Het geheim van de verkeerde keuze… Is er wel een keuze?

Afgelopen donderdag kondigde ik aan met een ‘statement’ te komen dit weekend.
De aanleiding hiertoe was een gesprek wat ik die dag had met een van de medewerksters van Vivenz. Dit gesprek heeft mij (achteraf) diep geraakt en ik voel dat ik nu weer op een nieuwe tweesprong sta.
Met daaraan uiteraard weer de keuze verbonden: Welke kant ga ik op?
Moet ik wel een keuze maken?
Is er een keuze?

Laat er nu toevallig (?) vrijdag een perfect citaat in Twitter voorbij komen wat ik die dag dan ook direct heb gebruikt als ‘Citaat van de dag’:
“Er zijn 2 keuzes in het leven: of je accepteert hoe het nu is,
of je neemt de verantwoordelijkheid om de situatie te veranderen.”
Daar heb ik als notitie aan toegevoegd:
“De eerste keuze is geen optie (meer). Maar kan ik de tweede wel?”

Is dat eigenlijk wel zo?
Moet ik wel kiezen?
Is er wel een keuze?

De gedachten lieten me donderdag niet los en ik voelde dat ik hier iets mee moest doen.
Bij gebrek aan een structurele neutrale verbale uitlaatklep, kan ik dus niet anders dan er een (stevig) blogartikel aan wijden.
En omdat het wederom om die verdraaide keuzes in mijn leven gaat…
Is het zoveelste vervolg op ‘Het geheim van de verkeerde keuze’ weer een feit.
Ze blijven me achtervolgen, die keuzes, maar ik heb wel het vreemde gevoel dat de variatie in keuzemogelijkheden op raakt.
En dat heeft me wel degelijk bang gemaakt…

Graag wil ik je nog even verwijzen naar mijn eerdere artikelen onder die naam:
“Het geheim van de verkeerde keuze”
“Het geheim van de verkeerde keuze – editie 2007 en verder”
“Het geheim van de verkeerde keuze – editie 2017 en verder?”

Waar ik nu voor sta?
In mijn gevoel sta ik voor de belangrijkste keuze tot nu toe in mijn leven.
Maar laat ik dit eerst nog even toelichten.

Let op: Dit is een lang artikel.
Om dit niet prominent op de startpagina van deze blog te laten staan, heb ik er weer een ‘break’ in gemaakt.
Klik op ‘Lees verder…’ om dit artikel verder te lezen:

Aanleidingen

In vele blogartikelen heb ik nu wel duidelijk gemaakt hoe ik de laatste jaren aan het worstelen ben met het ‘leven’. Er is heel erg veel gebeurd.
Wat recent terug gaat naar de jaren 2000-2003 maar tot een climax kwam in 2012/2013.
Gebeurtenissen die sporen hebben achtergelaten in mijn psyche. Mentaal dus.
Meerdere depressies hebben me er niet stabieler op gemaakt.
Toen ik in 2017 ook nog eens verrast werd door nieuwe fysieke problemen en ik van de ene op de andere dag feitelijk chronisch vaatpatiënt werd met ‘verrotte’ knieën waardoor ik ook lichamelijk beperkt werd, stortte vorig jaar eigenlijk mijn leven in.
Hoewel ik voor de ‘buitenwereld’ gewoon door ging met schrijven in deze blog, in de ‘sociale media’ en terwijl ik nog lang door ging met radio Fata Morgana (hoewel vrijwel niet meer live), voelde ik mezelf afzakken tot een dieptepunt.
Voor mij hoefde het eigenlijk niet meer.
Gevolg was dat mijn ‘beste vriendje’ de drank wel heel erg prominent mijn leven ging beheersen.
En daar had ik in die tijd even vrede mee.
Tot ik in er het najaar flink doodziek van werd en ik de keuze maakte toch door te gaan.
Ik had eigenlijk een soort uitweg gevonden naar een mogelijke nieuwe toekomst.
Vivenz gaf me de kans om al die ‘levenservaringen’ in die loodzware ‘rugzak’ een bestemming te geven.
De cursus ‘Werken met eigen ervaring’, die ik vanaf eind januari dit jaar ging doen, heeft me weer moed gegeven.
In eerste instantie een flink stuk herkenning: Ik ben niet de enige met (soms) uitzichtloze problemen.
In tweede instantie een flinke hoeveelheid begrip: Ik kon mijn ‘eieren’ kwijt en durfde eindelijk openheid te geven aan lotgenoten (cursusgenoten) en de leiding van Vivenz.
Toen ben ik ook in deze blog nog veel meer open geworden.
Niet alleen maar over mijn worsteling met de drank maar ook over mijn worstelingen met het leven en de diverse ‘rode draden’ die me eigenlijk mijn hele leven al achtervolgden!
Worstelingen die me naar mijn gevoel vaak ‘verkeerde keuzes’ lieten maken.

Achteraf kan ik echter zeggen: “Waren dit wel verkeerde keuzes?”
Of brachten die keuzes en alles wat is gebeurd me uiteindelijk op dat nieuwe pad wat ik via Vivenz had ontdekt:
“Ik kan niet alleen mezelf maar ook andere mensen helpen in hun worsteling!”
Het vooruitzicht om met alle opgedane levenservaringen met innerlijke overtuiging verder te gaan als ‘ervaringsdeskundige’ zag ik met vreugde en vertrouwen tegemoet.

Eigenlijk heb ik in heel mijn leven nog nooit een duidelijk doel voor ogen gehad.
Een soort van… ‘passie’.
Toen ik in de problemen kwam, gaven mensen me altijd hetzelfde advies om verder te gaan:
“Volg je hart! Zoek je passie!”
Maar eerlijk gezegd had ik helemaal geen passies.
Mijn ‘hart’ zei me niets…
Ja, misschien jaren geleden en lang volgehouden: mijn radiohobby.
En misschien mijn schrijversdrang…
Maar eigenlijk heb ik die altijd ‘weggestopt’ als hobby’s waar ik verder toch niks mee kon.
Ik heb mezelf nergens zo goed in gevonden dat ik overtuigd was er mijn leven mee in te vullen.
Zodoende ben ik in werkomstandigheden altijd ‘mee gestroomd’ als een dode tak die wel ziet waar die terecht komt… En verrassend genoeg is dat tot nog maar enige jaren geleden ook altijd wel goed gegaan. Ik had ‘brood op de plank’ en kon mezelf en mijn gezin onderhouden.
Pas nadat ik (buiten enige eigen schuld) helemaal aan de kant kwam te staan, heb ik de leegte van een passieloos leven ervaren.

Toen kwam dus de kans om (vrijwillig) ‘ervaringswerker’ te worden.
Ik kan me goed uiten, zowel mondeling als schriftelijk en ik wist zeker dat ik in met name 1-op-1 gesprekken mezelf prima zou kunnen redden.
Voor groepen staan voel ik nog altijd als (bijna) onmogelijk door mijn zenuwen maar wie weet hoe mijn zelfvertrouwen zou kunnen groeien als ik eenmaal met mijn ‘eigen ervaringen’ hier geregeld mee ga oefenen.
Ik zag dit werkelijk als mijn huidige doel. Mijn enige doel om nu mee verder te komen.

Er moesten alleen een paar formele zaken afgehandeld worden.
Om als ‘ervaringswerker’ een officieel vrijwilligerscontract te mogen krijgen, zou ik eerst die zogenaamde ‘VOG – Verklaring Over Gedrag’ moeten krijgen.
Hierover schreef ik al in mijn ‘Weekflits’ van afgelopen zondag, bij ‘Ervaringen ongewenst?’
Nu dan het vervolg.

Vanwege de voorgenomen afwijzing van het Ministerie van Justitie heb ik inmiddels al een flinke brief geschreven als verweer.
Maar hierover wilde ik ook en eerst nog praten met iemand van Vivenz.
Of ik het juiste verweer gebruik en of Vivenz nog een eigen toelichting wil geven over de werkzaamheden als ‘ervaringswerker’ waarbij ik ook mijn negatieve ervaringen goed zou kunnen inzetten.
Het gesprek was afgelopen donderdag.
Maar het ging eigenlijk niet voornamelijk om die VOG en mijn verweer maar over mijn toekomst als ‘ervaringswerker’.
Vivenz is van mening dat ik hier nog niet klaar voor ben.
Het krijgen van een vrijwilligerscontract hangt dus niet alleen af van de VOG maar voornamelijk van mijn eigen herstel.
Met als voornaamste: het echte en dan ook definitieve stoppen met de alcohol.

Alle regelmatige lezers weten dat ik dit punt ook steeds ter discussie stel.
Acties als ‘NO MORE’…
In de kiem gesmoord?
Nou… in zekere zin wel.
Mijn drankgebruik is sinds het dramatische najaar van 2017 wel minder en stabieler maar op een paar maanden na nooit weg geweest.
En dat zeg ik dan ook eerlijk tegen iedereen.
Het gaat in een soort golfbeweging.
Dagen goed (want zeer weinig sterke drank) maar in gevallen van moeilijke en negatieve gevoelens weer ‘minder goed’.
Uiteraard is dit door Vivenz ook wel opgemerkt.
Ze zeggen het geregeld ‘geroken’ te hebben. Het grote nadeel van het drinken van alcohol…
Hoewel sommigen daar niks van merken.
Helaas (…) zitten er bij Vivenz natuurlijk ook mensen met (directe) ervaringen met alcoholisten.
Met name de dame waar ik donderdag mee sprak van heel direct.
Wat haar mening dus uitgesproken duidelijk maakte: geheel stoppen met drinken (dus niet een beetje of af en toe…) en dat geruime tijd volhouden.
Dat samen met een voortgaand werken aan mezelf om stabieler te worden (minder angsten, irritaties, boosheid…) zou volgens haar misschien nog wel een paar jaar kunnen duren voordat ik er aan toe ben om anderen te kunnen helpen.
Ze zou me voorlopig niet toelaten om 1-op-1 met iemand te kunnen praten.
Dan zou er altijd iemand van hen bij moeten zitten.

Tijdens het gesprek heb ik dit allemaal gelaten over me heen laten komen.
Ik wist ook niet zo goed wat ik hier op dat moment op moest zeggen.
Dat ik het moeilijk vond heb ik wel laten merken denk ik…
Pas eenmaal thuis ging alles in mijn bovenkamer doorwerken.

Hoewel ik dus duidelijk gewoon mag blijven in de ‘club van Vivenz’ en welkom ben bij diverse groepsbesprekingen die betrekking hebben op mijn ervaringen.
En vanaf eind september sta ik gewoon ingeschreven voor een volgende training.
Ze staan me daarin niet in de weg en hopen zelfs goed contact met elkaar te blijven houden.
Maar juist dat ene…
Waar ik me zo op had verheugd en waar ik al mijn hoop op had gevestigd:
Het praten met mensen die een vergelijkbare rugzak mee sjouwen.
Mensen die willen praten met lotgenoten. Die een begrijpend luisterend oor kunnen bieden.
Dat ene… dat mag ik voorlopig niet.

Dat raakt me diep.
Waardoor ik nu wel weet wat mijn ‘hart’ me heeft ingegeven…
Pas nu! Na zo veel levensjaren.

‘Werk’ aan de winkel?

Maar ik moet dus gaan ‘werken aan mezelf’.
Of eigenlijk doorgaan met werken aan mezelf want met dat proces was ik natuurlijk al een poosje bezig. Daar schrijf ik ook zo vaak over!
Maar ik denk ook dat ‘werken aan mezelf’ nu niet meer mag betekenen dat ik hierdoor ‘niets’ meer doe.
Mijn geduld is nu al jarenlang op de proef gesteld en mijn enige ‘beste vriendje’ is mede daardoor mijn ‘partner in crime’. Samen gaan we door.
“John Walks On!”
Staat niet voor niets al jaren in de kop van deze hele blog!
En dat blijkt ook meer bij mij te passen dan… iedereen lief is.
En ook dit raakt me.

Natuurlijk weet ik donders goed dat ‘overdaad schaadt’.
Zeker bij het gebruik van middelen die ook de lichamelijke gezondheid aantasten.
Tijdens mijn ‘ziekte’ afgelopen najaar waren mijn zogenaamde ‘bloedwaarden’ zo slecht dat ik echt even bang was voor een levercirrose, een nieraandoening of maagbeschadigingen.
Vanwege mijn (blijvende) geheugenproblemen (vooral vaak op de kortere termijn) is ‘Korsakov’ ook al aan de orde geweest…
Maar tot heden weet ik zeker dat ik nog nooit over onherstelbare grenzen ben gegaan.
Wel heb ik diverse aanslagen op mijn lichaam gepleegd maar tot nu toe herstelde dit steeds weer tot normale waarden.
Inmiddels ben ik ook ‘ervaringsdeskundige’ op het gebied van mijn persoonlijke grenzen die het lichaam aangeeft. En ook dit is heel persoonlijk! Tolerantie voor alcohol is ook genetisch bepaald.
Maar de leeftijd gaat natuurlijk ook meetellen en ik ben me ervan bewust dat mijn ‘grenzen’ wel eens krapper kunnen worden in de loop van de jaren.
Toch blijf ik persoonlijk van mening dat ik geen geheelonthouder kan… maar ook niet MOET worden.
Hoewel alle (ervarings-) deskundigen het tegendeel beweren.
(Ex-) Alcoholisten moeten op een moment die keuze maken: helemaal stoppen.
Omdat de ‘triggers’ van de alcoholist levenslang aanwezig blijven, die hem (of haar) weer terugbrengen op onaanvaardbaar niveau. Wat bij ‘normale’ gelegenheidsdrinkers minder of geheel niet zo is.
Dit geloof ik graag.
Ondanks dat ik me namelijk prima kan beheersen en goed voelen na een langere periode van een aantal weken zonder drank, komt er toch altijd weer een moment dat ik echt trek krijg.
Niet direct in sterke drank. Ik ben een liefhebber van bier en vooral bepaalde speciale biertjes hebben dan mijn voorkeur. Heerlijk!
Ik heb afgelopen jaar serieus weer geprobeerd om de alcoholvrije varianten te proberen en die verrasten me dit keer met verbeterde smaken maar toch was het niet wat ik wilde drinken.
Ik WIL gewoon een ‘echt’ biertje.
En misschien werkt dan heus wel de alcoholbehoefte mee… Geen idee. Dat is dan wel onbewust.
Maar ik blijf van mening (tegen alle stromen van ‘gezondheidsadviezen’ in) dat goede alcoholische dranken niet rampzalig moeten zijn voor een mens.
Mits het uiteraard met de bekende ‘mate’ wordt genuttigd.
En die ‘mate’ verschilt absoluut per mens.
Ik wil het gewoon drinken.
Ik heb het ook gewoon… nodig. Nog wel!
Om er namelijk mijn verrekte zenuwen mee de baas te worden.
En de negatieve dwanggedachten.
Misschien is dit wel de belangrijkste onderliggende reden.
Zolang angst, zenuwen en negatieve gedachten me blijven overheersen, heb ik een ‘medicijn’ nodig.
Een bepaalde hoeveelheid alcohol is voor mij dat medicijn.
Dan worden mijn (natuurlijke?) drempels lager en ik kan beter omgaan met de negatieve brij in mijn bovenkamer.
Het risico is natuurlijk altijd aanwezig dat ik die bepaalde hoeveelheid op een moment te boven ga.
Dat is regelmatig gebeurd.
Ten eerste werkt het dan steeds minder als ‘medicijn’ (want steeds meer nodig) en ten tweede word ik er uiteindelijk ziek van.
Maar…
Geldt dit niet evengoed voor medicijnen? Antidepressiva? Om maar iets te noemen…

Officiële medicatie is wel geaccepteerd.
Als mensen die depressies hadden, psychoses moeten onderdrukken of andere psychische aandoeningen in betere banen proberen te leiden met medicijnen, dan is dat voor (een) Vivenz geen bezwaar.
Sommige aandoeningen vergen namelijk een voortdurend gebruik van medicijnen om te voorkomen dat de ziekte zich weer openbaart.
Toch zijn de meeste van die medicijnen (vooral de antidepressiva) net zo verslavend als alcohol!
Na gewenning kan de gebruiker er nauwelijks nog vanaf komen.
En ik weet (ook weer uit directe ervaring) dat dit ook zeer grote risico’s met zich meebrengt.

Mijn eigen moeder zat in de jaren ‘70 van de vorige eeuw in zeer grote psychische problemen.
Ze had op jonge leeftijd (begin in de 20) al een man en kind verloren en kreeg tussen haar 30ste en 40ste te maken met een vreemd gaande man waarvan ze noodgedwongen moest scheiden.
Door aanhoudende depressies kreeg ze in eerste instantie via haar psychiater toen ‘Valium’ voorgeschreven. Ik meen te herinneren dat ze ook ‘Librium’ heeft geslikt.
Beide nu ouderwetse antidepressiva maar ze had dit nodig om ‘rustig’ te kunnen blijven en ‘normaal’ te kunnen functioneren.
Na verloop van tijd moest ze gedwongen stoppen van haar psychiater omdat het bij langdurig gebruik niet goed zou zijn voor haar lichaam.
Eenmaal zonder medicijnen trok ze het leven niet meer.
Depressies en waanideeën kwamen terug en ze durfde de straat niet eens meer op…
Ze is toen zelfstandig overgestapt op ‘Paracetamol’. Wat bij voortdurend fors gebruik haar weer een beetje tot rust bracht.
Echter werd die werking na langer gebruik steeds minder en ze ging steeds meer slikken.
Alle dokters (psychiaters, huisartsen!) trokken hun handen van haar af en lieten het volledig op het rampzalige beloop.
(Ik heb later een brief gelezen die van de ene naar de andere huisarts was gestuurd dat ze haar niet meer serieus namen vanwege haar dwangmatige en ingebeelde gedrag.)
Terwijl namen pijnklachten toe en groeide bij haar een opgezette buik…
De laatste periode van haar leven werd ze door haar moeder (mijn oma) in huis verzorgd en toen mijn moeder gillend van de pijn niet meer te houden was, werd de ambulance ingeschakeld.
Binnen enkele dagen overleed mijn moeder – 64 jaar – aan een darmperforatie.
De tientallen Paracetamol die ze dagelijks slikte, hadden haar van binnen geheel kapot gemaakt.

Sinds deze tijd heb ik een gruwelijke hekel aan alle (chemische) medicijnen.
Hoewel ik die ook moet slikken vanwege mijn vaatproblemen (hoge bloeddruk, cholesterol, etc.) maar voor het aanpakken van mijn zenuwen en eventuele depressies weiger ik ‘antidepressiva’ te gebruiken.
Ik heb dit één keer geprobeerd en werd daarna zo ‘mat’ in mijn gevoelens… plat… zonder emoties… dat ik mezelf nog veel slechter voelde dan met mijn soms emotionele zenuwen.

Bij mij werkt beperkt alcoholgebruik het beste.
En naast mijn (noodzakelijke?) portie alcohol, geven ze me ook nog eens een lekkere smaak in m’n mond want sommige drankjes zijn gewoon heerlijk. 😉

Het feit blijft echter gewoon staan dat iemand die naar drank ruikt direct niet meer als serieus wordt gezien en dus niet (officieel) in contact mag komen met andere mensen die met bepaalde problemen rondlopen.
Als ik emotioneel ‘plat’ van de antidepressiva ben, mag ik dat vermoedelijk wel…
Ik vind dit meten met twee maten.

Mijn alcoholgebruik heeft me bij mijn weten nog nooit tot ‘grensoverschrijdend gedrag’ gebracht.
Alleen in de periode dat mijn ex-partner me door haar bizarre psychotische gedrag te vaak tot razernij bracht en ik (vooral in de weekends) veel te veel dronk, kwam ik wel in beeld door extreem gedrag van mijn kant…
Met name verbaal (gillen, schreeuwen) en door slaan met deuren en tafels (er is er eens een gesneuveld…) en door het soms draaien van muziek op een wel heel erg hoog volume, kwam ik wel in beeld bij de buren… Met een paar keer (alles bij elkaar) politiebezoek als gevolg.
Maar ik heb mijn (ex-) partner nooit in elkaar geslagen en ook mijn kinderen niet…
Hoewel ik soms wel op het randje was.
Maar zelfs onder die bizarre omstandigheden was mijn ‘gezond verstand’ altijd sterker.
En na de periode van dieptepunten, toen ik weer ‘rustig’ alleen was, heb ik naast soms nog steeds wel eens wat hardere muziek naar mijn directe buurman zijn idee, nooit meer iets van me laten zien of horen wat bij een ‘notoire alcoholist’ gebruikelijk zou zijn.
Ik ken mijn grenzen en voel prima aan dat ik (soms) beter verder rustig aan binnen kan blijven.
En hoewel ik in ruim 10 jaar drankgebruik ook wel eens de auto ben ingestapt, heb ik nog nooit afwijkend rijgedrag vertoond. Als ik namelijk voel dat het genoeg is… ga ik nergens meer met de auto.
In een enkel geval ben ik eens gecontroleerd. Massale alcoholcontrole.
Ik bracht mijn dochter naar de avondvierdaagse.
En ik had enkele flesjes bier gedronken… (geen sterke drank toen).
Het apparaat gaf echter aan dat er geen vuiltje aan de lucht was…
Ergens heb ik het idee dat alcohol bij mij (tot bepaalde grenzen) wel redelijk snel afgebroken wordt.
Ook dit kan genetisch zijn.

Als ik naar belangrijke afspraken ga (voornamelijk met voor mij belangrijke gevolgen en met onbekende mensen) dan drink ik niets.
Zo had ik donderdagmorgen voor het gesprek met de medewerkster van Vivenz ook nog geen druppel gedronken. En dat had ze ook gemerkt want ze rook niets.
Terwijl ze in eerdere omstandigheden mij regelmatig wel had geroken…
Of ik in die omstandigheden ‘anders’ was?
Naar mijn heilige overtuiging niet.
Hooguit misschien iets meer spontaan…
Wat dan juist als ‘prettig’ wordt ervaren…
Mijn kinderen merken wel vrij snel het verschil, maar dan pas na een ‘dagje’ regelmatig drinken…
En dan kennen ze uiteraard als geen ander het verschil tussen hun ‘normale’ pappa en hun pappa ‘onder invloed’.
Ik heb echter zelfs kennissen op visite gehad die me ook al wat jaartjes kennen die daar nooit iets van hebben gemerkt…
Het zal uiteraard verschil maken!
Maar is dat met (beperkt) alcohol sterker dan met bepaalde medicatie?
Ik durf dat stellig te betwijfelen.

Toen ik een jonge volwassene was (zo tussen m’n 20e en 30e) lag het gebruik van alcohol nog niet zo ‘hysterisch’ onder het vergrootglas als tegenwoordig.
Sterker: in mijn functie als ‘medewerker automatisering’ bij een overheidsinstelling kwam ik geregeld dranklucht tegen in bepaalde kantoortjes…
Soms gonsde het zelfs van geruchten over ‘die of die’ vanwege zijn drankgebruik.
Werden ‘die of die’ ontslagen?
Nee! Ze deden hun werk gewoon naar behoren en zolang ze met hun drankgebruik geen vreemde dingen vertoonden, werd het getolereerd…
In die tijd dronk ik zelf nog maar kort alcohol en dan alleen nog maar bier.
Alleen enkele keren tijdens feestjes ging dat wel eens over grenzen en werd ik dronken…
Natuurlijk reed ik dan mee met iemand.
Ik heb in heel mijn leven nog nooit iets geks meegemaakt vanwege mijn alcoholgebruik, zonder dat er omringende factoren bij kwamen.
Zou ik dan nu misschien vrij helder kunnen weten wanneer ik wel of niet kan drinken en wanneer ik in staat ben om met mensen te communiceren?
Kan alleen een absolute keuze voor ‘geheelonthouding’ (dus ook geen bier meer!) mij serieus in beeld brengen voor een eventuele functie als vrijwillige ervaringswerker?
Ik vrees dat deze keuze voor mij op dit moment niet aan de orde is…

Wat nu?

Nu heb ik het wel heel erg uitvoerig over het ‘alcoholprobleem’ gehad.
Natuurlijk draait daar niet alles om!
Het gaat natuurlijk om de onderliggende factoren waardoor ik het soms wat meer dan ‘gemiddeld geaccepteerd’ nodig heb.
Mijn angsten, irritaties en zenuwen.
Daar kan en moet ik wel degelijk nog aan werken.
Maar ook daarom ben ik dus (zoals eerder geschreven) in zee gegaan met die Dordtse reiki-master voor ‘coaching gesprekken’.
Dat moet nog allemaal gaan beginnen (hij heeft het druk) maar daarvan heb ik toch ook wel bepaalde verwachtingen.
Daarnaast begin ik dus eind september weer met een volgende training bij Vivenz: ‘Anders denken’, waarvan ik hoop er bruikbare tips te krijgen hoe ik mijn blijvende negatieve gedachten kan beteugelen. Ik probeer dit ook al vele jaren dus hoop hiermee een verschil te kunnen maken.
En mogelijk ga ik daarna nog wel verder met trainingen; ze hebben heel wat mogelijkheden.
Ook blijf ik meedoen met diverse groepsactiviteiten binnen Vivenz.
En ga ik natuurlijk nog steeds zo veel mogelijk ‘gezellig wandelen’ met de mannengroep op vrijdagmorgen.
Ik heb donderdag ook al aangegeven dat ik nu niet meer opnieuw wil terugvallen in mijn diepste depressie zoals afgelopen najaar!
Terwijl het nieuwe najaar van dit jaar al weer voor de deur ligt…
En mijn ‘najaarsdip’ dus ook…
Ik hoop echt dat ik door voortgaande activiteiten en nieuwe contacten mezelf dit keer kan weerhouden mezelf maar weer in die put (en valkuil) te laten vallen.
Als ik keuzes krijg… waar ik met ‘hart’ voor kan kiezen… dan maak ik die keuze!
Als ik echter keuzes krijg waar ik niet in kan geloven, met heel mijn hart en werkzame ‘gezonde verstand’…, dan worden dit onmogelijke keuzes.
En ook die ene keuze… ‘NIETS DOEN’… is voor mij geen keuze meer.
Hoewel ik weet dat ‘geduld’ het grootste goed blijft en ik nooit iets kan of mag afdwingen (zeker het ‘geluk’ niet…), is mijn persoonlijke geduld nu lang genoeg op de proef gesteld.
‘Niets doen’ is voor mij geen optie meer.
Want juist dan is de (val-) kuil het grootst en meest verleidelijk.
“Het maakt nu toch niets meer uit. Geen mens bemoeit zich met mij, is in me geïnteresseerd of heeft me nodig. Ik ben alleen en sta overal alleen voor.”
Die conclusie had ik afgelopen najaar.
En die kan ik zomaar weer herhalen… Zie… het staat er al weer enkele regels hierboven…

Is er wel een keuze?

Jazeker!
En dat is tevens het statement wat ik had aangekondigd.
Eigenlijk niets nieuws… Alleen misschien in een nieuw (wat ruimer…) jasje.

“John Walks On!”

Don’t you dare to stop me…

Dit bericht is geplaatst in Column, Persoonlijk met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie