Restflits 20 maart 2018

Vandaag in de Restflits:
– Vivenz 9
– Het geheim van de verkeerde keuzes morgen?
– Wat nog Rest

Vivenz 9

Nou… De ‘hoge woorden’ zijn er gisteren uit gekomen bij Vivenz.
Ik heb mijn ‘herstelverhaal’ voorgelezen voor de groep en de twee leidsters.
Daar heb ik me de hele week druk over gemaakt en ik was inderdaad naast mijn gedachten over ‘my life on a plate’ vrijwel nergens toe in staat.
Hoewel ik de vorige keer al zei dat ik versie ‘1.0’ woensdag al klaar had en het nog wel zou inkorten of verder aanpassen, is het in grote lijnen toch hetzelfde gebleven.
Veel korter kon ik het niet maken…
Dan zou de lijn niet meer kloppen van wat ik perse wilde vertellen.
Ik heb er hier en daar zelfs nog enkele regels bij gezet…
Uiteindelijk is het precies op 6 A4-tjes gekomen.
Of dit binnen het maximale kwartier is gebleven weet ik eigenlijk niet…
Zondag wilde ik het eigenlijk nog een keer oefenen en dan de tijd in de gaten houden maar omdat mijn ‘mallote’ buren echt de hele dag herrie aan het maken waren (ofwel met discodreunen ofwel door ruzie met hun lieve, fijne zoontje…), kon ik me er echt niet op concentreren. Ik heb het uitgeprint en maar gehoopt dat het zou lukken maandag…
Met de nodige zenuwen.
Want ondanks dat ik nu al heel erg vaak ‘verhalen’ heb voorgelezen in mijn leven, is dit wel even iets anders.
Een leven van ‘vallen en opstaan’ met aspecten die zo gevoelig liggen dat ik het hele verhaal ook echt niet wil publiceren in deze blog…

En hoe het uiteindelijk dus ging?
Ik geloof goed…
Na het verhaal kreeg ik applaus… 😛
Misschien omdat ze blij waren dat ik eindelijk klaar was of omdat ik er nog even een spontaan zinnetje achteraan smeet:
“Tering… dat is er uit!”
Maar ik zat echt te shaken en dat zei ik ook.
Dat begrepen in ieder geval de leidsters wel en vonden het moedig en een goed opgebouwd verhaal wat duidelijk maakte hoe het zo allemaal is gekomen en hoe ik er nu in sta.
En ook van de meeste cursisten kreeg ik bijval en alleen maar complimenten dat ik er zo relatief positief ben uitgekomen… En dat voornamelijk helemaal alleen.
Ik had mijn verhaal dan ook besloten met:
“…De kracht om door te willen gaan met het onbekende avontuur.
Desnoods alleen – want zo was het toch altijd al.
The power of one – 2.0″
De song van ‘Sonata Arctica’ had ik eerder al even langs laten komen na het vertellen van een ervaringsverhaal. Dat ik daaruit moed en kracht putte in tijden dat ik er echt even doorheen zat.
De meesten begrepen dit dus wel.
En ook dat ik er weer redelijk emotioneel bij werd na dit gezegd te hebben…

Het heeft er dus echt even ingehakt en de rest van de dag was ik eigenlijk wel volledig uitgeput.
Gisterenavond probeerde ik nog iets van een film te kijken maar kon het niet volhouden en lag dus vroeg op bed.
En zoals gewoonlijk ben ik ‘the day after’ dan nu weer redelijk bijgekomen.

Het lijkt misschien een momentopname en ‘leuk’ dat ik dit zo heb kunnen doen…
Maar ergens heb ik ook het gevoel dat dit weer een belangrijke stap was om mee verder te kunnen.
Een belangrijk aspect van een ‘belastende rode draad’ uit mijn leven heb ik naar buiten gebracht. Dat lucht niet alleen heel erg op maar ik weet nu weer een beetje meer zeker dat er zo veel andere mensen rondlopen met ‘hun verhaal’ en waar je nooit wat van hoort of te weten krijgt. Mensen die blijven zitten met hun onzekerheden en daar misschien ook wel nooit meer uitkomen.
Mensen die ook niet altijd (goed) geholpen kunnen worden omdat de zogenaamde ‘experts’ in de zorg daar niet goed mee om kunnen gaan.
Nu er de laatste tijd steeds meer en beter aandacht komt voor de meerwaarde die ‘ervaringsdeskundigen’ kunnen betekenen om hun ‘lotgenoten’ en vele andere medemensen te helpen met hun problemen, geeft dit hoop.
Hoop op meer begrip, minder be- en veroordelingen en stigmatisatie van mensen die een beroep doen op ‘geestelijke gezondheidszorg’.
Daar is absoluut heel erg veel behoefte aan.
Of ik daar ooit misschien een steentje aan kan bijdragen durf ik op dit moment echt niet te zeggen… Maar ik weet wel zeker dat de openheid die ik de laatste tijd al gaf in mijn artikelen en het gisteren opgelezen herstelverhaal voor mij de beste stappen zijn die ik in zeer lange tijd heb gezet!

Het geheim van de verkeerde keuzes morgen?

Nee nee! Ik ben en blijf a-politiek en ik wil absoluut geen politieke columnist worden!
Wat dat betreft was ik een beetje teleurgesteld in de eindeloze reeks columns van AD-columnist Kees Thies, die zijn visie gaf op de diverse partijprogramma’s van de lokale deelnemers aan de Gemeenteraadsverkiezingen.
Alle respect overigens want je zal er maar doorheen moeten ploeteren; door al die nietszeggende en bij voorbaat onjuiste en onrealistische standpunten en voornemens…
Die na de verkiezingen allemaal het ‘grote archief’ weer in kunnen, nadat er weer een volgende vage coalitie is samengesteld en de plannen weer een heel andere kant op gaan.
Maar goed, als je objectief ergens vanuit probeert te gaan…
Dat zijn de enige schriftelijke bewijzen waar je ze later mee om de oren kunt slaan.
Maar goed, ik bedrijf dus geen serieuze (en ook nog betaalde…) journalistiek en kan daarom ongestraft mijn eigen persoonlijke ongezouten visies en meningen tentoonstellen.
Toch dan nog maar een beetje politiek op de ‘vooravond’ van de verkiezingen?
Ja!
Want morgen is het iets anders!

Behalve dat we morgen weer een vakje rood mogen kleuren op het papieren laken met onbekende mensen die bij bepaalde clubjes horen (de stemcomputers doen het nog steeds niet want de ICT kan de technische vooruitgang niet bijhouden…) is er nog iets heel bijzonders waar we ons VOOR of TEGEN mogen uitspreken:
Vermoedelijk het allerlaatste ‘raadgevende referendum’ want de wetswijziging die deze mogelijkheid voor een beetje inspraak door het volk realiseerde is inmiddels afgeschaft.
Dit referendum was echter al goedgekeurd voor die afschaffing een feit was, dus we mogen nog één keertje.
“Nou boeiend dan…” zal vermoedelijk de overgrote meerderheid van het volk denken en zeggen. Wat heb je nou aan een ‘raadgevend referendum’ waar politiek Den Haag na afloop de reet mee afveegt en vervolgens blij is dat die façade, die schijnvertoning van een democratische volksraadpleging, eindelijk verleden tijd is.
Ze vinden namelijk dat je ‘het volk’ niks mag vragen.
Het volk is namelijk zo oer- en oerdom dat je toch niks kunt met hun mening.
Het is voor de gasten die het tot de regering hebben geschopt al een bijna onmogelijke opgave geweest om zich zogenaamd als ‘volksvertegenwoordigers’ te presenteren zodat er op ze gestemd zou worden.
Beter was die onzin afgeschaft en leefden we in een voor hen dankbare dictatuur, dan zou het allemaal veel eenvoudiger worden.
Maar goed… we hebben een democratie dus even de schone schijn ophouden…
Maar dat referendum…
Ze danken nog elke dag ‘God’, ‘Allah’ of die andere ‘wijsneus op een geldberg’ dat ze het alleen maar ‘raadgevend’ hebben gelaten en niet ‘bindend’.

Toch… ondanks die duidelijke façades dus… ga ik morgen wel degelijk mijn stem uitbrengen.
Waarom?
Allereerst omdat het kan en er toch niet voor niets miljarden zijn geïnvesteerd in de democratie en al zijn uiterlijk vertoon. Dat ik mijn ‘kwartje’ daar dan nog maar voor mag besteden…
Maar ook zodat er achteraf toch nog een beetje over nagedacht kan worden.
Want hoewel zinloos en allemaal geklets in de ruimte…
Er zijn toch nog vrije media waarin de mening van dat domme volk mag worden getoond (hier wel; in Rusland en Turkije bijvoorbeeld niet…) en besproken door op zich soms aardige en kundige analisten en debaters.
Als het dan over de aantallen stemmers voor de politieke clubjes gaat, dan komt dat bij voorbaat wel m’n neus uit en dat zie ik later wel weer hoe het afloopt (weer een voortzetting van het asociale beleid wat we al decennia lang hebben) maar morgen gaat het dus ook om mijn VOOR of TEGEN de nieuwe (of beter gewijzigde) ‘Wet op de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten 2017’.
In de ‘volksmond’ (ja, uit de mond van dat domme volk…) de ‘Sleepwet’ genoemd.
Daar heb ik het in een eerdere Flits al over gehad.

Ik ga uiteraard… TEGEN stemmen.

Niet omdat ik denk dat mijn stem van enig belang is.
Niet omdat ik geloof dat een ruime meerderheid van TEGEN-stemmers enig verschil in de politieke mening gaat betekenen.
Ook niet omdat ik hoop dat er misschien dan toch beter nagedacht gaat worden over de inzet van meer en meer controlerende techniek op ons openbare leven.
Die techniek is er namelijk al lang.
Die wordt wettelijk of onwettelijk al lang gebruikt alleen dan ‘kwasi illegaal’…
Elk individu wordt al lang gecontroleerd en gevolgd vanaf het moment dat er ook maar de minste verdenking is dat die belastbare informatie zou kunnen verschaffen.
Want elke ‘rotte appel’ kan immers de hele boom verzieken?
De raderen van de maatschappij moeten blijven draaien en elke zwakke schakel moet in de gaten worden gehouden.
Ok, zo feilloos is dat systeem natuurlijk nog niet maar zelfs de ontwikkelingen van de consumentenelektronica en die van de ruimtevaart laten nu al zien dat er veel meer mogelijk is dan wat ze ‘ondergronds’ al lang weten en toepassen.
De term ‘Big Brother’ stamt niet voor niets al uit ‘1984’… 😉

De ‘sleepwet’ is slechts een legitimisering van al toegepaste technieken om nog meer open en bloot ons allemaal te kunnen observeren en indien ‘nodig’ beschuldigen en arresteren.
Zoals bekend met het voorwendsel om extern terrorisme en cybercrime beter te kunnen aanpakken maar onderhands bedoeld om nog sneller en krachtiger controle over iedereen te kunnen krijgen en houden.
En dan is dit nog maar een eerste voorzichtige stap.
Een begin om echt alle mazen dicht te krijgen.

Speelt mijn ‘zieke’ complottheorie overdenkende brein me weer parten?
Nee hoor!
Eigenlijk boeit het me allemaal niet zo veel omdat ik toch overtuigd ben (al jaren!) dat er geen terugkeer mogelijk is.
Als individuele simpele ziel kan ik toch absoluut niets veranderen aan de geplande vooruitgang.
Maar deze individuele simpele ziel houdt er wel van om een VRIJE simpele ziel te blijven zolang het nog kan.
Om in ieder geval voor mezelf overtuigd en tevreden te zijn dat ik TEGEN heb gestemd en daarna kan genieten van mijn schijnvrijheid…
Voordat de ‘bom’ valt. 😉

Het geheim van de ‘verkeerde’ keuzes morgen?
Je KUNT het nooit verkeerd doen!
Gewoon doen wat jou goed laat voelen.
Maar als je helemaal geen zin hebt om ook maar iets te kiezen…
Heb je dan eigenlijk nog wel zin om te leven?

Denk daar maar eens over.
Tot morgen in een stemlokaaltje ergens! 🙂

Wat nog Rest

Nu de grootste druk even weg is door het ‘van me af geschreven en afgehandelde herstelverhaal’, zou ik weer alle ruimte hebben om weer normaal te gaan schrijven.
Maar dan moet ik er wel weer even ‘zin’ in hebben…
Ik zit al met iets in m’n hoofd maar zo belangrijk is het allemaal niet.
Eigenlijk probeer ik het deze week allemaal een beetje ‘rustig’ aan te doen.
Zowel in m’n hoofd als met alles wat ik wil en moet doen.
Wie weet wat er dan de komende week allemaal voorbij ‘Flitst’. 😉

Overdenk, relativeer, kies (morgen) en leef! Maar altijd voorzichtig.
Tot de volgende Flits! 🙂

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.