Alle rust… om me gigantisch druk te maken.

Het gevaar bestaat dat ik al mijn eventuele blogartikelen in deze periode voorzie van een flinke saus zelfbeklag vanwege mijn vrij langdurige herstel van de operatie.
Daarom houd ik me wijselijk stil tussen de enkele updates over de situatie.
Hoewel juist het schrijven iets is wat ik dagelijks zou kunnen doen want kost weinig energie en het belast mijn lichaam geheel niet.
Echter belast het wel mijn gemoed… Want ondanks dat het lijkt dat ik me ‘lekker rustig’ houd tijdens mijn herstel, lees ik alle nieuws wat los en vast zit en heb ik uiteraard wel weer de nodige meningen in gedachten.
En sinds ik ook weer regelmatig de straat op ga om boodschapjes te doen, ervaar ik ook weer de vrijwel dagelijkse irritaties aan mensen.
Want dat is niet milder geworden na de operatie…
Sterker: in deze verplichte periode van rust heb ik nog meer tijd om na te denken over alle gekheid in de maatschappij en om me te ergeren aan van alles en nog wat!

Zoals ik al eerder had aangegeven heb ik nu alle tijd en ruimte om zowel de krant als alle nieuws op internet wat gedurende de dag op me af komt te lezen en interpreteren.
In het ziekenhuis heb ik al mogen ‘genieten’ van een gruwelijke overdaad aan ‘nieuws’ over Trump als nieuwe Amerikaanse president en eenmaal thuis stopt die gekheid niet.
Wat nu weer aangevuld wordt door de verkiezingskoorts en alle gekheid die daarbij hoort.
Ik word daar werkelijk dood- en doodmoe van!
Want uiteraard wordt alles dan ook nog eens veelvuldig in de sociale media van commentaar voorzien door zogenaamd ‘weldenkende’ burgers die het allemaal helder zien en weten hoe het in elkaar zit.
Van ellende heb ik echt even overwogen om ook maar op Wilders te gaan stemmen!
Slechts als protest tegen de gevestigde orde die al lang geen orde meer is maar een samengeraapt zooitje ongeregeld met enkele goede ideeën die ze in de praktijk van een coalitie toch nooit kunnen realiseren.
Dan maar eens een heel andere wind door de politiek net als in de VS dus…
Maar als mijn hart weer even tot rust is gekomen, weet ik natuurlijk dat dit de slechtste keus zou zijn die er bestaat. Dus zal mijn stem vermoedelijk wel weer zo links mogelijk worden…
Maar daarover meer rond de tijd dat het er echt toe gaat doen.

Van de berichten in alle media komt mijn gemoed dus niet echt tot rust.
Als immer kritisch en (te) sterk overdenkend mens kan ik echt niet tegen al die domme en hersenloze uitlatingen die nog meer kwaad bloed zetten.
Maar ik vecht zoals heel mijn leven daarmee eigenlijk altijd tegen de stroom in.
Alle goede voornemens ten spijt… Dat het allemaal wel weer over zal gaan en ik me vooral moet blijven concentreren op mijn eigen welzijn, rust en herstel, zowel lichamelijk als geestelijk. Het valt verdomd niet mee om ‘anders’ te gaan denken of uitsluitend te richten op positiviteit. Vooral als je simpelweg voortdurend door negativiteit wordt omringd.
Want juist mijn pogingen om volledig en in alle afzondering van anderen mezelf te kunnen vinden en te accepteren en liefhebben om daarmee sterker te worden, lijkt door de ‘grote boze buitenwereld’ niet geaccepteerd te worden.

Goed, dan heb ik mezelf in de laatste periode met voor mij voelbaar succes teruggetrokken in een soort van ‘kluizenaars’ positie, waarin ik zo min mogelijk uit mijn veilige schulp probeer te komen en alle instanties probeer te negeren alsmede alle commentaar of goed bedoelde adviezen van buitenstaanders.
Zo heb ik het aantal ‘vrienden’ op Facebook teruggebracht tot enkele tientallen omdat ik moe werd van al het persoonlijke gekrakeel van velen, wat mij alleen maar moe maakte of juist negatiever deed voelen.
Sommigen zeggen dan “straks houd je niemand meer over”.
Nou en? De meesten die ik over houd, wonen toch op afstand zodat ik ze nooit spreek in het echt of als ze al in de buurt wonen, hebben ze zelf ook geen behoefte aan ander contact dan de sociale media omdat ze op hun beurt erg met zichzelf bezig zijn.
Met al het geijkte “doe je best”,  “maak er wat van”, “sterkte” en “ik voel met je mee” wordt mijn leven niet anders dan het is.
Een zelf gekozen geïsoleerde positie waarin ik me over het algemeen rustig en veilig voel en waarin ik mezelf steeds beter leer kennen en accepteren.
Juist tijdens de afgelopen weken van operatie en herstel daarna, voelt dat misschien wat wrang… Maar dat is nu eenmaal mijn (zelf gekozen) lot.

Nu ik langzaam weer wat meer naar buiten treed (letterlijk) komen ook weer de dagelijkse irritaties in grote getale op me af.
Hoewel ook mijn kinderen niet kunnen begrijpen waarom ik me zo moet opwinden over het gedrag van anderen… Waar ik geen enkele invloed op kan uitoefenen en waardoor ik mezelf dus alleen maar pijn doe. Maar het is mijn aard… Ook al mijn hele leven lang.

Zo ervaar ik vrijwel elk simpel bezoekje aan een supermarkt wel weer even een kleine of grotere irritatie.
Zowel in de winkels zelf, waar een groot deel van de mensen het geheel niet boeit of ze anderen tot last zijn met hun gedrag of plek in de drukte.
Waar ik mezelf zo ‘klein’ mogelijk probeer te maken en een eventuele boodschappenkar altijd op een plek neer zet waar niemand er last van heeft, lopen anderen doodleuk midden op de paden en bekommeren zich niet om mensen die er niet langs kunnen…
Om maar niet te spreken over mensen met rollators of kinderwagens, waar je niet of nauwelijks langs kunt. Probeer niet te vragen of je er even langs kunt want de blik in hun ogen staat op ‘dodelijk’.
Maar ook de wegen naar en van de winkels bevatten genoeg ruimte om me te voorzien van de grootste irritaties.
Automobilisten die de verkeersregels voor lief nemen en er hun eigen (gevaarlijke!) stijl op nahouden maar als ik fiets (momenteel nog even niet) ook de hindernissen op de fietspaden zoals de slingerende jongeren die met 3 naast elkaar proberen je de sloot in te duwen of de lopers die het halve fietspad nodig hebben om te laten zien dat ze gezond bezig zijn…
Ik kan een dikke blog vullen met voorbeelden uit de praktijk.
Waar de meeste lezers vermoedelijk hun schouders bij ophalen.
“Nou en? Dat soort mensen heb je en blijf je houden. Maak je niet druk man!”
En dat is het juist.
Het wil er bij mij niet in dat het zo blijft. De wereld wordt alleen maar drukker, onrustiger en gevaarlijker. Enig sociaal voelen van mensen onder elkaar is broodnodig om het voor veel mensen leefbaar te houden.
Dat vond ik 40 jaar geleden al en dat gevoel is er zeker in deze rumoerige tijd niet anders op geworden.
Misschien relativeer ik tegenwoordig wat sneller maar ik zal me blijven druk maken en verzetten tegen de ontwrichtende krachten om me heen.
De echte veranderingen beginnen namelijk daar! Om ons zelf heen.
Ik zou willen dat iedereen dat eindelijk eens gaat beseffen…

Dit bericht is geplaatst in Column met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie