Welkom bij De Rest van het Avontuur!

Het leven vanuit het perspectief van een Restant.
Laverend tussen goed en kwaad, mooi en lelijk en alles wat het leven daar tussenin mogelijk maakt! De Rest!
Volg het Avontuur van die ene zandkorrel in de Wereld Wijde Woestijn!
Altijd op zoek naar een echte Fata Morgana! 🙂

Door de jaren heen heeft De Rest vele Avonturen beleefd.
In de ‘tagwolk’ rechts zie je de meest voorkomende thema’s.
Maak gebruik van de ‘Zoekfunctie’ rechts bovenaan de site om te zoeken op het thema wat jou interesseert.

Hoewel het thema ‘seksualiteit’ de laatste tijd lijkt te overheersen…
Dit is ‘een’ rode draad maar beslist niet de enige!
Omdat ik pas de laatste jaren open en eerlijk durf uit te komen voor bepaalde persoonlijke problemen en frustraties, schrijf ik hier nu even fanatiek over. Ook omdat het actueel is in de maatschappij, waar veel onwetendheid en verpreutsing leidt tot hardere polarisatie.
Maar ik schrijf al jaren over veel meer.
Gebruik dus die ‘Zoekfunctie’ of vraag me simpelweg via mail hoe ik denk over bepaalde onderwerpen. Gegarandeerd antwoord!

Veel leesplezier!

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Waarschuwing: Dit is een HEET artikel!

Pittig, scherp en heet… eten!

Zijn er lezers die bij het lezen van de titel in eerste instantie aan seks dachten? HAHAHA!
Goed zo, dan ben je erin getrapt. Ik zou het misschien ook denken als ik het niet zelf had geschreven. ‘What’s in a dirty mind…’ 😉
Maar wees gerust: geen 18+ gehalte in dit artikel. Hooguit een waarschuwing voor minderjarigen zonder al te ‘hete’ ervaringen: experimenteren kan pijn doen.

Ik wil het dit keer weer eens hebben over eten! En wel het eten van echt HETE producten.
Aanleiding is een artikel wat ik laatst tegen kwam over de vraag of het gezond of juist ongezond is om (te) heet te eten: ‘Pittig eten, ongezond of juist onwijs gezond?‘
Voor wie het nog niet wist: ik ben gek op heet! Eten dus. Maar toegegeven… Ook die andere associatie komt bij mij ook wel voor. Maar dat is een ander verhaal.
Het eten van hete gerechten gaat me makkelijk af. Hoewel je het natuurlijk ook kan overdrijven…
Maar eerst een stukje geschiedenis over hoe ik voor het eerst kennismaakte met iets heets: sambal.

Grappige familie…

Als enig kind in een relatief kleine maar hechte familie had ik jarenlang te maken met een vrij ‘volwassen’ leefomgeving. Behalve op school had ik na de lagere school (basisschool) eigenlijk nooit contacten met kinderen en trok ik in mijn vrije tijd vooral op met mijn oma, opa, oom en tante. Allemaal familie van mijn moeder.
Bij speciale gelegenheden of gewoon omdat ze er een keer zin in hadden, aten we ook meestal met elkaar. Daarbij kan ik vooral de zondagen herinneren dat ik meeging met die vier genoemde mensen met hun wekelijkse autorit op de zondagmiddag. Heel vaak naar Brabant, soms naar België pakweg tot Antwerpen, waar we af en toe de ‘vogeltjesmarkt’ bezochten. Ik vond die ritjes altijd geweldig. En meestal kreeg ik nog wel iets lekkers te drinken of zelfs een cadeautje op die markt.
Maar regelmatig aten we aan het eind van de middag dan ook samen en soms haalden ze ‘Chinees’, wat toen eigenlijk naast de patatkraam het meest voorkomende afhaalrestaurant was.
En dan aten we meestal ‘nasi rames’. Een uitgebreide nasi goreng, met veel dingen die ik als kind gewoon ook al lekker vond.
De sambal kende ik toen nog niet. Dat zat er altijd apart bij in van die zakjes.
Uiteindelijk werd ik daar een beetje nieuwsgierig naar. En vroeg een keer wat het was.
“Dat is een soort jam wat je door je eten kan doen.” zei mijn oom. “Proeven?” Dat wilde ik wel.
En met een staalhard gezicht pakte hij een theelepel sambal en stopte die in mijn mond.
Hoe ik reageerde kan je misschien verwachten… Ik voelde mijn mond in brand staan! Ik wist even niet meer waar ik het zoeken moest. En de familie… Lachte zich te pletter!
Ik was woedend dat ze me zo voor de gek hadden gehouden. Vanaf dat moment wilde ik NOOIT MEER sambal.

Mijn ‘grappige’ oom was daar trouwens gek op. Hij had in zijn militaire dienst in Suriname gezeten. Daar was het eten van hete pepers (en dus ook een soort sambal) vrij normaal. Hij heeft daar zeer heet leren eten en is daar altijd gek op gebleven.

Bij mij is het trouwens ook snel omgedraaid. Zo ongeveer ook vanaf mijn militaire diensttijd en de gelegenheid die ik daarna kreeg alleen te gaan wonen, ging ik ook steeds meer experimenteren met eten en sambal werd toch ook wel een van mijn favoriete smaakmakers, vooral natuurlijk in nasi- of bami-gerechten, waar ik altijd gek op was.
Ik heb periodes gehad waarin mijn favoriete boterham er een was met: pindakaas + jam + sambal!
Heerlijk!
Maar uiteindelijk ontdekte ik natuurlijk ook de vele andere hete smaakmakers die er op de markt waren. Want er is meer… 😉

Pepers, pepers en nog eens (hete) pepers!

Natuurlijk is de bekende rode peper de meest gebruikte hete smaakmaker, maar er zijn veel meer pepersoorten in allerlei geuren, kleuren en smaken. Van mild tot onwaarschijnlijk (en bijna oneetbaar) heet. Als je een beetje rondsnuffelt op Wikipedia, verdwaal je bijna in de soorten pepers die er allemaal bestaan. Maar de rode (spaanse, chili) peper is hier toch het bekendst. En die wordt veel breder toegepast dan alleen in sambal.
Daarvan heb je trouwens ook heel veel soorten zoals je hebt kunnen lezen.
Bij de genoemde Chinees krijg je meestal de standaard sambal mee: ‘sambal oelek’. Dat heb ik ook jaren gebruikt. Maar later kwamen de bekende ‘toko’s’ waarin een breder aanbod aan soorten sambal verkocht werd en tegenwoordig koop je zelfs meerdere soorten in de supermarkt.
Mijn favoriete sambal koop ik echter nog altijd bij de toko: een grote pot (750 gram) sambal badjak ‘extra heet’! In de supermarkten verkopen ze dit soms ook wel maar altijd kleine potjes die relatief veel duurder zijn en bij mij in korte tijd leeg zijn… Want als ik sambal in mijn nasi doe is een theelepel niet voldoende. 😉
Sambal badjak is in tegenstelling tot de oelek veel smaakvoller door extra ingrediënten. Heerlijk!

Maar al jaren geleden heb ik ook de ‘tabasco’ ontdekt! Een dunne saus ook gemaakt van rode pepers maar daarnaast met extra ingrediënten die het niet alleen pittig laten maar ook een bepaalde smaak meegeven. Tabasco koop ik altijd in van die kleine flesjes want dat gebruik je slechts druppelsgewijs. Het is erg heet en ik druppel dit meestal over pizza’s en pasta’s.

Natuurlijk zijn er veel meer ‘hete’ sauzen of die op het etiket ‘pittig’ beloven maar uiteindelijk toch mild blijken te zijn… Dan valt het mij meestal wat tegen.
Een echt goede hete saus is die van Go-Tan: ‘Sriracha Sauce’. Niet alleen geschikt voor oosterse gerechten maar dit roer ik even graag door de pasta. 🙂

Hoewel de keuze dan onbeperkt lijkt en ik het “hoe heter hoe beter” lijk aan te hangen… Het kan echter ook zo erg dat het van mij niet meer hoeft.
Op mijn werk hadden collega’s elkaar eens uitgedaagd een puur stuk ‘Madame Jeanette’ peper te eten. Op dat moment kende ik het nog niet. Ik kreeg van hen een stukje mee om het rustig thuis eens uit te proberen. Oef… Van een heel klein stukje stond mijn mond weer in brand, net als toen ik een kind was met sambal!

Dit soort pepers schijn je prima in zeer kleine hoeveelheden toe te kunnen voegen aan bepaalde gerechten of salades. Maar als je dit niet goed doseert dan blijft er geen smaak meer over dan alleen heet… Ik heb het later zelf nog eens gekocht maar dat werd geen succes.
Ik houd het dan toch liever bij de bekende pepers.
Die ik gelukkig ook in Kroatië kon vinden in potten: ‘pfefferoni’. Die heb je daar ook in twee soorten: beetje mild en gewoon pittig. Prima om los naast een gerecht zo te eten. Heerlijk!

Gezond? Ongezond?

Als je dat in het begin gelinkte artikel hebt gelezen, dan weet je dat de schrijver daarvan wel degelijk denkt dat het gezond is. Het maakt toch bepaalde stofjes vrij in het lichaam, waar het prettig door gaat voelen. Sommigen vinden het daarom zelfs mogelijk verslavend… Ugh…
Vermoedelijk verwarren ze dan het begrip ‘verslaving’ met ‘gewenning’! Hoewel dat laatste meestal ook wel optreedt bij stevige drinkers of andere ‘gebruikers’… Hete etenswaren heb je meestal later niet meer nodig om weer ‘goed’ te voelen. Je vindt het gewoon lekker en na meerdere ervaringen zijn je smaakpapillen eraan gewend en voelt het minder heet. Je moet het inderdaad ook leren eten. Maar vervolgens eet je echt niet dagelijks heet eten! Dat geldt voor alle soorten eten. Afwisseling maakt het lekker.
Wel heb ik persoonlijk graag liever iets meer gekruid eten, dan helemaal ‘naturel’.
Ik weet dat een teveel aan gebruik van zout (en suiker) niet goed is voor je, maar gedoseerd en beter aangevuld met goede kruiden, maakt veel eten ook smakelijk.
Zo gebruik ik ook uiteraard peper (zwarte maar ook andere soorten zoals cayennepeper), knoflook (poeder), basilicum en diverse andere kruiden die maaltijden gewoon opleuken.
Er moeten niet altijd hete rode pepers in zitten… 😉

Zolang je pittige ingrediënten gewoon in balans gebruikt, is het alleen maar gezond.
En elk mens ervaart dit ook vaak weer anders, zoals dat gaat met alle etenswaren. Smaken verschillen. Daarom heb ik in de tijd van mijn gezin het eten natuurlijk nooit pittig gemaakt. Sambal en andere sauzen kun je altijd later toevoegen naar behoefte. En zeker jongere kinderen vinden het natuurlijk helemaal niks! Daar heb ik ervaring mee. 😉

Mijn conclusie zal je na het lezen van dit artikel wel kunnen vermoeden.
Gezond of ongezond? Maakt me niets uit, ik vind het gewoon HEERLIJK! 🙂

EDIT en PS! Hete snacks!

Pas na publicatie van dit HETE artikel realiseerde ik me dat ik nog iets vergeten was!
Terwijl ik er wel een aantekening van had gemaakt, alleen op de andere (kapotte) pc.
Naast ‘heet eten’ bestaan er tegenwoordig gelukkig ook steeds meer hete snacks op de markt!
Geweldig! Want ook tussendoortjes of bij goede (langere) films mag ik graag goed smaakvol eten. Met mate natuurlijk want mijn gebrek aan beweging staat een te veel niet toe… Maar mits gedoseerd met mate… Moet het kunnen.

Het is echt iets van de laatste jaren dat zelfs de grote merken hete snacks op de markt hebben gebracht, dus ik vermoed dat ‘heet’ toch echt wel meer ‘HOT’ is tegenwoordig! Joepie!
Daarom wil ik graag de volgende snacks aanbevelen:

Lays Strong – Waarvan ik de ‘Jalapeno’ uiteraard de beste vindt, want zie de DRIE pepers: EXTRA HOT! Haha! En ja echt… Die geeft nabrandertjes dus kijk uit.

Eerder op de markt waren al de:
Pringles Hot & Spicy – Kocht ik regelmatig als de Pringles in de aanbieding waren, want anders vind ik ze wat te duur… Maar dit is dan een van mijn favoriete smaken! Mild heet!


Tenslotte de Doritos Flamin’ Hot – De naam zegt het al. Samen met de Lays Jalapeno een echt hete chip waarvan deze dus wat meer byte en inhoud heeft. Echt heet! Niet iets voor dagelijks gebruik maar met genoeg trek ook weer… HEERLIJK!

Heetheidsindicatie op verpakkingen

Geplaatst in Column, Consumentenzaken, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Restflits zondag 28 november 2021

Vandaag in de Restflits:
– Hoe gaat het?
– Mankementen
– Picnic soap…
– Zorginfarct? Overheidsinfarct!!!
– Wat nog Rest

Hoe gaat het?

Zullen we proberen weer eens ‘gewoon’ te doen? Niet opgefokt met ‘statussen’ smijten die onze levens verwoesten maar tussen de scherven het ‘normale’ leven tonen? Want dat vergeten veel mensen de laatste tijd… Uiteraard ikzelf ook want ik sta helaas zwaar onder invloed van veel gevolgen van de diverse crises de laatste jaren. Zowel persoonlijke als maatschappelijke…
En dan kan je zomaar een keer de moed verliezen.
Mogelijk las je dit ook terug in mijn laatste artikelen waarin ik vooral in het laatste zelfs geschreven heb over ‘actieve euthanasie’… Nou ja, ik zou liegen als ik nu zou zeggen dat dit 100% cynisme is. Als ‘ze’ me de komende jaren de duimschroeven gaan aanleggen in plaats van me op de juiste punten proberen te helpen, dan mag die finale spuit toegediend worden. Als er dan toch gespoten moet worden… Ik ben klaar met eindeloos vechten tegen de bierkaai, vooral als ik er telkenmale geheel alleen voor blijf staan. Dat soort vechtlust kan ik niet meer opbrengen.
Maar als mij nog het licht in mijn ogen wordt gegund en men mij op de juiste waarde blijkt te kunnen inschatten (wat al een overwinning zou zijn!) dan zal ik zeker blijven proberen vol te houden zolang ik kan. En er moed en hoop uit blijven putten om toch nog een keer uit die crises te raken.Vermoedelijk kan dat pas vanaf mijn pensioengerechtigde leeftijd… Als ik dan weer iets meer te besteden lijk te hebben. En als ik dan fysiek niet verder achteruit ben gegaan en er geen pandemie-crisis meer heerst in het land, dan zijn er misschien best nog wel mooie vooruitzichten.
Ik doe mijn best die te blijven zien. Ondanks alles! En daarom moet ik mezelf nu weer even terugroepen naar mijn ‘oude normaal’ en even onbevooroordeeld naar de huidige situatie kijken.
Dus… Hoe gaat het? Met mij natuurlijk, maar ik hoor dit ook graag van al mijn lezers hoor! 🙂

Tja… Gezien de omstandigheden (zeg ik er altijd verzachtend bij) gaat het wel eigenlijk.
Ik bedoel: Al mijn bestaande ‘kwaaltjes’ zijn er en blijven er en ben ik al een poos aan gewend geraakt. Dat ik echter weer steeds meer ga hoesten en er meer slijm in mijn keel, neus en gehoorgangen zit, verontrust me wel. Ik gebruik dagelijks twee keer een inhaler (merk ‘Foster’) maar dat lijkt na een aantal jaren gebruik niet optimaal meer te werken? Geen idee. Reden om mijn longarts weer eens te bezoeken. Maar dat stel ik dus uit… Zoals meer dingen.
Dan heb ik ook al meer dan een jaar last van te vochtige ogen… Ze zitten vaak vol (ook tijdens het typen van dit artikel) en dan moet ik er met een zo schoon mogelijke zakdoek voorzichtig wat uit vegen. Het is vrij dik water, tikkeltje gelig… In het begin dacht ik aan een ontsteking. Heb ik wel vaker gehad. Maar niet zo lang… Houdt het mogelijk verband met het slijm van de bronchitis? Ook weer een bezoek aan een dokter waard.
Vervolgens heb ik ook al een poos last van mijn voeten. Gewoon pijnlijke voeten wat ik wijt aan mijn groeiende overgewicht… Ik word dikker. Nog niet explosief maar wel geleidelijk… Terwijl ik absoluut niet veel eet (dat kan ik niet eens). Maar de voeten moeten het wel dragen.
En dan mijn nagels… In oktober 2020 ben ik één keer naar de pedicure geweest. Toen ik hoorde dat ik dit niet vergoed krijg, heb ik een volgend bezoek uitgesteld. Toen was de mondkapjesplicht er nog steeds en was ik niet meer welkom. Maar door mijn veel te dikke buik kan ik gewoon niet goed meer bij mijn tenen om de nagels te knippen! Het zijn allemaal kalknagels geworden en kan ze nauwelijks knippen met een gewone nagelkniptang. Toevallig heb ik dit kort geleden toch maar weer eens geprobeerd met heel veel moeite en moet telkens pauze nemen… Maar sommige nagels moest ik met een combinatietang afknippen… Dit moet gewoon regelmatig door een pedicure onderhouden worden. Maar dat moet ik zelf betalen en dat kan ik misschien maar een paar keer per jaar… Momenteel mag ik dus niet eens gaan dus de nagels gaan hard achteruit.
Gelukkig helpen de nieuwe compressiekousen dan wel positief mee aan een beter gevoel in mijn voeten! En als ik voldoende blijf lopen op de loopband, dan merk ik dat dit ook positief effect heeft op de pijn in mijn hele onderbenen en voeten. Deels heb ik het natuurlijk zelf in eigen hand.
Maar het valt in deze tijd van isolatie niet mee.

En mentaal? Tja… Dat is dus het punt. Door de aanhoudende en zelfs pas weer opgelaaide coronacrisis voel ik mezelf niet beter worden. Maar het wisselt. Op dagen dat er soms (kleine) dingen goed gaan voel ik goed, andere dagen kan ik gedeprimeerd voelen. Elke dag is anders. Maar dat zal bij veel mensen tegenwoordig wel zo zijn, afhankelijk van de problemen die zij ervaren.
Gezien mijn omstandigheden vind ik het dus allemaal nog steeds wel meevallen. Daarom wil ik vooral ook zo ‘gewoon’ mogelijk blijven doen, ook in mijn artikelen. 🙂

Mankementen

Uiteraard wil ik het hier niet nog een keer over mijn lichamelijke mankementen hebben! Haha!
Maar zoals je misschien nog weet tob ik sinds enkele weken met een kapotte computer, wat me echt weer enigszins beperkt in mijn mogelijkheden van dagbesteding! En die PC heb ik niet zelf kunnen herstellen.
Zoals ik ergens heb beschreven is de koeling van de processor er dus afgevallen en die heb ik geprobeerd met binddraad (voor de tuin ja!) vast te maken. Maar dat is blijkbaar niet voldoende gelukt. Hoewel die op de processor lijkt te liggen, wordt deze toch te heet en de computer valt nog steeds uit bij iets zwaardere belasting. En dat kan al simpelweg het bekijken van een YouTube filmpje zijn… Zo valt er niet mee te werken.
Af en toe zet ik hem aan boven, waar ik gelukkig weer internet heb nadat ook mijn router kapot was gegaan. Maar ik had nog een ‘switch’ liggen die het prima doet.
Maar dan kan ik hooguit even snel een programmaatje raadplegen (mijn Telegram account bijvoorbeeld) of de mediaserver later draaien, zodat ik op mijn TV toch af en toe filmpjes kan kijken die op deze PC staan. Overzetten op de losse harde schijf en dan aansluiten op mijn Linux PC heeft geen zin; ik heb geen idee hoe ik daarop bestanden kan delen in een of ander netwerk… Bij Linux is dat heel anders dan bij Windows en dat heb ik nog nergens kunnen vinden.
Dus ik wil gewoon het liefste dat mijn goede Windows-PC weer gerepareerd wordt.
En dat kost dan natuurlijk weer een leuke som geld… Ik ga maar weer uit van zo tegen de 100 EURO. En dat heb ik momenteel niet.
Gezien de komende betalingsregeling met de Gemeente Dordrecht (schreef ik over in mijn laatste artikel) kan ik dit echter ook niet missen vrees ik…
Dit soort dingen maken mij ook erg onzeker.

Verder heb ik op dit moment gelukkig nog geen grote technische problemen…
Ik had eerder geschreven over een lekkage aan mijn schuifpui, waardoor het water bij een zware bui op het oosten letterlijk binnen stroomde en ik meerdere handdoeken moest neerleggen om het op te vangen. Ik had één vreemde opening buiten ontdekt die ik toen eenvoudig wist te sluiten. Maar daarna heeft het slechts 1 keer een beetje hard geregend (niet zo hard als de vorige keer) en kwamen er toch wel wat druppels naar binnen. 1 Handdoek neergelegd. Het is dus nog niet waterdicht… Maar misschien niet meer zo erg als de vorige keer? Afwachten maar weer…

Gelukkig heb ik verder dan op dit moment geen ‘mankementen’ in of rond het huis waar ik acuut aandacht aan moet schenken. Mijn wasmachine is nu 23 jaar oud… Bonkt bij iets zwaardere belasting dus ik draai wat kleinere wasjes. In mijn eentje heb ik gelukkig toch niet zo veel meer.
Maar hij doet het dus nog! 🙂
En zo kan ik angst hebben voor andere oude dingen die elk moment opeens onderhoud nodig kunnen hebben. Maar dat heeft weinig zin natuurlijk. Ik ben gewoon blij met alles zoals het momenteel werkt.

Minder vrolijk word ik van niet of moeilijk werkende bedrijven en instellingen… Waar ik toch ook van afhankelijk ben.
Eerst weer de:

Picnic soap…

Misschien niet noodzakelijk want ik kan goed boodschappen blijven doen bij de Plus maar die heeft niet altijd goede aanbiedingen en is op langere termijn dan ook gewoon duur. En eenzijdig.
Ik hoopte echt op een extra mogelijkheid die Picnic zou kunnen bieden. Maar hoe lang moet ik wachten?
Ik schreef in de vorige Restflits al over de wachtrij en dat ik toen op plek 1112 stond.
Op dit moment (ruim een week later dus) is dit: 1071. Af en toe lijkt er een sprongetje in de goede richting te komen maar nu staat het al weer dagen hierop.
En omdat ik afgelopen week weer een Picnic wagen in mijn straat zag staan, bijna voor mijn huis (!) vroeg ik me op Twitter af waar ik nu eigenlijk op wacht… Ze bezorgen al in mijn straat!
Echt concreet antwoord kreeg ik natuurlijk weer niet… Alleen weer dat ze “zo goed mogelijke service willen garanderen, vandaar de wachtlijst”… Tja…
Maar ik begrijp het wel een beetje: als je bij Picnic bestelt, bezorgen ze altijd de volgende dag al thuis. Dat is een van hun garanties. Als de wagen echter vol zit die dag (op route in de buurt) dan kan mijn bestelling er niet bij. Je een paar dagen laten wachten kan niet. Want mijn bestelling wordt in het centrale magazijn direct verzameld en in kratten gekoeld opgeslagen, om naar die zogenaamde ‘hub’ in Hendrik Ido Ambacht te worden verzonden. Dan moet het er gewoon zo snel mogelijk uit. Vooral verse groenten blijven dan niet vers natuurlijk.
Hun systeem lijkt leuk… Als ze voldoende capaciteit hebben. En dat is nu juist het grote probleem van heel Picnic.
Ik heb gelezen dat ze zouden moeten investeren in meer wagens op de weg. Maar ze houden te weinig winst over van alle bestellingen om dat te kunnen doen… Daarom schijnen ze in sommige steden ook al te zijn begonnen met huis-aan-huis catering, ofwel een aantal kant en klare complete maaltijden. Ook een gewilde service, zeker tegenwoordig. Picnic is nog geen succesformule…
In de VS schijnen ze proeven te zijn gestart met drones die bestellingen bezorgen! Leuk! Wil ik ook wel eens meemaken, zo’n vliegend robotje voor de deur… Maar dat zal wettelijk in ons drukke kikkerlandje nog niet snel gebeuren vrees ik. 😉

Dan doen alle bestaande supermarkten het veel beter natuurlijk. Ze hebben gewoon altijd al een standaard voorraad, die ze aanvullen naar behoefte. De uitbreiding naar online bezorgen was vooral een extra logistieke kwestie en is vanuit de meeste lokale supers prima te organiseren.
En wie weet zullen bedrijven als Jumbo en AH bij blijvende groei ook wel een keer inzien dat ze ook kleinere bestellingen moeten gaan accepteren. Daar is ook gewoon behoefte aan.

Ik ben benieuwd hoe alles zich ontwikkelt. Maar nu zit ik nog even (lang) te wachten op mijn Picnic-soap… 😉

Zorginfarct? Overheidsinfarct!!!

Als het gaat om mogelijke angsten die ik zou kunnen hebben als me iets overkomt wat ik niet zelf kan oplossen, dan zijn mijn gezondheid en financiën natuurlijk het meest belangrijk.
Het eerste kan zelfs beïnvloed worden door het tweede, als ik noodzakelijke zorg achterwege laat omdat het te veel kost.
Maar het grootste probleem is dat mensen gewoon niet goed meer geholpen (kunnen) worden.
In de zorg is er nu al twee jaar een ‘zorginfarct’ gaande. Door de eerder beschreven domme marktwerking, doorgevoerde bezuinigingen en daardoor veel te krappe capaciteit is de zorg nu ‘ontploft’ door de pandemie. Hier heb ik dus al over geschreven.
Maar niet alleen de zorg is kapot!
Het hele overheidsapparaat en alle verbonden organisaties zitten in een infarct.
Belastingdienst (toeslagenaffaire maar nog veel meer ongein!), Jeugdzorg, politieke onmacht en misschien daardoor wel stagnerende werkzaamheden op alle landelijke en lokale werkvloeren.
Alle overheidsinstanties zijn verlamd. Er wordt echt NERGENS meer ‘normaal’ gewerkt.
En met ‘normaal’ bedoel ik dan volgens hun eigen verzonnen wetten en regels. Zelfs die voeren ze niet meer volgens gestelde voorwaarden uit. En daar heb ik persoonlijk mee te maken en last van.

Ik schreef ook al eerder over het debacle van de zogenaamde overwaarde op mijn eigen huis.
Een goed functionerende Gemeenteambtenaar had in ieder geval mijn vragen met tenminste enig begrip beantwoord. Maar op geen enkele vraag is geantwoord; er is slechts een herhaling van hun gestelde regel aangeven. Met nadrukkelijk daarbij vermeld dat dit een regel is die al sinds wettelijke bepaling in 1990 geldt. Het schetst de onwil om ook maar een millimeter buiten de lijntjes te willen denken… Hier hadden ze 5 maanden voor nodig om op papier te zetten. Is dit ‘normaal’?

Terloops heb ik enkele weken geleden ook geschreven dat ik eindelijk de stap had gezet om financiële ondersteuning aan te vragen voor huishoudelijke hulp. Ik heb daar gewoon recht op en zie mijn huis langzaam maar zeker achteruit gaan op diverse plekken waar ik niet (goed) meer bij kan om schoon te maken. Ik ben al enkele keren gewezen op de regeling van de WMO.
Bij het invullen van de online aanvraag voor ondersteuning uit die WMO stond vermeld dat er binnen twee weken contact met me opgenomen zou worden, om daarna een ‘keukentafel’ afspraak te maken. Dat lijkt me logisch. Alleen op de plek waar het om gaat kunnen zij beoordelen of ik de hulp echt nodig heb en waarom ik het niet zelf goed meer kan.
Het is nu ruim vier weken verder. Je raadt het al. Niets gehoord nog. Ik vind dat gewoon niet kunnen.
Ik snap best dat het ‘druk’ kan zijn. En misschien is de pot voor 2021 leeg… Dat komt ook voor. Maar voordat alles in gang is gezet – het is al bijna december – zal dit toch niet beginnen voor 2022. Daar had ik al aan gedacht. Prima. Een paar maanden kunnen er zonder probleem wel bij. Maar laat wel iets van je horen! Desnoods alleen een zakelijk mailtje dat het “iets langer duurt wegens omstandigheden” maar dan weet je in ieder geval dat je op de lijst staat…
Dit vind ik ook een voorbeeld van niet normaal functioneren.

Zo werken alle belangrijke instanties (de zorg; mijn huisartsensoap, de Gemeente, de Sociale Dienst) niet normaal meer. En zal het een verrassing zijn als ze allemaal zullen zeggen dat het de schuld is van de coronacrisis? Want daar verschuilt nu iedereen zich achter.
Terwijl commerciële instellingen zoals winkels en in de horeca zich een slag in de rondte werken en nog nooit zoveel creativiteit hebben getoond om toch maar te blijven verkopen.
Maar de ambtenaren en zorgmedewerkers kunnen het niet meer aan en melden zich massaal ziek.
Einde verhaal.

Ergens heb ik een gevoel dat dit nooit meer goed komt. En dat ik alle ongemakken maar moet accepteren. Tot ik omval natuurlijk… Fysiek of financieel. Ergens is een eindpunt. Droevig.

Wat nog Rest

Uiteindelijk werd deze Restflits hierboven toch weer wat negatief… Maar ja, dat hoort inmiddels ook al jaren bij mijn ‘normaal’… Omgaan met slecht of zelf geheel niet functionerende zorg- en hulpverleners, die soms die naam niet eens meer waard zijn…
We leven al vele jaren in een dictatuur van een kapitalistische (r)overheid die niet van plan is veel energie te steken in mensen onderaan de ladders. Daar hebben ze alleen maar last van…
Zelfs het kunnen en mogen uiten van deze mening kan in de nabije toekomst wel eens verleden tijd worden. Ze zijn zogenaamd de megalomaan stompzinnige en zelfs bedreigende figuren in de (sociale) media meer dan zat en mede dankzij figuren als Wilders, Baudet, Engel en diverse hersenloze rappers of andere bekende blaaskaken met grote nog stompzinniger aanhang helemaal zat. Wetten worden gesmeed om dit preventief aan te pakken.
En dan zullen vele (stille) goeden onder de minderheid maar schreeuwende kwaden moeten lijden.
Tot die tijd moet ik dan toch mijn meningen blijven uiten. Die door simpelweg goed kijken en luisteren maar steeds meer door eigen ervaringen tot stand zijn gekomen. Dat is mijn ‘normaal’.

Doe ook normaal! Nu kan het nog!

Tot de volgende Restflits. 🙂

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarde eigen woning is vermogen?

Geen kwijtschelding, toeslagen want… vermogen? Asociaal!

Op de valreep voor publicatie van mijn laatste artikel ‘In de mangel – vervolg’ kreeg ik het slechte nieuws van de Gemeente Dordrecht vanwege mijn bezwaar tegen afwijzing van de kwijtschelding Gemeentelijke Belastingen 2021. Die ik de drie jaar daarvoor wel netjes had gekregen.
Maar nu – in genoemd artikel kaartte ik het al kort aan – heb ik ‘echte’ overwaarde die niet meer verlaagd kan worden, zoals in 2020 nog wel het geval was.
En dan geldt de regel keihard: Overwaarde is vermogen. Dus ik kan de aanslag prima betalen.
Hoe dan? Tijd voor een ruimere uiteenzetting van dit bizar asociale beleid van de Gemeente Dordrecht en vermoedelijk veel meer Nederlandse gemeenten.

Wat is vermogen?

Even grof gezegd is ‘vermogen’ het bezit van geld. In natura (op de bank) of in aanwijsbare waarde zoals ‘onroerend goed’: het bezit van een huis (of meerdere) of andere zogenaamd waardevaste objecten. Voor de Belastingdienst interessant want mensen met veel (overtollig) vermogen moeten daarover belasting betalen.
Maar dit begint al simpel: wie een zeer hoog salaris verdient (ruim boven modaal) moet al meer loonbelasting betalen. Je valt dan in een andere ‘box’. Nou… het zal wel.
Ik wil hier niet al te veel ingaan op de geschiedenis van belastingheffingen vanaf de middeleeuwen tot nu… Maar feitelijk is er weinig veranderd. En absoluut niet altijd ten goede.

Nederland kent geen historie van een hoog percentage huizenkopers. Dit groeide pas na de Tweede Wereldoorlog, toen ook de lagere lonen (arbeiders) hoger werden en er meer regelingen kwamen om een huis te kunnen kopen. Was een hypotheek in de 50er jaren meestal alleen nog weggelegd voor de rijken… In mijn tijd dat ik ging werken, dacht elke werknemer al aan het kopen van een huis.

Wat de meeste mensen vergeten is het feit dat het kopen van een huis als een ‘investering’ wordt gezien. Net zoals iemand die aandelen koopt, die (naar ze hopen) in de tijd veel meer waard worden. Slimme investeerders verkopen ze dan met flinke winst om er dan weer andere groeiende aandelen van te kopen. Er zijn mensen schatrijk van geworden…
Ook huizen worden door de jaren heen steeds meer waard. Maar gaan mensen steeds verhuizen vanwege de winst daarop?
Zo heb ik mijn huidige huis bijna 30 jaar geleden nog gekocht voor FL 122.500! (Jawel, het Gulden-tijdperk.) Op dit moment is de WOZ waarde van mijn huis vastgesteld op EUR 175.000.
De verkoopwaarde ligt waarschijnlijk veel hoger omdat juist in deze tijd de huizenprijzen de pan uit rijzen, mede door de wooncrisis.
Veel mensen in bepaalde duurzaam gebouwde woningen hebben de waarde zien verviervoudigen!
Als je nog steeds de hypotheek aflost gebaseerd op de aankoopprijs dan heb je dus een ‘overwaarde’. Ik heb die door de jaren heen gebruikt door mijn hypotheek juist te verhogen omdat ik grotere aanpassingen in de woning niet zelf kon betalen. Zoals overal nieuwe kozijnen, een nieuwe keuken, een tegelvloer en vloerverwarming.
Vanwege de laatste stijgingen van huizenprijzen is de WOZ-waarde van het huis echter nu boven de hypotheekwaarde uitgestegen. Ongeveer EUR 18.000. Leuk. Maar wat heb ik daar nu aan?
Dit is het cruciale punt.

Lees verder

Geplaatst in Column, Consumentenzaken, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

In de mangel – vervolg

Minima worden uitgeknepen tot het bot!

Over een ‘mangel’ heb ik meerdere malen geschreven. In 2013 al toen ik in de laatste maanden van mijn werkzame leven verkeerde! Maar toen al met inzicht in wat zou gaan komen:
‘Gemangeld door de Zorg’.
Toen spitste ik dat nog toe tot de ‘zorg’, die ik uit eigen ervaring achteruit zag hollen.
Als medewerker van een ziekenhuis… Ik schreef daar pas nog over, vanwege het huidige ‘zorginfarct’. Maar ik weet dus al jaren dat het helemaal niet goed gaat met de vele instanties waar mensen mee te maken krijgen als ze het eenmaal ergens moeilijk mee hebben. Vooral financieel dan. Want de economie wordt de laatste decennia puur en alleen bepaald door het kapitalisme van elitaire machthebbers. Maar even terug waar ik begon: ‘Gemangeld door de zorg – 2’.
In 2015 was ik inmiddels twee jaar werkloos en voelde ik de gevolgen van de achteruitgang dubbel en dwars! En toen had ik nog WW! Nog 70% van mijn laatst verdiende salaris. Hoewel dat ook geen ‘topsalaris’ was natuurlijk maar een eenvoudig inkomen, ver onder modaal.
Toen begonnen voor mij de zorgkosten steeds zwaarder te wegen, ook omdat mijn vaste lasten nog hoog waren, gewend aan een vast salaris. En ik had schulden opgelopen door misverstanden met de Belastingdienst en zat nog vast aan hoge verplichtingen aangegaan tijdens mijn huwelijk.
Een opeenstapeling. Maar het inzicht groeide al dat dit niet aan mij te wijten was en dat vrijwel alle instanties (overheid, zorg) niets deden om de zwakkeren te helpen. ‘In de mangel’.

Rug tegen de muur

In bovenstaande inleiding over de ‘mangel’ die ik al zag aankomen toen ik feitelijk zowel fysiek als in financieel opzicht nog niet zo ver was gezakt dat ik niets meer aankon, was ik vrij pessimistisch. Wat heet… Noem het maar zwartgallig. En het ergste moest nog komen en dat wist ik niet eens!
Na mijn eerste grote operatie begin 2017 ging alles in een stroomversnelling.
Fysiek ben ik opeens hard achteruit gegaan met meerdere nieuwe en blijvende kwalen en eind 2017 was de WW dan afgelopen waardoor ik in een minimum uitkering terecht kwam.
Gelukkig had ik toen al wel de nodige besparingen doorgevoerd en was ik toen nog snel genoeg om mijn opgelopen schulden netjes te regelen met de betreffende instanties. Ik was nog niet (mond-)dood. Maar nu was ik wel aangekomen op het punt dat ik feitelijk geen kant meer op kon.
Fysiek beperkt en financieel zonder enige vrije ruimte. Ik voelde me letterlijk en figuurlijk met de rug tegen de muur. Een betonnen muur. Dan kan je blijven bonken met je hoofd… Maar daar word je alleen nog maar slechter van.
Toen besefte ik dat ik eerst zelf beter moest worden.
Het vervolg heb ik overal beschreven: ik ging een aantal trainingen volgen bij Vivenz om te leren omgaan met mezelf en alle omringende omstandigheden. En ik bleek niet de enige.
Wat wel mijn zorg over de ‘mangel’ bevestigde. Als je niet zelf sterk in je schoenen staat, maken ze je kapot. Voor de meeste instanties (zelfs ook de zorg!) ben je niks waard.
Ik heb in 2018 geleerd dat ik het zelf moest doen. Anders doet niemand het voor je.

Sinds die tijd ervaar ik alles anders. Uiteraard heb ik nog steeds tegenslagen. Of problemen die opgelost moeten worden. Soms kosten die geld. Vaak ook een beetje creatief leren omgaan met de dingen zoals ze nu eenmaal zijn. Maar heel pessimistisch of zwartgallig (zoals in 2015) ben ik niet meer. Eerder realistisch. En ik relativeer tot het bot.
Gelukkig is daar de laatste tijd ook wat overtollig vet omheen gegroeid… 😉
Maar de mangel stopt natuurlijk niet! En ik zie om me heen dat hier steeds meer mensen last van krijgen. En hoewel dit tot diverse openbare schandalen heeft geleid, van toeslagenaffaires tot spraakmakende onthullingen van gewoonweg FOUT en beschadigend beleid van diverse instanties: tot heden is er niets veranderd. En het demissionaire kabinet WIL ook helemaal niets veranderen. Want de VVD is en blijft de grootste en meest invloedrijke partij. Ten koste van de groeiende massa in de mangel… Dat is de realiteit!

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Restflits zaterdag 20 november 2021

Vandaag in de Restflits:
– Quarantaine Quo
– Zorginfarct is een feit
– Plus Picnic
– Energie
– Zorgpremie
– Wat nog Rest

Quarantaine Quo

Weer eens wat anders… Na de simpele ‘Status quo’ en zelfs mijn eerder geïntroduceerde ‘Chaos quo’ is het weer tijd voor een nieuw status-overzicht. En aangezien ik nu dus alweer twee weken in mijn zelfgekozen quarantaine zit: een ‘Quarantaine quo’. Mooier kan ik het niet maken. Wel leuker. 😉 Want als we helemaal niet meer kunnen lachen… Dan is het echt afgelopen met de wereld. Maar ik waarschuw de lezer: voor mij zit het wel op de rand. In alle realiteit wordt het er niet beter op.

Enkele weken geleden had ik trouwens nog gezegd dat ik dit keer toch zou gaan proberen boodschappen te gaan doen, zonder mondkapje. Omdat ik het maandenlange thuis zitten eigenlijk niet weer wilde ervaren. Ik ben daar niet goed uit gekomen.
De vorige keer was van december tot medio juni… Ruim een half jaar dus!
Afgezien van het gebrek aan beweging is het gebrek aan buitenlucht gewoon ongezond. Dat weet ik ook wel. Maar ik kon het nooit opbrengen om ‘zomaar’ rondjes te gaan lopen of zo… Dat doet sowieso pijn in mijn benen en in mijn eentje trek ik dat niet. En thuis had ik zo een beetje mijn maniertjes gevonden om de hele dag door te blijven lopen en regelmatig bij een open raam te gaan staan, om buitenlucht in te ademen. Toch ben ik er fysiek op achteruit gegaan en ik was dolgelukkig dat ik in juni weer zonder mondkapje naar de supermarkt mocht.
Maar nu ziet alles er helemaal anders uit.

Behalve dat de mondkapjesplicht nu al begin november is ingegaan, is er nu een tendens ontstaan om alle mensen die zich niet laten vaccineren helemaal nergens meer toegang te geven. En dat komt er bij mij nu ook nog bij.
En omdat Nederland niet het enige land is wat opeens weer sterk aan de strengere maatregelen zit maar dit om ons heen nog veel verder gaat, heb ik nu nog een grotere angst om naar buiten te gaan.
Want geen mondkapje plus geen QR-code of wat dan ook… En je bent nu een volledige paria.
Ik heb dus besloten om wederom thuis te blijven. Straks meer over de gevolgen voor de boodschappen.

Wat nu gebeurt in de wereld… is dramatisch. En dan doel ik echt niet op de impact van het Covid-19 virus. Best mogelijk dat dit ook een lastig virus is, waar de wereld niet eenvoudig een oplossing voor kan vinden. Zoals een pil die alles in 1 klap oplost… Helaas kan niemand toveren.
Maar door de huidige globalisering en de invloeden van te veel (onzinnige) media, laat heel de wereld zich nu verleiden tot het toepassen van dictatoriale maatregelen. Alsof er dagelijks honderden mensen om ons heen dood neervallen op straat… Zo wordt de hele maatschappij momenteel behandeld, gecontroleerd en aan kettingen gelegd. En omdat ‘de cijfers’ niet gunstig zijn wordt het steeds erger. Terwijl ik al bijna twee jaar zie dat vrijwel geen enkele politieke maar zelfs ook gezondheids-organisatie goed weet wat er gedaan moet worden. Daarom moet wel de volledige bevolking aan de ketting… En wie dat niet accepteert… Ja, wat dan?

Lees verder

Geplaatst in Column, Consumentenzaken, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , , , , , | 1 reactie

De Dordtse huisartsensoap gaat door!

Al 4 jaar zonder ‘huisarts’…

Wie deze blogsite een beetje volgt weet wel waar ik het hier over heb. Hoop ik…
Maar omdat dit vermoedelijk slechts enkelen zijn, nog even een korte samenvatting om te begrijpen waarom ik dit vervolg schrijf. Ik heb er al meerdere keren over geschreven:
‘Huisarts – een achterhaalde en overbodige stap in de zorgverlening?’
Waarin ik nog redelijk positief stond tegenover het vertrek van mijn oude huisarts – eind 2017 – , die mij wat ‘ouderwets’ overkwam. Eigenlijk had ik toen een lichte voorkeur voor een soort algemene ‘huisartsenpost’ die nu ook al bestaat voor de uren buiten werktijd. Maar dan structureel doorgevoerd. Uiteraard wel verspreid over de wijken want eerstelijns zorg moet gewoon laagdrempelig en snel bereikbaar zijn. En korte lijnen onderhouden met hun patiënten!
Maar in de loop van deze soap (die ik het cynisch ben gaan noemen) besefte ik dat ik toch wel gehecht was geraakt aan de persoonlijke band met een huisarts. Die weet wie je bent en goed kan inschatten wat er aan de hand is, vooral ook in gezinnen met kinderen. Dat was ik kwijt. En de ontwikkelingen bleken desastreus:
‘Huisarts – Was die vroeger toch echt beter?’
‘Huisarts – “De gezondheidszorg is dood in Nederland”
En de laatste ontwikkelingen heb ik nog beschreven in augustus:
‘Restflits vrijdag 20 augustus 2021’
Waarin ik had aangegeven dat de regionale zorgorganisatie ‘DrechtDokters’, waar ook de plaatselijke Huisartsenpost onder valt, hard werkte aan een vaste nieuwe invulling van mijn huisartsenpraktijk. Eind dit jaar was het streven om alles rond te krijgen. Ik had persoonlijk mailcontact met de directeur van ‘DrechtDokters’.

Na dit alles heb ik het uiteraard weer even laten rusten. Ik begrijp ook wel dat ze ‘geen ijzer met handen kunnen breken’. Maar ik kijk regelmatig even op de website van ‘Spirea’, of er misschien goed nieuws staat over de ontwikkelingen. Want persoonlijke berichten via brieven… Daar doen ze niet aan. En begin deze week stond er iets! Ik citeer het in zijn geheel:

Lees verder

Geplaatst in Column, Consumentenzaken, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

16 jaar en (betaalde) seks met volwassenen is een groot misdrijf

Afgelopen week was er weer eens een ‘zedenmisdrijf’ in het nieuws. Dat gebeurt regelmatig en is altijd ernstig als er werkelijk misbruik is gemaakt van (meestal) vrouwelijke slachtoffers, en zeker als het minderjarigen zijn. Daar besteed ik niet continu aandacht aan hier. Shit happens… Op elk vlak. Ik ben geen ‘misdaadjournalist’.
Maar dit ‘misdrijf’ is nu precies het tegenovergestelde van wat steeds wordt gezegd en waarom de zedenwetten steeds vaker strenger worden toegepast: vrouwen zijn altijd misbruikt. Zeker als ze minderjarig zijn. In dit geval zie ik dit geheel andersom maar de gevolgen voor de betrokkenen zijn meestal desastreus.

‘Schokkende zedenzaak: 17 mannen vervolgd voor betaalde seks met meisje (16)‘

Ik had al eerder enkele berichten over deze zaak langs zien komen maar afgelopen week waren de strafeisen van het OM en in deze weken worden dus zelfs 17 ‘klanten’ aangeklaagd en waarschijnlijk vervolgd.
Een andere vergelijkbare zaak (voor justitie dan…) zorgde enige jaren geleden voor de nodige ophef: ‘Strafzaak Valkenburgse zedenzaak‘.
Ik dacht hier al eerder over te hebben geschreven maar dat kan ik niet terugvinden dus vermoed alleen commentaar in de sociale media te hebben gegeven…
In de Valkenburgse zaak draaide het ook om een 16-jarig meisje, wat in dit geval duidelijk werd gemanipuleerd door haar ‘lover(boy)’, de van oorsprong Iraanse Amir. A.
Zij werd gedwongen om meestal met meerdere mannen op een dag seks te hebben in een hotelkamer, waar Amir de toezicht houdende ‘pooier’ was. In totaal hebben vermoedelijk rond de 80 mannen in ruim 2 weken tijd seks gehad met het 16-jarige meisje…
Door opgeslagen telefoongegevens kon justitie tientallen ‘klanten’ achterhalen waarvan er uiteindelijk 30 zijn aangeklaagd en de meesten veroordeeld tot voornamelijk taakstraffen.
Want seks met een minderjarige (onder de 18) blijft strafbaar als het niet vrijwillig was of er een onnatuurlijke machtsverhouding moet zijn geweest.
Welnu… Dat dit meisje duidelijk is gedwongen mag hier natuurlijk een feit worden genoemd.
Maar ik heb altijd vraagtekens gezet bij het aanklagen van de klanten.
Want hoewel er vaak onduidelijke advertenties van dames die zich aanbieden voor seks op de bekende media (zoals in dit geval de sekscontact-site ‘Kinky.nl’) worden geplaatst en je misschien zou kunnen afvragen of het meisje wel minimaal 18+ is; als zij dit blijft beweren en soms zelfs een ID laat zien (al dan niet nep) dan is het voor klanten moeilijk de waarheid te kunnen weten.
De meesten wisten dit dus niet maar zijn wel veroordeeld. En enkelen konden het leed van de bekendheid (bij hun gezin) niet meer verdragen en pleegden zelfmoord…
Was dat het waard? Mannen die een keer buiten de deur seks zoeken met een mooie jonge meid, waarvan ze aannamen dat het vrijwillig gebeurde?
Deze Valkenburgse zaak was een heel moeilijke met sowieso het meisje als grootste slachtoffer.
Maar hoe zit dat met deze nieuwe zaak?

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk, Seksualiteit | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Vooroordelen veroordelen en zijn ziekmakend

En bijna iedereen doet het… 🙁

Wie zonder vooroordelen is werpe de eerste steen.
Dit zou evengoed een Bijbeltekst kunnen zijn want het raakt net zo hard en gebeurt dagelijks overal. Misschien dan niet overal het letterlijke stenigen van mensen (hoewel dit in Afghanistan door de Taliban tegenwoordig wel schijnt te gebeuren…) maar in brede zin komen vooroordelen uitgesproken en ernaar gehandeld in het dagelijks leven voortdurend voor. Waardoor mensen worden uitgesloten of zelfs letterlijk het leven zuur gemaakt door roddel, scheldpartijen en agressieve intimidatie via de (sociale) media.
Ik heb er zelf mee te maken gehad. En ik vermoed dat veel vooroordelen over mij bij veel mensen altijd zullen blijven hangen.
Maar ik ben niet de enige. Eigenlijk heeft bijna iedereen over iedereen wel vooroordelen.
Die worden dan niet altijd uitgesproken en direct gevoeld door de ‘slachtoffers’ maar ze zijn er wel. En die kunnen generaties lang worden doorgegeven waardoor zelfs jonge generaties ze opnieuw hebben, zonder goed te begrijpen waarom ze die vooroordelen hebben. Eigenlijk beseffen veel mensen niet eens DAT ze ze hebben! Ze voelen het zo, dus het is zo. Punt.
Eigenlijk is dit zeer ernstig. Want zonder het te beseffen maken mensen met vooroordelen andere mensen ziek. Want niemand wil door anderen in een ‘hokje’ gestopt worden zonder te kunnen bewijzen dat het (meestal) niet klopt! Dat frustreert, stimuleert eventueel een minderwaardigheidscomplex en kan blijvend psychische schade veroorzaken!

Ik heb hier in diverse verbanden al eerder over geschreven. Maar onlangs kwam ik dit mooie artikel tegen bij ‘Brainwash’: ‘Psychiater Glenn Helberg: de psychiatrie kijkt te beperkt‘
En dit inspireerde me om er nogmaals maar nu apart eens aandacht aan te schenken.

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Clockdown gaat weer in

De legobunker gaat weer voor onbepaalde tijd op slot

Eigenlijk wilde ik weer eens een poosje ‘blogstilte’ houden. Na enkele lange Restflitsen kort achter elkaar moet je wel even verzadigd zijn van mijn epistels… Als je ze al leest natuurlijk. 😉
Maar vanaf vandaag wordt het leven (en vooral ook weer MIJN leven) weer zodanig aan banden gelegd dat ik er nu iets over kwijt wil. Het gebeurt nu. En ik ben er niet blij mee…

Directe aanleiding en bijzondere inspiratie kreeg ik door een ander ‘blogartikel’ van iemand die ik eigenlijk niet eens kende maar wat ik vanmorgen in Twitter langs zag komen:
‘25 redenen waarom alle coronamaatregelen nu moeten stoppen‘ van ene Hans van Tellingen.
Ik vind dit een uitermate goed artikel! Het zegt bijna exact hoe ik er ook over denk.
Hij blijkt ook al eerder artikelen te hebben geschreven met de zin en onzin van de corona-maatregelen en onderbouwde feiten die tegen het testen en de vaccinaties getuigen. Maar die door de MSM (Main Stream Media) worden genegeerd. En uiteraard zeker door de politiek.
Die vandaag in de persconferentie weer bekend zal maken dat er toch weer een nieuwe (zogenaamd beperkte) lockdown komt en dat er strengere maatregelen komen, met name voor ongevaccineerden. Dit gaat mij ernstig raken.
Terwijl de mezelf opgelegde ‘quarantaine’ van vorig jaar me al stevig heeft opgebroken. Ik ben echt bang dat het nu nog veel erger gaat worden.

Hoewel ik in een vorige Restflits had geopperd dat ik ditmaal misschien zou gaan proberen om toch gewoon boodschappen te gaan doen zonder mondkapje, omdat het thuiszitten me zeer slecht is bevallen vorige keer, twijfel ik daar nu zeer sterk aan. De angst lijkt weer te overwinnen…
Hoewel er best wel meer mensen zijn die nu niet weer willen toegeven aan deze megalomaan grote wereldwijde onzin, gaat het beleid wel gewoon door. Met QR-codes. G2. Wat dat laatste ook moge betekenen… Ik ben op een moment afgehaakt om elk detail te volgen. Maar het schijnt dat dit alle bewegingen van mensen zonder de juiste vaccinaties verder beperkt. Het gaat niet meer alleen om dat flodder om je mond en neus… Ik mag straks mogelijk helemaal nergens meer naar binnen zonder geschikte QR-code. Ofwel: vaccineren of oprotten. Opsluiten. Elke anti-vaxxer.
Nou… dan doe ik dat zelf wel. Heb er immers al ervaring mee… Deze kluizenaar blijft gewoon nog langer in zijn bunker overleven. Letterlijk.

Clockdown

Nee, dit was geen typefout in de titel! Ik ervaar de komende periode als een letterlijke ‘clockdown’: de tijd wordt een jaar teruggezet en alles begint opnieuw. Tegen alle eerdere voorspellingen en beloften in. Vaccinaties zouden juist voorkomen dat we weer terug zouden moeten.
Bij voorbaat was dit al gedoemd te mislukken op die manier. Daarom wilde ik ook nooit vaccineren. Het kan (zwakkere) mensen inderdaad helpen en voorkomen dat ze ernstig ziek worden, maar het stopt de pandemie niet. Door alles vervolgens na het voorjaar grotendeels los te laten kon het virus extra snel verder verspreiden. Want een vaccinatie voorkomt geen besmetting!
Ik heb dit steeds gezegd: laat mensen nu een paar jaar wachten met grote samenkomsten, evenementen, feesten en andere beheersbare gebeurtenissen. Nee. Want mensen moeten feesten, met vakantie en voelen zich na vaccinatie onkwetsbaar. Het domme volk juicht.
Met nu een mogelijk nog sterkere uitbraak van (ook) de griep en het Covid-virus tot gevolg.
En omdat de te krap bezette zorg na de druk van vorig jaar nog verder is uitgedund omdat mensen het niet meer trokken, luidt men nu de noodklok… Ik zag dit jaren geleden al aankomen. Nog voor corona. Oogkleppenpolitiek en het wegmoffelen van alle fouten hebben dit allemaal veroorzaakt.
Niet die 2 miljoen ongevaccineerde mensen.
Eigenlijk te bizar voor woorden op mijn blogsite… Maar ik kan er niet meer omheen.

Plus Picnic

Gelukkig had ik de afgelopen maanden weer een vooruitziende geest en heb ik (echt onbewust!) een flinke voorraad opgebouwd aan etenswaren, vooral in de diepvries.
Behalve dat ik er financieel deze maand zeer slecht voor sta en ik op die manier even minimaal een week geheel geen boodschappen behoef te doen, komt dit nu ook goed uit vanwege de weer ingestelde mondkapjesplicht. Ik wilde het deze week even aankijken.
Nu de ‘lockdown’ komt en misschien nog erger, kan ik het misschien nog wel 2 weken zo volhouden. Maar uiteindelijk moet ik toch weer iets gaan kopen. Vooral verse producten. Die raken komende week wel op.

De vorige periode ging ik uitsluitend online boodschappen doen bij de Plus supermarkt.
Omdat deze de enige was die voor minimaal 25 euro bestellingen accepteert. En uiteindelijk kon ik daar best redelijk mee overweg die periode. Maar wel beperkt natuurlijk omdat ik altijd gewend was om boodschappen te doen in 3 verschillende supermarkten!
Om niet weer in extra depressieve gevoelens terecht te komen omdat ik mezelf nu weer moet beperken, heb ik ditmaal besloten om toch ook de ‘Picnic-app’ te installeren. Picnic is de enige uitsluitend online leverende supermarkt in mijn omgeving.
Vorig jaar heb ik al auto’s van hen zien rijden in de straat! En controle op mijn postcode was ook positief. Maar omdat het alleen via een ‘APP’ kan en mijn telefoon al op springen stond, wilde ik dat gewoon niet. Maar ook hier kan je relatief lage minimumbestellingen doen (ik dacht te lezen 35 euro) en ze bezorgen altijd gratis!
Maar… Picnic hanteert een WACHTLIJST! Zogenaamd om elke klant een goede service te kunnen garanderen… Ik meldde me aan en zag daarna dat ik in de wachtrij sta op 1165!!! Euh… WTF!!!
Mijn ‘klacht’ op Twitter resulteerde in het bekende antwoord:
“We willen al onze klanten altijd de allerbeste service bieden en daarom breiden we bewust met kleine stapjes uit. Vandaar ook de wachtrij.“
Als je al klanten hebt in Dordrecht? Zelfs in mijn straat? Is het dan zo’n grote stap om ook langs mijn deur te rijden?
Daarnaast heb ik maanden geleden gelezen dat Bill Gates (jawel, mister Windows himself, eigenaar van Picnic wereldwijd!) extra ging investeren in Nederland. Meer distributiecentra om aan de groeiende vraag te kunnen voldoen. Blijkbaar niet gelukt dus in mijn regio… Het eiland van Dordt is wederom enkele bruggen te ver… 🙁

Nog 1164 wachtenden voor u…

Nu weet ik dus nog even niet hoe dit nu weer verder gaat.
Vandaag zag ik dat ik gestegen was op de wachtlijst! Nu op 1164…
Nou, als ik elke dag een plekje hoger kom, mag ik dus over 1164 dagen eindelijk gaan bestellen…
Als ik dan nog leef. 😛
Afwachten en… jawel: wordt vervolgd.

EDIT: Bij wijze van illustratie hoelang het bij het machtige ‘Gates-Picnic’ duurt voordat ik aan de beurt ben, heb ik rechts bovenaan de site onder ‘Laatste Nieuws’ mijn nummer in de wachtrij geplaatst. Met een knipoog uiteraard. 😉
Elke keer als dit nummer verandert, pas ik dit aan. Ben benieuwd. 🙂

Tenslotte

Om nog even terug te komen op dat gelinkte artikel van Hans van Tellingen:
Uiteraard schrijft hij zijn stukken ook vanuit zijn eigen referentiekader. En als ondernemer, ex-ondernemer of in ieder geval vanuit een ondernemersgeest ziet hij natuurlijk primair het lijden van veel (kleine) ondernemers onder de bijna jarenlange beperkingen. Maar hij citeert en linkt duidelijk naar andere meningen en opvattingen over de crisis, die voor de politiek en (helaas) de massa niet ontvankelijk zijn. En die zie je dus ook niet terug in de media… Die ‘onafhankelijk’ behoren te zijn! Niet dus… Gecontroleerd door een beperkende overheid. Droevig.
Ik schrijf ook vanuit mijn eigen referentiekader. En lees die dingen ook. En kan evengoed niet uit een ‘absoluut wijsheidsvat’ tappen. De geschiedenis zal het ons pas jaren later leren… Maar dan ben ik er niet meer. Ik wil NU gewoon leven… Voor zover dat voor mij nog mogelijk is.
Dat is niet dramatisch. Maar voor mijn persoon realistisch. En ik denk dat er veel meer van ‘dit soort’ personen in de wereld bestaan, voor wie het leven nu extra uitzichtloos is geworden vanwege de pandemie en daarop ingestelde levensbeperkingen. Wat er ook gebeurt: deze jaren krijgt niemand meer terug.
Jongeren missen hun onbezorgde jeugd. Ouderen een vredig en onbezorgd einde.
En veel mensen zien de hoop op uitvoering van hun dromen in lockdowns en QR-codes ten onder gaan. Onherstelbaar. Dat is het punt waar het om gaat.

Verder zal ik toch wel weer terugkomen op het onderwerp… coronacrisis.
Ondanks mijn nog altijd groeiende corona-moeheid… Ik werd zelfs ‘boos’ toen ik het mooie fotoalbum van mijn zoon zag, met herinneringen aan zijn geweldige lange weekend in Parijs. Waarop hij en zijn vriendin regelmatig met mondkapjes (al dan niet onder de kin) afgebeeld stonden. Ik kan er niet meer tegen. Sorry.

Binnenkort schrijf ik wel weer over nieuwe slechte ontwikkelingen. Zoals de sterk verhoogde zorgpremie… Waarvan ik niet of nauwelijks profiteer met afdoende zorgverlening.
En alle andere jaarlijks stijgende verhogingen en verzwaringen van mijn levensonderhoud.
Met de rug al in de betonnen muur geduwd… Hoe lang nog houd ik dit vol.
Maar daarover dus later meer.

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Weekendflits – Murphy was nog niet klaar!

“Alle goeie en kwaaie dingen bestaan uit drieën!” Of vieren? Vijven?

Het gaat hard in ‘huize De Rest’! Nou… Dat wilde ik toch graag? Eindelijk ‘reuring’?
Leven in de brouwerij? Meer inhoud?
Tja… Maar als dat alleen maar meer problemen oplossen betekent, dan ben ik geneigd om in te storten, af of uit te stappen… Laat die drinkbekers alsjeblieft aan mij voorbij gaan!
Hoewel jarenlang professioneel probleemoplosser te zijn geweest, ben ik daar na mijn ontslag helemaal op afgekickt. En vooral ook door de opgestapelde privé-problematiek, ben ik uiteindelijk in depressies terecht gekomen. Inmiddels zo je weet redelijk uit gekomen. Maar het blijft gevoelig.
Als ik nu (meestal onverwacht) tegen een (technisch) probleem aanloop, begin ik al te stressen.
Terwijl het met voldoende rust en overzicht vrijwel altijd opgelost kan worden.
Hooguit is het te duur en moet ik het laten zitten of mogelijk zijn bepaalde (nieuwe) ontwikkelingen onoplosbaar. Maar meestal zijn ze dat wel. Als ik mijn geduld maar bewaar.
Gelukkig heb ik dat na afgelopen maandag wel gedaan en kon ik daarna mijn vorige Restflits schrijven. Drie problemen op 1 dag. ‘De wet van Murphy’.
En ik schreef al dat alles ofwel mee is gevallen of nog in onderzoek was.

Zo begon ik met mijn belangrijke PC. Kapot! Maar alleen een losgevallen koeling… Dat zou ik misschien simpel zelf kunnen oplossen? Nou… Op dit moment is dat nog niet gelukt.
Ik werk nog steeds op de tragere en beperkte Linux-PC. Maar het werkt…
Tot een nieuw probleem vanmorgen zich openbaarde.

Wat nu weer?

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , , | Een reactie plaatsen