“Je kinderen zijn je kinderen niet…’

Khalil Gibran – Uit: ‘De Profeet’:

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.

Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.

Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,

dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden,
maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.

Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.

Jullie zijn de bogen waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.

De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:

want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

Nawoord

Voor een opdracht in de lessen van de cursus ‘Werken met Eigen Ervaring’ bij ‘Vivenz’ waar ik wekelijks over schrijf in de ‘Restflits’, moest ik afgelopen week mensen opschrijven die iets hebben betekend in mijn leven. Kan zowel positief zijn als negatief.
In ieder geval mensen die mede hebben ‘veroorzaakt’ dat je bent wie je (nu) bent.
Ook moest ik in een lege hartvorm de dingen opschrijven die het meeste voor me betekenen of betekend hebben.
In beide gevallen kwamen mijn kinderen het eerste in me op.
Mede doordat er na alles wat er de afgelopen jaren met en rondom me is voorgevallen,  uiteindelijk alleen de ‘kids’ over zijn gebleven als belangrijke (belangrijkste?) factoren.
En dat hoor je uiteraard van de meeste vaders en vooral moeders.
Toch is dat niet helemaal eerlijk.
En toen herinnerde ik opeens ook het geweldige ‘gedicht’ van Khalil Gibran, wat zowel mijn ex-partner als ik al koesterden voordat we überhaupt met ‘opvoeden’ begonnen waren. Een leidraad die ik me altijd ter harte heb genomen.
En waarom ik mijn kinderen dus niet op dat persoonlijke voetstuk mag plaatsen ter ere of gunste van mezelf!
Ik heb ze dus niet ingevuld.
Een kwestie van ‘oorzaak en gevolg’. 😉

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Citaten, Column en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.