niet ben blijven zitten of rondlopen maar wat ik al vele jaren probeer open te verkondigen via websites. Dat zie ik als mijn talent en dus voordeel om daarmee eventueel ook anderen mee te kunnen helpen.
Waarin ik 20 jaar geleden te naïef handelde en een methode had gekozen die me tot heden negatief achtervolgt.
Dit alles (en nog iets meer…) zal ik proberen in dit artikel duidelijk te maken.

En dan eerst nog dit:

Voor je verder gaat lezen in een artikel wat weer over ‘seks’ en ‘porno’ gaat, wil ik eerst een ander (voor)oordeel ontkrachten.
Omdat ik het er ‘zo vaak’ over heb en ik ruiterlijk heb toegegeven dat ik vanaf mijn pubertijd al porno heb gekeken en ik soms probeer duidelijk te maken dat een ‘libido’ nu eenmaal bestaat…
… Denken veel mensen dat ik in het dagelijks leven wel zo’n ‘vies mannetje’ zal zijn wat elke dag z’n portie porno nodig heeft (als een zware alcoholist of drugsverslaafde) en hele dagen loopt te ‘fappen’ of zo…
Zo’n stiekeme vent die elke vrouw (van alle leeftijden…) met z’n ogen uitkleedt en daar de smerigste fantasieën over heeft.
Niet iemand om gezellig een kopje thee mee te drinken…
Nou…
Afgezien dat je ook koffie, water of iets anders mag komen drinken…
Ik zou zeggen (als je me nog niet kent): “Try me!”
In het dagelijks leven ben ik een stuk gewoner (vrij saai misschien…) dan je zou verwachten.
Mijn pen – of toetsenbord de laatste decennia – mag dan ‘scherp’ zijn…
Mijn piemel was dat nooit en zeker nu ik na de operatie begin 2017 gedeeltelijk impotent ben geworden, moet je van mij geen vreemde fratsen verwachten.
Ook niet met woorden of andere tegenwoordig ‘so called’ #metoo gedragingen…
Daar ben ik heel mijn leven veel te serieus voor geweest.
In mijn jongere jaren soms wel eens te serieus en ben ik daardoor best wel kansen misgelopen…
Mijn leven bestond altijd al uit veel meer aspecten dan alleen denken aan seks!
Het is echter een ‘rode draad’ geweest vanaf mijn jeugd, die uiteraard wel gevolgen heeft gehad voor mijn gevoelens. Die ik tot dit laatste jaar eigenlijk altijd verborgen heb gehouden.
Omdat ik me er voor schaamde en heel veel jaren inderdaad meende dat ik niet helemaal ‘normaal’ was met die stomme gevoelens.
Uiteraard… is dat achteraf pure onzin. Dat heb ik uiteindelijk wel ontdekt.
Als ik veel eerder meer zelfvertrouwen had gehad en mezelf had geaccepteerd zoals ik was en voelde, dan was mijn leven misschien heel anders verlopen.
En misschien kan ik daar nu dan een beetje spijt over hebben maar daarvan word ik nu ook niet meer beter. Mijn leven heeft op mijn manier een doel gehad. Daarvan ben ik overtuigd.
En met het (eindelijk) benoemen van alle ‘scherpe’ kantjes kan ik dat nu de plaats geven die het verdient. Een belangrijk stuk van mijn ‘avontuur van het leven’.
Als je onbevooroordeeld kunt zijn (of al bent) en nieuwsgierig bent naar die altijd onbesproken ‘scherpe’ kantjes… Ga er dan voor zitten en lees verder.
Het is een fors artikel geworden… Maar voorlopig sluit ik hiermee het ‘Document Seksualiteit’ af.

Vanwege de lengte van dit artikel gaat dit weer verder door op ‘Lees verder…’ te klikken.

Kinderen zijn (ook) seksueel

Een van de meest voorkomende misverstanden en vooroordelen waarmee ik persoonlijk ook mee te maken heb gekregen is de veronderstelling:
‘Kinderen en seks gaan niet samen.’
Waarmee de meeste (volwassen) mensen bedoelen dat kinderen niet seksueel kunnen zijn voor hun pubertijd en alle seksueel getinte handelingen die zij eventueel plegen zijn ingegeven door externe factoren. Ofwel ouders die het verkeerde voorbeeld geven ofwel het geconfronteerd worden met seks en porno via niet goed afgeschermde computers. Of natuurlijk door misbruik.
Dat zijn de meest voorkomende vooroordelen.
Dat een jong kind zelf al een interesse ontwikkelt voor seksuele handelingen, is voor velen vaak ondenkbaar. Toch is dit wel degelijk zo!
Natuurlijk hangt alles af van de omgeving waarin een kind opgroeit.
Daar heb ik het ook al eerder over gehad.
Het gezin waarin naaktheid heel normaal is, geeft kinderen al een heel ander gevoel over het naakte lichaam dan het gezin waarin naaktheid taboe is.
Schaamte voor de (eigen) geslachtsorganen begint hier al mee!
Als die schaamte er van jongs af aan al niet is, dan kan het prima gebeuren dat een kind zelf al heel vroeg ontdekt dat er iets bijzonders is aan hun plekje tussen de benen.
Bij (toevallige) aanrakingen kan dit prettig aanvoelen.
Als ze daar dan af en toe mee gaan spelen en ouders laten dit bij constatering verder gewoon ongemoeid, dan ontwikkelt hier al een primair seksueel gedrag.
Daarnaast bestaat er bij de meeste kinderen een soort van nieuwsgierigheid hoe andere kinderen er ‘daar’ uitzien. In vrije gezinnen spelen ze misschien al snel met elkaars ‘plassers’ en in andere gezinnen wordt er ‘doktertje’ gespeeld, om zodoende elkaars lichaam te ontdekken.
Ook dit soort gedragingen zijn echt wel seksueel te noemen.
Al bestaat er bij kinderen natuurlijk nog absoluut geen vooropgezette behoefte aan lust!
Het is puur nieuwsgierigheid en de ontdekking dat spelen met elkaars of de eigen genitaliën prettig aanvoelt.
Van lustgevoelens kan pas sprake zijn als het echte orgasme is ontdekt.
Dat kan bij meisjes soms al vanaf een jaar of 7 of 8 plaatsvinden, bij jongens meestal een paar jaar later.
Ik zelf heb dit ontdekt zo rond mijn 10e jaar denk ik. Toen ik door met mijn onderlichaam te ‘rijden’ over een voetbal opeens een wel heel erg lekker gevoel kreeg!
Daarvoor was ik al nieuwsgierig naar die plekjes… Natuurlijk ook omdat ik nooit anderen naakt had gezien dan alleen mezelf als ik werd gewassen of aangekleed door mijn moeder.
Ik kan me nog herinneren dat ik met mijn beste schoolvriendje waar ik een aantal jaren mee omging wel eens stoeide en ik dan stiekem probeerde zijn broek naar beneden te trekken…
Puur nieuwsgierigheid.
Pas nadat ik ‘vlinders’ had gevoeld voor een meisje in de 5e klas (tegenwoordig groep 7) en ik later de seksboekjes van mijn vader had gevonden, werd mijn verlangen om meisjes naakt te zien opgewekt. En werden mijn gevoelens ook steeds meer seksueel gericht.
Je kunt nu blijven beweren dat dit te vroeg was door die porno…
Maar ook kinderen die nooit porno hebben gezien en van wie de ouders nooit openlijk seks hebben gedaan waar hun kinderen getuige van waren, ontwikkelen die nieuwsgierigheid en het prettige gevoel tussen hun benen. Dat is volkomen natuurlijk!

Zie het document wat ik in de ‘Bronnen’ onderaan dit artikel deel:
‘Seksuele opvoeding van jonge kinderen – Gewoon doen!’  5
Hierin wordt vanuit diverse (professionele) invalshoeken de seksualiteit van jonge kinderen beschreven naar aanleiding van een gelijknamige conferentie in 2010 gehouden.
Er zijn natuurlijk altijd verschillen van mening, ook tussen professionals, wat vaak ook weer vanuit de eigen invalshoeken is veroorzaakt (al dan niet door eigen opvoeding of religie) maar de algemene tendens is wel degelijk dat kinderen al heel jong seksuele gevoelens kunnen ontwikkelen, die liefst niet ontkend of zelfs onderdrukt mogen worden.
Dit document heb ik nog maar enkele jaren geleden gevonden na een zoekactie op internet en het heeft mijn eigen gevoelens en ideeën positief gesterkt.
Het is jammer dat naar mijn idee veel ouders tegenwoordig juist steeds banger worden om (hun eigen) kinderen met seksualiteit te verbinden. Ze zijn direct bang voor onnatuurlijk gedrag wat tot excessen en misbruik zou leiden.
Terwijl het juist de omgedraaide wereld is!
Kinderen die te veel worden afgeschermd van seksualiteit omdat dit zogenaamd ‘niet goed’ is voor hun leeftijd, ontwikkelen ongezonde gevoelens door schaamte en frustratie.
Door dit soort vooroordelen en stigmatisatie geven voorvallen zoals medio 2017, waarin een basisschool in Den Bosch in opspraak raakte omdat jonge kinderen daar excessief seksspelletjes zouden doen met elkaar, een geheel vertekend beeld van de (seksuele) werkelijkheid.
Kinderen van 6, 7 of 8 jaar die “in elkaars onderbroekje” zitten, elkaar daar aanraken en zelfs met de mond beroeren… Het werd ‘grensoverschrijdend gedrag’ genoemd en de school werd verantwoordelijk gehouden voor deze ‘misstanden’ 6/7/8.
Echt jammer dat je daarna nooit meer hoort of leest hoe dat nu eigenlijk is afgehandeld door de diverse autoriteiten, de school en de ‘geschokte’ ouders.
Hoewel dit voorval natuurlijk een uitzondering kan zijn waarin expliciet seksueel gedrag van enkele ‘vroege’ kinderen is uitgegroeid tot ‘seksspelletjes’ die enkele ouders en leerkrachten hebben ontdekt, wil dit helemaal niet zeggen (en dat geloof ik ook niet!) dat de school hiermee grensoverschrijdend gedrag bewust heeft gepromoot. Waar het al bekend was, zagen de leerkrachten dit terecht als speels onderzoekgedrag.
Zodra kinderen tegen hun wil zijn gedwongen tot seksuele handelingen, zal hier met alle betrokken kinderen gewoon normaal over gesproken moeten worden door ouders en leerkrachten, eventueel met seksuele deskundigen zoals kinderpsychologen.
Om ze natuurlijk wel allemaal te overtuigen dat seksspelletjes met leeftijdgenootjes best af en toe normaal kan zijn maar nooit gedwongen en dan liefst in een veilige omgeving zoals de eigen slaapkamers thuis, als ouders er ook van op de hoogte zijn.
Dan hoort het gewoon bij het natuurlijke onderzoeksgedrag.

Omdat helaas nog te veel kinderen vanaf hun vroege jeugd nauwelijks een seksuele opvoeding krijgen van hun ouders of verzorgers, komt het genoemde ‘onderzoeksgedrag’ vaak stiekem voor en verbergen ze dit voor hun omgeving. Uit schaamte.
Hierdoor kan het ‘spannende’ juist extra uitvergroot worden waardoor het een negatief gevoel veroorzaakt waar kinderen in de pubertijd nog steeds last van kunnen hebben.
Ze ‘weten’ dan inmiddels dat seks best wel leuk en lekker kan zijn maar je ‘mag’ daar niet over praten en je doet dat beter ‘stiekem’.
Dan zullen die ‘spelletjes’ echter sneller over grenzen gaan en een meer ‘volwassen’ karakter krijgen. Wat dan soms te vroeg kan zijn naar verhouding met de leeftijd van de pubers.
Stoer gedrag en ‘het erbij willen horen’, ‘gezien willen worden’ en ‘groot willen zijn’ kan zich dan uiten in expliciet seksueel gedrag.
Natuurlijk kan seks lekker zijn op die leeftijd!
Het lichaam is al bijna volgroeid en ‘kinderen’ van 12, 13 en 14 jaar kunnen al seks hebben in alle variaties die er bestaan! Als er dan nog geen goede en begripvolle gesprekken zijn geweest met ouders of andere verzorgers en er wordt nog niet goed omgegaan met ‘veilig vrijen’ dan kunnen soa’s of zelfs ongewenste zwangerschappen nu al voorkomen.
Vooral in gebroken gezinnen of probleemgezinnen en vooral bij kinderen die door omstandigheden opgroeien in pleeggezinnen of jeugdopvang, komen seksuele excessen het meeste voor.
Ze genieten vaak wel van hun vrije seksuele leventje maar er is niemand die de gevaren voor hen bewaakt.
Daarom is een vroege seksuele opvoeding en voorlichting op scholen zo jong mogelijk al van groot belang.

Persoonlijk heb ik dit dus allemaal moeten missen, zowel thuis als op school, waar ik pas voor het eerst een soort van ‘biologische’ seksuele voorlichting kreeg in de brugklas van de middelbare school. Maar toen las ik inmiddels zelf al diverse seksboekjes dus ik dacht het al beter te weten dan de zwaar gereformeerde leraar biologie die alles vrij ‘plastisch’ volgens het boekje uitlegde.
Over seksuele gevoelens werd niet gesproken.
Hij vond de georganiseerde ‘discoavond’ op school ook maar een moeilijk verteerbare gelegenheid omdat er geen tafels waren om ‘normaal’ met elkaar te kunnen praten. En omdat er met de lichamen tegen elkaar werd gedanst… Veel te onzedelijk voor hem, wat natuurlijk geheel tegen zijn principes was.
Aan zo’n soort seksuele voorlichting heb je als puber dus niets…
Veel klasgenootjes keken dan ook liever mijn stiekem meegenomen seksboekjes in. Soms ook meisjes…
Toen ik in de lunchpauze een keer een bijzondere ‘pen’ liet rondgaan, waarin een mini-projector zat verborgen, waarop je bij het voor je ogen houden plaatjes zag van mensen die seks hadden, konden ze er wel om lachen.
Eén opmerking van een meisje ben ik echter nooit vergeten.
Ze vroeg me – na het kijken van een vrouw die een man pijpte – serieus:
“John, mis je soms iets?”
Ik wist toen niets te antwoorden maar uiteraard raakte ze de kern van mijn probleem.
Ik stond in die tijd niet voor niets bekend als ‘porno-Johnny’…
Niemand die ik kende op school had regelmatig seksboekjes in z’n schooltas zitten.
De jongeren die seks wilden en konden krijgen, die deden het gewoon…
Wie het niet konden krijgen (die waren er natuurlijk ook zat!), die hielden het stil.
Ik zal natuurlijk nooit weten of die het daar moeilijk mee hadden en ook net als ik rondliepen met frustraties. Daar werd nooit over gepraat. Zeker niet onder elkaar maar dus ook nooit in de nodige seksuele voorlichting.
Seks gaat vooral ook om gevoelens. Maar die werden (en vermoedelijk ook ‘worden’) stelselmatig verzwegen waardoor veel contactarme jongeren ermee blijven rondlopen tot ze eindelijk eens tegen een verkering aanlopen en het dan stapje voor stapje ontdekken.
Soms pas in hun huwelijk!
Natuurlijk kan dit dan gewoon allemaal helemaal goed komen!
Laat ik voorop stellen dat het met veel stellen uiteindelijk goed gaat, ook met hun seksualiteit in de relatie. Wie namelijk gewoon echt van elkaar houdt, neemt elkaars kennen en kunde voor lief(de) en geeft elkaar de ruimte om samen de (gewenste) seksualiteit met elkaar te ontdekken.
Echte liefde maakt alles goed! Ook de seks.
Helaas bestaan er echter ook nu nog heel veel seksuele frustraties, zelfs binnen de beste liefdesrelaties. Waarin de behoeften van beide partners niet gelijk lopen en waarin men elkaar maar ‘neemt zoals ze zijn’, zonder echt optimaal van seks te genieten.
Op momenten dat er dan ‘dips’ ontstaan binnen de relatie, kan dit soms leiden tot nieuwe frustraties of zelfs gevallen van ‘vreemdgaan’. Zowel door mannen als door vrouwen!
Maar in dit artikel wil ik niet verder ingaan op de eventuele seksuele problemen van volwassenen…
Daar zijn ook al ontelbaar veel boeken over geschreven en daarvoor zijn even zovele websites te vinden van informatieve aard.
Ik zou het hier gaan hebben over ‘pedofilie’.
Dat kinderen seksueel zijn is hiervoor de inleiding.
Voor mij persoonlijk betekende dit dat ik het zocht in de pornografie en dit consumeerde ik niet matig…
Waar vrijwel de meeste porno-consumenten het louter en alleen raadplegen om opgewonden te raken en zich daarmee (en daarop) te bevredigen in hun seksuele behoeften, daar maakte ik er een echte ‘hobby’ van.
Mijn seksuele voorlichting bestond dus voornamelijk uit:

Pornografische voorlichting

Voor mijn eigen gemak gooi ik het even op één hoop: seksuele voorlichting door vroege actieve seks in de praktijk en door passieve seks via pornografie.
Zoals ik net al aangaf, zijn er dus groepen jongeren die door hun leefomstandigheden soms al heel vroeg seksueel actief worden. Ik denk dan aan jongeren vanaf zo’n 13 of 14 jaar, die uitgaan, veel sociale contacten krijgen (ook oudere) en relatief veel kansen krijgen op seksueel contact.
Het zijn vooral tienermeiden die vanaf deze leeftijd aantrekkelijk worden.
Zelf had ik als minder assertieve tiener dus vrijwel geen contacten, hield ik ook niet van uitgaan en voor mij was de porno dus eigenlijk mijn enige uitlaatklep.
In die boekjes (maar ook films die ik later ging kopen, toen ik een simpele filmprojector had – video was er toen nog niet!) zag ik ‘alle mensen’ seks met elkaar hebben.
Mannen met vrouwen, in diverse aantallen en leeftijden.
Ook tieners en… kinderen zag ik seks hebben, omdat in die tijd kinderporno nog niet verboden was.
Vooral in het Dordtse blad ‘Lolita’ – geproduceerd door Joop Wilhelmus die al succes had met een van de eerste (hij schreef altijd HET eerste) populaire seksbladen: Chick – stonden ook altijd wel redactionele artikelen waarin seks door kinderen gepromoot werd.
Er stonden vaak ‘succesverhalen’ in van gezinnen waarin de ouders hun kinderen altijd ‘heerlijk lieten meespelen’ in hun seksspel, de vader het met volledige instemming ook met zijn tienerdochter deed en de moeder vol overgave met haar zoon aan de gang ging.
Ook kwamen volwassenen aan het woord die zogezegd als kind al seks hadden met hun ouders (vaak vrouwen die het met hun vader hadden gedaan of met andere familieleden) en waar ze de ‘heerlijkste’ herinneringen aan hadden overgehouden.
Of hier ook maar iets van waar was, of dat het allemaal ‘redactionele vrijheid’ was van Wilhelmus en zijn kompanen, dat weet ik natuurlijk niet.
Maar in die tijd geloofde ik dat allemaal! Omdat ik zelf zoekende was naar seks!
Vanaf ongeveer mijn 13e jaar, toen ik op de middelbare school zat en ik steeds meer seksbladen ging kopen, was ik meisjes uiteraard op een ‘seksuele’ manier gaan bekijken.
Ik wist niet hoe ik het zou moeten doen maar ik hoopte vurig ooit eens een meisje echt naakt te zien en nog mooier: aan te kunnen raken!
In mijn ‘zoektocht’ speurde ik op mooie dagen vaak vanuit het raam (van mijn oma, waar ik destijds meestal verbleef gedurende vakanties en veel weekenden) met een speciaal aangeschaft mini-telescoopje. En wat ik al had gehoopt dat gebeurde ook!
Regelmatig zag ik op warme zomerdagen kinderen buiten in een rustige zijstraat (waar wij toevallig op uitkeken) spelen op straat en hun stoepje. Het waren vaak meisjes die in bikini speelden als het warm was. En soms… waren ze ook naakt. En speelden ze met zichzelf!
Vaak hadden ze een soort tentje gemaakt van een deken of lakens en dan kon ik weinig zien maar soms zaten ze er naast of renden ze even achter elkaar aan op straat.
En ik heb dus echt enkele keren gezien dat ze voorwerpen (ik zag een keer een ijsstokje) in hun vagina hadden zitten en in- en uitgaande bewegingen maakten.
De meisjes schatte ik zo ongeveer een jaar of 7 of 8.
Over deze gebeurtenissen (die me flink opwonden!) heb ik een keer een brief geschreven en gestuurd naar de Lolita. Als ‘bewijs’ dat kinderen inderdaad ook graag seksspelletjes spelen en dat ik dat gezond en normaal vond.
Uiteraard schreef ik dat omdat ik dit zelf had gemist in mijn leven.
Inmiddels was ik zelf 16 jaar.
Een poosje later was ik een keer gewoon thuis en ging de telefoon, die mijn moeder aannam.
Ze riep me er later bij en zei dat het een man was die eventueel ‘vakantiewerk’ voor me had.
Ik kreeg de man aan de telefoon en die legde toen aan mij uit dat hij mijn brief had gelezen.
Hij vond het heel moedig van me dat ik die brief had geschreven.
En dat hij inderdaad misschien ‘werk’ voor me had als ik dat wilde.
Ik begreep direct wel dat hij niet de ‘krantjes bezorgen’ bedoelde wat hij tegen mijn moeder had gezegd…
Toen zei ik hem dat ik “al 16 was”, omdat ik dacht dat ze voor dat blad misschien jongere kinderen zochten… Hij vond dit echter een “mooie leeftijd”.
Uiteraard speelde mijn verlegenheid en angst weer op en ik zei het nog niet zeker te weten en of hij misschien “morgen wilde terugbellen”, dan kon ik het er nog even met mijn moeder over hebben…
Dat zou hij doen.
Hij heeft echter nooit meer gebeld…
In die tijd baalde ik daarvan. Weer een gemiste kans, bedacht ik me.
Achteraf weet ik niet zeker of ze mij in contact zouden hebben gebracht met meisjes of dat hij eigenlijk zelf interesse had in een ‘frisse jonge jongen’…
Maar daar dacht ik in die tijd nog niet over na.
Ik was puur heteroseksueel ingesteld, keek uitsluitend naar meisjes en had nog geen idee dat sommige mannen op hun beurt wel eens naar jonge jongens kijken…
Natuurlijk wist ik wel van homoseksualiteit af maar omdat ik daar echt niet van hield, kocht ik daar nooit porno van. En ook in de kinderporno die ik toen kocht, kwamen alleen meisjes voor.
Misschien vanwege de voorkeur van de producent? Jaren later pas heb ik begrepen dat Joop Wilhelmus was veroordeeld vanwege misbruik van zijn eigen dochters…

Om een lang verhaal iets korter te maken: door het lezen van het kinderseksmagazine Lolita (en er waren nog een paar bladen en ook filmpjes te koop) ben ik gewend geraakt aan het zien van minderjarige meisjes die seks beleefden.
En ik dacht dat dit op zich goed was.
Toen ik zelf volwassen werd en ik tijdens de periode van de ‘Militaire Dienst’ heel vaak naar Amsterdam ging en me daar vermaakte met ‘peepshows’, ‘live-shows’ en een paar keer met ‘meisjes achter het raam’, raakte ik het zicht op ‘kinderporno’ kwijt. Ik zocht het ook niet.
Uiteraard zocht ik alleen naar (ongeveer) leeftijdgenoten maar in die tijd kwam ik via het ‘sekswerk’ uiteraard vaker wat oudere vrouwen tegen.
Pas toen ik na mijn diensttijd ging werken en op mezelf ging wonen en ik mijn fotohobby met modelfotografie en een eigen modellenbureautje begon, kwam ik weer iets jongere meisjes tegen van rond de 17 jaar. Het jongste meisje was 14.
Maar als ik iets van naakt of erotisch ging maken, dan moest dat van mij altijd en immer een meisje van minimaal 18 jaar zijn! Dat dit gewijzigd was in de wet, wist ik inmiddels wel.
En hoewel sommige meisjes er ook best vanaf 14 jaar geweldig uitzagen, was dat voor mij nooit een reden om ‘avances’ te gaan maken!
Ik was toen zelf al rond de 25 en dacht geen seconde aan (seksuele) toenadering van meisjes jonger dan pakweg 18 of 19 jaar. De meeste modellen die ik had waren overigens ouder.
En meestal ‘bezet’ of ‘onbereikbaar’. 😉
In ieder geval was ik erg serieus en ik werkte altijd ‘professioneel’.
Mijn fantasieën zou ik nooit delen met mijn modellen.
Echte seksuele contacten zocht ik in die tijd meestal via contactadvertenties in seksbladen.
Vrouwen alleen heb ik hierdoor nooit gevonden maar er waren wel veel stellen die naar wat meer opwinding in hun seksuele relatie zochten door er een man bij te zoeken voor trio’s.
Ik heb in een periode van zo’n 5 jaar misschien tussen de 5 en 10 keer zo’n trio beleefd, wat op zich niet ongezellig was maar wat ik telkens zelf weer stopte omdat ik me niet echt op mijn gemak voelde met nog een man erbij… Ik prefereerde dan toch liever een 1-op-1 contact in die tijd.

Toen ik pas tegen mijn 30e een relatie kreeg die ook nog eens echt serieus werd, ben ik rigoureus gestopt met porno-consumptie en met het modellenbureau.
De eerste 10 jaar van mijn relatie, waarin 2 kinderen werden geboren, taande ik daar ook niet naar.
Pas toen er in die relatie iets langzaam aan mis begon te gaan en ik via het groeiende internet weer nieuwe en gratis mogelijkheden zag om porno te vinden, ‘vluchtte’ ik af en toe weer in dat wereldje.
Passief uiteraard door het alleen te downloaden en bekijken.
Ook toen de seksualiteit in mijn relatie achteruit ging door de langzaam opkomende ziekte van mijn partner, heb ik er geen moment aan gedacht om seks ‘buiten de deur’ te zoeken.
Zelfs mijn eigen porno-consumptie begon me na een paar jaar tegen te staan.
Ik begon toen in te zien hoe veel invloed dit op mij uitoefende.
Hoewel passief en ik er feitelijk niemand mee ‘bedroog’ of ‘misbruikte’, zag ik het toen toch als een vorm van verslaving.
Toen ik er als eerste ‘uitlaatklep’ rond het jaar 2000 een website over ging maken, waarop ik ronduit veel afbeeldingen plaatste van alle soorten porno die ik kon downloaden en ik teksten ging schrijven over het gevaar van porno voor een gezond beeld van seksualiteit, maakte ik een cruciale naïeve fout.
Hoewel ik inmiddels wist dat kinderporno niet meer gemaakt mocht worden, was het downloaden daarvan in die tijd nog kinderspel.
Ik had een computerprogrammaatje gevonden (‘GrabJPG’) wat zelfstandig alle plaatjes (in het .jpg-formaat) automatisch voor me opzocht en downloadde naar mijn harde schijf.
Uiteraard na ingeven van een zoekopdracht.
Een soort van Google voor afbeeldingen dus met een automatische download-functie.
Op die manier kon ik van alle soorten porno honderden afbeeldingen tegelijk binnenhalen.
Dat vond ik toen makkelijker dan het zoeken naar volledige websites omdat die vaak bulkten van reclame, pop-ups en verdachte sites die virussen bevatten.
Omdat ik op mijn website over seksualiteit naast algemene teksten over porno ook de vele soorten wilde behandelen, zocht ik zo gericht naar termen als ‘ass’ (kont), ‘oral’, ‘double penetration’, ‘groupsex’, ‘orgy’, ‘uro’ of ‘piss’, ‘animal’ (seks met dieren…) en… ‘cp’ of ‘childporn’…
Op mijn harde schijf deelde ik alles netjes in op categorie.
Terwijl ik bij elke categorie op mijn website ongeveer 2 afbeeldingen plaatste ter illustratie, wat ik ook had gedaan bij de categorie ‘childporn’, had ik wel honderden afbeeldingen op mijn computer staan in een mapje genaamd ‘loli’…
Ik heb ze wel eens vluchtig doorgebladerd en de beste (gewoon scherpste en goed uitziende) laten staan maar verder deed ik er niets mee.

In 2003 gebeurde het.
Naar die website had ik eigenlijk al langere tijd niet meer omgekeken.
Ik speelde met de gedachten om alles te verwijderen want ik had op dat moment geen behoefte aan porno of om daarmee bezig te zijn voor die site. Ik had me toen meer gericht op een meer spirituele en maatschappijkritische site en forum. Ook was ik bezig met een Kroatische site vanwege mijn verbinding via mijn partner. Ik dacht nauwelijks nog aan die seksuele website.
Tot de politie voor de deur stond. In juni 2003, nog voor 7.30 uur.
Ik was op dat moment al op mijn werk wat normaal vanaf 7.30 uur begint, daarom weet ik het zo goed. Ik werd daar opgebeld door de politie vanuit mijn huis en gevraagd om direct thuis te komen.
Eenmaal daar aangekomen werd ik ‘aangehouden’ vanwege de verdenking van ‘het in bezit hebben en verspreiden van kinderporno’.
Welnu, ik ga hier niet alles wat er daarna is gebeurd helemaal uitleggen.
Natuurlijk werden alle computers (ook die van vrouw en kinderen), mediadragers als ook fotomappen, videobanden en CD’s die ze konden vinden in beslag genomen en uiteindelijk werd alleen op mijn computer en op enkele CD’s pornografie gevonden en ook dat ene ‘mapje’ waarin die honderden afbeeldingen stonden.
En met de plaatsing van die 2 afbeeldingen op mijn website had ik ook kinderporno ‘verspreid’.
Uitgemaakte zaak dus in 2004, toen de rechtszitting pas plaatsvond.
Ik was bijna een jaar lang aan het lijntje gehouden en er was nooit concreet verteld dat dit echt een serieuze ‘strafzaak’ was. Pas enkele weken voor de zitting vroeg mijn vaste reclasseringscontact (waar ik via de politie naar toe was verwezen) even tussendoor of ‘mijn advocaat’ me al advies had gegeven hoe me in de rechtszaal te gedragen.
Ik had nooit meer wat van de direct toegewezen advocaat gehoord!
Die bleek inmiddels met pensioen te zijn en mijn dossier daar was al vernietigd…
De reclasseringsambtenaar wist voor mij zo snel een andere te vinden. Deze advocate had pakweg 5 werkdagen om zich in mijn zaak te verdiepen en zou zich achteraf alleen uitspreken over een niet te hoge straf omdat ik door werkverlies en een traumatische periode al genoeg gestraft was.
De 3 rechters waren hier niet van onder de indruk.
Ze achtten mij 100% verantwoordelijk voor de bewezen daden beschreven in de aanklacht en gaven aan dat ik bewust seks door volwassenen met kinderen promootte, doelend op mijn toen ook al geschreven pleidooi voor ‘gezonde seksualiteit’, en een goede seksuele opvoeding voor kinderen.
En door mijn document wat ze ook hadden gevonden waarin ik begrip toonde voor de pedofiele geaardheid.
Een geëiste onvoorwaardelijke gevangenisstraf werd voorwaardelijk en ik kreeg de maximale taakstraf opgelegd met een proeftijd van 2 jaar.
Letterlijk is gezegd: “Als voorbeeld voor de maatschappij.”
Waarmee achteraf bedoeld werd de in 2003 gewijzigde wet waarin seksueel misbruik van kinderen nog veel zwaarder werd be- en veroordeeld dan voorheen het geval was.
Hoewel ik me van de ernst van deze veroordeling nauwelijks bewust was (ik beleefde de rechtszitting als een onwerkelijke boze droom), werd me door mijn advocate nog even gezegd, terwijl ze me bij mijn arm pakte want ik reageerde eerst niet: “Zie je wel? Géén gevangenisstraf!”
En dat voelde op dat moment inderdaad als een opluchting.
Omdat ik toen nog werkloos was, dacht ik in eerste instantie dat ik die ‘uurtjes taakstraf’ snel zou kunnen afwerken in een aantal weken.
Echter vond ik daarna gelukkig weer vast werk en moest de taakstraf uitsluitend in de weekenden worden afgewerkt waardoor dit alsnog zo’n 9 maanden duurde…
In die tijd kreeg ik steeds meer door wat de stigmatisatie als zijnde een ‘zedendelinquent’ veroorzaakte.
Iets wat bijna 14 jaar verder niet meer speelde, tot dit jaar de aanvraag van de VOG werd afgewezen en in de brief met opsomming van de redenen waarom, de hele omschrijving van mijn ‘misdaad’ uitvoerig werd uitgemeten. Een veroordeling die in dit geval 20 jaar blijft staan.

Dit is de allereerste keer dat ik dit gebeuren openlijk op schrift zet en publiceer.
Eerlijk gezegd boeit het me nu geheel niet meer wat anderen hierover (nu nog) denken.
Werk wat ik kan verliezen heb ik niet meer.
Al mijn dierbaren (met name mijn kinderen) weten overal van en kennen de echte waarheid.
En ik? Hoe zie ik zelf mijn ‘echte waarheid’?
De echte waarheid is dat ik natuurlijk oerstom ben geweest om destijds ‘zoveel’ kinderporno te downloaden. En dan nota bene nog enkele plaatjes te publiceren!
Dat is vragen om gevonden te worden door het meldpunt kinderporno (tegenwoordig AMK, Advies en Meldpunt Kindermishandeling).
Maar ik was in die tijd zo naïef onwetend van de geldende wet, dat ik alleen dacht dat het wel een keer offline gehaald zou worden.
Ik was met die materie (kinderporno) op zich helemaal niet bezig!
En zelfs de ondervragende politiemensen kwamen daar toen snel achter.
Ze vroegen zich terecht af waarom ik zo veel extreme porno had verzameld!
Niet alleen simpele rechttoe rechtaan (hetero) porno maar alles wat er zo’n beetje bestond; van harde seks, orgies, plasseks tot poepseks (gadver… ik kon dat echt niet kijken! Maar ik had het ook…), SM, seks met dieren (ook zoiets extreem wat ik onbegrijpelijk vind dat het gebeurt!) en dan dus kinderporno.
Ik gaf hen duidelijk aan dat ik het puur en alleen verzamelde als een soort van ‘archief’ en om de ‘gevaren van porno’ aan te kaarten maar wel door het te tonen om zo te shockeren en reacties uit te lokken. Niet dat ik zelf iemand was die daar behoefte aan had.
Zij geloofden me.
De rechters echter niet…
Na de uitspraak vonden zowel de politie (waarmee ik nog even goed contact onderhield, gedurende de zaak) als ook de reclasseringsambtenaar dit een heel hoog opgelegde straf!
Ik had dit toen echter niet in de gaten en wilde er gewoon helemaal van af zijn.
Het advies om in hoger beroep te gaan wilde ik daarom niet opvolgen.
Ik wilde het ‘zwarte dossier’ voorgoed sluiten.
Dit ‘zwarte dossier’ bestaat overigens letterlijk: een dikke zwarte map met daarin alle papieren die ik na de aanhouding hiervoor heb ontvangen. Bijna 5 centimeter dik…
Enkele maanden terug heb ik het weer geopend.
Om daar de afwijzing van de VOG door Justitie aan toe te voegen…

Achteraf was ik daarom dit jaar weer even bijna in een depressie.
Nu pas zag ik in hoe zwaar dit hele gebeuren is opgepakt en hoe zwaar ik ben be- en veroordeeld.
En waarom?
Omdat ik zelf een krampachtige poging deed om mijn pornoverslaving een ‘plek’ te geven door het van me af te schrijven en omdat ik (toen al) begrip kon opbrengen voor mensen met afwijkende seksuele behoeften en voorkeuren. Niet omdat ik zelf zo afwijkend was…
Maar tijdens mijn eigen ‘zoektocht’ naar seks was ik zoveel tegen gekomen, had ik zoveel gelezen en gehoord over mensen die weet ik veel wat voor seksuele manieren verzonnen om er ‘blij’ van te worden dat ik mezelf eigenlijk maar een seksuele ‘softie’ vond die er alleen maar moeite mee had om een meisje te vinden…
Mijn referentiekader had ik hierdoor flink opgerekt en waar mensen nu krampachtig proberen om meer begrip en gelijkwaardigheid te creëren voor de ‘LHBT-groep’, heb ik daar al vele jaren geen probleem mee maar heb ik daarentegen een veel ruimer begrip gekregen voor elke afwijking.
Zolang daar niemand mee wordt lastig gevallen, misbruikt of beschadigd.
Wat ook betekent dat ik de echte pedofielen kan begrijpen.
Niet de zieke seksueel gestoorde die moeite doet daadwerkelijk seks te vinden met kinderen!
Maar hoe ik daarover precies denk, schrijf ik hieronder.

Over mijn echte seksuele voorkeur kan ik simpel en duidelijk zijn.
Ik ben 100% hetero en ik kijk graag naar alle mooie vrouwen.
Daarbij behoren dan inderdaad ook wel de goed ontwikkelde pubers vanaf zo’n 14 jaar want die kunnen er al gevaarlijk opwindend uitzien… (Het ‘lolita-effect’, weet je nog?)
Maar kijken betekent nog geen zoeken of aanraken! Of nog erger…
Dat komt in mij gewoon niet op! Toen niet en nu uiteraard nog steeds niet.
In een bui ‘onder invloed’ kan ik dat kijken dan misschien wat te letterlijk nemen en komen mijn exhibitionistische kantjes wat sneller boven drijven.
Maar vroeger was ik al geen knappe jongen en hield ik me wijselijk koest en tegenwoordig behoor ik per direct meteen tot de categorie ‘verwarde personen’ en pakken ze je snel op om je levenslang plat te spuiten… 😉
Haha! Nee zeg, ik kijk wel uit met m’n permanente ‘klokkenluider van de Notre Dame outfit’…

Tot zover deze zeer uitvoerige maar voor mij essentiële uitleg van mijn seksuele referentiekader en derhalve gegroeide begrip voor ‘anders denkenden’ en ‘anders zijnden’.
Met het op schrift zetten van deze zeer persoonlijke ervaringen heb ik ook deze ‘rode draad’ in mijn leven volledig van me af geschreven en kan ik vanaf nu proberen uitsluitend vooruit te kijken.

Nu (pas) is het tijd voor de hoofdschotel:

Pedofilie
– Wat is dat nu eigenlijk?
– Wie of wat zijn pedofielen?

Wat het is kan globaal al heel goed worden gelezen op de pagina van Wikipedia over ‘pedofilie’  9.
Deze link gaf ik al in de ‘Restflits’ van 25/26 november dus misschien heb je dit al gezien.
De uitleg is daar in de laatste jaren echt flink verbeterd ten opzichte van zo’n 15 jaar geleden.
Toch wil ik er ook nog mijn persoonlijke visie op geven.
Omdat vrijwel alle officiële media (dagbladen, diverse ‘professionele’ websites, TV-programma’s) en vooral omdat vrijwel alle ‘gewone’ mensen in hun uitlatingen (persoonlijk en via de sociale media) dezelfde fout maken. Een fout die keihard stigmatiseert. En onschuldigen nodeloos en harteloos zwart maakt.
Mensen die het woord ‘pedofilie’ gelijkstellen aan ‘kindermisbruik’.
Een pedofiel is in de meeste ogen een kinderverkrachter. Of in ieder geval iemand die dit zou kunnen zijn omdat die nooit te vertrouwen zal zijn in de omgang met kinderen.
Pedofilie als een gelijkwaardige seksuele geaardheid net zoals homofilie nu wordt beschouwd, is voor de meeste mensen ondenkbaar.
Terwijl het dit wel degelijk is!
Wie pedofilie als een eigen (vrijwillige) keuze ziet, die dus zo fout is dat die indien mogelijk behandeld zou moeten worden als zijnde een te genezen ziekte, stelt zich gelijk met de mensen waartegen nu juist zoveel mensen zich keren: bijvoorbeeld Christelijke priesters die openlijk beweren dat “homofielen genezen moeten worden”.
De meeste mensen vinden dit absurd en keren zich fel tegen het geloof om deze foute en slechte stigmatisering.
Waarom doen ze dit dan niet bij ‘pedofielen’?
Omdat ze zoals gezegd overtuigd zijn dat pedofielen allemaal uiteindelijk potentiële kinderverkrachters zijn terwijl homofielen alleen met gelijkgestemde volwassenen seks willen hebben.
En natuurlijk is een daadwerkelijke kinderverkrachter een van de ergste criminelen die er rondlopen. Misschien komt dit nog erger over dan bijvoorbeeld een moordenaar omdat het zien van en horen over kinderleed zo sterk op onze emoties werkt.
Het is jammer dat deze groep op zoveel (op zich begrijpelijke) felle tegenstand stuit in vrijwel hun hele leven.
Hoewel homofielen ook nog niet geheel onbevooroordeeld kunnen leven in de maatschappij!
Zoenende mannen op straat is nog steeds een moeilijk punt en geweld tegen homo’s is regelmatig in het nieuws.
Maar pedofielen worden vrijwel hun hele leven opgejaagd, bedreigd en zelfs mishandeld als er alleen maar een verdenking bestaat over hun geaardheid.

Zoals in Wiki valt te lezen:
Pedofilie is wel degelijk een geaardheid, net als heterofilie en homofilie.
Over het ontstaan van de geaardheid in een mens bestaat nog geen absolute zekerheid maar dat is bij homofilie net zo! Wie glashard beweert dat homofilie bij elk mens is aangeboren en (dus) genetisch bepaald is, moet eigenlijk beamen dat dit bij pedofilie ook zo is.
Terwijl ook homofilie door sociale omstandigheden bij sommige mensen zich pas op latere leeftijd echt openbaart. Soms door aangeleerde gewoonten en zeden, blijft de homofiel heel lang een ‘gewoon’ hetero leven leiden, gaat zelfs trouwen met een partner van het andere geslacht en krijgt kinderen. Om er later soms pas echt uit te zijn gekomen dat dit toch niet het leven was, wat eigenlijk van binnen klopt bij zijn of haar gevoelens.
Door aangeleerde gewoonten en ook schaamte komen sommige mensen pas op hoge leeftijd ‘uit de kast’!
Gevoelens kunnen dus soms heel lang onderdrukt worden.
Dat geldt voor pedofielen net zo goed.
Wat dus niets zegt of het gevoel ‘anders’ te zijn niet gewoon is aangeboren.

Hoewel er juist recent successen bekend zijn gemaakt met het manipuleren van DNA om een bepaalde ziekte te voorkomen, zou het in de toekomst best wel eens mogelijk kunnen worden om voortaan te ‘kiezen’ voor een geaardheid… Als net dat ene stukje DNA wordt gevonden wat dat bepaalt. Misschien willen we dat wel… Misschien ook niet…
Maar voorlopig moeten we het dus doen met al dan niet al aangeboren gevoelens voor een bepaalde seksuele geaardheid.
Genezing daarvan is onmogelijk!
Alleen een ‘beter leren omgaan met’ en eventueel een sterk ‘onderdrukken van’ de ‘afwijkende’ gevoelens.
Hoewel we nu toch ook wel weten (hoop ik!) dat ‘sterk onderdrukken’ tegennatuurlijk is.
Mensen met een van nature sterk karakter kunnen dit misschien.
Notoire gevoelsmensen (zeker hooggevoelige mensen) kunnen dit niet of nauwelijks.
Betekent dit dan dat mensen met de pedofiele geaardheid altijd zullen zoeken naar echte seks met mensen waar ze zo zielsveel van houden? In dit geval dus… kinderen?
Misschien geven pedofiele pubers nog wel eens toe aan de gevoelens waarmee ze worstelen.
Ik heb vaak gelezen van jongens van zo’n 16 jaar die op een ‘speelse’ manier met kinderen omgingen wat (met ingehouden opwinding want al wel bewust van de negatieve lading) dan soms leidde tot seksuele aanrakingen.
In de meeste gevallen is dit nooit bekend geworden omdat de betreffende kinderen nog niet beseften dat het seksueel bedoeld was en het ‘spel’ verder gewoon als ‘leuk stoeien’ werd beschouwd.
Zodra het volwassen karakter zich begint te vormen in de pedofiel, zal hij (soms ook ‘zij’ maar dat is een minderheid) zich absoluut aanleren zijn gevoelens te beheersen door geen situaties te zoeken die hem in verleiding kunnen brengen.
De gedachte dat “alle pedofielen dus wel beroepen zoeken waarin ze met kinderen werken” is ook een vooroordeel.
Natuurlijk zijn die er wel! Maar omdat pedofielen oprecht van kinderen houden, willen zij die juist geen kwaad doen. Ze weten dat seksueel contact absoluut onmogelijk is en op die manier genieten ze uitsluitend met het hebben van platonische liefde. Net zoals niet alle volwassenen absoluut een seksuele relatie aan liefde moeten verbinden, zo maken pedofielen dit als hun levensdoel.
De overgrote meerderheid weet dat het niet anders kan!
Aan de andere kant zijn er ook best wel jeugdwerkers die pas tijdens de uitvoering van hun werk overvallen worden door seksuele gevoelens die ze niet vooraf hadden zien aankomen.
In veel gevallen hebben ze nooit pedofiele gevoelens gehad!
Misschien zijn het mensen die op een of andere manier zelf liefde hebben gemist in hun jeugd en daardoor moeite hebben ontwikkeld in het leggen van liefdevolle relaties.
Als hun seksuele gevoelens zich dan opeens openbaren in de omgang met kinderen dan kan dit tot misbruik leiden.
Er is inmiddels al wetenschappelijk onderzocht en vastgelegd dat vrijwel de meeste gevallen van seksueel kindermisbruik geen sprake is van pedofiele daders!
Meestal hebben deze daders een seksuele stoornis, al dan niet gegroeid uit een negatieve emotionele groei naar volwassenheid.
Net als alle psychische stoornissen is ook dit een zeer complexe situatie en eigenlijk is alleen zeer specialistische behandeling in staat om duidelijk te krijgen wat dit soort mensen echt heeft bewogen tot hun daad.
Omdat een afdoende behandeling daarom ook niet zo eenvoudig is te beginnen, blijft bij dit soort mensen de kans op herhaling dan wel lange tijd bestaan.
Bij bewuste pedofielen komen deze onverwachte uitbarstingen van seksuele gevoelens dus vrijwel niet voor. Zij zorgen er bewust voor niet in moeilijke situaties te belanden en zodra er met kinderen wordt omgegaan dan kunnen zij het dus beperken tot de gewone liefdevolle omgang net zoals ouders dat meestal doen.

Ik heb ervaringsverhalen gelezen van pedofielen die een vriendschappelijke band onderhielden met mensen met kinderen. Die mensen wisten van hun geaardheid af!
Ze waren echter niet bang dat het fout zou gaan. Want hun pedofiele vriend was gewoon zo lief in de omgang met hun kinderen! Daar zat geen fractie van seksueel getinte handelingen bij.
Vaak zijn pedofielen juist veel beter in de omgang met kinderen dan ‘gewone’ hetero mannen die weinig op hebben met kinderen. Omdat deze zich niet goed kunnen ‘invoelen’ bij het kinderlijke gedrag, wat pedofielen juist wel goed kunnen!

In de periode dat ik actief was met een site alleen maar over seksualiteit (site naam ‘SeksisGezond.nl’; actief tot eind 2017) had ik ook een apart twitter-account. Daarmee was ik uitsluitend ‘verbonden’ met andere sites over seksualiteit, mensen uit het sekswerk en mensen die net als ik actief waren met seksueel gerelateerde onderwerpen.
Een van die mensen was een pedofiel, die zich ook openlijk zo noemde. Hoewel je natuurlijk nooit kon zien hoe die echt heette.
Het was een man van (volgens mij) al ongeveer middelbare leeftijd, die met dit account al een poosje bezig was met actief strijden tegen de stigmatisatie van ‘pedofilie’ en ‘pedofielen’.
Zo stuurde hij ook vaak berichten naar kranten (alle grote landelijke dagbladen maar ook regionale) als daar het woord ‘pedofiel’ werd gebruikt in bijvoorbeeld een bericht van een gepleegd geval van kindermisbruik. Hij wilde dat altijd laten herzien in bijvoorbeeld ‘pedoseksueel’ of ‘pleger’.
Omdat het gebruik van het woord ‘pedofiel’ zwaar stigmatiserend werkt en dus drukt op alle pedofielen, ook als die nog nooit een kind onzedelijk hadden benaderd.
Dit is wat ik ook bedoel als de media die stigmatisering in de hand werken.
Hij was daar vrijwel altijd heel fel op.
Ik volgde hem daarom ook met respect.
Hij schreef op Twitter ook regelmatig over zijn contacten met jonge jongens, die niet seksueel van aard waren maar op een of andere manier gewoon vriendschappelijk waren gegroeid via zijn werk of door contacten met ouders. Hij noemde deze ‘vriendjes’ dan altijd zoiets als ‘jongen12’ of ‘jongen14’, doelend op hun leeftijd.
Zijn innerlijke fantasie uitte hij dan ook gerust via Twitter, als hij zich gelukkig prijsde zo dicht en ‘intiem’ met deze lieve jongens om te kunnen en mogen gaan, zonder ooit grensoverschrijdend te worden.
Je diepste gevoelens kun je namelijk nooit volledig uitschakelen.
Wel de manier waarop je ze kunt verwerken en ernaar handelen.
Dit heb ik toevallig net mogen leren in de trainingen van Vivenz, waarin dit uiteraard over alle gedachten en gevoelens gaat die voor negatieve spanningen en stress kunnen zorgen.
De pedofiele twitteraar die ik volgde had dit klaarblijkelijk heel goed onder controle.
Uiteraard noodgedwongen door de geldende moraal, wetgeving en het maatschappelijke oordeel wat het verliezen van deze controle keihard afstraft.
Maar ook door zijn eigen innerlijke respect en ware liefde voor ‘zijn jongens’, die hij met alles wat hem mens maakt nooit in zijn hele leven kwaad of pijn zou kunnen aandoen.
Ook dit is pedofilie.
Na het stoppen van mijn site door hoogopgelopen virtuele ruzies met stigmatiserende tegenstanders, die mijn persoonsgegevens door het slijk hebben gehaald, ben ik deze contacten verder geheel kwijt geraakt. Maar als ik ooit de kans zou mogen krijgen dan zou ik als ‘ervaringswerker’ heel graag eens persoonlijk willen praten met dit soort pedofielen.
Niet louter onzichtbaar en onhoorbaar druk doende met onopvallend en anoniem te blijven voor de buitenwereld, maar op hun beperkte manier toch strijdend voor erkenning van hun nooit bewust ‘gekozen’ geaardheid. Om daar simpelweg ook het respect en vertrouwen voor te mogen krijgen wat ook zij verdienen.
In de huidige tijdsgeest lijkt dit een utopie.
Heel verdrietig.

Tenslotte wil ik nog maar even expliciet benadrukken dat er ook wel degelijk pedofielen zijn die zich toch niet goed kunnen beheersen. Mensen die toegeven aan hun lichamelijke verlangens en ‘lust’ laten overheersen boven het ‘gezonde verstand’.
Die zijn er ook, hoewel de meeste zedendelicten dus juist niet door ‘echte’ pedofielen worden gepleegd.
Maar dat dit ook echt wel voorkomt dat wil ik niet ontkennen.
Maar dit komt dus ook voor bij ‘normale’ heterofielen!
En wie schiet direct in de stress en valt een persoon aan als die open verkondigt:
“Ik ben hetero.”?
Dan denk je toch ook niet direct dat dit een verkrachter zou kunnen zijn?
Maar dit is ook zo!
Criminelen in alle soorten en maten herken je niet aan het etiket op hun voorhoofd.
In elk mens kan een ‘gevaarlijk monster’ schuilen.
Of een door wat voor achterliggende oorzaken dan ook een seksueel beschadigde ziel die een gevaar kan betekenen voor zijn (of haar) omgeving.
Maar dat zijn gelukkig toch uitzonderingen.
Het is geen meerderheid die zich overgeeft aan grensoverschrijdend gedrag.
Gelukkig is de mensheid nog niet zo diep gezonken…
(Hoewel er best veel negativiteit rondom ons heen gebeurt… Van klein tot heel erg groot… Maar dat is weer een andere discussie…)
De meeste pedofielen behoren tot de meerderheid van ‘gezond denkende’ mensen die net als u en ik hun uiterste best doen om een ‘goed mens’ te zijn. Ten opzichte van zichzelf maar zeker van de wereld om hen heen.

Dit is mijn visie op pedofielen en pedofilie.
Ik hoop echt dat er ooit een tijd komt van echte vrijheid voor elke ‘gezond anders denkende’.
Mensen van alle seksuele geaardheden.
LHBT+P?
Wie durft hier in mee te gaan?

Bronnen:

=‘Seks! Een zwaar onderschat onderwerp!’ 
2 = ‘Gezonde seks – wat is dat?’  
3
= ‘Seksualiteit – Het nieuwe terrorisme 1’
4 = ‘Seksualiteit – Het nieuwe terrorisme 2’
5‘Seksuele opvoeding van jonge kinderen – Gewoon doen!’
6 = ‘Groot onderzoek naar seksspelletjes op basisschool in Den Bosch’
7 = ‘Groep jonge kinderen betrokken bij seksspelletjes op Bossche basisschool’
8 = ‘Seksspelletjes op basisschool – “Ze hadden hun broekjes omlaag!” ‘
9 = Wikipedia: ‘Pedofilie’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk, Seksualiteit en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Pedofilie – Het document

  1. Zwerver zegt:

    Ja, pedofiel zijn is een geaardheid, net zoals homofiel zijn dat is. Het probleem met deze geaardheid is echter dat het onwenselijk wordt geacht dat volwassenen seks hebben met kinderen. En niet zonder reden: kinderen zijn handelsonbekwaam. Kinderen die dus met andere kinderen seks hebben, daar zijn beide partijen handelsonbekwaam. Waar volwassenen seks hebben met kinderen, daar is één partij handelsbekwaam. De volwassene kan het hebben over libido, maar dat is geen excuus. Er is nergens een excuus te vinden om seks te hebben met een kind, ook niet als deze er mee in zou stemmen. Kinderporno (childporn) is om die reden ook verboden: zonder heler geen steler. Of het verboden is, zou de pedofiel niet moeten interesseren. Verwijzingen naar naïviteit zijn niet valide. De pedofiel kent zijn geaardheid en zal hier een uitlaatklep voor moeten vinden welke niet ligt in het consumeren van kinderporno.

    Heterofiel zijn is ook een geaardheid. Nu kan het gebeuren dat een hetero om wat voor reden niet aan seks kan komen met een volwassen vrouw. Dan past het hem ook niet om een vrouw te verkrachten. In die context dienen we dan ook seks met kinderen te zien. Vanwege de handelsonbekwaamheid is de pedofiel die seks heeft met kinderen een verkrachter. Porno ligt wat ingewikkelder. Kinderporno is per definitie een afbeelding van een verkrachting. Heteroporno (of homoporno) is geen afbeelding van een verkrachting. (Maar het kán wel.)

    Grensoverschrijdend gedrag is dus niet altijd gemakkelijk te bepalen, maar bij seks met kinderen is die vrij eenvoudig. Daar hoeft alleen maar bepaalt te worden wie kind is en wie volwassene. Daar is alleen een schemergebied als twee 15-16 jarige tieners seks hebben. Daar valt niemand over.

    Dus ja, ik erken dat er een pedofiele geaardheid bestaat. En nee, aan deze geaardheid kan op geen enkele wijze uiting worden gegeven. Niet om de pedofiel te oordelen, maar ter bescherming van kinderen.

    Like

    • Ja, dus?

      Ha ha, nu wil ik het niet afdoen met een ‘Dijkhoff-cliché’ natuurlijk; daarvoor is dit onderwerp veel te serieus.
      Maar toch weet ik niet zeker waar je met deze reactie naar toe wilt.
      De meeste uitleg is namelijk algemeen bekend voor wie dat wil lezen op internet en heb ik in mijn artikel beaamd.
      Dat namelijk een pedofiel een geaardheid heeft maar in dit geval (want kinderen) geen seks mag hebben.
      Dat zeg je ook dus zijn we het eens.
      Ook het grensoverschrijdende gedrag van volwassen plus kind en de consumptie van kinderporno, wat ik allemaal ook heb aangegeven.

      Mijn artikel is naast dit expliciet nog maar een keer benoemen (omdat de meerderheid van de bevolking hier toch echt anders over denkt; jij niet en dat is natuurlijk mooi!) eigenlijk voornamelijk mijn tijdlijn met betrekking tot de worsteling met seksualiteit en de rol die kinderporno daarin zijdelings heeft gespeeld. Wat door omstandigheden echter een blijvende stigmatisering heeft opgeleverd die nu nog aanwezig is.
      En tenslotte mijn uiteindelijke gevoel en standpunt daarin.

      Like

  2. Zwerver zegt:

    Ik wil nergens naar toe met deze reactie. De vraagstelling is wie er mee durft te gaan met LHBT+P?. Ik erken pedofiel zijn als een geaardheid. Maar dat slaat in feite nergens op. Je kan immers met die geaardheid nergens naar toe in praktische zin. Dit itt homofiele geaardheid. Spreken over die geaardheid vind ik wel een goede zaak. Maar dat is het belang van de pedofiel in kwestie. Ben je bang voor een stigma, dan kan ik je niet helpen. De meeste mensen oordelen en vanuit mijn spirituele achtergrond ken ik de aard daar van.

    Geaardheid IS. Dat betekent dat geaardheid behoort tot het zijnde. Daarbij hoort ook de erkenning dat het gemakkelijker is om te gaan met een heteroseksuele geaardheid dan met een pedofiele geaardheid. Maar voor die vaststelling koopt iemand met een pedofiele geaardheid ook niet veel.

    Like

    • Spreken over? Nee, spreken met die persoon. Dat is in het belang van de pedofiel. Wat nu geblokkeerd wordt door stigmatisatie.
      Erkenning van de geaardheid betekent in ieder geval een bevrijding van dat stigma. En dan meer wegen naar goede hulpverlening indien nodig.
      Dat lijkt mij voor de pedofiel heel wat!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.