Citaat van de dag

“Sta vandaag even stil zodat je ziel je kan inhalen.”
– Chinees spreekwoord

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Citaat van de maand

“Oordeel niet op basis van uiterlijke vertoning.
Een rijk hart kan schuil gaan onder een armoedige jas.”

@Filosoof

Geplaatst in Citaten | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Welkom bij De Rest van het Avontuur!

Het leven vanuit het perspectief van een Restant.
Laverend tussen goed en kwaad, mooi en lelijk en alles wat het leven daar tussenin mogelijk maakt! De Rest!
Volg het Avontuur van die ene zandkorrel in de Wereld Wijde Woestijn!
Altijd op zoek naar een echte Fata Morgana! 🙂

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Operatie

Een paar dagen geleden heb ik het al op Facebook geschreven en ik twijfelde of ik er nog meer aandacht aan zou moeten geven…
Maar omdat ik toch best wel meer incidentele ‘volgers’ heb, hier in de blog en op Twitter, doe ik het toch voor de duidelijkheid.
Omdat er vanaf morgen even geen dagelijkse ‘Citaten van de dag’ worden toegevoegd.

Morgen – dinsdag 10 december – word ik namelijk weer geopereerd.

‘Weer’… omdat ik dit bijna drie jaar geleden ook al een keer heb meegemaakt.
Wie mij beter volgt en leest zal zich dit ongetwijfeld herinneren want ik heb er diverse artikelen aan gewijd. Ik link er twee:

‘Aftellen’ – waarin ik de dag voor de operatie beschrijf
‘Optellen’ – waarin ik na de operatie en ziekenhuisopname weer thuis alles beschrijf wat me is overkomen en hoe ik zal moeten herstellen

Aneurysma

Deze ‘mooie’ wetenschappelijke term is het ‘euvel’ waaraan ik mankeer.
Tijdens een (toevallige!) CT-scan is een keer geconstateerd dat mijn buikslagader veel te wijd was. Zwakke aderen kunnen zich verwijden en door de (te hoge) bloeddruk soms zelfs ‘knappen’!
Eigenlijk net zoals de binnenband van een fiets. Als die een slechte plek heeft kan die op dat punt opeens ‘klappen’ (klapband) en dan loopt de lucht er vrijwel direct helemaal uit.
Nou… Zo gaat het ook met een slagader waar een slechte plek in zit.
Het gevolg is een acuut groot bloedverlies en op cruciale plaatsen in het lichaam (de buikslagader en de kransslagaders) betekent dit vrijwel altijd de dood. Organen vallen dan zo snel uit dat er geen houden meer aan is.
Doordat dit verschijnsel bij mij op tijd geconstateerd is, kon toen met reguliere controles (echo’s door het ‘vaatlab’ en af en toe de CT-scan door de ‘radiologie’ voor een nauwkeuriger meting) de verwijding bijgehouden worden, tot de grens was bereikt dat de chirurg het noodzakelijk vond om het te herstellen voordat het te laat zou zijn.

Begin 2017 ben ik dus geopereerd aan mijn buikslagader.
In plaats van het slechte stuk uitgerekte ader is bij mij een soort kunststof ’broekspijp’ geplaatst: een kunststof ader.
Toen wist ik inmiddels al dat niet toevallig alleen dat ene plekje van al mijn aderen in ‘slechte’ toestand verkeerde.
Ik was – zo zei mijn ‘Avontuurlijke’ chirurg – nu eenmaal een vaatpatiënt.
Dat komt vaker voor bij (voornamelijk) oudere mensen.
Dat ik nog niet ZO oud was? … Geen verklaring voor.
Diverse tests en erfelijkheidsonderzoek hebben geen aanleidingen gegeven en er kon niets anders worden gezegd dan dat ik er nu eenmaal mee ben geboren. Iets met een slecht streepje in mijn DNA…
Ook mijn in dat zelfde jaar geconstateerde ‘etalagebenen’ (aderverkalking van de aderen in mijn benen) passen in dat plaatje. Waardoor die aderen dus de neiging hebben dicht te slibben omdat de natuurlijke afvoer van ‘rommel’ in het bloed niet goed werkt.
Een bijkomstig voordeel van deze ‘verkalking’ in die aderen is wel dat ze daardoor niet zo snel zullen verwijden tot ‘aneurysma’s’. Elk nadeel heb z’n voordeel… 😛
De aders die wel onderhevig waren aan een dreigend aneurysma zijn de liesslagaders.
Die waren ook al verwijd maar nog in de ‘veilige’ zone.
Nu is mijn rechter liesslagader aan de beurt want boven de grens van Avontuur.

Als je de link die ik gaf van het woord ‘aneurysma’ volgt en goed verder zoekt, dan kom je eigenlijk altijd dezelfde informatie tegen. Altijd weer die buik- , krans- en hersenslagaders.
Daar is heel veel over te vinden en daarvan had mijn ziekenhuis ook een duidelijke patiëntenfolder waarmee ik me kon oriënteren op wat me te wachten staat.
Over de liezen… is niets te vinden. Ook geen folder.
Mijn chirurg zei me dat ook en legde kort in 10 seconden even uit dat hij nu ‘slechts’ een centimeter of 10/15 moet snijden om dezelfde handeling uit te voeren als met de buikslagader.
Alleen dan uiteraard een veel korter en dunner stukje plastic ader want dat scheelt een paar centimeter in diameter…
“Oh ja”, zei hij daar snel achteraan: “Misschien snijd ik je rechterbeen ook nog even open om te zien of de doorstroming daar na de hoofdingreep goed gaat.”
Ok dan… 🙁

Even voor de extra info (mocht niemand interesse hebben om er goed in te duiken via de link):
Als de doorstroming van bloed in de aderen van de benen niet meer goed is of zelfs stopt, dan kan het been… afsterven. Als ze er dan op tijd bij zijn kunnen ze eventueel ook de aderen in de benen ‘omleiden’ (bypass) zodat dit weer doorstroomt. Als ze te laat zijn dan sterft de omgeving af.
Om te voorkomen dat dit zich doorzet naar hoger gelegen aderen, is amputatie dan het laatste redmiddel.
Ik heb een keer een uitgebreid artikel in het AD gelezen over een man van ongeveer mijn leeftijd die ook chronische aneurysma’s bleek te hebben. Die had twee amputaties en moest zich zien te redden met een rolstoel…
Ik had dit een keer tijdens een controleafspraak met de chirurg Dhr. Avontuur gezegd.
Hij glimlachte en haalde zijn schouders op. “Tja… Ontkennen dat dit kan gebeuren, kan ik niet.”

Kan je nu misschien voorstellen hoe ik me na de ervaringen met de vorige operatie en de (mogelijke) vooruitzichten van wat ‘zou kunnen gebeuren’ nu voel?
Ging ik er de vorige keer vrij onbevangen naar toe…
Hoewel angstig omdat ik niet wist wat me zou overkomen…
Nu ben ik veel minder onbevangen en zou ik misschien veel meer reden hebben om bang te zijn.

Nou… Dat valt eigenlijk nog best wel mee.

Natuurlijk voel ik me niet vrolijk…
Ik hoop echt dat er dit keer geen complicaties ontstaan zoals de vorige keer!
En dat ik na de (geslaagde!) operatie niet langer dan 1 dag op de IC moet blijven en daarna binnen een week zo ver hersteld ben dat ik weer naar huis mag.
Dan gaat het zoals het theoretisch zou moeten gaan.
De kans daarop is statistisch gezien natuurlijk veel groter.
Maar ja, eerst zien… voelen… en dan pas geloven. 😉

Toch voel ik me dit keer veel rustiger dan de vorige keer.
Ik ben natuurlijk sinds 2018 al flink veranderd in mijn ‘negatieve denken’.
Gestopt met het drinken van ‘medicijnen’…
En echt: ik heb absoluut geen enkele drang of zelfs maar stiekeme wens om me moed in te drinken.
Ik heb weer de neiging om gewoon alles om me heen te laten vallen en zeggen:
“Nou… Dat zie ik wel weer verder als ik weer thuis ben.
En als ik niet meer thuis kom? Dan ben ik ook thuis… Alleen ergens anders.” 😉

Wat moet gebeuren dat gebeurt.
Me daarover druk maken heeft geen enkele zin.
Natuurlijk hoop ik dat deze operatie inderdaad veel minder impact heeft dan de vorige en dat ik niet weer een half jaar nodig heb om te herstellen en wennen aan mijn gewijzigde mobiliteit…
Dit keer hoop ik echt dat ik er ongeveer hetzelfde uit kom dan zoals ik naar het ziekenhuis ga.
Dat ik weer even een poosje rustig aan moet doen omdat de wond moet herstellen en omdat die ader netjes moet ‘hechten’, is logisch.
Als dit maar weer gewoon goed gaat en er niet weer nieuwe complicaties optreden.
Even alles afwachten en dan spreek ik je hier in deze blog over pakweg enkele weken weer over de ‘status quo’ van dat moment.

Tot dan! 🙂

Onder het mes…

Geplaatst in Column, Persoonlijk | Getagged , , , , | 1 reactie

Citaat van de dag

“Het leven zoals we dat op het ogenblik leven heeft erg weinig betekenis.
Een paar examens afleggen, een titel halen, een goed baantje veroveren en de rest van het leven doorworstelen totdat we dood gaan.”
– Krishnamurti

Geplaatst in Citaten | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Vallen kan een ongelukje zijn. Blijven liggen is vaak een keuze.”
@4Positiviteit

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Ervaringsdeskundige

Wat betekent deze ‘titel’ voor mij?

In mijn profiel van Twitter staat het al een poosje:
#ervaringsdeskundige
En vervolgens verwijs ik overal naar ‘HZP’, mijn (nieuwe) initiatief als ‘ervaringsdeskundige’ op het gebied van de ‘parafilie’.
Misschien denkt iedereen nu dat ik uitsluitend daar mijn ervaringsdeskundigheid in heb.
Zeker de velen die deze blogsite niet echt (goed) lezen.
Daarom vind ik het tijd om daar ook maar eens een apart artikel over te schrijven, want ik ben natuurlijk veel meer dan dat!

‘Werken met je eigen ervaring’

Vorig jaar heb ik het allemaal uitgebreid beschreven in al mijn ‘Restflitsen’ met als onderwerp ‘Vivenz’, de maatschappelijke organisatie die de gelinkte cursus gaf.
In die periode kwam ik tot de conclusie dat ik inderdaad een persoon ben die zoveel had meegemaakt in mijn leven, dat ik daar uiteindelijk bijna aan was bezweken.
Het was een opeenstapeling van ervaringen die niet positief waren.
Door het werken aan mijn eigen herstel – zowel door zelf ‘anders’ te gaan denken en door er vooral uitgebreid over te praten tijdens de trainingen – ben ik het belang van ‘ervaringsdeskundigheid’ gaan inzien. Zonder de ‘hulp’ van anderen met moeilijke ervaringen was ik zelf misschien niet zo ver gekomen.
Ook omdat ik inmiddels meerdere keren was teleurgesteld door zogenaamde hulpverleners van de reguliere GGZ! Ik was bij ‘Yulius’ geweest, in behandeling bij ‘De Hoop’ en ik had meerdere intakes gehad bij diverse instanties. Maar niets kwam in feite in de buurt van een echte oplossing.
Meestal omdat al die officiële instanties voornamelijk werken aan één of enkele diagnoses en zij niet verder kijken naar diepere oorzaken. Alleen de gevolgen worden behandeld.
De depressie, verslaving of andere ellende waarin je terecht bent gekomen.
Daarbij worden gesprekken vrijwel nooit op ‘gelijk niveau’ gevoerd.
Het is zeldzaam als je met een psychiater of andere zorgverlener een ‘klik’ krijgt waardoor je echt begrip gaat voelen. Het blijft allemaal zakelijk en daar kon ik nooit iets mee.
Het praten met ‘lotgenoten’ of in ieder geval ‘normale’ mensen die ook problemen hadden, heeft me veel meer geholpen.

Nu wil natuurlijk niet iedereen na eigen (vervelende) ervaringen daar iets mee doen.
De meesten zijn uiteraard blij als hun gesprekken met lotgenoten of andere ervaringsdeskundigen ze heeft geholpen zodat ze daarna zelf weer verder kunnen.
Ik had echter na mijn ‘herstel’ (zoals ik die periode wel degelijk heb gevoeld!) geen echt idee wat ik verder zou willen… Eigenlijk waren al mijn wegen afgesloten (ook door medische veranderingen) of onbereikbaar. Ik moest feitelijk opnieuw beginnen met wegen zoeken om op verder te gaan.
Toen kwam mijn altijd aanwezige wens om te ‘praten’ weer naar boven.
Als d.j. maar ook zakelijk als helpdeskmedewerker had ik jarenlang met veel plezier kunnen praten met mensen. Dat ik nu met mensen zou kunnen gaan praten die andere problemen hebben dan met hun computers… dat zag ik helemaal zitten!
Daarom had ik mijn zinnen gezet op de mogelijkheid om zelf als ervaringsdeskundige te gaan werken. Natuurlijk vrijwillig… Zoals gebruikelijk is in die kringen.
Maar dat vind ik prima, als ik dat zou kunnen doen met behoud van mijn uitkering.
Dat soort ‘werk’ zie ik dan toch meer als een persoonlijke missie dan als verplichting om in mijn behoeften te kunnen voorzien!
Helaas echter… lijkt deze weg ook weer doodlopend te zijn…

VOG

Ook hier heb ik al over geschreven in meerdere artikelen.
Om als officieel ingeschreven vrijwilliger te kunnen werken als ervaringsdeskundige heb ik een zogenaamde ‘VOG – Verklaring Omtrent Gedrag’ nodig.
Omdat je als ervaringsdeskundige in contact komt met mensen die net zelf uit de ellende komen of daar nog in zitten. Als je een mogelijk ‘gevaar’ zou kunnen betekenen dan is het natuurlijk niet handig om met ‘zwakkere’ personen te gaan praten.
En omdat ik dan geregistreerd sta in het Justitieel register vanwege een zogenaamd ‘zedendelict’ kreeg ik geen VOG.
Hoewel ik nog nooit een mens heb aangeraakt of fout heb benaderd (agressief of anderszins) en ik dus jarenlang mensen heb gesproken en geholpen voor mijn werk.
Maar dat doet er niet toe. Regels zijn regels.

Ook had ik in beginsel nog niet specifiek gedacht uitsluitend te willen werken als ervaringsdeskundige in verband met seksueel grensoverschrijdend gedrag (parafilie)!
Mijn ervaringen liggen veel breder!
Zo kan ik mensen goed begrijpen die last hebben (gehad) van:

– depressies (ik heb er enkele gehad)
– alcoholverslaving (ik ben nu ruim een jaar daarvan af)
– armoede (zowel tijdens mijn werkzame periode als daarna heb ik moeten zien om te gaan met minimale inkomsten en bijstand. Ook met het hele gezin!)
– omgaan met verwarde personen (mijn ex-partner was redelijk zwaar psychotisch en daar heb ik dus jaren ervaring mee)
– omgaan met teleurstellingen…
– en dan natuurlijk: seksuele frustraties en grensoverschrijdende gedragingen (in vroegere jaren)

Daar ligt nu juist het cruciale punt:
Voor bijna alle problemen bestaan er al diverse behandelmethoden en de nodige praatgroepen.
Sinds de impact van de ‘#MeToo-beweging’ wordt er ook steeds meer hulp geboden aan slachtoffers van ‘foute’ seksuele gedragingen.
Maar voor de mensen die worstelen met hun (seksuele) gevoelens en daardoor soms neigingen krijgen tot die gedragingen, bestaat er vrijwel niets.
Sterker nog: door het weigeren van de VOG kan en mag ik daar niet eens over praten buiten de afgeschermde ruimtes van het cursuslokaal en met professionals.
Een vertrouwelijk gesprek met lotgenoten zou ik dus nooit mogen hebben!

Dit cruciale punt – dit onrecht om mee te helpen aan herstel van mensen die in de ellende zitten of zelfs potentiële daders die nog worstelen met hun gevoelens waar ze zich geen raad mee weten – heeft mij besloten om me juist daarop te gaan richten.
Als dat dan niet kan of mag via de (vele) officiële hulpverlenende instanties, dan maar zelfstandig.
Daarom ben ik ‘HZP’ begonnen.

Maar in alle realiteit kan ik dus over heel veel problemen (mee-) praten met iedereen die daar zin in heeft, voor open staat of gewoon behoefte aan heeft.
Mijn ‘ervaringsdeskundigheid’ zit niet alleen in de seksualiteit maar in veel aspecten van de mentale ‘worstelingen’ waar veel mensen mee te maken kunnen krijgen.
En dat zijn er nogal wat…
Daarom voelde ik me ook heel erg prettig in de omgeving van Vivenz, waar ik eigenlijk met iedereen goed kon opschieten, ook al hadden ze zonder uitzondering helemaal niets met mijn ‘bijzondere’ seksuele ervaringen.
Door mijn jarenlange ervaringen met mensen van zeer grote diversiteit, zowel in mijn hobby’s als in mijn werk, durf ik te stellen dat ik voor bijna iedereen een goede gesprekspartner zou kunnen zijn.
Alleen daardoor zou ik me al heel goed een ‘ervaringsdeskundige’ kunnen noemen.

Toekomst

Hoewel ik me dus voornamelijk profileer als ‘ervaringsdeskundige parafilie’, hoop ik dat de totaliteit van mijn eventuele bijdragen aan gesprekssituaties op waarde ingeschat zal worden.
Binnen mijn fysieke en materiële kunnen zal ik me daarvoor zeker willen gaan inzetten wanneer daar gelegenheden voor ontstaan.
Dat officiële instanties zich laten beperken vanwege flinterdunne papieren restricties zal mij niet beletten om me aan te blijven bieden.
Zeker om aan te kunnen tonen dat het juist die wurgende restricties zijn die bepaalde problemen in stand houden en zelfs versterken!
Het zijn juist de ervaringsdeskundigen die de stigma’s rond GGZ-problematiek kunnen doorbreken!
Lees in dit verband daarom ook deze mooie beschrijving:
‘Wat doet een ervaringsdeskundige’

Laat dit tot je door dringen!
Ik zal me door niets of niemand laten beletten om mijn ervaringen te gaan delen met iedereen die daar interesse voor en baat bij heeft.
Om mensen te helpen.
En toekomstige (grensoverschrijdende) problemen te voorkomen!

Herstel en preventie door beter begrip!

Ervaringsdeskundigheid = prioriteit!

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Persoonlijk | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Het leven is te kort om vijandigheid te koesteren en fouten van anderen te tellen.”
– Charlotte Bronte

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Maak je niet druk om wat je te wachten staat; geniet van wat er vandaag is.”
– Bill Watterson

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Iemand werkelijk helpen is iemand helpen zichzelf te helpen.”
– Paul van den Berg

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“Hoe mensen jou behandelen is hun karma. Hoe jij reageert, is jouw karma.”
– Wayne Dyer

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen

Citaat van de dag

“De mooiste dingen in het leven zijn geen dingen. Het zijn mensen, plaatsen, ervaringen. Het zijn gevoelens van liefde, vreugde, verbinding, begrip en plezier.”
@4Positiviteit

Geplaatst in Citaten | Getagged , | Een reactie plaatsen