Welkom bij De Rest van het Avontuur!

Het leven vanuit het perspectief van een Restant.
Laverend tussen goed en kwaad, mooi en lelijk en alles wat het leven daar tussenin mogelijk maakt! De Rest!
Volg het Avontuur van die ene zandkorrel in de Wereld Wijde Woestijn!
Altijd op zoek naar een echte Fata Morgana! 🙂

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

De leeftijd voor seks – ‘consent’

“Wanneer mag ik seks, mama?”

De vraag die niet gesteld zou moeten worden.
Een vraag die niet snel gesteld zal worden…
Althans, dat verwacht ik niet in een gemiddeld gezin anno 2020.

In dit artikel wil ik het expliciet hebben over de seksuele bewustwording van kinderen.
Wie mijn artikelen al goed heeft gelezen weet wat ik hier over denk.
Alhoewel ik vrees dat het belangrijkste hiervoor nog niet of nauwelijks is gelezen…
Want te lange artikelen… Iedereen haakt af na 2 alinea’s…
Tja, als alles zo simpel zou zijn, waarom bestaan er in hemelsnaam dan zo veel (dikke) boeken in de wereld? Wees blij dat ik het (soms) op maximaal 10 A4-tjes houd… 😉
Maar goed…
Dit wordt niet zo’n heel lang en diepgaand artikel.
Ik licht er ‘simpelweg’ die ene vraag uit en probeer deze vanuit mijn gevoelens en met enkele duidelijke voorbeelden te beantwoorden.
Simpel.
Want dat is het.

Mijn visie

Onder die titel (aanklikbaar) heb ik al heel uitgebreid beschreven dat alle mensen al vanaf hun prilste jeugd seksuele gevoelens (kunnen) hebben.
En dat seksualiteit dus al heel vroeg een deel kan zijn van elk mens, ook van kinderen.
Daar staat het antwoord op bovenstaande vraag dus al…
Maar omdat niemand het wil lezen en de kernvraag vrijwel dagelijks voer is voor haat en nijd van vrijwel iedereen die ik op internet hun mening zie geven, nog even een ‘reminder’.

“Kinderen en seks dat kan gewoon niet!”
“Van kinderen blijf je af! Altijd!”
“Kinderen kunnen nooit toestemmen met seks!”
“Alle seksuele handelingen met kinderen zijn misbruik!”
“Vanaf de puberteit kan je pas beginnen met seksuele voorlichting.”

Allemaal standaard uitspraken die ik veelvuldig tegenkom.
En allemaal… bullshit.
Omdat deze standpunten de natuurlijke seksuele ontwikkeling van kinderen blokkeren.
Deze meningen zijn juist ongezond voor heel veel kinderen.
Vooral als die kinderen onzekerheden ontwikkelen, frustraties en soms zelfs het slachtoffer worden van misbruik Als ze geen gezonde seksuele basis hebben gehad, kan volwassen seksualiteit een groot probleem worden.

Volwassenen denken anders

Het grote probleem is dat vrijwel alle mensen die bovenstaande uitspraken doen, denken vanuit hun ‘volwassen’ kennis. Als ze denken aan kinderen die seksuele handelingen verrichten dan denken ze aan hun eigen lust en seksuele activiteiten. Ze zien in hun vooringenomen gedachten beelden voor zich van kinderen die door volwassenen of door andere ‘zieke’ kinderen (!) gedwongen worden om handelingen te verrichten of toe te staan die ze niet begrijpen. Niet willen. En daar bang van worden. Angsten ontwikkelen. Trauma’s. Levenslange schade oplopen.
Die gedachten komen op bij volwassenen die angst hebben voor of boos zijn op misbruik van (hun) kinderen.
Begrijpelijke angst! Begrijpelijke boosheid!
Ook dit is een natuurlijk verschijnsel want het zit nu eenmaal in onze aard om (meestal) kinderen te beschermen tegen het kwaad en alle andere gevaren in de wereld.
En helaas zijn er ook kwaadaardige elementen in die wereld waarvoor kinderen (maar ook volwassenen!) moeten uitkijken.
Seksueel misbruik – verkrachting – ligt niet alleen op de loer voor kinderen…
Ook volwassenen (meestal vrouwen) krijgen daar soms mee te maken.
Daar gaat ‘#metoo’ voornamelijk over.

Maar daar praat ik helemaal niet over!
En daar gaat het ook helemaal niet om als ik schrijf over de natuurlijke seksuele ontwikkeling en actieve seksualiteit van kinderen!

Kunnen en willen

De woorden ‘kan’ en ‘kunnen’ gebruik ik heel veel in deze artikelen.
“Elk kind KAN al heel jong seksuele gevoelens hebben.”
Dat hoeft namelijk helemaal niet zo te zijn.
Alle mensen zijn anders.
Ook volwassenen zijn heel verschillend in hun seksuele behoeften.
Van (vrijwel) nihil (aseksueel) tot een heel hoge seksdrift: de mate waarin seks wordt beleefd verschilt van mens tot mens.
Dat begint dus gewoon heel normaal ook zo met kinderen.
Het is meestal al genetisch bepaald hoe (snel) de seksuele gevoelens zich ontwikkelen.

Wij gaan er vaak vanuit dat de echte ‘liefdes-’ en ‘lust-’ gevoelens zich ontwikkelen vanaf de puberteit. Daarom denken veel mensen dat seksuele voorlichting dan pas belangrijk wordt en begrepen kan worden.
Wat onzin is omdat seksualiteit zich al ontwikkelt vanaf de geboorte.
In veel geschriften over seksualiteit schrijven wetenschappers dat het kind in de baarmoeder soms al met zijn of haar geslachtsdelen speelt…
Zoals ik in ‘Mijn visie’ dus uitgebreid beschrijf: soms zijn kinderen al heel vroeg bezig met en geïnteresseerd in seksualiteit.
Het is niet goed om dit te onderdrukken.
Ouders die een kind van pakweg 4 jaar verbieden om te masturberen veroorzaken al heel vroeg frustraties.

Het grote verschil wat volwassenen in hun beleving van seksualiteit met volwassenen of met kinderen moeten maken is: de wens, de interesse en dus de gevoelens moeten vanuit het kind komen! Die mogen (inderdaad!) nooit opgelegd (en dus geïndoctrineerd) worden vanuit de volwassene. Dan is het wel misbruik!
Dit is een belangrijk en gevoelig punt.
Wat vooral voor meisjes heel verkeerd kan uitpakken.

Meisjes en jongens

Ook dit onderwerp heb ik in meerdere artikelen al behandeld.
De seksualiteit van meisjes/vrouwen is heel anders dan die van jongens/mannen.
Niet dat jongens altijd minder gevoelig zouden zijn (ook dat is echt heel verschillend!) maar over het algemeen is de seksualiteit van jongens veel simpeler dan die van meisjes.
Daarom kan het heel goed zijn dat jonge puberjongens al bewust seks zoeken met anderen (soms volwassenen, vooral homoseksuele jongens) terwijl jonge pubermeisjes nog veel liever zichzelf verder ontdekken of hooguit met andere meisjes spelen.
Pas in de latere puberteit (vanaf pakweg 13/14 jaar) kan dit juist omdraaien.
Dan kennen de seksueel actieve meisjes zichzelf en weten ze wat ze willen.

Ook daarom is de huidige vastgestelde wettelijk ‘leeftijd van consent (toestemming geven)’ van seks onjuist. Het weerhoudt heel veel jongeren van hun natuurlijke seksuele driften.
Beschermend? Onzin. Verstikkend en frustrerend? Absoluut.
De wet moet uitsluitend bedoeld zijn om ongewenste seksuele handelingen te bestraffen.
Maar als een meisje van 14 jaar gewenste seks heeft met een jongen van 18 (of met haar toffe popidool van 28…) dan zou dit niet als misbruik en verkrachting beschouwd mogen worden.
En zelfs als dit meisje ‘valt’ voor een ‘vaderfiguur’… Dan speelt er emotioneel misschien veel meer mee maar zou die ‘vaderfiguur’ niet als ‘pedoseksuele zedendelinquent’ neergezet mogen worden.

Vanaf 12 begint seksuele volwassenheid

Er zijn nog steeds landen waarin meisjes rond de 10 jaar al worden uitgehuwelijkt…
En waarin zij dus legaal seks mogen (moeten!) hebben met hun oudere echtgenoten.
Waardoor zij dus als jonge tieners al moeder worden…
Dit is geen sprookje of mythe. Het gebeurt anno 2020.
Lichamelijk zijn meisjes meestal vanaf zo’n 12/13 jaar al zover volgroeid dat hun lichaam ‘normale’ (wederzijdse) seks aankan.
Gedwongen seks – wat altijd fysiek gewelddadig is – blijft natuurlijk wel schadelijk, maar dat is het ook voor volwassen vrouwen.
Maar wederzijds gewenste of in ieder geval geaccepteerde seks zou niet schadelijk moeten zijn en daarom beschouw ik de leeftijd van 12 jaar als geschikte leeftijd om seks te mogen hebben.
De ‘consent’ van een 12-jarige kan in veel gevallen waarin seksualiteit al van jongs af aan bewust een onderdeel van het leven is geweest, een prima weloverwogen beslissing zijn.

Ook weer: ‘kan’!
Daarom moet een eventuele aanklacht van seksueel misbruik altijd ‘maatwerk’ zijn.
Dit zijn inderdaad niet de meest eenvoudige zaken.
Naar mijn overtuiging is het echter erger en schadelijker om seks altijd keihard te verbieden tot iemand minimaal 16 jaar is. Daarmee worden heel veel mensen tekort gedaan en gefrustreerd in hun natuurlijke seksuele ontwikkeling.

Seksuele feiten en voorbeelden

Hoewel ik al aangaf dat ik in de media tegenwoordig vrijwel dagelijks mensen keihard zie ageren tegen seksualiteit met en door jongeren (en kinderen), lees ik toch ook wel over ervaringen van mensen uit hun kindertijd of over hun ervaringen met kinderen en jongeren.
Omdat de polarisatie in de hedendaagse maatschappij zo moordend is (zie mijn artikel ‘Polarisatie is dodelijk’), vallen deze niet goed bij het publiek.
Maar voor mij zijn ze het bewijs van de nuance.
Niets is zo zwart/wit. Ook seksualiteit niet.

– ‘Het werd zomer’

In 1976 zong de bekende zanger Rob de Nijs zijn nieuwe liedje, wat in het volgende jaar – 1977 – een kleine hit zou worden. In dat liedje – geschreven (vertaald vanuit het Duitse origineel) door Joost Nuissl – kennen we misschien allemaal nog de tekst van een couplet:

“Ik was zestien, en jij al achtentwintig
En van de liefde wist ik nog niet veel
Maar ik begreep wat jij me wilde zeggen
Ik was geen kind meer
En het werd zomer – zomer”

De oorspronkelijke tekst uit 1976 was echter:

“Ik was veertien, en jij was achtentwintig
En van de liefde wist ik nog niet veel
Maar ik begreep wat jij me wilde zeggen
Kom dichterbij me
En het werd zomer – zomer”

Schrijver Joost Nuissl is homoseksueel en in die jaren ‘70 (waar ik ook al zo vaak over heb geschreven) was vooral een homoseksuele relatie met (jonge) puberjongens (‘pederastie’) een gegeven waar bekende mensen (politici, schrijvers zoals Gerard Reve) openlijk voorstander van waren.
Rob de Nijs is geen homo maar wist wel vanuit welke gedachte de schrijver dit had geschreven.
Daar had hij geen moeite mee.
In het liedje blijft het in het midden of het om een jonge jongen en een volwassen man of vrouw gaat…
Voor het grote publiek (de radio) hebben ze de tekst echter aangepast naar zestien jaar, om problemen te voorkomen…

Op YouTube heb ik het originele liedje gevonden met de tekst ‘veertien’ dus het is geen ‘broodje-aap-verhaal’.
Meningen over seksualiteit waren al aan het veranderen, om in de jaren ‘80 helemaal wettelijk aan ‘banden’ te worden gelegd’ maar ik ben dus opgegroeid in de tijd dat dit nog redelijk ‘normaal’ was.

– Schrijver Ted van Lieshout

Een voorbeeld van een bekend iemand met persoonlijke ‘discutabele’ seksuele ervaringen is de schrijver Ted van Lieshout.
Van hem had ik nog nooit gehoord maar hij is al bekend vanaf 1984 als schrijver van kinder- en jeugdliteratuur maar ook voor volwassenen.
In de weinige (vier) boeken voor volwassenen gaat het meestal over een kind en jongere die een (seksuele) relatie krijgt met een volwassen man.

Ook Ted van Lieshout is homoseksueel maar krijgt als kind van 11 jaar zijn eerste ervaring met een volwassen man. Dit wijst hij dan af maar als opgroeiende tiener lijkt hij het juist te gaan zoeken.
Seks met volwassen mannen…
Hij zegt er in het gelinkte interview –‘Waarom naakt in de kunst blootgewoon is, volgens schrijver Ted van Lieshout’ – niet het fijne van (reputatie…) maar een goed verstaander heeft volgens mij weinig nodig om te begrijpen wat hij heeft gedaan.

Voor mij weer een bewijs dat de stelling ‘seks onder de 16 is altijd misbruik en schadelijk’ echt niet altijd opgaat. Vooral jongens en jonge mannen zoeken onder die leeftijd naar seks en hun persoonlijke seksuele identiteit. Omdat dit voor de mannelijke seksualiteit dan meestal een stuk eenvoudiger ligt, gebeurt dit dan ook gewoon veel vaker en is die stap snel gezet.
En daarom is de heteroseksuele seksualiteit zo ingewikkeld vanwege het verschil in gevoelens tussen jongens en meisjes…

Seksualiteit ontwikkelt zich al in de kindertijd 

Dit artikel (klik op de titel) uit NRC ontdekte ik na het lezen van een ander NRC-artikel – ‘Wat doet porno met de puber’ – wat een dag eerder was gepubliceerd.
De polarisatie in de publieke gemoederen heeft toch blijkbaar gelukkig ook invloed op de professionele expertise, want daaruit klinken duidelijke nuancerende geluiden.
Niet alleen ik – ‘slechts’ een ‘ervaringsdeskundige’ die zijn bovengemiddelde interesse voor seksualiteit bijna als een ‘stoornis’ ging beschouwen – zie de ongezonde seksuele ontwikkelingen in de huidige samenleving groeien en schrikbarende vormen aannemen.

Aan deze (gelinkte) artikelen heb ik eigenlijk weinig toe te voegen.
Kinderen kunnen al seksuele gevoelens hebben en daarom seksueel actief worden.
Dit is gezond en normaal.
Alleen domme ouders en andere volwassenen ontkennen dit, puur uit angst voor (toekomstig) misbruik. Terwijl juist een gezonde seksuele ontwikkeling de kans daarop veel kleiner maakt!
Als een kind en zeker een jongere te maken krijgt met ongewenste seksualiteit zal dit veel eerder herkend worden en zal hij of zij veel zelfbewuster zijn en “Nee!” kunnen en durven zeggen.

Conclusie

Kinderen kunnen al seksuele gevoelens hebben en seksueel actief zijn. Op elke leeftijd.
Jongeren vanaf 12 jaar zouden vrij moeten zijn om te beslissen over hun seksualiteit met anderen, ook als dit volwassenen zijn.

In de opvoeding en voorlichting van ouders en andere verzorgers (ook op school) zou hierover openheid moeten zijn en beslist geen afkeuring mogen bestaan.
Als kinderen en jongeren seksuele activiteiten vertonen, moet alleen samen worden bekeken of dit fijn was of dat dit (voortaan) anders zou kunnen of moeten.

Geweld en dwang (door volwassenen maar ook door pubers) om kinderen en (andere) jongeren tot seksuele handelingen te bewegen blijft altijd misbruik en strafbaar.

Seks is een fijne activiteit zolang het mooie gevoelens geeft.
Leeftijd speelt daarbij eigenlijk geen rol.

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Citaat

“Het is OK om bang te zijn.
Bang zijn, betekent dat je iets heel, heel moedigs gaat doen.”
– Mandy Hale

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Polarisatie is dodelijk

… Mensen zoals ik gaan het niet redden…
… Op sterven na dood…
… Monddood…

“Oef… Vrolijk stukkie wordt dit weer…”
Ik hoor het je al denken.
Tja… Maar ik heb wel een probleem waarmee ik zit.
Een probleem waardoor ik op dood spoor dreig te raken.
En ‘dood’ klinkt natuurlijk niet zo vrolijk…
Heel vervelend, omdat ik juist het laatste jaar zo overwegend ‘vrolijk’ ben geworden.
Weer zin in ‘een’ toekomst had gekregen.
Ondanks alle eerdere tegenslagen en ondanks mijn persoonlijke ‘status quo’.
Toch dreigt mijn ‘vrolijkheid’ op dood spoor te raken en ik heb geen idee hoe ik dat kan voorkomen.

Waar heb ik het nou allemaal over…
Welnu, zoals je weet (en nu leest):
ik ben nu voornamelijk een soort van ‘stukkiesschrijver’.
Daar word ik niet voor betaald (zoals zovele overmatig geïndoctrineerde ‘professionals’ wel…) maar ik kan het redelijk en ik vind het leuk.
Schrijven kan iemand met een redelijk denkvermogen (nog niet gehinderd door mentale stoornissen en aftakeling door ouderdom) heel lang volhouden.
Daarnaast ben ik een ‘babbelaar’. Ik vind het leuk om met en tegen mensen te praten.
Daarom ben ik ook heel wat jaren een soort van ‘radiomaker’ geweest.
Dat is technisch niet zo eenvoudig om heel lang vol te houden, vooral als geld een dingetje is.
En dan kan ik nog wel tijd gaan investeren in het maken van bijvoorbeeld ‘podcasts’ (en daar denk ik nog wel een beetje over eerlijk gezegd) maar die zullen toch pas beluisterd gaan worden als er een zekere belangstelling voor ontstaat.
En die belangstelling probeer ik nu in eerste instantie een beetje vorm te geven door eerst te schrijven over bepaalde onderwerpen.
En om daar in bepaalde (kleine) kringen over te praten.
Alles stap voor stap.
Maar ik voel dat ik hiermee op een dood spoor zit.

Alles komt door de almaar groeiende polarisatie.

Niet voor niets waren mijn laatste artikelen al behoorlijk ‘zwartgallig’…
Ik zie het al een heel poosje aankomen: naar meningen wordt niet of nauwelijks nog echt goed geluisterd. Niet als ze ‘netjes’ uitgesproken worden maar helemaal niet als ze uitvoerig worden beschreven, zoals ik meestal gewend ben.
Alleen al de onderwerpen stoten af. Scheppen juist een grotere afstand.
En vrijwel niemand begrijpt dat het juist allemaal draait om die onderwerpen ‘bespreekbaar’ te maken.
Kansloos. Blijkbaar…

Gelukkig zijn er nog mensen die zich (bijna) volledig afkeren van de heersende trends in de (nieuws-) media en die (wanhopig?) proberen hun eigen pad te bepalen.
Hulde en alle respect voor! Maar mits dat een kansrijk pad is heeft het kans van slagen, anders lopen zij zich vroeg of laat ook dood op muren van afkeer van de in betonnen hokken opgedeelde maatschappij.
Ik probeer juist op de ‘golven’ van de media mee te bewegen om ook ‘andere’ geluiden te laten horen; andere meningen te laten lezen, die de gevestigde en zwaar gepolariseerde krachten kunnen nuanceren.
Maar dat lijkt dus niet alleen kansloos maar mogelijk zelfs dodelijk

Monddood ben ik al (bijna) gemaakt.
Als ‘ouwe vieze witte en dronken man’ werd ik door velen al niet meer serieus genomen.
De weinige hoop veinzende meepraters (die heb je natuurlijk ook altijd) zijn afgehaakt nadat ik me juist beter en concreter kon en durfde te profileren.
Dat ging ze namelijk te ver want niet passend in hun veilige bubbel…
Tel daarbij op die ene maar levenslang geldende (maar absoluut misplaatste) veroordeling door justitie en ik heb uiteindelijk totaal geen enkel ‘recht’ van spreken meer.

Er worden momenteel mensen werkelijk zonder enige wetsovertreding achtervolgd door publieke vooroordelen, stigma’s en nagenoeg blinde haat. Mensen die voor hun meningen en overtuigingen uitkomen. Maar omdat deze niet stroken met de indoctrinerende deugpolitiek worden ze door niets en niemand gesteund.
De moordende polarisatie heeft vrij spel.
Wat kan, mag en durf ik dan nog in deze situatie…

Als ik toch doorga met wat ik van plan was: Een lans proberen te breken voor mensen (zoals ik zelf) met ‘andere’ (want afwijkend van de geïndoctrineerde norm) gedachten en gevoelens en wil proberen die te blijven delen met lotgenoten maar ook met oprecht geïnteresseerden, dan voorspel ik een absoluut dodelijk einde.
Want na monddood zal het in mijn geval zeker tot hersendood leiden…
Zo goed ken ik mezelf tegenwoordig dan ook wel weer.

Geen idee nog hoe dit ontmoedigende tij te keren valt…

Voorlopig zal ik proberen ‘vrolijk’ te blijven schrijven.

Wordt vervolgd dus…

 

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Citaat

“Zij lachen mij uit omdat ik anders ben.
Ik glimlach om hun omdat ze allemaal hetzelfde zijn.”

– Kurt Cobain

Geplaatst in Citaten | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Het failliet van de democratische rechtsstaat

Hou je vast! Een artikel met de twee meest elementaire waarden voor een ‘samenleving’ in één adem in de titel! Dit wordt heftig. Diepgang.
Euh… Nou… Zo diep wil ik niet gaan.
Maar in alle eerlijkheid wil ik in dit artikel proberen aan te geven dat het helemaal niet goed gaat met iedereen in Nederland. Dat er ondanks alle politiek correcte en mooie woorden over ‘vrijheid’, ‘rechtvaardigheid’ en vooral ‘gelijkheid’ heel wat mis is.
Dat zelfs de koning voor een karretje wordt gespannen om de gruwelijke waarheid te verbloemen.

Er is helemaal geen gelijkheid in Nederland, als het niet in het straatje past van de nieuwe orde.

Of ik die nu rechts, fascistisch of populistisch moet noemen…
Geen ‘label’ klopt en dat kan ook niet kloppen want die labels of hokjes worden juist misbruikt om iedereen zogenaamd een ‘eerlijke’ plek te geven in onze zogenaamd ‘democratische rechtsstaat’.
Kunstmatig. Fout. Ondemocratisch. Onrechtmatig. Mensonterend.

In dit artikel gaat het juist om die belangrijke ‘normen en waarden’ waar ik heel mijn leven al mee bezig ben en die ik altijd heb proberen te begrijpen. Omdat ik eigenlijk al heel jong aanvoelde dat er iets niet goed ging.
Altijd heb ik gezocht naar antwoorden.
Op vragen als:
“Waarom ben ik zoals ik ben?”
“Waarom zijn anderen zoals zij zijn?”
“Wat is nu precies ‘goed’ en wat is ‘kwaad’?”
“Wie of wat mogen deze vragen beantwoorden?”

Zelf soms worstelend met bepaalde ‘andere gevoelens’ kreeg ik eigenlijk nooit goed antwoord op deze vragen. Omdat de antwoorden nooit bevredigend waren.
Altijd bleven ze indruisen tegen mijn gevoelens.
Tot ik uiteindelijk nog maar een paar jaar geleden begreep wat er aan de hand was.
Het blijkt allemaal veel en veel eenvoudiger in elkaar te zitten.
De menselijke natuur valt niet in hokjes te verdelen. Te labelen.
Daar heb ik al eens eerder een artikel over geschreven: ‘Stempels, labels en etiketten’
In onze huidige ‘rechtsorde’ wordt dit systeem – met hokjes – echter steeds verder doorgevoerd.
Want op diezelfde (nog) menselijke vragen moet het een antwoord genereren.
In plaats van een steeds beter ‘zelflerend’ systeem te maken waarin we allemaal (net als ik) uiteindelijk onze eigen antwoorden vinden, worden ze ons opgelegd. Ingepeperd. Geïndoctrineerd.

We zijn op weg naar een min of meer gelijkwaardig systeem waarin de ‘elite’ in hun (virtuele) ‘kastelen’, ‘bunkers’ of ‘capitolen’ heersen over de domme, naïeve massa net als in de oude geschiedenis. Een massa die denkt vrij te zijn. Ja… dat klopt: ‘vogelvrij’!
Aan te pakken, op te pakken en te veroordelen wanneer het de elite uitkomt.
Zich veilig en ondersteund wetend door de domme populistische massa.

Verdeel en heers.
Hoe oud is deze uitdrukking…

Na deze (toch beetje diepgaande) inleiding is het hoog tijd voor de actuele aanleiding voor dit artikel.

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

Citaat

“Probeer de ander te begrijpen, ook als je geen begrip hebt.”
– Rutger Bregman

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

‘Wat de boer niet kent, vreet die niet!’

De meeste Nederlanders zijn ‘domme boeren’!

Deze ondertitel zou eigenlijk de hoofdtitel moeten zijn, maar dan zou de verwijzing naar de bekende uitdrukking vermoedelijk niet begrepen worden.
Tegenwoordig moet je als ‘schrijvert’ erg helder zijn in je bewoordingen, anders wordt alles verkeerd begrepen, anders uitgelegd en vervolgens massaal opgeklopt bij het meestal door de media opgefokte publiek.
Dat zie ik dagelijks gebeuren in alle media die ik volg.
Dus waarom zouden mijn lezers opeens allemaal mijn woorden perfect interpreteren?
Het grootste deel van mijn potentiële lezers (Nederlandstalig, dus voornamelijk Nederlanders) zijn immers ‘domme boeren’.

Waar ben ik nu weer mee bezig?
Frustraties uiten tegen mijn lezers?
Nou ja…
Soms lucht dat wel op ja. 😉
Even lekker iedereen ‘verrot schelden’, ‘voor rotte vis uitmaken’, ‘uitkafferen’, ‘stijf vloeken’ en natuurlijk van alles slechts toewensen… Pfff… Als ik mijn opgekropte driften even kan uiten, voel ik me daarna altijd heel erg opgelucht. 🙂
Maar het benoemen van vrijwel iedereen die dit leest als zijnde ‘domme boeren’ is niet bedoeld om mijn opgestapelde en opgekropte driften even te ventileren.
Daar heb ik de laatste tijd eigenlijk nooit meer last van.
Wel van de (blijvende) frustraties maar niet meer van die driften.
Alle negatieve gedachten komen en gaan… als vanzelf.
Maar zo af en toe voel ik me toch geroepen om even mijn onvrede te uiten over misverstanden (ook om me heen) die onze (belevings-) wereld vergiftigen en almaar slechter maken.
Een proces wat naar mijn gevoel decennialang gaande is en misschien wel eens binnenkort tot een excessief hoogtepunt kan komen.

Jullie willen dit niet weten:

Het gaat natuurlijk om conflicten die er in de maatschappij steeds vaker ontstaan over onderwerpen waar we voor of tegen zijn. Die conflicten worden (meestal) in de media uitgevochten maar versterken hierdoor de negatieve stemmingmakerij. Wat er voor de meesten voor zorgt dat er foute en soms zelfs desastreuze diepgewortelde meningen ontstaan.
Meningen die niet alleen mondiaal, maar ook lokaal en zelfs direct rondom ons tot grote conflicten kunnen leiden. Ofwel concrete gewelddadige (buren-) ruzies met slachtoffers.
Ik voel dit aankomen.
Ook heb ik hier altijd al voor gewaarschuwd maar uiteraard nam ook vroeger niemand die ‘notoire zwartkijker’ serieus.

Er zijn belangrijke onderwerpen die ons allen feitelijk aangaan maar waarover de meningen zo sterk fout en negatief zijn beïnvloed (ik noem het liever ‘geïndoctrineerd’) dat deze absoluut tot conflicten gaan leiden.
Ik wil ze graag voor je opsommen. “Open deuren…” hoor ik bij voorbaat nu al zeggen…
Echt waar joh???

Etnische en culturele verschillen zitten heel diepgeworteld

Dit is de meest voor de hand liggende mening.
Waarover veel Nederlanders echter niet eerlijk en oprecht zijn naar buiten toe!
De meesten houden hun (echte!) mening voor zich omdat het tegenwoordig niet meer kan en geaccepteerd wordt. Wat de mening echter niet verzacht…
De gemiddelde mening over immigranten en al decennia lang in onze steden wonende massa’s mensen uit andere landen met heel andere culturen dan wij als ‘boerenvolkje’ gewend zijn.
Dat begon al met de Indonesiërs na de onafhankelijkheidsstrijd aan het eind van de Tweede Wereldoorlog…
En met de Surinamers, Molukken, Turken, Marokkanen en Chinezen maar ook Duitsers (!), Polen, Syriërs, Italianen, Afghanen, Tunesiërs, Eritreeërs en verdwaalde Vlaamse Belgen hebben we er heel erg veel vaak nieuwe culturele bevolkingsgroepen bij gekregen.
Nu heeft de ene groep uiteraard veel meer of minder impact op onze eigen cultuur maar het feit is wel dat heel veel ‘verstokte Hollanders’ moeite hebben om alles nog uit elkaar te houden.
Laat staan om te begrijpen wat een buurman uit een Moslim-cultuur voor eigen gewoonten heeft.
Om maar helemaal niet te spreken over het werkelijk krijgen van respect voor die andere culturen!
Integendeel! Veruit de meeste mensen gaan dit uit de weg, ontkennen de (directe) invloed en zolang ze er niets mee te maken krijgen, blijft het een ‘aparte wereld’.
Hoezeer die ook al verweven is…
Ook personeel van vele bedrijven en instanties wordt al gevormd door deze culturen!
Hoe kan je ze dan nog volledig los zien van onze eigen oude ‘calvinistische’ boerencultuur?
Dat kan niet. Maar de meeste mensen weigeren dat te geloven, te zien en te accepteren.
Met als gevolg blijvende misverstanden over onderwerpen die door de andere culturen anders worden geïnterpreteerd.

Grote evolutionaire verschillen in seksuele beleving tussen mannen en vrouwen

Hoewel dit een ‘rode draad’ is op deze blogsite, staat dit zeker niet los van alle grote misverstanden tussen mensen rondom ons heen. Het is niet alleen mijn probleem!
Hoewel vele lezers dit vermoedelijk wel zo zien als ze een zeldzaam kijkje wagen in mijn ‘Avontuur’…
Dit is een mondiaal probleem wat zich heden ten dage heeft ontwikkeld tot een direct menselijk conflict rondom ons. Want (veel) vrouwen vertrouwen mannen niet meer
(o.a. ‘#metoo’) en er wordt een grote maatschappelijke druk uitgeoefend op ons allemaal om die zogenaamde ongelijkheid tussen jongens en meisjes; mannen en vrouwen, de wereld uit te helpen.
Verloren moeite. Groot misverstand.
Die ongelijkheid is namelijk ingebakken in ons DNA. Evolutionair bepaald.
Alleen langdurige aanpassingen van onze levenswijzen kunnen onze ingebakken gevoelens (en daardoor gedragingen) blijvend beïnvloeden. En daar gaan generaties overheen.

“Nee,” zegt de starre betweter: “mannen moeten NU veranderen. Genoeg is genoeg.
En seksueel actieve vrouwen moeten stoppen met zichzelf wijs te maken dat hun ‘sletterige’ gedrag een eigen keuze is. Het is geïndoctrineerd door mannen en afkomstig uit de eeuwenlange tirannie van de mannencultuur.”

Hoe ik denk over deze gruwelijke mensonterende en tegennatuurlijke misverstanden…
Zal een duidelijke open deur zijn. Lees verdomme mijn artikelen!
Maar dan nog zal zal een meerderheid van de lezers dit nog steeds mijn probleem vinden.
Waarvoor ik zelf een oplossing zal moeten vinden…
De overige miljarden mannen?
Oh ja… Een ‘broodje aap’ verhaal.
Wacht maar af tot ook dit tot zoveel nieuw (seksueel) geweld zal leiden dat er geen mens meer kan ontsnappen aan een diepe heroverweging van dit grote menselijke misverstand.

Geld blijft de voornaamste oorzaak van criminaliteit in de wereld

Ook dit propageer ik al bijna mijn hele leven. Meerdere artikelen over geschreven.
Maar de mensen die heel helder en weloverwogen propaganda maken voor een betere toekomst en dus de geldloze maatschappij worden allemaal weggehoond. En ze zijn zwaar in de minderheid.
Zelfs hele organisaties die dit propageren worden genegeerd.
Want geld… Dat is waar de mondiale economie op draait!
Zonder geld geen economie meer! En stort de beschaving in elkaar! Toch?

Fout. Hoewel het zo logisch leek, in den beginne… Toen de mens begon met (ruil-) handel.
Iedereen moet iets betalen voor wat die krijgt.
En andersom moet iedereen beloond worden voor wat die voor een ander doet.
Tot de mens meer wilde dan strikt noodzakelijk…
En dat is al sinds mensenheugenis zo.

De mens is van nature dan wel een sociaal wezen. De meesten hebben iemand nodig.
Een vriend, levenspartner, groep om bij te horen.
Zeker door de voortdurende aanwas van de wereldbevolking kan vrijwel niemand meer om andere mensen heen.
Maar ondanks dit sociale ‘gevoel’ heeft er ook altijd iets van een competitiedrang bestaan.
Er zijn maar weinig mensen die volledig tevreden zijn als ze exact hetzelfde hebben als hun medemensen. Zeker door de voornamelijk kapitalistisch ingerichte economieën (de meeste tegenwoordig en waar niet daar heerst een dictatuur…) is de bezitsdrang aangewakkerd.
En dan geldt – mondiaal gezien – simpelweg het recht van de sterkste.
En wordt automatisch criminaliteit gestimuleerd en in stand gehouden!
Alleen maar door het bestaan van geld!
Want waarom zou je daar ‘eerlijk’ en alleen maar hard voor werken… als je het ook kunt stelen of door manipulatie van zwakkeren zodanig kunt verdelen dat je daar financieel beter van wordt?

In alle lagen van de bevolking is het hebben van geld het belangrijkste doel in het leven geworden.
En ik zie het daarom heel erg simpel:
Als mijn buurman meent meer te moeten hebben dan ik omdat hij er “hard voor werkt” en overtuigd is dat ik geen recht zou hebben op enige vorm van inkomsten omdat ik dat niet doe…
Dan is mijn buurman onbewust een crimineel omdat hij mij het leven niet gunt.
Hij zal me nog net niet zelf ombrengen…
Maar als ik het leven zal laten dan zal hij daar vrede mee hebben omdat er weer een ‘parasiet’ minder op aarde is.

Dit is het gevolg van de heerschappij van het geld en dus van de bezitsdrang.

Vermoedelijk zullen de meeste lezers het hier absoluut niet mee eens zijn.
Verdrietig… Want de meesten zien dit echt helemaal fout.

The war on drugs – Een aanslag op de rechten van de mens

Over drugs heb ik (misschien vreemd genoeg, gezien mijn worstelingen met alcohol) recentelijk niet zo veel geschreven.
Mijn laatste ‘echte’ artikel – ‘Softdrugs in Nederland – Legaliseren of niet?’ – stamt al uit 2005 (!) en sinds die tijd is er echt veel gebeurd.
Niet alleen zijn er inmiddels veel meer onderzoeken gedaan naar de werking van drugs, zijn er nieuwe drugs bijgekomen en is er nieuw wettelijk beleid ontwikkeld maar ook is mijn persoonlijke mening over (verantwoord) drugsgebruik danig veranderd.
Eigenlijk ben ik het met mijn eigen conclusie uit 2005 niet meer eens.
En dat terwijl om me heen ‘The war on drugs’ in alle hevigheid is losgebarsten.
Met de inzichten die ik door de jaren heen heb verworven, ben ik op zekere hoogte tegenwoordig juist wel voor een veel liberaler beleid rondom drugsgebruik en daardoor meer voor dan tegen legalisatie van bepaalde soorten drugs.
Hoewel ik nog wel twijfel aan het verantwoordelijkheidsgevoel van de meeste gebruikers.
Die is volgens mij nog niet erg hoog in te schatten…
Maar daarom ook zou legalisatie tegelijk gepaard moeten gaan met duidelijke regulatie van de (legale) verkoop in gespecialiseerde winkels, zoals dat nu feitelijk ook al vele jaren geldt voor sterke drank. Dit mag in Nederland ook niet in de supermarkt verkocht worden maar alleen in de slijterij.
(Terwijl dat in mijn favoriete ‘tweede vaderland’ Kroatië bijvoorbeeld nog wel mag…)
Regels moeten er zijn om massale verkoop onder mensen die de verantwoording niet kunnen dragen te reguleren en controleren. Hoewel dat nu in onze huidige slijterijen natuurlijk ook niet voldoende gebeurt… Elke (potentiële) alcoholist mag grenzeloos liters sterke drank inslaan, als die niet laveloos aan de kassa staat…
Voel je het pijnpunt?

Over de verkoop van drogerende middelen waaraan (bewezen) gevaren kleven bij overmatig gebruik, zouden wat mij betreft veel beter regulerende afspraken gemaakt moeten worden met alle gespecialiseerde verkooppunten. Te noemen de slijterijen, ‘coffeeshops’, ‘smartshops’ en mogelijk nieuwe in leven te roepen speciale verkooppunten waar alle gelegaliseerde drogerende middelen verkocht mogen worden. Waartoe wat mij betreft ook (uitsluitend) goedgekeurde momenteel illegale middelen kunnen behoren, zoals XTC, lachgas (wat juist nu verboden dreigt te worden), bepaalde paddo’s, DMT (ayahuasca), cocaïne (!) en mogelijk andere middelen waarvan bij incidenteel en beperkt gebruik een zekere heilzame werking bekend is.
Of die werking nu slechts (?) stemmings- dan wel gezondheidsverbeterend is, doet er dan niet toe.

Ik ben tegenwoordig van mening dat het een mondiaal mensenrecht zou moeten zijn als mensen gebruik willen maken van bepaalde natuurlijke of gefabriceerde drogerende, stimulerende en genotsmiddelen.
Al vanaf het begin van de mensheid hebben natuurvolkeren ontdekt dat bijvoorbeeld het eten van bepaalde planten (of slechts het kauwen erop!) een bepaalde goede of prettige uitwerking heeft.
Zo is het kauwen op bladeren van de cokaplant uitgegroeid tot het fabrieksproduct cocaïne en zou het – mits beperkt en in kleine mate – bij recreatief gebruik onder goede controle geen enkel probleem op moeten leveren voor de maatschappij.
Juist de illegaliteit heeft het in de bekende maffiose regionen gedrukt en hierdoor is ook de prijs omhoog gestuwd.
Legalisering en regulering zou alle criminaliteit overbodig maken en (verslavings-) slachtoffers voorkomen.
En zo geldt dat feitelijk voor alle bekende onderzochte drugs, die ook bewezen heilzame effecten kunnen hebben op de verantwoordelijke gebruikers.

Al die verantwoordelijke gebruikers juist bestraffen voor hun bezit en gebruik van die middelen, is een inperking van de rechten van de mens.

Als recent praktijkvoorbeeld benoem ik graag het gebruik van ayahuasca.
Net als de (uitzonderlijke) excessen rondom het gebruik van lachgas is ook het aanbieden van ayahuasca recentelijk ter discussie gekomen en op dit moment wordt gewerkt aan een algeheel verbod op verstrekking en gebruik, ook in begeleide therapeutische sessies.
Er is duidelijk zo weinig kennis van deze sessies dat het kaf niet van het koren gescheiden kan worden en men daarom alles maar wil verbieden…
Beschamend! Terwijl ik nu zo duidelijk van mijn beide kinderen heb begrepen dat zij zo veel baat hebben gehad bij het (twee maal) deelnemen aan een weekend ‘workshop’ ayahuasca.
Vooral voor mensen die persoonlijke (psychiatrische) problemen hebben, verslavingsproblemen of op elke andere wijze ‘op zoek zijn’ naar hun ware zelf, zijn deze sessies zeer heilzaam!
En omdat deze worden gegeven door goed opgeleide en ervaren therapeuten is de kans op eventuele slechte gevolgen voor de gezondheid minimaal. Maar natuurlijk kan overal wel eens iets misgaan.
Op sportvelden zakken ook mensen in elkaar die sterven aan een hartaanval…
Was dat de schuld van overdadige sportbeoefening?
Alle sport dan maar verbieden, zou ik zeggen…

De manier waarop nu wordt omgegaan met de aanpak van middelen waarvan de werking nog niet voldoende (en dus afdoende) is onderzocht en onderbouwd, is mensonterend.
Alleen de excessen, gestimuleerd door onkundig gebruik of juist de criminele invloeden, worden als maat gehanteerd voor de totale beleidsvorming.
Zodat de berichtgevingen in de media vrijwel allemaal ook gebaseerd zijn op die excessen en dus op foute veronderstellingen. Waardoor nu ‘iedereen’ denkt dat (veel) drugs slecht zijn.

Hiermee is het fenomeen onder de verzamelnaam ‘drugs’ wat mij betreft juist het schoolvoorbeeld van ‘domheid’, waaraan de grote meerderheid zich schuldig maakt.
Of het nu over alcohol gaat, het roken van wiet of het gebruik van cocaïne.
We kennen het niet… (ik kende het ook niet, wist niks maar dacht wel een mening te kunnen hebben in 2005…) dus willen we het niet ‘vreten’.
Of we denken door een eigen (in-)directe excessieve ervaring dat het slecht is voor iedereen.
Ook dit is ‘domheid’ puur door onwetendheid en het ontbreken van de bereidheid om verder te kijken dan de gegroeide oogkleppen.

Conclusie

De opsomming van deze vier grote misverstanden waar eigenlijk bijna iedereen een verkeerde opvatting over heeft – omdat ze niet alles begrijpen, weten en… WILLEN weten! – is slechts een beperkte keuze. Omdat ze mij toevallig persoonlijk raken en ik vaak in onmogelijke discussies terecht kom die ik nooit kan winnen. Ik tegen de Rest van de Woeste Wilde Woestijn…
In de ‘samenleving’ gaat het natuurlijk om veel meer onderwerpen waar mensen (verankerde) meningen over hebben. Waar eerlijke en open discussies misschien tot beter inzicht zouden kunnen leiden. En waarna er door meer begrip meer verdraagzaamheid en zelfs respect zou kunnen ontstaan. Want dat is nodig in elke ‘SAMENleving’…
Helaas wordt dit ook tegengehouden door de jarenlange gestimuleerde individualisering. Wat weer een gevolg is van de competitiedrang door de bezitsdrang…
Bij mij zijn de ‘kwartjes’ al jaren geleden gevallen.
Maar ik vrees dat zelfs deze zo heldere verklaring voor de hedendaagse situatie bij weinig mensen ook een ‘kwartje’ doet vallen…
Als ik echter helemaal geen hoop meer zou hebben in verbetering, zou ik niets meer schrijven en mezelf ook ‘verankeren’ in mijn bunker…
Soms hoor ik ook wel eens opbeurende geluiden van mensen die ook zien dat het niet goed gaat.
Alleen zijn die mensen net zoals ik vroeger was: bang om helemaal alleen komen te staan.
Niet meer bij ‘de groep’ te horen. Een ‘outcast’ te worden.
Ik geloof dat er veel meer ‘onderhonden’ zijn net als ik die juist wachten op veranderingen.
Maar die nog niet weten wat ze moeten doen.
Nou… Misschien eens wat vaker ‘tegendraads’ stemmen en meningen uiten.
Hoewel de politiek unaniem de oude misverstanden in stand houdt (geen partij uitgezonderd) is het misschien eens handig om in ieder geval niet het huidige kapitalistische kartel te blijven steunen.
Daarin zitten namelijk de wortels van alle kwaad, weet je nog?
Als daar eindelijk eens veranderingen in ontstaan, komt er misschien weer wat lucht om normaal adem te kunnen halen. En te gaan denken aan andere wegen.
Want er zijn echt zo veel meer wegen… die naar een eerlijke en respectvolle samenleving leiden.
Als we maar eerst naar elkaar gaan luisteren en ieders individuele mening serieus nemen.
Dat is al een heel goed begin!

En ook dit is een van de belangrijkste redenen dat ik blijf schrijven voor mijn ‘Avontuur’.

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

‘Het is een jongen! We noemen hem Kaj.’

En ‘Het Gebeurde en Gebeurt weer… in het Westen.’
Had ik net geschreven over andere ‘gewone’ mensen zoals Aart, Nikkie en Frits…
Toen was daar Kaj.
Een mens. Een Nederlander. En – niet onbelangrijk – een Bekende Nederlander.
Niet dat ik hem ken(de) overigens!
Het is weer iemand van die generatie die ik niet (meer) volg.
Net als Nikkie een ‘YouTuber’, die dankzij succes daarmee ‘in the picture’ is gekomen en daardoor kon instromen in Nederlands omroepland. Bij BNNVARA en RTL presenteerde hij iets voor TV en hij had zelfs een radioprogramma op 3FM.
Verleden tijd…
Want hij is vrijwel ‘op staande voet’ overal uit geknikkerd.
Boeiend… Zou je denken.
Dingen die dus gebeuren, zoals ik de vorige keer al schreef en waar kranten en sociale media weer op los gaan.
Maar nu is het anders! Althans… voor mij.
Kaj is namelijk publiekelijk beschuldigd van “grensoverschrijdend seksueel gedrag jegens minderjarige meisjes”!

BAM!

Wat ik er nu van meekrijg op Twitter is dat hij rond 2016 meisjes van 14 tot 16 jaar chatberichten heeft gestuurd, waarin hij steeds verder aandrong dat ze hem naaktfoto’s zouden sturen.
Ene Peter R. de Vries (wie ook anders…) heeft bewijzen gepubliceerd van diverse conversaties.
Dat er natuurlijk nog veel meer wordt beweerd…
Dat zijn ‘slachtoffers’ zelfs jonger waren dan 14…
Dat hij aandrong op seksueel contact…
Dat hij ook ‘dickpics’ van zichzelf opstuurde…
Als ik dieper ga graven zal ik alles wel vinden en er hier een dik verslag van kunnen doen.
Maar dat lijkt me niet nodig. Dat doen alle openbare (sociale) media al…

Het punt is nu:
Kaj van der Ree is met zijn 28 jaar nu reeds tot levenslang veroordeeld:

Wie is Kaj van der Ree?

Ondanks dat er van hem dus al een pagina bestaat op Wikipedia, weet eigenlijk niemand op dit moment alles van hem.
Ja, dat hij op 15 januari 1992 is geboren in Den Haag…
Zijn ouders hem ‘Kaj’ hebben genoemd…
En verder?
Geen idee… Maar daar ben ik nu dus juist benieuwd naar.
Had hij gewoon een onbezorgde jeugd? Veel vriendjes en (later?) vriendinnetjes?
Ging het goed op school? Werd hij niet gepest? Was hij altijd al populair?

Wat ik wel weet is dat hij (kort) een relatie heeft gehad met een andere YouTubester – Dionne ‘OnneDi’ Slagter – en die is nota bene ouder dan hij zelf!
Oppervlakkig gezien ‘valt’ hij dus ‘gewoon’ op vrouwen (net als ik) en kijkt hij ook graag naar (jonge) tieners (net als ik)… Misschien wordt hij daar zelfs ook wel geil van… (net als…)

Misschien moet ik nu weer verwijzen naar mijn artikel ‘Het lolita effect’, waarin ik probeer uit te leggen dat heel veel (volwassen) mannen gewoon graag naar ontluikende tieners kijken…
Omdat het eigenlijk een heel natuurlijk (mannelijk) gedrag is.
Maar dik kans dat dit toch niet wordt gelezen want de massale onderbuikgevoelens hebben hun werk al weer gedaan.
‘Kaj is een vieze vuile ‘pedo’ die blijkbaar ziekelijke en gevaarlijke neigingen heeft om daarmee jonge kinderen voor de rest van hun leven te beschadigen. Hij zal moeten ‘hangen’ en minimaal een langdurige straf en psychische behandeling moeten ondergaan, om de maatschappij langdurig (en liefst voorgoed) te beschermen tegen dit monster.’
Berichten van deze aard (en geloof me: nog veel erger) heb ik al langs zien komen.

Juist daarom zou ik nu zo graag eens met Kaj van der Ree willen praten!

Want waarom heeft hij van de gelegenheden gebruik gemaakt (misbruik gemaakt?) van zijn populariteit en doelgroep (zijn YouTube-kanaal was blijkbaar gericht op pubers) door zijn heimelijke fantasieën (contact met jonge tieners?) in de praktijk te brengen?
Was het de kick? Deed hij het omdat ze blijkbaar op hem afkwamen? Mogelijk zelfs ‘op hem vielen’?
Hij heeft er het uiterlijk voor en mogelijk ook het charisma waar de meiden uit de doelgroep voor vallen. Geen idee… Ik zie dat niet en ik voel dat niet…
Maar ik weet wel (een beetje) zeker: als ik op zijn leeftijd als d.j. ook die kansen had gehad…
Dan had ik ze vermoedelijk ook wel gepakt.
En eerlijk gezegd heb ik door mijn radio-activiteiten enkele keren ook wel kansen gehad (meestal met oudere dames…) maar ik heb die nooit durven pakken…
Verlegen sukkel he… ikke… 😛
Maar ook eerlijk gezegd… Ik zou het nooit in mijn hoofd hebben gehaald om anderen op enige wijze te dwingen dingen te doen die ze zelf niet willen. Ik zou ze vragen of ze voor me willen poseren (ik was immers ook hobbyfotograaf) maar niet forceren naakt te gaan.
Dat soort dingen kwamen nooit in me op.

Heeft Kaj van de Ree structureel ‘andere gevoelens’ voor minderjarige meisjes die hij (bij gelegenheid) niet of nauwelijks kan beheersen?
Of was het in zijn geval gewoon ‘de kick van het kunnen doen’ die hem over de grens heeft geholpen?
Daar zou ik heel graag meer over willen weten.
Voor een (uiteraard persoonlijk) gesprek in het kader van ‘HZP’ zou hij meer dan welkom zijn!

Ik vrees echter dat hij zich vanaf nu een periode gaat afsluiten van de buitenwereld…
Mogelijk worden er daadwerkelijk aangiften gedaan van ‘slachtoffers’… Meisjes die door hem grensoverschrijdend zijn benaderd en daar last van hebben gekregen. Want dat geloof ik graag.
Dan zal er een periode van niet alleen publiekelijk verguisd worden volgen maar ook een van een justitiële vervolging met strafoplegging indien de gewraakte chatberichten authentiek blijken.
Vermoedelijk is heel zijn publieke carrière in één klap verwoest.
Hoe kort en (naar zijn gevoel) onbelangrijk de daden ook zijn geweest.
Het label is geplakt.
Levenslang.

Andere gevoelens

Probeer ik hem te verdedigen? Wil ik zijn grensoverschrijdend gedrag goedpraten?
Nee, dat wil en dat kan ik (op dit moment) helemaal niet! Want ik ken hem niet.
Ik lees alleen de (meestal opgeblazen) ophef in de media.
Maar zoals iedereen die deze blogsite vaker leest wel weet: ik heb altijd een ‘zwak’ voor mensen met ‘andere gevoelens’. Omdat gevoelens op zich niet slecht en strafbaar zijn.
Je moet ze alleen kunnen plaatsen in de realiteit en weten waar de grenzen liggen.
Dat valt verdomd niet altijd mee!
En daarom gaan sommige mensen over die grenzen.
Wat niet wil zeggen dat het altijd gevaarlijke monsters zijn die altijd weer over die grenzen zullen gaan en waartegen de maatschappij blijvend beschermd moet worden.
Op dit moment wordt er zo tegen alle ‘zedendelinquenten’ aangekeken.
Voor de massa verdienen die nooit meer een tweede kans, hoe goed ze ook zijn in heel hun verdere leven en mogelijkheden.
Ik zie dat veel genuanceerder.
En ja: mensen bij wie hun ‘andere gevoelens’ wel degelijk onbeheersbaar zijn, moeten proberen hun leven met (professionele) hulp zoveel mogelijk aan te passen om te voorkomen in de fout te kunnen gaan.
Maar uit eigen ervaring en door goed om me heen te kijken en veel te lezen weet ik dat veruit de meeste mensen met ‘andere gevoelens’ deze prima kunnen beheersen.
Die mensen zouden gewoon (uiteindelijk) open over hun gevoelens moeten kunnen zijn.
Net zoals mensen kunnen praten over hun seksuele geaardheid en gender-identiteit.
Juist de mogelijkheid om open en eerlijk te kunnen en mogen zijn over de eigen identiteit en (eventuele) zwakheden, helpt iedereen om daar sterker door te worden en er (nog) beter mee om te gaan. Ook de omgeving is daarmee gebaat!

Om die noodzakelijke openheid een betere kans te geven bestaat ‘HZP’!
Want:
Niet alleen Horen, niet alleen Zien maar juist ook Praten!

Kaj, je bent altijd van harte welkom bij mij.

 

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Restflits januari 2020

Nu in de Restflits:
– Het gebeurde, gebeurt en blijft gebeuren…
– Aart
– Nikkie?
– Frits en vele vele anderen…
– Wat nog Rest

Het gebeurde, gebeurt en blijft gebeuren…

Wat ik bedoel met deze eerste titel in deze nieuwe ‘Restflits’?
Nou… ALLES!
Alles gebeurde, gebeurt en blijft gebeuren…

Misschien valt het die enkele vaste bezoekers van deze blogsite op dat ik de laatste maanden heel erg eenzijdig aan het schrijven ben.
Ging het niet over seks of porno, dan ging het over mezelf, mijn operatie en mijn status (quo).
Maar de laatste ‘Restflits’ stamt al weer uit november 2019, hoewel ik daarin juist nadruk legde op NIETS en dat je dat voorlopig ook wel van me kon verwachten.
Ik riep daarin op me wakker te maken “als de zomer van 2020 zich aandient”. Weet je nog?
Omdat ik mede vanwege die (toen komende) operatie alles in de ‘koelkast’ had gezet en wilde houden tot ik weer volledig hersteld zou zijn of dat ik belangrijke aanleidingen zou zien om me hier mee bezig te houden.
Eerlijk gezegd geloof ik ook niet dat er (veel) mensen zitten te wachten op mijn schrijfsels.
Afgelopen week nog dacht ik bij mezelf:
“Waarom doe ik dit überhaupt nog? Ik schrijf alleen maar mijn erfenis…”

Maar natuurlijk zit ik ‘in real life’ niet alleen maar naar het plafond te staren (of via de imaginaire geraniums naar de grijze of blauwe lucht) en ben ik gewoon dagelijks ook nog steeds bezig met het ‘nieuws’ wat me bereikt via krant, nieuwssites, Twitter en Facebook.
(Hoewel dat laatste op sterven na dood is…)
En ja natuurlijk; het meeste wat ik daarin zie is absolute onzin en volledig onbelangrijk.
Ook al ‘ontploffen’ de sociale media met (meestal) tegengestelde meningen… Ik bemoei me daar niet mee. Hoewel ik natuurlijk ook meestal wel een mening heb.
Maar wat maakt die ene (serieus overdachte) mening voor verschil in die Woeste Wilde Woestijn van megalomane ongefundeerde onderbuikgevoelens toeterende massa?
Precies. Geen ene moer.
Daarom laat ik alles maar over en langs me heen stromen, zonder er energie in te steken want dat is meestal bij voorbaat verloren energie.

Toch gebeurde alles, gebeurt alles en blijft alles gewoon gebeuren!

Om een kleine indruk te geven van bepaalde ‘gebeurtenissen’ en hoe ik ze verwerk, schrijf ik daarom weer eens een Restflits. Geen ‘dag-’ of ‘weekflits’ maar een ‘maandflits’ zodat ik mijn gedachten even de vrije loop kan laten en niet aan tijd gebonden ben.

Aart

Misschien is dit nieuws van de afgelopen dagen wel het enige wat indruk op me heeft gemaakt: het onverwachte overlijden van Aart Staartjes als gevolg van een ongeluk in het verkeer.
Het werd dan ook in alle media extreem belicht! Zo extreem dat ik me afvroeg waarom?
Zo ‘wereldberoemd’ was hij nu ook weer niet, zelfs niet alleen in Nederland…
Misschien was het alleen die schok?
Iemand die bij wijze van spreken gisteren nog actief en populair op TV was en nu opeens weg is?
Maar zo heel actief was hij nu ook niet meer… Met zijn 81 jaar was hij toch al een poosje uit het actieve TV-leven gestapt (zeker na zijn beroerte een paar jaar geleden) en deed alleen af en toe nog wat klusjes…
Zoals zijn ‘optreden’ in ‘Sterren op het doek’, wat oorspronkelijk op 10 september 2019 uitgezonden is en herhaald na zijn overlijden op 12 januari.
Die herhaling heb ik ook gezien.
Maar verder… Eerlijk gezegd volgde ik hem niet. Nooit gedaan.
Wat tientallen (bekende) Nederlanders in de media beweren: dat Aart mede hun jeugd en (misschien wel) een deel van hun opvoeding heeft bepaald… Daar heb ik helemaal niks mee.

Hoewel ‘De Stratemakeropzeeshow’ zogezegd populair was in mijn eigen jeugd, kan ik me niet herinneren dit ooit te hebben gezien.
Mogelijk was dit mede te danken aan mijn ouders/grootouders die dit ‘niet veel’ voor mij vonden?
Wel kan ik me andere programma’s herinneren… ‘Stuif es In’, ‘Kunt u me de weg naar Hamelen vertellen meneer?’, ‘Oebele’, ‘Pipo’, ‘Swiebertje’, ‘Ti Ta Tovenaar’, ‘Kapitein Zeppos’, ‘Floris’ en misschien nog wel wat meer maar iets met Aart Staartjes? Ik kan me er niets van herinneren.
Wel herinner ik zijn rol bij de televisie-Intocht van Sinterklaas.
Toen vond ik hem best goed en karakteristiek als ‘meneer Aart met de pet’ die op zijn eigen wijze de intocht versloeg en iedereen interviewde, van de burgemeester, Sinterklaas tot de kinderen.
Karakteristiek. Dat is wat ik wel van hem herinner.
Niet zijn grootste en (misschien) meest belangrijke rol als ‘Meneer Aart’ in Sesamstraat…
Daar keek ik zelf uiteraard niet naar (iets van ver na mijn jeugd) en ik zette dat ook nooit op voor mijn eigen kinderen…
Wij waren meer van Ketnet en ‘Cartoon Network’… 😛

Ook wordt links en rechts zijn eigen manier van ‘omgaan met kinderen’ geroemd.
Omdat hij natuurlijk voornamelijk voor kinderprogramma’s heeft gewerkt, moest dit wel een van zijn bijzondere eigenschappen zijn, zeker omdat de meeste programma’s zo’n succes waren.
Hij ging (naar zeggen) altijd als volwassene met de kinderen om.
Dus niet op een speciale ‘kinderlijke’ manier. Op een of andere manier stimuleerde hij kinderen juist zich meer ‘volwassen’ te gedragen. Om zo de ‘grote, boze, harde’ volwassen wereld beter te kunnen begrijpen. Zijn manier van omgaan met kinderen zou grensverleggend zijn.
Hoewel ik dat dus nooit heb gezien of herkend dus niet kan beoordelen, vind ik dit wel een heel belangrijke eigenschap van een volwassene.
Want nu krijg ik soms het idee dat veel ‘opvoeders’ kinderen liefst zo lang mogelijk ‘klein’ houden, zelfs tot ver in hun puberteit…

Wat mij opviel in ‘Sterren op het doek’ was zijn… gewone, eenvoudige verschijning.
Werkelijk niets viel aan hem op wat hem die ‘sterrenstatus’ zou kunnen geven…
Hooguit had hij inderdaad die guitige blik in zijn ogen, die onder de klep van zijn pet door gluurden naar de mensen in zijn omgeving met een ondeugende gedachte…
“De ouwe snoeperd…”
Laten we dat dan maar herinneren… 😉

Aart op het doek: “Ouwe snoeperd!”


Nikkie?

De tweede en nog veel grotere megalomane media-aandacht ging natuurlijk uit naar geen dode maar een springlevende bekende Nederlander. Een naam die ik al enkele jaren links en rechts om me heen tegenkom maar waar ik zo weinig van weet en waarvan ik (tot gisteren!) niet eens wist wat ze eigenlijk doet en waarom ze zo bekend is… Een of andere jonge meid van 25 met de artiestennaam ‘Nikkie Tutorials’. Voor ‘ingewijden’ ook bekend onder haar eigen naam: ‘Nikkie de Jager’.

Ik zweer je: toen ik een poosje terug de mogelijke kandidaten zag langskomen in mijn Algemene Dagblad van de bekende Nederlanders die mogelijk het Eurovisiesongfestival in Nederland zouden kunnen presenteren en ik haar daar tussen zag staan dacht ik echt: “Huh? Wie? Die? Een onbeduidende ‘YouTube-ster’ die dan uit het niks misschien miljoenen volgers heeft (wereldwijd) maar echt iemand ‘van-nul-en-geen-waarde’? Dat kan niet waar zijn!”
Maar hoewel ze dan inderdaad misschien nog geen enkele echte presentatie-ervaring heeft, zou ze zogenaamd zo spontaan en charismatisch zijn dat ze het zou kunnen… Volgens ‘experts’.
Ik was perplex.
Misschien mis ik een (groot?) deel van de mediawereld tegenwoordig omdat ik niks heb met ‘vloggers’ (op YouTube) en daar werkelijk nog nooit naar heb gekeken…
Er schijnen daar gasten te zitten die met hun zelf gemaakte filmpjes schatrijk worden…
En dat doen ze dan natuurlijk meestal met een thema… Van paarden tot poezen, van sport tot waaghalzerij (zelfs levensgevaarlijke stunts), van zingen tot praten… Misschien is veel soms best wel zinnig maar ik zoek het niet en mis het niet.
Hoewel mijn eigen zoon me constant maar blijft zeggen dat ik daar veel meer echt zinnige kanalen zou kunnen vinden dan die oubollige en inhoudsloze televisie waar ik maar aan vast houd…
Tja… Toch de generatiekloof?

Maar dan terug naar die Nikkie…
Als ik dan op Wiki lees: “… is een Nederlandse visagiste uit het Noord-Brabantse Uden die zich vooral bezighoudt met video’s over make-up en lifestyle via haar ‘NikkieTutorials’…”
Dan ben ik echt verbijsterd dat zo iemand (waar er wereldwijd vele duizenden meiden van zijn die zoiets doen…) hiermee zo bekend is geworden.
Wat is haar kracht? Haar ‘charisma’?
Ik heb echt nog niet één van haar (oudere) video’s gezien (en dat weiger ik ook te doen!) maar als ik haar op foto’s in de media zie dan denk ik altijd:
“Euh… Bleh… een dikke ‘Barbie’…”
Iemand die op mij verschrikkelijk onecht overkomt.
Maar misschien is dat juist wel een belangrijk teken van de tijd…
Iedereen kan zijn wat die wil in deze ‘plastic fantastic’ wereld…

En misschien ook hierdoor is dan dat ‘grote’ onverwachte nieuws wat ze zogenaamd (!) onder druk van chantage de wereld in gooide dan helemaal niet zo vreemd en past dit uitermate slim en gewiekst (zeg maar gerust sluw…) in haar masterplan: ze blijkt ook nog eens ‘transgender’.
Geboren als jongen, heeft ze zich helemaal laten ombouwen tot het ‘geile media-icoon’ wat ze nu is.
Want zeg nou zelf…
Wie volgen haar? Naast de vele kwijlende meiden die de make-up tips opzuigen en ook zichzelf zo mooi mogelijk willen maken voor de buitenwereld, volgen er ook veel mannelijke fans.
Dat gebeurt namelijk met alle een beetje bekende zich openbaar ruimschoots vertonende dames.
Van Maddie Ziegler (een echte mooie dansende meid) tot Jutta Leerdam (een echt sterke schaatsster maar ook nog eens met een euh… zeer opvallend knap uiterlijk!).
Mannen volgen ze ook om ze te bewonderen… Zo simpel en zo normaal is dat.
En nu… In een tijd waarin de LHBTI+++ hype ‘heet’ is en er nog nooit zo veel media-aandacht voor homo’s, lesbiennes en transgenders was en ook de nieuwe Nederlandse deelname aan het Songfestival weer een homo is (en zwart!…), komt mediageile Nikkie met haar openbaring.
Gezien haar wereldwijde bekendheid doet dit haar ster niet alleen in Nederland rijzen.
Dit is de ‘klap’ die haar zeker nu wereldberoemd zal maken.
En natuurlijk nog rijker dan ze mogelijk al was…

Misselijk… word ik van al die opgeklopte megalomane aandacht die deze Nikkie krijgt in de media. Ook in de krant van vandaag weer… Dik artikel over Nikkie. Met extra uitvergrote hoofdletter N uiteraard in de regenboogkleuren…
Bah. Ik hoop niet dat ze nu nog vaker ook op TV verschijnt… Ze blijkt al in diverse massa-pulpprogramma’s zoals die ‘Mol’ te hebben gezeten…
Daar kijk ik niet naar maar als ze nu ook nog vaker gaat aanschuiven in DWDD en zelfs in het 8-uur journaal blijft verschijnen, dan gaat mijn TV toch echt steeds vaker uit… 😛

‘Dikke Barbie’ Nikkie…


Frits en vele vele anderen…

Waren er nog meer mensen in de belangstelling deze maand?
Want het lijkt er steeds meer op dat het nieuws niet alleen om belangrijke gebeurtenissen draait maar voornamelijk om mensen. ‘De mens’ achter het nieuws.
Wat op zich natuurlijk prima is! Want uiteindelijk draait alles daarom! Het zijn de mensen die het nieuws maken.
Dat ik daardoor in de massa-media echter te vaak steeds dezelfde koppen voorbij zie komen, vind ik een domper. Te vaak worden hierdoor mensen tot ‘bekende Nederlander’ gebombardeerd omdat ze ‘een keer’ iets bijzonders hebben gedaan.
En soms krijgen ze dan meer kansen om ‘iets leuks’ te doen op TV.
Maar zijn al die bekende koppen daarom ook beter dan de rest van Nederland?
Ik dacht het niet…
Soms zou wat meer afwisselen met volslagen onbekenden verrassend mooie verhalen kunnen opleveren, denk ik zo.

Maar goed, het hedendaagse nieuws dus…
Waarin je leest dat Frits (Wester) weer aan de slag gaat.
Frits wie?
Ook weer zo’n naam die ik niet kende… tot hij vorig jaar in het nieuws kwam omdat hij zich als (bekende) reporter vreemd had gedragen in een live reportage van RTL Nieuws.
Hij zou onder invloed van drank zijn geweest…
Toen wekte het uiteraard wel even mijn interesse. 😉
De gewraakte reportage was inmiddels ‘viral’ gegaan en heb ik daardoor ook gezien.
Ja… Hij versprak zich een paar keer en leek duidelijk niet helemaal geconcentreerd bezig…
In eerste instantie gaf hij zelf vermoeidheid aan als de reden.
Voor mij als buitenstaander een mogelijk plausibele verklaring.
Maar na korte tijd werd ook bekend dat hij even stopte met zijn werk om een rustpauze in te lassen.
Speculaties over zijn drankmisbruik en eerdere gevallen van problemen tijdens werksituaties werden rijkelijk in de media gedeeld en ‘besproken’… “Zatlap Wester” was natuurlijk een dankbaar mikpunt van de roeptoeterende mediamaniakken.
Dan was hij nu afgelopen week weer in beeld bij ‘Jinek’, waarin hij openlijk zou hebben verklaard afgekickt te zijn in een speciale kliniek en weer aan de slag kan.
Ik heb dit niet gezien maar kan me er iets bij voorstellen.
Aan de begeleidende foto was in ieder geval te zien dat hij er weer ‘Fri(t)s en fruitig’ en afgevallen uitzag…
Tja…

Ik ken Frits niet.
Als journalist en reporter was hij (blijkbaar) geroemd en geliefd en vooral bekend door zijn politieke verslaggeving.
Als mens had hij blijkbaar zo zijn beslommeringen en valkuilen…
Daar weet ik alles van.
En ook ik weet dat je het heel lang kunt volhouden en ‘verbergen’ dat je eigenlijk een alcoholprobleem hebt ontwikkeld terwijl buitenstaanders dat nog nauwelijks merken.
Ook ik heb zeker de laatste jaren dat ik nog wel eens live radioprogramma’s maakte wel eens gedraaid met een flinke hoeveelheid drank achter m’n kiezen.
Wie me goed kende moet dat hebben gehoord. Ook ik hoorde het wel als ik mezelf later terug luisterde. Maar door de routine die je als ‘ervaren’ programmamaker hebt, kan je lang doorgaan.
Op die manier begrijp ik Frits.
En ik hoop dat zijn (relatief) korte herstelperiode in het afgelopen najaar voldoende was om hem echt anders te laten denken en voelen over de oorzaken achter de vlucht in de drank.
Want die lossen ze in geen enkele kliniek op…
De tijd zal het leren.

Maar er zijn duizenden mensen zoals Frits…
Die dagelijks tobben met het leven en soms hulpmiddelen zoeken en vinden om zichzelf overeind te houden tussen andere mensen die niets van je problemen en worsteling begrijpen.
Mensen die alleen staan of zich in ieder geval alleen voelen staan.
Veel meer dan je denkt.
En niet iedereen komt zichzelf een keer tegen en krijgt zo’n duidelijke keuzemogelijkheid.
Velen blijven sudderen… tot het een keer te laat is.

Daarom zou het mooi zijn als er eens wat meer mensen in beeld zouden komen met hun verhalen.
Ook onbekende mensen hebben soms bijzonder inspirerende verhalen die vele anderen zouden kunnen helpen meer inzicht te krijgen in (moeilijke) levensvraagstukken.

Frits Wester clean… ‘Radar’-Antoinette twijfelt…


Wat nog Rest

Naast ‘al’ het nieuws over (bekende) mensen in de media, blijft natuurlijk ook al het overige nieuws over klimaat, economie, politiek, oorlog, terrorisme en wat dan ook gewoon langs me heen komen.
Maar ik zeg al: voornamelijk langs me heen!
Want het meeste kan me gewoonweg niet boeien of heeft allemaal zo weinig directe betrekking op mijn dagelijkse leven dat het onzinnig is om daar aandacht aan te besteden.
Laat staan een relativerend stukje over te schrijven want hoewel ik dat soms wel even voel opborrelen bij dingen die gebeuren: ik heb gewoonweg geen zin om er verder energie aan te verspillen. Onnodig en soms misschien zelfs ziekmakend.

Zoals ik al eerder heb geschreven toen ik het over ‘NIETS’ had…
Ik schrijf echt liever NIETS dan iets wat me uiteindelijk onnodig energie kost.
Als ik weer wat schrijf dan heb ik daar echt even zin in, wil ik mijn hart even luchten of denk ik echt met iets belangrijks te komen, al was het alleen maar voor mezelf.

Wanneer er weer iets te ‘Flitsen’ zal zijn, kan ik op dit moment onmogelijk voorspellen.
Neem het maar weer als die (mijn!) bekende ‘Fata Morgana’:
Soms is er iets… meestal is er niets. 😉

Het blijft natuurlijk een ‘Avontuur… wat nog Rest’.

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Rest alcoholvrije bieren test – Huidige stand van zaken

Toen ik in 2017 dit artikel schreef:
‘De kleine Rest alcoholvrije bieren test’
was ik nog druk bezig met pogingen om te herstellen.
Natuurlijk van mijn alcoholverslaving, waar ik al jaren niet geheimzinnig over doe.
Maar ook van mijn ‘demonen’… Hoe leg ik dat uit…
De voortdurende stroom aan negatieve gedachten en (dus) gevoelens die me beheersten door alles wat me al die jaren was overkomen.
Ik kon mezelf nog geen plek geven binnen al de gebeurtenissen in mijn leven, die uiteindelijk tot diverse depressies hebben geleid. Mijn leven leek onmogelijke wendingen te hebben genomen en daar kwamen in dat jaar nog de onverwachte fysieke problemen bij van mijn slechte bloedvaten en knieartrose. Het leken toen tekenen dat mijn leven letterlijk en figuurlijk op een eindpunt was beland. Voor mij hoefde het allemaal niet meer zo verder…
Toch deed ik pogingen beter te worden, door in ieder geval te beginnen aan mijn alcoholprobleem door me in te schrijven bij ‘De Hoop GGZ’.
Maar eerlijk gezegd deed ik dat meer ‘voor de vorm’ omdat diverse andere instanties me niet konden of wilden helpen als ik niet eerst zou stoppen met de drank.
Ik kende ‘De Hoop’ al en ik wist bij voorbaat dat het niets zou uithalen.
De enige kracht die me zou kunnen helpen… lag altijd al in mezelf… en dat wist ik ook altijd al.
Eigenlijk zag ik gewoon (nog) geen enkele reden waarom ik zou moeten stoppen als het leven voor mijn gevoel zinloos was.

Tijdens deze periode was ik (oprecht serieus!) begonnen met uitzoeken of alcoholvrij bier mij nu zou kunnen bekoren, zodat ik niet meer zo afhankelijk zou zijn van ‘mijn lekkere en gewenste biertje’.
Nou… De test liet zien dat dit niet zo was.
Helaas halen vrijwel alle alcoholvrije biertjes het niet bij de meest simpele ‘normale’ biertjes en ze zijn gewoon veel te duur voor dagelijks gebruik.

In 2018 brak er een heel andere periode aan in mijn leven, doordat ik eindelijk ging inzien wie ik was en welke ‘schat aan ervaringen’ ik eigenlijk met me mee droeg.
Mede door de trainingen bij Vivenz en mijn eigen gewijzigde manier van denken, ben ik eind 2018 eindelijk losgekomen van die ‘demonen’.
En…
Toen had ik ook geen drank meer nodig om de negatieve stroom gedachten in mijn hoofd te verdoven! Ik ben eind september 2018 gestopt met sterke drank en tot heden heb ik daar geen enkele behoefte meer aan.

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Persoonlijk | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen