Welkom bij De Rest van het Avontuur!

Het leven vanuit het perspectief van een Restant.
Laverend tussen goed en kwaad, mooi en lelijk en alles wat het leven daar tussenin mogelijk maakt! De Rest!
Volg het Avontuur van die ene zandkorrel in de Wereld Wijde Woestijn!
Altijd op zoek naar een echte Fata Morgana! 🙂

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Perversie, parafilie of seksuele diversiteit?

Als ik ergens op de ‘sociale media’ durf uit te spreken dat ik “overtuigd ben dat pedofilie een keer genormaliseerd zal worden” of “seksualiteit en porno niet schadelijk zijn voor kinderen” dan kan ik steevast op een storm van kritiek rekenen. En dat is dan voorzichtig uitgedrukt.
Velen wensen mij de ergste manieren om snel onder de grond gestopt te worden toe en ik zal ongetwijfeld ontelbare keren gerapporteerd worden.
Ik houd me tegenwoordig daarom meestal wijselijk in omdat ik weet dat de boodschap van die uitspraken in deze tijd toch niet aankomt. Althans meestal niet. Nog niet.

Maar als ik zeg dat mensen die 100 jaar geleden durfden uit te spreken dat “homofilie een keer genormaliseerd zal worden” of “homostellen kinderen zullen mogen adopteren” dezelfde mateloze kritiek over zich heen kregen en mogelijk hun leven niet zeker waren, dan haalt vrijwel iedereen de schouders op. Dat was immers een heel ander tijdperk?
Ja, dus?
Betekent dit niet dat er nu, 100 jaar later, niet soortgelijke nieuwe inzichten kunnen ontstaan waardoor zaken die vroeger niet begrepen werden dat nu wel worden en dat er altijd weer nieuwe inzichten ontstaan door de menselijke geschiedenis heen?
Of zitten we nu op een eindpunt van de menselijke beschaving en weten we alles?

Werd Elon Musk niet uitgelachen toen hij met ‘SpaceX’ begon en als een fantast bestempeld maar zitten er nu niet twee levende astronauten in ruimtestation ISS, die daar met ‘zijn’ raket zijn gekomen?

Zou het kunnen zijn dat we anders over zaken gaan denken door voortschrijdend inzicht?

Daar ben ik persoonlijk 100% van overtuigd en niet alleen omdat ik een ‘science fiction’ liefhebber ben, met een voorkeur voor Star Trek of omdat ik een gestoorde ‘perverseling’ ben als ik praat over seksualiteit.
De geschiedenis wordt dagelijks opnieuw bijgewerkt en inmiddels weten zo veel mensen meer over achtergronden van bepaalde materie en problemen waarvoor we nog geen oplossingen hebben.
Wat niet betekent dat we die nooit zullen vinden.
Net als nu er rond het ‘COVID-19’ virus nog zo veel vragen onbeantwoord zijn.
Ooit weten we er misschien alles over.

Maar hier wil ik het weer eens hebben over mijn expertise; mijn ‘stokpaardje’: seksualiteit.
Want dat mensen neuken om kinderen te maken dat weten we al sinds de mensheid bestaat.
Maar weten we daarom alles van seks, gevoelens, lust en alle mogelijke verschillen in persoonlijke seksuele beleving? Daarin staan we volgens mij nog maar aan het begin van de uiteindelijke ontdekkingen van seksuele diversiteit.
Daar wil ik het nu even over hebben.

Ben ik pervers?

In mijn jongere jaren noemden sommigen me wel eens pervers.
Dat was toen nog een gebruikelijk woord om aan te duiden dat iemand een beetje ‘afwijkende’ of ‘smerige’ seksuele voorkeuren had.
Mijn pornoliefhebberij en de vele soorten die ik bezat, was voor sommigen wat veel van het goede.
Alle vrienden die ik had vonden het wel leuk hoor! Elke gezonde vent hield immers wel van mooie meiden en euh… seks? (Even generaliserend over de heteromannen uiteraard.)
Maar mijn kast vol porno? En dan ook nog plasseks? Bizar! Pervers!
We lachten daar dan gewoon om en wie me verder kende nam me niets kwalijk.
Ik was niet ‘alleen maar dat’. En het was toen nog niet zo’n punt.
Maar ik voelde ook wel dat het woord ‘pervers’ ook een wat negatieve klank had.

Ik heb al eerder geschreven dat ik best wel worstelde met mijn (extreme?) gevoelens.
Omdat ik ook niet echt aan een vriendin, een partner, kon komen, nam ik toen aan dat dit door mijn ‘afwijkende’ (perverse?) gevoelens kwam.
Ik had lang het idee dat ik een vriendin zou moeten vinden die deze gevoelens met me kon delen en me niet ervoor afwijzen. Maar zo iemand kon ik niet vinden.
Ik wist dat er natuurlijk ook wel meiden waren die er ‘pap van lustten’ en erg op seks waren maar die wilden dan natuurlijk alleen een gast met een knap uiterlijk en een altijd harde pik van een halve meter… 😛
En ik was overtuigd dat het vooral de mannen waren die vaker ‘perverse’ voorkeuren hadden.
Dat waren toen toch ook al de meeste ‘zoekers’ in die seksbladen.

Het woord ‘pervers’ ben ik daarna lange tijd vergeten. Door mijn relatie, huwelijk en gezin wat ik toch had gevonden net rond mijn 30e, verdween mijn gevoel dat ik ‘afwijkend’ was.
In de ‘genormaliseerde’ (…) huiselijke situatie was ik tevreden. Ook seksueel.
Mijn ‘extreme’ liefhebberij doofde uit. Ik taalde lange tijd niet meer naar porno.

Toen de spanningen in het gezin begonnen op te lopen en ik het (nieuwe) internet ontdekte (echt ongeveer tegelijkertijd!) begonnen mijn wat meer ‘extreme’ voorkeuren weer op te spelen.
Althans: ik kon alles makkelijk vinden wat ik in de 80er jaren in de kast bewaarde, alleen nu digitaal op mijn harde schijf.
De Rest is geschiedenis waar ik al uitgebreid over heb geschreven.

Stoornis?

Nadat ik door mijn stiekem opgelaaide ‘hobby’ met justitie in aanraking was gekomen, moest ik eerst dealen met de oplopende spanningen in het gezin.
Pas daarna, rond 2013, begon ik opnieuw alles op een rij te zetten.

De politie vond mij in 2003 aanvankelijk ook niet helemaal ‘normaal’ door de bizarre porno die ze op mijn computer hadden aangetroffen.
Hoe kon ik in hemelsnaam kijken naar (en misschien zelfs genieten van?) mensen die niet alleen plassen maar ook poepen in pornofilms, seks met dieren en dan dus die ‘kinderporno’…
Was ik echt zo’n perverseling?
Gingen we weer…
Helaas echter was de politie geen psycholoog en ze namen daar genoegen met mijn verklaring over mijn verzamelingsdrang en hun ‘zaak’ was simpel afgedaan door de vondst van de kinderporno en mijn ‘bekentenis’.
Geen mens nam toen de moeite om dieper te graven.
Waardoor ik wederom bleef zitten met die ene vraag:
Ben ik een ‘gestoorde perverseling’?

In de afgelopen jaren had ik besloten om vanaf nu te proberen meer en beter vanuit mijn ‘gevoel’ te gaan leven. Ik was te vaak en te lang ‘geleefd’ door anderen. Door ‘bazen’ in werksituaties die eigenlijk niet bij me pasten, door een mezelf aangemeten gezinssituatie die ik eigenlijk als ‘vlucht’ had gekozen… en dus door de ‘normen en waarden’ die mijn omgeving altijd van me had geëist.
Ik was altijd vergeten te leven zoals m’n hart me had ingegeven.
Op mijn leeftijd nu was het echter niet zo eenvoudig om ‘opnieuw’ te beginnen.
Maar toch probeerde ik een herstart te maken in de richting van de ‘erotiek’, waar ik zo veel jaren plezier in had gezocht. Wat ik had proberen los te laten omdat ik mezelf ‘gestoord’ achtte…

Inmiddels had ik ontdekt dat het woord ‘perversie’ niet meer gebruikelijk was.
Iemand met bepaalde (afwijkende) seksuele voorkeuren werd in de psychiatrie nu een ‘parafiel’ genoemd. Daar ben ik me eens wat meer in gaan verdiepen.
Want uiteindelijk heeft die ‘stoornis’ wel het grootste deel van mijn leven vorm gegeven.
Bepaald wat ik uiteindelijk heb gedaan, tot en met een gezin beginnen en met justitie in aanraking komen.

Dan blijkt nu dat onder ‘parafilie’ een hele lijst ‘seksuele afwijkingen’ valt. Dat heeft mijn ogen geopend.
Zo stond vroeger homofilie ook in de lijst parafilieën! Pas in 1980 is dit uit de lijst verwijderd omdat homofilie niet langer als een ‘stoornis’ werd beschouwd maar als een ‘seksuele geaardheid’.
Verder staan er nog ‘afwijkingen’ tussen zoals fetisjisme, sado masochisme, transvestisme (travestie), voyeurisme en dan natuurlijk de bekendere (echte?) ‘stoornissen’ zoals exhibitionisme, zoöfilie (seks met dieren), pedofilie (seksuele voorkeur voor kinderen) en necrofilie (seks met… doden).
Alles in één rijtje…
Terwijl er volgens mij niemand meer is die liefhebbers van voeten (voet-fetisjisme), bondage, (BD)SM of voyeurisme werkelijk nog ‘gestoord’ vindt.
Deze liefhebbers kunnen allicht gelijkgestemden vinden en hun seksuele ‘hobby’ veroorzaakt geen overlast.
Blijven natuurlijk over de ‘onmogelijke’ parafilieën zoöfilie, pedofilie en necrofilie.
Maar in het licht van het voortgeschreden inzicht dat alle andere in de lijst ‘stoornissen’ voorkomende afwijkingen geen psychische behandeling meer behoeven omdat ze eigenlijk niet zo ‘storend’ blijken te zijn; hoe zit het dan met deze ‘onmogelijke’ seksuele voorkeuren?

Seksuele diversiteit

Veel eerder als ‘parafilie’ bestempelde seksuele ‘afwijkingen’ zijn inmiddels genormaliseerd.
Homofilie behoeft geen nadere uitleg meer hoop ik…
Voyeurisme en exhibitionisme kunnen tegenwoordig prima een plekje krijgen in swinger- en gangbangfeestjes of virtueel achter de webcam, zolang alleen gelijkgestemden ermee te maken krijgen.
En dat geldt feitelijk voor alle ‘afwijkingen’: zolang mensen met die voorkeuren daar niemand mee tot last zijn en zij er zelf geen (obsessieve) problemen mee ondervinden in hun dagelijkse leven, is het geen ‘psychische stoornis’ die behandeling behoeft.

In de psychologie en psychiatrie ontstaan dan ook steeds meer discussies over nut en noodzaak van die expliciete benoemingen van ‘parafilieën’.
Ik lees:
“In de wereld van de psychologie en psychiatrie bestaat al geruime tijd discussie over de classificatie van parafilieën als psychische aandoening. Er is een stroming die stelt dat de classificatie te veel berust op maatschappelijke visies en normen. Men trekt dus de fundamentele psychopathologische aard van parafilieën in twijfel en stelt dat deze uit de handboeken geschrapt moet worden.” (Wikipedia)

Meer en meer lijkt duidelijk te worden dat de ‘stempels’ bepaald door de maatschappij niet bijdragen aan eventuele oplossingen van problemen. Ze maken het probleem alleen groter door de stigmatisatie en vooroordelen die (blijven) bestaan over zogenaamde ‘afwijkende stoornissen’.

Er worden niet dagelijks graven geschonden door necrofielen zo ver ik weet…
Ook worden er niet dagelijks dieren verkracht…
En nee, ook worden er niet dagelijks kinderen verkracht in onze maatschappij.
Vrijwel de meeste mensen met een ‘onmogelijke’ seksuele voorkeur beseffen dat terdege.
Doden laat je met rust, dieren mishandel je niet en ook kinderen misbruik je niet louter voor je eigen (volwassen) lusten. De ruime meerderheid van ‘parafielen’ schikt zich in zijn (en haar!) lot.
Een minderheid heeft daar misschien moeite mee en kan hulp gebruiken.
Maar nu is gebleken dat die hulp ook nodig is voor andere seksueel ‘gestoorde’ mensen die deze voorkeur niet eens hebben, is deze bestempeling te meer stigmatiserend.
Diverse hulpmethoden die louter afgaan op deze primaire diagnose met preventie als doel, schieten dit doel dus schromelijk voorbij omdat ze niet zien dat hier de werkelijke oorzaken en veroorzakers van seksueel geweld meestal buiten vallen.

In ieders belang is het veel beter om te spreken van ‘seksuele diversiteit’.
Het is nu al vele jaren meer duidelijk geworden dat mensen een heel verschillende seksuele voorkeur kunnen hebben, waardoor ze optimaal kunnen genieten van seks.
Dit wordt niet alleen door de sekse bepaald maar door zo veel (nog niet altijd duidelijke) factoren dat onmogelijk kan worden volstaan met één simpel stempel: ‘stoornis’.
Het is veel breder dan dat.
De mens is in zijn geheel een veel ‘diverser’ wezen dan nog altijd wordt aangenomen.
Wat racisme, apartheid, discriminatie en stigmatisatie tot gevolg heeft.
Ik zou hier op dit moment van schrijven (4 juni 2020) bijna de actualiteit rond George Floyd bij kunnen halen… Maar dat lijkt in dit verband ongepast.
Toch heeft dit wel degelijk met elkaar te maken.
Mensen die zich anders gedragen dan anderen worden nog altijd gediscrimineerd.
Andere huidskleur, andere gevoelens, andere uitgesproken woorden, ander geloof, andere seks…
Als iets ‘anders’ is dan…
Ja, dan WAT eigenlijk?
Alleen maar anders dan de eeuwenlang geïndoctrineerde normen en waarden van een ondeskundige meerderheid?
Denk nu eens na!
Er valt nog zo veel van elkaar te leren accepteren.
Want niet alles wat ‘anders’ is, is slecht of onacceptabel.
Dat geldt ook voor de seksualiteit.

Nawoord

Nadat ik enkele jaren geleden tot de bovengenoemde conclusie was gekomen, was ik hier heel erg blij en tevreden mee! Want zelfs al houden conservatieve krachten het vol en blijven ze alles wat ‘afwijkt’ van de (hun!) norm bestempelen als ‘gestoord’; ik weet wel beter.
Wat de exacte oorzaken van mijn persoonlijke seksuele gevoelens zijn zal ik nooit zeker kunnen weten. Maar gezien mijn voorgeschiedenis (en die van mijn vader) vermoed ik een combinatie van genetische vorming met bepaalde sociale omstandigheden die ik meegemaakt heb als kind en mijn persoonlijke ‘educatie’ door middel van de porno… Het is een mix van alles wat me heeft gemaakt tot wie ik was en nog altijd ben. Ik weet dat en ik hoef me er niet voor te schamen.
Ik heb in mijn hele volwassen leven nooit iemand iets aangedaan en heb prima weten te ‘handlen’ met sommige seksuele gevoelens die niet of moeilijk uitvoerbaar zijn.
Daarvoor bestaan gelukkig voldoende passieve vormen van zelfexpressie, waarmee ik dik tevreden ben.

Ook mijn deelname aan een aantal zogenaamde ‘gangbangfeestjes’ in de jaren 2015 en 2016 hebben mij sterk geholpen bij mijn zelfacceptatie.
Ik had hier nog iets meer over willen schrijven maar dat zou dan een te veel persoonlijk verhaal worden en niet in de opzet van het artikel passen. Misschien kom ik daar later nog op terug.

Het gaat hier over ‘diversiteit’.
Een heel actueel punt in de gehele maatschappij wereldwijd.
We lijken op een keerpunt te staan waarin de totale menselijke beschaving voor grote nieuwe uitdagingen komt te staan. Van klimaat tot immigratiestromen, van oud zeer tot nieuwe gevoelens. Niet alleen de menselijke seksualiteit staat ter discussie.
Die maakt er echter wel deel van uit!
Ik zal me door eigen ervaring hard blijven maken om ‘seksuele diversiteit’ in een beter begrepen daglicht te stellen. Dit is niet alleen in mijn eigen belang.
Uiteindelijk zijn we allemaal mensen. Wereldwijd.


Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Seksualiteit | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Wat De Neuk is er fout aan Pornhub?

Vrij vertaald uit: “WTF is wrong with Pornhub?”

En nog een ondertitel:

De jacht van de anti-seks-maffia op legale (teenage) porno!

Zo, de kaarten zijn geschud. De toon bepaald.
Dit artikel gaat over porno. U bent gewaarschuwd.
Maar tegelijkertijd wil ik zelfs porno-haters attenderen dit vooral te lezen!
Want mogelijk zijn zij de oorzaak van de mensonterende heksenjacht die de laatste tijd is ontstaan. Een heksenjacht die meer slachtoffers eist dan het aantal door de diverse instanties daadwerkelijk geholpen ‘slachtoffers’ van seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Aanleiding

Directe aanleiding voor dit artikel is een kleine Twitter-discussie tussen mij en de hulplijn ‘Stop it Now!’, die probeert “kindermisbruik te voorkomen door hulp te bieden aan mensen die dreigen een grens over te gaan of dat al zijn gegaan ten aanzien van minderjarigen.”
Ook zijn zij een meldpunt voor mensen die vermoeden dat iemand grensoverschrijdend gedrag vertoont ten aanzien van minderjarigen.

Op zich sta ik achter elke hulporganisatie die mensen helpt als ze worstelen met problemen.
Als ze zich belangeloos opstellen en niet alleen ter bescherming van minderjarigen handelen maar ook de belangen van de hulpzoekenden respecteren dan kan dit zeker verschil uitmaken en misbruik voorkomen.
Dat ze aangeven met iedereen te willen praten (“Start het gesprek”) was voor mij zelfs aanleiding om mezelf aan te bieden als ‘ervaringsdeskundige’ met betrekking tot ‘gevoelens voor minderjarigen’ en een ‘stempel’ als ‘zedendelinquent’. * (Zie onder!)
Daar heb ik al zeer uitgebreid over geschreven.
Omdat er te grote misverstanden bestaan over de zogenaamde ‘daders’ vind ik het essentieel dat er ook met die (vermeende) daders gesproken wordt om beter begrip te ontwikkelen van alle kanten.
Pas dan kan preventie doeltreffend worden.
Helaas zag ‘Stop it Now’ geen ruimte voor open gesprekken over mijn kant van het verhaal. * (Zie onder!)
Ze zijn (naar eigen zeggen) meer gericht op de ‘slachtoffers’.
Op zich al vreemd omdat ze dus wel juist open zouden staan voor ‘hulp’ aan (potentiële) daders.
Voor hulp met mijn ‘stoornis’ (zoals zij dat benoemden) ben ik welkom maar om meer duidelijkheid te verschaffen over oorzaken, verschillen en gevolgen van ‘andere gevoelens’ is er geen ruimte.
Jammer en een gemiste kans.
Maar daar schreef ik al uitgebreid over.

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Seksualiteit | Getagged , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Heilige Geest van de Coronacrisis – Deel 6

Ultieme wijsheid door verbondenheid?

Het wordt een heet Pinksterweekend. In veel opzichten.
Hoewel dit volgens alle weersvoorspellingen letterlijk genomen kan worden, bedoel ik dit – gezien de omstandigheden – natuurlijk ook figuurlijk.
Want in dit extra lange ‘vrije’ weekend wordt het niet alleen opnieuw warm zomerweer maar wordt Nederland wederom op de proef gesteld in ‘het nieuwe normaal’ waarin we zouden moeten leven.
Daar heb ik al over geschreven… Voor mij geen ‘nieuw normaal’… Aan het ‘oude’ heb ik nooit kunnen wennen en wil het ‘nieuwe’ er niet bij hebben.
Maar dat het een beproeving wordt voor de grote massa dat is zeker.
Met massa’s ‘snakkende’ mensen die ontploffen van huidhonger, koophonger, ‘consumeerderen’ of andere varianten van ultiem het beest uithangen en een vertwijfelde overheid die met angstzweet op de kaken een ‘vinger’ toegeeft aan de noodlijdende zaken, kunnen we uiteraard wachten op de excessieve gevolgen.

En ik… zit in mijn bunker, kijk ernaar… lach er om… en pink wat traantjes weg.
Me bij voorbaat ergerend aan het ‘klootjesvolk’ en alle waanzinnige en onzinnige maatregelen.
Daarom schrijf ik het beter vooraf van me af… Valt die last ook al weg. 😉

Pinksteren

Van jongs af aan heb ik geleerd dat Pinksteren het feest van de ‘uitstorting van de Heilige Geest’ is.
De ultieme afsluiting van de hele periode van opkomst, kruisiging, opstanding en hemelvaart van Jezus, zijn trouwe volgers de discipelen een beetje vertwijfeld achterlatend.
En net als zij samen bekokstoven hoe ze als ‘apostelen’ de wereld in zullen gaan om het ‘Woord van hun Meester’ te gaan verkondigen , daalt de ‘Heilige Geest’ op hen neer en ‘spreken zij in tongen’!
Ze konden elkaar niet meer verstaan en gingen nog meer vertwijfeld uit elkaar, ieder zijns weegs.

Vreemd verhaal eigenlijk…
Samen waren ze sterker geweest, hadden ze als harde kern van het nieuwe geloof, het ‘Christendom’, de wereld in kunnen gaan. Maar nu moesten ze het los van elkaar doen, ieder in zijn ‘eigen taal’, op zijn eigen manier.
Wat op zich dan wel weer handig bleek om een breder publiek te bereiken…

De Heilige Geest daalde neer

Misschien gaat het met de huidige Coronacrisis ook wel een beetje zo.
Terwijl ‘wijze’ mannen een beroep doen op ons gezonde verstand tijdens dit Pinksterweekend, gaan we allemaal individueel met onze eigen ‘wijsheid’ om en maken we zelf wel uit wat ‘gezond’ voor ons is.
“We moeten het samen doen!” zeiden ze…
Maar niemand is verbonden. We spreken allemaal een andere taal ingegeven door een ander hart.
En de praktijk leert dat niemand zich eindeloos gedwee laat dwingen tot handelingen die tegen de eigen gevoelens in gaan. Dat is vragen om problemen. Om tegenstand. Actie is reactie.

Ik geloof daarom ook dat al die ‘kleine’ of ‘halve’ maatregelen van ‘een beetje dit’ en ‘een beetje dat’ niet werken.
Er moet tijdens een ernstige crisis hard opgetreden worden.
Als mensen om ons heen neervallen, ziekenhuizen uitpuilen en de grafkisten niet aan te slepen zijn (wat we hebben gezien in bijvoorbeeld Italië) dan zullen mensen vanzelf wel begrijpen dat het ernst is in een ‘lockdown’.
Nu de cijfers zo ver dalen dat het zelfs minder ernstig lijkt (!) dan de meeste griepgolven, kunnen velen zich de noodzaak van een ‘intelligente lockdown’ niet meer voorstellen.
Zeker als ze zelf (nog) niets mankeren en niemand in hun directe omgeving hebben zien lijden of zelfs sterven…
Dan beginnen de primaire behoeften, die geruime tijd zijn onderdrukt, weer op te spelen.
Misschien is het goed om daaraan te kunnen toegeven.

Helaas (of gelukkig?) weten we nog altijd te weinig van dat verrekte virus ‘COVID-19’ om te kunnen voorspellen wat er gaat gebeuren. Alles blijft gissen in combinatie met de kennis van eerder rondwarende virussen. En hooguit altijd voorbereid zijn op een nieuwe opleving.
Of het nu snel gaat of langzaam… De hele bevolking zal hier doorheen moeten.
Niemand kan maandenlang 100% in quarantaine. Waarna alsnog het gevaar blijft bestaan om een keer besmet te worden…
Ik blijf toch geloven in de (meer) natuurlijke vorm van immunisatie.
Nu het hoogtepunt van de uitbraak over lijkt en de zorg voorlopig is voorbereid, lijkt een terugkeer naar het ‘oude normaal’ van de meeste mensen het meest vanzelfsprekend.
En ook het beste te begrijpen en accepteren door die ‘ontploffende’ massa.

1,5 meter in je reet…

Vooropgesteld: technisch is dit mogelijk.
Het darmkanaal is dermate lang en flexibel dat een niet al te dikke en buigzame dildo van 1,5 meter je reet in kan worden geduwd… (Geloof me: ik heb zoiets wel eens gezien.)
Maar uiteraard bedoel ik dit geheel figuurlijk.

IK ben er helemaal klaar mee, met die 1,5 meter shit.

Eerder heb ik al verteld over mijn zenuwen als ik naar de supermarkten ga.
Waar het vrijwel onmogelijk is om op de huidige wijze van beleid die afstand te bewaren.
En ik denk ook niet dat we hierdoor minder snel besmet zullen raken.

Natuurlijk telt wel mee wat we doen en hoe we ons gedragen tegenover iedereen om ons heen.
Ga je ongegeneerd staan te hoesten en snotteren om je heen? Luid praten en lachen in het gezicht van je (onbekende) medemensen? Met je handen in je neus peuteren, slijm van je grove bek afhalen en afsmeren aan de deurknoppen of stangen van de winkelwagentjes?
Houd je echt helemaal geen rekening met anderen? Dan ben je een asociale ziekmaker.
Maar in de meeste dagelijkse gevallen, houden alle mensen zich toch wel aan een beetje extra omgangsnormen, nu we nog te weinig aan dat virus kunnen doen.

Al die maatregelen in winkels en zelfs op straat met looprichtingen, afstandsbepalingen en massale plexiglas-afscheidingen zijn overdaad. Schijnveiligheid. En ze vergroten dag in dag uit meer en meer de irritatie tussen mensen. En ook dat is gevaarlijk!

Tandarts

Vrijdag moest ik na geruime tijd weer naar de tandarts.
Eigenlijk moest ik in januari al maar toen was ik nog herstellende van mijn operatie in december dus heb ik het laten uitstellen. Dat werd dan eind mei en gelukkig: de tandartsen werken weer dus mijn afspraak ging nu wel ‘gewoon’ door.
‘Gewoon’ inderdaad met wel de nodige maatregelen…
Zo werd ik een dag vooraf gebeld of er geen klachten waren, die op een virus konden lijken.
Maar niet dus en ik ging daar vol goede moed naar toe.
Eenmaal binnen kreeg ik de eerste restrictie al: in de lange gang moest ik blijven wachten tot de ‘gastvrouw’ me zou ophalen. Op de aanwezige bank waren ‘halve’ zitplaatsen aangegeven.
Daarna moest ik eerst mijn handen goed wassen en mijn mond 30 seconden spoelen met vermoedelijk een reinigingsvloeistof… Ik had mijn tanden thuis al gepoetst maar ja…
Als de tandarts in je mond gaat wroeten, kunnen daar natuurlijk nog legio bacteriën vertoeven…
En eenmaal in de behandelkamer… Inderdaad geen tangetjes en boren van 1,5 meter lang dus…
Mondkapjes op, handschoenen aan en de tandarts en assistente gingen aan het werk.
Volgens mij waren de mondkapjes overigens niet de echte ‘medische’… Want die ik heb gezien in de media moeten dan voorzien zijn van een (ademend) filter. Deze leken mij gewoon op die ‘standaard’ blauwe weggooikapjes…
Verder ging alles volgens ‘normaal’ plan, werd mijn gebit grondig gecontroleerd, foto’s gemaakt en 1 gaatje volgens planning gevuld.
Tenslotte via de andere ‘gastvrouw’ in geel hesje naar de met plexiglas omgeven balie om een vervolgafspraak te maken vanwege een geconstateerde afgebroken kies.
Om via een andere sluiproute het pand weer te verlaten door overigens dezelfde voordeur…
Pfff. Ik had het overleefd. Normaal ben ik altijd wel gespannen bij de tandarts (zwaar jeugdtrauma) maar nu lag daar nog een Corona-laag bovenop.

Eenmaal buiten op de fiets kwam op de terugweg echter nog de grootste beproeving: de reguliere vrijdagmiddagdrukte!
Waren de straten enkele weken geleden nog vaak uitgestorven; nu leek het er sterk op dat er helemaal geen ‘nieuw normaal’ meer bestaat!
Ik mijd de laatste jaren al lang de ergste drukte omdat ik er gewoon zenuwachtig van word en bang ben door onverwachte bewegingen te zullen vallen met de fiets. Daarom ga ik nooit meer naar het stadscentrum maar mijn tandarts zit daar, dus had weinig keus…
Vrijdagen en zaterdagen zijn daarom voor mij de laatste tijd altijd al een beetje taboe…
Maar nu had ik niet zo veel drukte verwacht. Helaas.
Ook op de fietspaden was de 1,5 meter regel onmogelijk te handhaven.
Mensen halen in (logisch) en staan voor de vele stoplichten bijna tegen je aan.
Ik zag een vrouw achteruit gaan toen een andere oudere vrouw plompverloren direct naast haar voor het stoplicht ging staan. Terwijl de meeste mensen (net als ik) probeerden om gewoon achteraan te sluiten op gepaste afstand.
Zenuwen.

Ik was blij weer bijna thuis te zijn maar ging nog even langs het wijk-winkelcentrum (Sterrenburg) voor een paar dingen. Ook daar was het vrijdag…
Ik had misschien even de Jumbo daar in willen gaan maar ik zag al lopende dat het overal flink druk was met mensen en nog vermoeid van de terugweg op de fiets zag ik dit niet meer zitten.
Vrijwel nergens hielden mensen echt rekening met elkaar om afstand te bewaren.
Mensen blijven midden op de (aangegeven) looprichting staan kijken, praten of diep nadenken…
Ik moet continu heen en weer zwalken (zoals gewoonlijk) tussen de massa door.

Nou… Schaf alsjeblieft die 1,5 meter regulering af want het werkt niet en het zorgt voor andere – mogelijk grotere – (mentale) schade.

Resumerende Pinksterwijsheid

Daarom blijf ik verder deze dagen gewoon weer thuis, zoals ik eigenlijk altijd al deed voor de Coronacrisis uitbrak. En probeer ik te genieten van mijn tuin, zolang de buren me dat gunnen…
En anders zoek ik in mijn bunker wel de nodige vermaak… Ik heb al een ‘Plan B’ liggen. 😉

Veel Heilige Wijsheid toegewenst, al dan niet innig verbonden met je medemens…

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Schokkend: seksspelletjes op school in Den Bosch

Drie jaar later – Hoe is het nu met de kinderen?

Het is al weer bijna 3 jaar geleden dat we in de media weer eens ‘geschokt’ konden zijn van een vermeend seksschandaal waar kinderen bij betrokken waren.
Omdat ik me juist voor dit soort zaken buitengewoon interesseer heb ik me altijd afgevraagd hoe het nu eigenlijk echt allemaal zat en hoe het is afgelopen.
Even een korte samenvatting:

Op basisschool ‘De Springplank’ in Den Bosch hadden ouders ontdekt dat kinderen bij elkaar seksuele handelingen verrichtten: meisjes stonden met hun broekjes naar beneden en ze zaten aan elkaars ‘poesje’. Ook werd er soms aan gelikt.
Een ander had gezien dat een meisje ook aan een piemeltje van een jongetje had gezogen.
En er werd onder wc-deuren gekeken als daar iemand op zat.
Volgens die ouders en/of helpers in de school kwam dit geregeld voor.
Het zou tegen leerkrachten zijn verteld die daar ‘iets’ mee zouden doen maar omdat er blijkbaar niets veranderde, ging men ermee naar buiten omdat de (bange) ouders bang waren voor een doofpot.

In onderstaand filmpje wordt een groep ouders geïnterviewd door de regionale omroep.

Dit filmpje zag ik onlangs dus weer eens langskomen op Twitter en degene die dit postte vroeg zich net als ik af hoe het nu eigenlijk zou zijn afgelopen.

In een krantenartikel van enige maanden na het openbaar gemaakte ‘schandaal’ werd ‘slechts’ bericht dat een intern onderzoek geen ‘foute’ acties van de school zelf had geconstateerd:
‘Onderzoek: juist gereageerd op ‘seksspelletjes’ bij Bossche basisschool De Springplank’

Vanwege privacy redenen wordt verder niets inhoudelijk gezegd over de kinderen zelf en hun ouders, wat er verder is gebeurd en hoe het nu met de kinderen gaat.
Jammer. Want dat is nu juist zo cruciaal voor de beeldvorming die is ontstaan!

Hysterie

Ook op het bericht in Twitter waren de reacties weer bizar en buitenproportioneel.
Mensen geven de ‘schuld’ van het ‘ongetwijfeld zieke gedrag’ van de kinderen aan ‘pedonetwerken’ die dit stimuleren, het hele internet waar iedereen binnen 3 seconden naar de smerigste porno kan kijken op Pornhub, natuurlijk de oude zieke linkse (of juist rechtse… boeiend…) politici die een klap van de molen hebben gehad tijdens de seksuele revolutie in de 70er jaren en natuurlijk de ouders zelf die geen tijd meer hebben om hun kinderen beter in de gaten te houden.
Allemaal hysterie.
Wat dagelijks in de media gevoed blijft worden omdat er steeds maar één (meestal aangedikte) kant van het verhaal wordt verteld.

Zo leek het uit de berichten in juni 2017 dat er op die school stelselmatig seksspelletjes tussen kinderen werden gespeeld en de leerkrachten wisten ervan maar lieten het gebeuren.
“Misschien stimuleerden ze het zelfs wel!”
Het ergste van het ergste werd voorgesteld en veel ouders wilden hun kinderen direct van die gevaarlijke school afhalen.

Hoewel volgens het latere bericht dan zogezegd geen wanbeleid van de school was aangetoond, bleef het bij deze mededeling die alleen de school voor de buitenwereld vrijpleit.
Maar het werkelijke onrecht blijft hierdoor buiten schot.

Hoe gaat het met de kinderen?

Vermoedelijk gaat het wel goed met hen. Kinderen vergeten snel de ‘ergste’ dingen en gaan gewoon verder met hun leventjes, ook al passen daar vermoedelijk geen seksspelletjes meer in.
Want er zal ze wel duidelijk zijn gemaakt dat dit niet kan en mag op hun leeftijd.
Vermoedelijk hebben ze diverse gesprekken en sessies gehad bij hulpverleners en misschien zelfs wel Jeugdzorg om te bepalen of de thuissituatie wel veilig genoeg was.
Want wat deden die ouders? Keken die zelf misschien voortdurend porno?
Of hielden ze er zelf een ruig seksleven op na waar de kinderen getuige van konden zijn?
Als dit het geval was, zouden er wel eens kinderen ‘uit huis’ geplaatst kunnen zijn…
We weten het niet.
Maar ik denk meer dat dit een tijdelijk maar wel ingrijpend incident was, waarbij de kinderen haarfijn duidelijk is gemaakt dat seks niet bij hun leeftijd past.
Bedroevend.

Mijn visie

Wie mijn artikelen kent en vooral dit (gelinkte) artikel heeft gelezen weet hoe ik denk over een jonge seksuele opvoeding en voorlichting.
Daarom zal ik proberen (met de kennis die ik heb van dit specifieke geval) om mijn interpretatie van die situatie en mijn visie te geven.

Allereerst begrijp ik niet dat er zoveel ophef van is gemaakt.
Nergens heb ik iets gelezen over ‘bange’, ‘angstige’ kinderen die door andere kinderen waren gedwongen om seksspelletjes te spelen. Geen huilende kinderen. Geen trauma’s thuis.
Dan had de schoolleiding dit wel opgemerkt en actie ondernomen.
Ze hebben echter niets gedaan omdat ze het – gezien de vermoedelijk incidentele omvang – niet alarmerend vonden.
Kinderen zijn nieuwsgierig. Ook naar de ‘geheime plekjes’ van andere kinderen.
Daarom speelden kinderen vroeger ook al ‘doktertje’. Daar was en is niets mis mee.

Nu hebben ze elkaar ook met de mond aangeraakt.
Hoe ze dat wisten? Hebben ze porno gezien?
Wie weet. Of misschien waren er enkele kinderen die hiervan wisten en dit doorgaven aan de andere kinderen omdat het ‘leuk’ of ‘spannend’ is om dat te doen.
Of misschien zelfs al wel lekker! Kinderen vanaf 6, 7 en 8 jaar gaan inderdaad ontdekken dat het fijn is om hun geslachtsdelen aan te raken.
Wat iets anders is dan ‘lustgevoelens’ zoals volwassenen hebben.
Die bange ouders projecteren hun eigen (angst voor?) lustgevoelens op die van kinderen.
Maar die gaan daar heel anders mee om! Dit is een kwestie van ontdekken hoe alles werkt!

Misschien waren er toch ook wel degelijk progressieve ouders die hun kind hadden opgevoed met een gezonde seksuele benadering. Om aan te geven en misschien zelfs te laten voelen waar hun kutje of piemeltje nog meer voor bedoeld zijn dan alleen om uit te plassen.
Zoals ik al eens had geschreven over oude kennissen van mij die dit bij hun dochtertjes hadden gedaan!
Dan is het ene kind uiteraard verder dan het andere in de seksuele ontwikkeling.
En kinderen willen dat natuurlijk graag delen.
Wat mij betreft helemaal niets mis mee!
Sterker nog: ik zou dat als ouder of school bij ontdekking alleen maar toejuichen.

Wat denken al die geschokte tegenstanders nu eigenlijk?
Dat die kinderen nu dag in dag uit seksspelletjes gaan spelen?
Dat er orgies op school gaan ontstaan waarin alle kinderen bloot over elkaar heen rollen?
Hebben jullie zelf wel kinderen? En begrijp je die eigenlijk wel? Volgens mij niet.
Als kinderen iets nieuws, leuks en ‘spannends’ ontdekken dan gaan ze daar meestal een poosje mee aan de slag om het verder uit te vinden. Als ze dit dan een aantal keren hebben gedaan en het nieuwe is er af, dan verdwijnt het weer.
Gevaar voor een seksverslaving kan je bij kinderen onmogelijk verwachten omdat er nog helemaal geen sprake is van lustgevoelens!
Pas in de puberteit ontwikkelen die verder, samen met de eerste gevoelens van liefde.
En ja… Dan wordt het soms een optelsom… Maar dan weten ze al van de ‘klok en de klepel’!
En kunnen ze daar verstandig mee omgaan.
Dat is het mooie van op tijd leren hoe alles werkt!
Dan wordt het niet opeens extra spannend als ze alles pas moeten gaan ontdekken als de lustgevoelens al meespelen! Dan gaat het soms dus fout!

Spelend leren

Volgens mij is dit een schoolvoorbeeld (wel heel erg letterlijk!) hoe kinderen prima ‘spelend kunnen leren’. Iets waar iedereen volgens mij wel een voorstander van is, zeker als het om moeilijke onderwerpen gaat. Daarom werkt ‘seksuele voorlichting’ uiteraard nog niet bij jonge kinderen door vanuit een boekje heel ‘klinisch’ uit te leggen wat geslachtsdelen zijn en waar ze voor dienen.
Niet alleen zouden kinderen al heel jong moeten begrijpen dat hun ouders (of andere verzorgers) regelmatig met elkaar ‘spelen’ en waarom ze dat doen. Ze zouden het ook moeten gaan proberen met zichzelf. Niets leert beter en logischer dan spelend leren, vooral als het zoiets persoonlijks is als het eigen lichaam.

Zoals we zagen deden sommige kinderen dat op die school.
Op zich niet erg en dat moet de schoolleiding ook hebben aangenomen.
Wel zou het fijner zijn als ze dit niet stiekem in een hoekje in of rond de school gaan doen maar gewoon lekker in hun eigen slaapkamertjes. Veel kinderen nodigen daar hun vriendjes en vriendinnetjes toch uit om samen te spelen? Waarom dan niet ook samen seksspelletjes?
Of waren ze bang dat het niet mag van hun ouders?
Dat zal me niets verbazen gezien de vele hysterische reacties…
Als ze al eens vaker gewoon thuis hiermee bezig waren geweest, zouden ze dit misschien niet eens op school hebben gedaan.

Ook seksspelletjes zie ik dus als een heel normaal spel wat kinderen heel goed samen kunnen doen om daarvan te leren wat ze leuk en lekker vinden. Spelenderwijs.
Als ouders, verzorgers en scholen daar dan ook nog bij vertellen dat het goed is maar dat ze wel aan hun hygiëne moeten denken (schone handjes!) en het niet zomaar bij iedereen ongevraagd mogen doen omdat alle kinderen anders zijn en dat misschien niet leuk vinden, dan krijgen ze vanzelf al een goede gezonde basis om mee verder te gaan.
Als dit dan doorslaat en ze er toch te pas en te onpas overal mee bezig willen zijn en misschien zelfs wel andere kinderen mee dwingen dan kan altijd nog ingegrepen worden.
Anders niet want juist het verbieden of dom volhouden dat ze daar nog veel te jong voor zijn werkt alleen maar onbegrip, frustratie en later juist gedragsproblemen in de hand.

Ik ben heel benieuwd hoe dit met de betreffende kinderen zal gaan later…

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Oproep: Minderjarigen met positieve seksuele ervaringen

Vond jij als kind (tot 16 jaar) seks fijn?

Als het in de media gaat over ‘kinderen en seksualiteit’ dan gaat het eigenlijk altijd over seksueel misbruik. Nooit lees ik tegenwoordig nog ervaringsverhalen van vrouwen die als kind fijne seksuele ervaringen hebben gehad.
Het lijkt hierdoor bijna dat de volhardende meerderheid gelijk zou krijgen:
“Kinderen en seks – dat kan echt niet!”
Terwijl ik gewoon zeker weet dat dit wel kan en eigenlijk heel gezond en normaal kan zijn.

Dan bedoel ik hier pertinent niet alleen seks tussen kinderen en volwassenen!
Hoewel ik denk dat dit ook wel degelijk in bepaalde gunstige omstandigheden zou kunnen, vooral als kinderen daar door een meer open cultuur sneller aan toe zijn en daar initiatieven voor gaan nemen.
Maar ik bedoel hier alle seksuele ervaringen, dus:
In gezinnen waarin bloot geen taboe meer is en kinderen geconfronteerd kunnen worden met vrijende ouders of anderen.
Maar ook kinderen die misschien al jong met pornografie te maken hebben gehad.
Kinderen die al jong met elkaar af en toe seksspelletjes spelen (noem het ‘doktertje spelen’ als je wilt). Met vriendjes, vriendinnetjes of in het gezin.
Of gewoon vrij masturberen, als je daar al vroeg behoefte aan had en hierin nooit bent geremd.
Seksualiteit is een breed begrip!

Schokkende ervaringen?

Elke ‘zoekactie’ via Google of andere internet-zoekprogramma’s over ‘kinderen en seks’ of ‘kinderen en porno’ levert ‘schokkende’ ervaringen op.
In eerste instantie vooral vanwege ‘geschokte’ ouders of verzorgers die het vooral voor prepuberale kinderen gruwelijk vinden als die (opeens) met porno geconfronteerd worden. De horror!
Ik heb daardoor diverse adviezen gelezen uit de afgelopen 10 jaar waarin ‘experts’ eigenlijk allemaal hetzelfde zeggen:
“Voor alle kinderen zal het een schok zijn als ze met porno geconfronteerd worden en het kan diep ingrijpen en schadelijke gevolgen hebben.”

Feitelijk gaan al die experts uit van dezelfde al decennia lang gewortelde westerse cultuur waarin naaktheid en (praten over) seks voor kinderen een taboe zijn.
Jarenlang (vanaf de geboorte tot…) weten kinderen niet beter of je mag je ouders niet naakt zien, je moet zelf altijd een broekje aan hebben en eventuele (seksuele) handelingen met de geslachtsorganen blijven verborgen tot ze oud genoeg zijn voor een eerste voorlichtingsboek.
Soms zelfs pas op de middelbare school…
Als die kinderen dan inderdaad (plotseling) geconfronteerd worden met seks (als dan niet via internet, op TV of… in de slaapkamer van ouders…) dan levert dat een schok op.
Dat heb ik zelf ook ervaren toen ik onverwacht na een boze droom de woonkamer in rende en een blote vrouw op TV zag dansen…
Zoals ik al uitvoerig heb beschreven in ‘Mijn Visie’: hier is het dus al fout gegaan!

Terwijl in de 60er en 70er jaren juist een vernieuwende tendens was opgekomen, mede door de seksuele revolutie in de provo- en hippietijd, waarin naaktheid en seksualiteit als normaal werden beschouwd in het gezin.
Uit die tijd stamden ook de mooie positieve verhalen die ik heb gelezen van vrouwen die als kind al genoten van seksualiteit.
Mogelijk denkt nu iedereen dat dit nepverhalen waren, geschreven door de perverse pornoproducenten uit die tijd, om zodoende meer mensen warm te maken voor pornoconsumptie en werken in de porno… Allemaal ‘smerige business’. Toch?
Ik weiger dit te geloven.
Oh jawel, er zullen ongetwijfeld ook verhalen zijn verzonnen of aangedikt om het ‘smeuïger’ te maken voor de consumenten. Maar ik weet ook dat er veel echte verhalen in omloop waren, niet alleen in seksbladen maar ook in de bekende magazines van goede organisaties als de NVSH en zeker ook in publicaties van de homobeweging zoals het COC.
Dat soort positieve verhalen worden nu vermeden als de ‘pest’ omdat het te veel lijkt op ongewenst grensoverschrijdend gedrag met minderjarigen…
En daarom ook durven veel mensen niet meer naar buiten te komen met hun eigen positieve ervaringen op seksueel gebied, uit hun tienertijd of zelfs kindertijd.
In veel gevallen is het later zelfs zo ingepeperd dat de ervaringen niets anders dan ‘seksueel misbruik’ waren dat ze daar zelf in zijn gaan geloven.
Zelfs al hebben ze het niet als negatief ervaren.

Daarom ben ik nu juist op zoek naar mensen die dit wel degelijk als positief hebben ervaren.

Leuke, fijne of zelfs heel lekkere seks ervaren? Praat erover!

Gaan we weer… Als ik het over ‘seks’ heb, bedoel ik niet alleen maar de overbekende handelingen die tot een geweldig orgasme moeten leiden. ‘Seks’ is veel breder.
Porno kan leuk zijn maar het is meestal de overtreffende trap.
Seks kan subtiel heel erotisch zijn maar niet per definitie tot een ‘noodzakelijk’ hoogtepunt leiden.
Alleen de opwinding kan al ‘seks’ zijn.
Daarom is soms uitsluitend het kijken naar naakt of seks al erotisch.
Of het naakt vertoeven. Het naar je laten kijken. Op straat of via een webcam.
Alles wat jou opwindt kan seksueel zijn.

Als ik nu dus vraag:
“Heb jij als minderjarige (onder de 16) al leuke, fijne of zelfs heel lekkere seks ervaren?”
Dan bedoel ik dus echt alles wat jij als seksueel beschouwt.
Ook al was dat voornamelijk passief. Alles telt. Zolang jij het maar leuk, fijn of lekker vond.

Voorbeelden:

  • Had jij als jonge tiener een fijne seksuele ervaring met een volwassene?
  • Heb je als kind vrij seksspelletjes kunnen spelen (alleen of met andere kinderen) en vond je dat leuk?
  • Had je (als meisje) een hartsvriendin waar je alles mee deed?
  • Hebben jouw ouders je praktische seksuele voorlichting gegeven en heb je daar goede herinneringen aan?
  • Poseerde je als kind of jonge tiener al naakt en was dat een leuke ervaring?
  • Heb je als kind of jonge tiener al veel geëxperimenteerd met seksualiteit; in het echt of virtueel (sexting, webcam) en heb je daar nooit spijt van gehad?

Iedereen maar vooral vrouwen zou ik willen uitnodigen om over hun positieve ervaringen te vertellen.

Ik vind het heel goed als mensen over hun ervaringen kunnen en durven praten.
Over positieve maar ook over negatieve ervaringen.
Daar heb ik veel baat bij gehad tijdens de trainingen rond ‘ervaringsdeskundigheid’.
Maar voor negatieve ervaringen bestaan er al legio platforms.
Over positieve seksuele ervaringen die je als minderjarige hebt beleefd mag blijkbaar niet gesproken worden… Dat past niet in de ‘beschermende’ indoctrinatie van ‘seksueel misbruik’.
Daarom wil ik ook graag praten over de positieve ervaringen.
En ik zoek mensen die daar ook graag over zouden willen praten!
In het kader van ‘HZP’: ‘Horen, Zien én Praten’!

Dit ‘praten’ kan op vele manieren.
In deze tijd van Corona verwacht ik niet op korte termijn persoonlijke gesprekken te gaan voeren.
Maar je kunt je verhaal ook vertellen via een mailtje.
Of in een reactie op dit artikel.
Of in een telefoontje. Of een Skype-sessie.
Verzin maar een manier. Er is veel mogelijk.
Ook anonimiteit is geen probleem!
Als je wilt praten over die positieve seksuele ervaring die anderen nu als misbruik bestempelen en misschien zelfs wel als misdadig, dat kan ik me voorstellen dat je betrokken personen wilt beschermen. Ieders privacy moet dus gewaarborgd zijn en daarom mag je volledig anoniem je verhaal doen.

Natuurlijk zijn positieve verhalen van mannen welkom maar juist omdat globaal gezien misbruik meestal gepleegd wordt met vrouwen en je daarvan dus heel veel negatieve verhalen leest in de media, zie ik nu liever positieve verhalen van hen.
Vrouwen die als tiener of zelfs als kind leuke en fijne seksuele ervaringen hebben beleefd.
Of gewoon als kind zo taboeloos en vrij zijn opgevoed zodat ze daar later en nu nog de vruchten van plukken. Geen verboden vruchten maar gewoon heerlijke en gezonde vruchten.

Hoe?

Neem contact op via de mail van HZP: horenzienpraten@protonmail.com
Dit is een beveiligde mail en hierin is jouw privacy gewaarborgd!
Je verhaal mag je direct in de mail doen of met mij overleggen hoe je dat anders zou willen doen.
Per telefoon, via Skype, liever persoonlijk of hoe dan ook; we kunnen via de mail overleggen hoe je dat kwijt wilt.

Ik hoop echt dat zo veel mogelijk vrouwen durven toe te geven dat niet alle seksualiteit vanaf hun kindertijd ‘slecht’ was maar ook leuk en misschien zelfs fijn was.
Volgens mij wordt nu te veel de nadruk op negativiteit gelegd en dit doet afbreuk aan de positieve effecten op de gezondheid die seksualiteit kan hebben. Zowel fysiek als mentaal.
Dat kan al heel jong beginnen.
Daarom zijn alle positieve ervaringen ook zo heel erg belangrijk!

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Seksualiteit | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Sites die ik volg – update

De meeste bezoekers van deze blogsite komen hier terecht via (toevallige) zoekacties.
Dan zoeken ze bijvoorbeeld op het woord ‘Corona’ en er is dan een kans van pakweg 1 op een miljoen dat je hier terecht komt. 😉
Groter is de kans dat je een artikel van mijn hand vindt als je zoekt op iets rond seksualiteit of porno. Vooral de woorden ‘naturisme’, ‘exhibitionisme’ en ‘joop wilhelmus’ schijnen in trek te zijn…
Leuk! Veel plezier met de gevonden zoekresultaten.
Natuurlijk hoop ik dat deze bezoekers ook echt gaan lezen…
Die kans acht ik een stuk kleiner maar dat kan ik verder niet zien in mijn statistieken.

Menu: Sites die ik volg

Wel kan ik zien op welke links er op mijn site is geklikt.
Zo weet ik dan ook dat er niet zo vaak op de links in het misschien wat minder in het oog vallende sub-menuutje aan de rechterkant wordt geklikt.

Misschien komt dit ook wel doordat veruit de meeste (toevallige) bezoekers niet zoals ik met een computer websites bezoeken.
Veruit de meeste mensen op internet komen daar tegenwoordig simpelweg via hun mobiel, tablet en ja, dan ook nog een laptop als ze wat vaker toch een computer nodig hebben voor school of werk.
Maar vooral via de mobiel zie je niet in één oogopslag het totaal van deze site, met bovenaan het hoofdmenu en aan de rechterkant van boven naar beneden:

  • De zoekfunctie van deze site
    Reuze handig als je meer wilt vinden wat ik heb geschreven over een bepaald onderwerp!
  • De diverse categorieën van ‘Algemeen’ (waar dit artikeltje onder valt) tot ‘Seksualiteit’
  • De 5 meest recent gepubliceerde artikelen
  • Een eventuele poll (lang niet gedaan… reageert toch niemand op… 😛 )
  • Een overzicht van de vaste pagina’s die ook via het hoofdmenu te vinden zijn
  • De 5 meest recente reacties op artikelen (verandert niet zo snel…)
  • Het ‘Archief’ waarin je alle artikelen kunt vinden vanaf het begin van deze blogsite
  • De laatste ‘tweets’ van mijn Twitter
  • De meest gebruikte ‘Tags’ waardoor je in één oogopslag kunt zien over welk onderwerp ik het meeste schrijf
  • Het menuutje ‘Meta’ wat alleen voor mij van belang is als ‘administrator’ van de site
  • Een sponsor-banner van mijn webhost (Als je die gebruikt en daar ook een website gaat hosten dan krijg ik daar een paar centjes voor! Nog nooit gebeurd trouwens…)
    Deze is overigens onzichtbaar als je een ‘adblocker’ gebruikt.
  • Het aantal unieke bezoekers sinds de verhuizing naar mijn laatste webhost begin 2019
  • En dan eindelijk: ‘Sites die ik volg’
    Een klein lijstje met (voor mij) interessante websites waar ik ook graag anderen op attendeer. Daarover straks meer onder ‘Update’.
  • Tenslotte: ‘Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail’
    Als je hier je mailadres invult, kun je je ‘abonneren’ op deze site wat betekent dat je steeds een mailtje krijgt als er een nieuw artikel is gepubliceerd.

Als je via je mobiel deze site bezoekt, zal je waarschijnlijk rechts een aanklikbaar teken zien waardoor je het rechter menu kunt uitklappen.
Misschien is zo’n menu tegenwoordig niet zo handig omdat het lastig vindbaar is.
Daar kan ik echter weinig aan veranderen en ik ben niet van plan om de hele blogsite om te bouwen tot een perfect ‘mobielvriendelijke’ site. Dat kost me te veel moeite.
De echt serieus geïnteresseerde bezoekers kunnen vinden wat ze zoeken en de hoofdzaak ligt toch bij de artikelen, die goed vind- en zichtbaar zijn.

Update

De laatste dagen heb ik het eerder genoemde sub-menuutje ‘Sites die ik volg’ weer eens wat opgefrist. Een enkele link bleek al niet meer te bestaan op internet en andere links bezoek ik zelf ook niet meer. Waarom dan vermelden… Weg ermee.
En ik heb er een paar nieuwe in gezet, die ik er graag even uitlicht:

The Lucid Mind: Dit is de eerste website van mijn zoon Sven die geheel gaat over een van zijn grootste passies: ‘lucide dromen’. Ofwel het ‘bewust’ dromen: in je droom zelf bepalen wat je doet.
Iedereen droomt natuurlijk wel en de een onthoudt dat beter dan de ander. Sommige mensen denken nooit te dromen omdat ze zich niets herinneren maar dat betekent niet dat ze niet gedroomd hebben. Ik zelf onthoud ze slecht… Maar word wel meestal wakker na een droom die ik kort even herinner…
Maar wat de meeste mensen denken is dat je er eigenlijk helemaal niets aan kunt doen WAT je droomt. Het overkomt je en het lijkt een soort van ‘film’ waar je zelf deel van uitmaakt. Willekeurig. Niet zelf te bepalen. Althans dat denken we.
Het blijkt namelijk dat je wel zelf kunt bepalen wat je gaat doen in je droom en soms kun je zelfs bepalen waarover je gaat dromen! En je kunt in dromen dingen die je in het echt nooit zou kunnen zoals… vliegen! Geen grapje!
Dat vergt wel de nodige training en dat heeft Sven zichzelf geleerd.
Hoe en wat beschrijft hij op zijn site en je kunt hem ook ‘boeken’ voor een eventuele workshop of zelfs persoonlijke trainingen om het zelf ook te gaan leren.
Het kan een grote verrijking van jezelf als persoon zijn als je op deze manier je eigen ‘geest’ beter leert kennen en beheersen!
Echt verschrikkelijk interessant!
Niets voor mij overigens want ik sta wat dit betreft (helaas) te sterk met mijn benen verankerd in de ‘grond’ en heb er ook geen geduld voor er iets mee te willen doen.
Maar bezoek zijn site eens en oordeel zelf! 🙂

Dan heb ik er de link naar ‘Erotica’ bij gezet.
Dit lijkt meer in mijn ‘straatje’ te liggen zul je denken, aangezien ik nogal wat aandacht besteed aan ‘seksualiteit’.
Nou dat klopt wel: Op deze ‘simpele’ website staat vrijwel alleen maar naakt en seks.
Van de mooiste modellen (soms ook met kleding aan) tot de hardste porno…
Alles wat onder erotiek valt.
Niets bijzonders zou je zeggen omdat er immers op internet zat naakt en porno te vinden is. Dat klopt, alleen is deze site gemaakt door… John Hardcastle.
En euh… (niet verder vertellen!) dat is een ander pseudoniem van mij…
Onder die naam had ik enkele jaren terug al eens in een ‘jolige’ bui een website gemaakt.
Door de eerder genoemde problemen (in het laatste artikel ‘De angst regeert’) was ik daar helemaal mee gestopt.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan… 😛
Zoals iedereen die hier vaker leest wel weet ben ik toch nog steeds een liefhebber van mooie vrouwen en porno op z’n tijd en ik kon het toch niet laten om daar weer iets mee te doen. Dat ligt nu eenmaal in m’n aard…
Muziek wilde ik jarenlang gewoon draaien op de radio en mooie vrouwen en mijn favoriete seks wil ik gewoon delen op internet.
Zonder diepere bedoelingen dit keer! Geen (pseudo-) activisme en provocatief materiaal!
Gewoon een simpele gratis website waarop ik veel plaatjes en filmpjes kwijt kan en wat korte opmerkingen waarom ik dat graag wil laten zien.
De site is niet zo serieus bedoeld. Het is een ‘hobby’. Tijdverdrijf en dat heb ik ook nodig de laatste tijd…
Ook probeer ik er heel voorzichtig iets van mijn fotohobby aan toe te voegen maar eerlijk gezegd verwacht ik daar niet veel van. Maar wie weet… Mijn camera is geduldig. 😉
Liefhebbers van mooie (naakte) vrouwen en porno kunnen daar af en toe eens gaan ‘snuffelen’. Ik verander regelmatig de inhoud dus als je het leuk vindt: regelmatig terugkomen.

Ook binnen de categorie ‘naakt’ en ‘erotiek’ valt de website van Marisa Papen, waar ik ook een linkje naar toe heb geplaatst.
Marisa Papen is een beroemd… of beter: berucht Belgisch naaktmodel wat al in diverse bladen heeft gestaan zoals Playboy. Ze is zeer controversieel en vaak in het nieuws geweest omdat ze zich geregeld naakt heeft laten fotograferen op ‘verboden’ plekken zoals religieuze plaatsen in Egypte, Turkije en het Vaticaan.
Ze is niet alleen een fervent naturiste maar ook activiste strijdend voor vrijheid en gelijkheid van het menselijk bestaan. Door dit naakt te doen bestrijdt ze het stigma van het taboe wat rust op het natuurlijke naakte lichaam.
Welnu… Ik ken haar niet persoonlijk maar ik zou haar maar wat graag de hand willen schudden (na de Corona-crisis…) en haar als collega willen begroeten.
Geweldig!
Natuurlijk verdient ze er ook een aardig zakcentje mee wanneer mensen haar publicaties kopen en als ze poseert voor grote bladen. Maar ze doet het ook voor een geweldig mooi en nobel doel.
Ik hoop dat ze veel zal bereiken met haar acties en dat er ooit een keer andere inzichten gaan heersen…

Tot zover deze update van een misschien niet zo bekend maar zeker niet onbelangrijk deel van deze blogsite. Maak er gebruik van!

Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk | Getagged , , , , , , | Een reactie plaatsen

De angst regeert

Hoe de politie niet meer mijn beste vriend kan zijn

De laatste jaren ben ik op deze blogsite steeds dieper in gegaan op een ‘rode draad’ in mijn leven: seksualiteit. Mijn worstelingen, frustraties en ook… angst heb ik min of meer achter me gelaten en ik ben hierin veel meer open geworden.
Op de sociale media houd ik me voornamelijk wel in en meng me meestal niet in ‘hete’ discussies.
Omdat ik weet hoe ongefundeerd hard de kritiek kan zijn. Zeker als je over moeilijke onderwerpen als ‘pedofilie’ je oprechte mening geeft.
Daar heb ik slechte ervaringen mee.
Toch kon ik me afgelopen week een keertje niet inhouden toen mijn ‘favoriete journalist’ Chris Klomp met een draadje kwam.
Dat doet hij wel vaker en gezien zijn vaak onomwonden bewoordingen krijgt hij dan ook de nodige kritiek, veel onnodig ‘geroeptoeter’ en zelfs keiharde bedreigingen over zich heen.
Dat weerhoudt hem er niet van zijn vakmatig geconstateerde feiten te ventileren.
Tot de bedreigingen al te concreet worden. Een steen door het raam en doodsbedreigingen aan het hele gezin. Dan wordt het meestal wel tijd om beschermende of handhavende hulp te zoeken.
In de afgelopen periode was er klaarblijkelijk weer zo’n ernstige bedreiging dat hij de hulp van de politie heeft moeten inroepen en die heeft hij gelukkig ook weer gekregen.
Hoewel ik de volledige toedracht niet ken, ga ik er vanuit dat dit natuurlijk terecht is.
Bedreigingen met de dood gericht op de persoon en diens gezin met bekendheid van de nodige naam- en adresgegevens, veroorzaken niet alleen angst. Het gevaar kan heel reëel zijn als sommige individuen door het lint gaan om hun ‘gram’ te halen.

Omdat ik in het verleden ook te maken heb gehad met bedreigingen en ik me zijn situatie volledig kon voorstellen, kon ik het toch niet laten een opmerking te maken op Twitter:

“Jij kan je nog beroepen op je journalistieke status. Waardoor je toch ook een redelijk ‘steunnetwerkje’ achter je hebt staan. Als ik discutabele maar wel feitelijke ‘waarheden’ schrijf kan ik nergens terecht en “heb het te wijten aan mezelf”. Toch wel lastig die ‘VVMU’…”

Omdat iemand dit niet goed begreep, nog aangevuld met:

“@chrisklomp wordt bedreigd maar krijgt wel steun en actieve hulp van de politie. Ik ben ook eens bedreigd en geïntimideerd maar hoef niet op steun te rekenen. “Eigen schuld en kan beter mijn mond houden.” Duidelijker?”

Uiteraard had ik kunnen verwachten dat deze opmerkingen niet door iedereen geloofd zullen worden want de meeste mensen zullen er toch vanuit gaan dat de politie concrete bedreigingen altijd serieus zal nemen. Een enkeling ging daar dan ook inderdaad tegenin en dat “ik wel uit mijn nek zou lullen”.

Omdat ik Twitter niet zie als een goed medium om grote verhalen te gaan schrijven en ik daar geen goede verklaring kan geven, zie ik me genoodzaakt dit in een concreet artikel samen te vatten.
Op deze blogsite kan de verklaring voor mijn opmerking wel gevonden worden maar ik realiseer me ook dat ik meestal zo uitvoerig schrijf en diep inga op de gehele materie dat de context niet goed uit de verf komt.
Daarom nu een ‘korte’ samenvatting van een aantal feiten die mijn vertrouwen in ‘oom agent’ hebben doen afnemen.

‘Schrijven was mijn eerste liefde’

Variant op ‘Music was my first love’…

Helaas ontkom ik voor de volledige context niet aan een beetje historisch overzicht, om te kunnen begrijpen waarom ik schrijf wat en hoe ik schrijf.

Al vanaf mijn jeugd schrijf ik graag en op de middelbare school kreeg ik daar al een beetje problemen mee toen ik een ‘provocatief’ stuk in de schoolkrant had laten plaatsen.
Ik moest van de directeur mijn ‘journalistieke niveau’ aanpassen anders zouden er maatregelen genomen kunnen worden…

Het lag echter altijd al in mijn aard om door middel van wat provoceren en figuurlijk ‘schenen trappen’ mijn punten te maken omdat dit gewoonweg meer opvalt…

Toen ik eind 90er jaren flink actief werd op internet op diverse fora (ook zelf had ik twee forums) had ik al snel voor- en tegenstanders. Zij die om de boodschap konden lachen of het er mee eens waren en natuurlijk zij die ‘pijnlijke schenen’ kregen…

In die tijd schreef ik veel over Kroatië (het land van mijn ex-partner) en ik had al een website over seks. Ik hield alles zo veel mogelijk gescheiden want ik werkte gewoon nog en vaak voor semi-overheid en dienstverlening en wilde daarin geen onnodige problemen krijgen.
De website over seks was dus volledig ‘anoniem’ (dacht ik) en daarop behandelde ik ook het fenomeen ‘pedofilie’, kinderseksualiteit en het begrip ‘kinderporno’.
Wat dit uiteindelijk in 2003 voor gevolgen had heb ik al uitgebreid beschreven in ‘Mijn misdaad’.
Op mijn Kroatische forum had ik echter een vrouwelijk lid dat tevens deel bleek uit te maken van een nogal rechts-extremistische beweging genaamd de ‘Nationale Alliantie’.
Uit nieuwsgierigheid werd ik lid van hun forum.
De alerte Virginia Kapić had echter wat linkjes gelegd en na haar optelsom zou ik een ‘smerige pedofiel’ zijn en daar zouden ze wel eens actie op kunnen gaan ondernemen. Ze wist waar ik woonde.
Ik heb me daarna een poos stil gehouden en haar geblokkeerd en genegeerd maar ik was toch lang bang voor een knokploeg met knuppels aan mijn deur. Dat wilde ik mijn gezin niet aandoen!
Later las ik dat hun ‘alliantie’ was gebroken en Virginia zelf was gearresteerd wegens geweldplegingen en neonazistische activiteiten…
Dit was mijn eerste serieuze angst voor een reële bedreiging, waarvoor ik niet naar de politie ben gegaan omdat ik ze niet op mijn ‘leuke’ website wilde attenderen.
Daar kwamen ze dan enkele jaren daarna zelf wel achter…

Pas in de laatste 8 jaar ben ik weer opnieuw begonnen met mezelf op internet profileren, rondom het onderwerp seksualiteit. Deels uit frustratie rond mijn eigen situatie (ontslag, gezinsproblematiek, gezondheid) en deels omdat die ‘rode draad’ bleef knagen.
In het begin hield ik dit nog steeds gescheiden van mijn andere schrijverijen zoals deze blogsite en mijn sociale media. Onder een andere naam schreef ik over seksualiteit, inclusief die van kinderen en de pedofiele geaardheid.
Ik had echter ook een ander probleem: een groeiende alcoholbehoefte.
Begonnen om al mijn klotegevoelens onder controle te krijgen maar uiteraard verworden tot een verslaving.
Onder invloed van drank kon ik me wel eens extra provocatief uitlaten op internet.
Niet zover dat het illegaal was maar zo expliciet dat er aardig wat mensen opgefokt werden door mijn vermeende ‘pedoseksuele’ neigingen… Althans, dat maakten ze er nu eenmaal van.

Dit zal Chris Klomp wel herkennen, sinds zijn uitspraak op Twitter:
“Kinderen neuken maakt je nog geen pedo”.
Een uitspraak die heel wat los maakte op Twitter en die hem de nodige haatzaaierij opleverde.
In zijn artikel ‘Kinderen misbruiken maakt je nog geen pedo’ legt hij het uiteraard prima uit maar de toon was gezet.

Ook ik kon op een redelijk expliciete manier regelmatig een poging doen om mensen te overtuigen dat kinderseksualiteit niets te maken heeft met kindermisbruik en dat pedofielen niet altijd kinderverkrachters zijn maar dat kwam meestal niet aan.
Opgefokt door enkele ‘gravers’ kreeg ik op mijn aparte account allerlei verwensingen over me heen met als hoogtepunt twee telefoontjes van bepaalde ‘hulpinstanties’.
Ze hadden mijn naam en adres doorgekregen en dat ik dringend hulp zocht omdat ik me seksueel tot kinderen aangetrokken zou voelen…
Ik heb dit toen redelijk woedend afgekapt en aangegeven dat het niet waar is en dit door ‘derden’ was gedaan, maar gezien de diverse bedreigingen dat “ze me wel zouden weten te vinden”, nam ik dit heel erg serieus en ik heb me een poos niet veilig gevoeld in mijn eigen huis, waar ik inmiddels alleen in woonde.
Dringende adviezen om liefst zo snel mogelijk mezelf om het leven te brengen heb ik ook vaak gehad…
Ook blijk ik ‘mezelf’ een keer zogenaamd te hebben aangemeld onder mijn eigen naw-gegevens bij de website van 113.nl…
Dit speelde voornamelijk allemaal in 2016.
Uit angst en om erger te voorkomen heb ik toen mijn blogsite en account met betrekking tot seksualiteit volledig verwijderd.

Aangifte?

Mensen vragen zich dan natuurlijk af of ik wel aangifte heb gedaan van bepaalde bedreigingen, vooral als er blijkbaar gasten zijn die precies weten wie ik ben en waar ik woon.
Dat kwam wel eens in mijn gedachten omdat ik overtuigd was dat ik niets illegaals deed, terwijl die serieuze dreigingen dat wel waren.
Maar toch had ik altijd een bijgevoel sinds mijn eigen aanhouding in 2003 en alle gevolgen daarna.
Dat was op zich al redelijk traumatisch geweest.
Ergens had ik altijd het gevoel dat ‘de politie’ mij misschien zelf wel verdacht zou vinden.
Omdat ik immers die ‘geregistreerde zedendelinquent’ was en als er nu mensen roepen dat ze ‘rook’ zien dan zal er ook wel ‘vuur’ zijn…
In 2018 werd mijn vermoeden bevestigd.

In het voorjaar van 2018 had ik een keer in een ‘jolige’ bui een paar foto’s gemaakt met mijn mobiel van een toevallig langslopende groep jonge tienermeiden. Ik heb dit al een keer beschreven.
Lijkt niets bijzonders maar de meiden pikten dit niet en belden aan. Vanwege de ‘privacy’ en zo.
Waarom ik dat deed en ik moest dat verwijderen.
In flink aangeschoten toestand was ik misschien te open over mijn ‘plezier’ bij het aanschouwen van zo’n groep tienermeiden in mijn doorgaans zo stille straat.
Het gesprek werd te emotioneel voor me en ik wilde het steeds beëindigen.
Ze bleven echter aanhouden en hebben misschien wel 6 of 7 keer aan de bel gehangen.
Toen belde IK de politie…
Omdat ik me geïntimideerd voelde en omdat ik bang was dat zij misschien melding zouden maken van een ‘vieze oude vent’ die foto’s maakt van minderjarigen.
Ik wilde dat voor zijn.
Een paar dagen later kwam de wijkagent langs.
Zijn collega kwam er later ook bij.
In huis hadden we een gesprek over het voorval.
Dat nam hij op zich niet zo zwaar op maar wel inderdaad: “Waarom deed ik dat eigenlijk?”
En toen kwam de aap uit de mouw…
De collega had inmiddels op zijn tablet of mobiel gegevens opgeroepen.
Het bleken meldingen uit… 2016.
Waarin hij letterlijk mijn (inmiddels al lang verwijderde) tweets oplas met teksten over kinderseksualiteit en seksuele opvoeding, waarin ik expliciet bepaalde handelingen benoemde.
Aangezien deze uitspraken nog niet direct illegaal en ze inmiddels verwijderd waren, hadden ze er toen niets mee gedaan.
Maar ze waren wel bezorgd over mijn ‘vermeende voorkeur voor jonge meiden’.
Toen gaf ik aan dat er vermoedelijk veel meer mannen rondlopen met dit soort gevoelens maar dat die daar nooit iets mee zouden doen.
Maar ook (in mijn naïeve openheid) dat ik niet zeker zou weten wat ik zou doen als een mooie tiener van 14 jaar seks met me zou willen…
Wat uiteraard nooit zal gebeuren en daarom is het ook slechts een fantasie.
Maar ze namen dit heel serieus want de dag erna stonden ze weer voor mijn deur met een formulier voor de ‘Forensische Zorgspecialist De Waag’.
Het traumagevoel van 2003 kwam weer naar boven…
Ik heb ze vriendelijk doch dringend verzocht te vertrekken.
Later heb ik ze nog een bericht gestuurd dat ik graag met ze zou willen praten maar dan ook met een forensisch psycholoog erbij, die meer kennis heeft van dit soort zaken.
Daar kreeg ik geen reactie op.
Wel stond er op een dag een stel van de zedenpolitie voor de deur in een poging om me uit te horen over eventueel bezit van kinderporno…
Aangezien dit niet gebaseerd was op een serieuze aanklacht en er geen concrete aanwijzingen waren dat ik iets illegaals zou hebben gedaan, kon ik ze weer vriendelijk de deur wijzen.
Maar sindsdien heb ik weer een angstgevoel gehouden voor het TE open en eerlijk zijn tegen bepaalde instanties en vooral tegen de politie.
Voor hen was ik namelijk zelf de verdachte en ze hadden me ook te kennen gegeven dat mijn expliciete schrijverijen en gedragingen (fotografie) aanleiding konden zijn voor eventuele haatzaaierij en problemen met de buurt! Het was dus min of meer mijn eigen schuld!

Sinds die tijd heb ik besloten niet meer de eerste stap te zetten naar de politie, omdat ik bij voorbaat al weet niet serieus te worden genomen. Misschien verandert dat alleen als er echt een keer geweld tegen me wordt gebruikt…

Maar vanaf die tijd – medio 2018 – was ik ook druk doende met mijn persoonlijke herstel, wat me vrijwel van de drank af heeft gebracht en wat me uiteindelijk een veel beter inzicht heeft gegeven op mijn eigen persoonlijkheid en de rol van die ‘rode draad’ in mijn leven.

De Rest kent iedereen: ik schrijf nu open en eerlijk over mezelf en over seksualiteit.

Maar in de sociale media probeer ik toch zo veel mogelijk op de vlakte te blijven om nieuwe excessen te voorkomen. Daar kan ik niet meer tegen en het werkt alleen maar in mijn nadeel en tegen de essentie van mijn ‘strijd’.

De politie is al heel lang niet meer ‘mijn beste vriend’ en dat kan ook helemaal niet.
Die ‘slogan’ was ook volgens de politie zelf altijd al misplaatst.
Hoewel we ze natuurlijk nodig hebben als er echt onverkwikkelijke zaken gebeuren, zal ik ze niet meer in vertrouwen nemen als ik door ‘angst’ geregeerd word.
Daar zal ik zelf mee moeten omgaan en binnen de (krappe) kaders op leren anticiperen.

Punt hierachter nu.
Genoeg oude koeien uit de sloot gehaald. 😉

Geplaatst in Column, Persoonlijk | Getagged , , | Een reactie plaatsen

De Rest van het Nieuwe Normaal

…Coronacrisis – Deel 5

In mijn laatste artikel besteed aan de ‘Coronacrisis’ had ik aangegeven dat ik ZO MOE was…
Zo CORONAmoe!
Het gerelateerde nieuws komt me mijn ‘neus’ uit en het einde is nog niet in zicht.
Toen het enige alternatieve nieuws continu over ‘75 jaar vrijheid’ ging en mijn Algemene Dagblad laatst weer boordevol ‘20 jaar Enschede’ stond, werd het me weer even te veel.
Blijkbaar willen de meeste mensen het liefst terug in de tijd – toen alles nog goed en ‘normaal’ was… – en vinden we troost in het verleden.
Omdat we bang zijn voor ‘het nieuwe normaal’?

Wat ‘nieuwe normaal’…
Ergens op de sociale media uitte ik al een keer mijn frustratie hierover, met een bekend cliché:
“Ooit een ‘normaal’ mens ontmoet? En? Beviel het?”
Wat IS ‘normaal’…

Normen en waarden

Al heel mijn leven heb ik in ieder geval één ding geleerd:
er bestaat niet zoiets als ‘normaal’.
Het woord komt natuurlijk van het begrip: ‘norm’.
Eigenlijk niets meer en niets minder dan een ‘regel’ die ‘we’ als samenleving met elkaar hebben afgesproken om mee en naar te leven.
Daar heb ik al heel veel over geschreven. Eigenlijk is mijn hele ‘Avontuur’ daar voornamelijk op gebaseerd, omdat ik al heel jong twijfelde aan al die van bovenaf opgelegde ‘normen en waarden’.

Voor mij gebeurde het gewoon te vaak dat mijn gevoel me ingaf dat een bepaalde ‘norm’ niet juist was. Voor mij. Of in ieder geval verkeerd aanvoelde.
Mijn gevoels-’normaal’ week vaak af van het geldende ‘normaal’.
Daarom heb ik heel mijn leven al zo’n gruwelijke hekel gehad aan die ‘hokjescultuur’ en het opplakken van ‘labels’ of ‘etiketten’.
Zoek maar op al die kernwoorden… Ik heb daar veel over geschreven.

Natuurlijk weet ik ook wel dat het in een voornamelijk drukke samenleving zoals die in Nederland onmogelijk is om iedereen maar zijn eigen gang te laten gaan. Dat iedereen maar kan doen en laten wat die wil. Dan ontstaat er misschien chaos… Anarchie…
We weten het niet want de maatschappij gebaseerd op regels bestaat al eeuwen.
En elk jaar komen er wel weer nieuwe, verfijnde, regels bij die het leven ‘duidelijker’ en ‘eerlijker’ moeten maken.
En natuurlijk wetten waarin die regels staan zodat we mensen die deze regels aan hun laars lappen daarop kunnen aanspreken en straffen.

Waarom ik daar zoveel moeite mee heb?
Ben ik dan toch die notoire ‘piraat’, die ‘outlaw’, die zich bewust niet aan regels wil houden?
Nou…
Enige charme heb ik altijd wel gezien in mensen als ‘Captain Sparrow’
Of in vroeger tijden in de supermisdadiger ‘El Toro’…
Op de een of andere manier trekt de ‘wetteloosheid’ of eigenlijk het ‘buiten de maatschappij’ leven van mijn helden me wel aan.

Maar echt… Ik ben niet zo’n ‘avonturier’!
Daarom is ‘De Rest van het Avontuur’ ook zo’n worsteling…
Het valt namelijk verdomd niet mee om graag rustig en ‘netjes’ te willen leven zonder over ‘grenzen’ te willen gaan, terwijl het leven binnen die grenzen niet altijd goed voelt.
Het is niet de ‘kick’ van het regels overtreden die me vrolijk of gelukkig maakt. Integendeel!
Dat geeft me stress. Angst.
En misschien geldt dat eigenlijk wel voor heel veel mensen.
Niet voor niets is het strafrecht gebaseerd op angst, waardoor er minder misdrijven gepleegd worden… Blijkbaar werkt dit het beste, al eeuwenlang.
Mijn probleem ligt veel meer in het willen leven naar mijn eigen gevoelens, die mij mijn eigen ‘normen en waarden’ voorhouden.
Gelukkig ben ik niet zo’n ‘abnormaal’ persoon (dat woord weer…) dat ik perse alles anders wil doen dan de meeste mensen. Dat scheelt. 😉
Maar als ik te vaak mezelf wel moet dwingen me aan de geldende ‘norm’ te houden dan ga ik me wel steeds slechter voelen.
Ik heb een bepaalde ‘speelruimte’ nodig voor mezelf, waarbinnen ik me goed voel.
Te vaak en te lang binnen de lijntjes kleuren kan ik niet.
Daar ben ik van nature dan te zenuwachtig voor en ‘breekt’ er op een bepaald moment iets in me.
Zo kan ik diverse voorbeelden bedenken in bijvoorbeeld werksituaties waarin ik me vrijwel continu te beperkt voelde functioneren of te vaak werd aangesproken op mijn gedrag.
Dan zwijg ik lang maar op een bepaald moment komt er een conflict tussen mij en mijn leidinggevende.
Eigenlijk is dit heel mijn leven zo geweest.

Hier zou ik veel over kunnen schrijven maar nu weer ‘to-the-point’:

Concreet Corona

We worden nu al enige tijd via de media bestookt met nieuws en artikelen over ‘het nieuwe normaal’.
Velen vinden daar uiteraard wat van, wat zowel positieve als negatieve gevoelens geeft.
Helaas… overheersen bij mij de negatieve gevoelens.

Afgelopen week had ik weer eens een leuk gesprek (via Skype en telefoon) met een oude goede collega waar ik al jaren contact mee houd en uiteraard kwamen daarin mijn huidige gevoelens ter sprake.
Eigenlijk voelde ik me sinds mijn ‘herstel’ in de loop van 2018 beter dan ooit!
Mede dankzij de verhelderende trainingen bij Vivenz had ik eindelijk mezelf de ruimte gegeven die ik me misschien nooit durfde gunnen en heb ik ‘vrede’ gekregen met de situatie waarin ik uiteindelijk terecht was gekomen.
Na mijn (zelfbewust gekozen) ‘tussenjaar’ in 2019 dacht ik dit jaar (2020) wel weer meer ‘los’ te kunnen gaan in mijn leven.
Hoewel ik al wel wist dat het moeilijk zou worden en een kwestie van ‘de lange adem’.
Juist mijn ontwikkelde initiatief vanuit de genoemde trainingen om met mensen te kunnen gaan praten als ‘ervaringsdeskundige’ is telkenmale gedwarsboomd.
En dan kom je toch weer op dat eerder gestelde punt: Ik pas niet binnen het geldende ‘normaal’.
Terwijl dit de eeuw zou moeten worden van de groeiende ‘diversiteit’ en acceptatie daarvan, ook gezien het mondiale immigratieprobleem, blijven te veel gemeenschappen vasthouden aan hun oude (conservatieve) ‘normen en waarden’.
En dan mag je gerust zeggen… Die ontberen aan een gruwelijk groot deel menselijk respect.
Het is in de meeste gevallen: ‘Ieder voor zich.’ Bijna niemand boeit het nog wat zijn medemens overkomt, als hij er zelf maar goed uitkomt.
En dat merk je ook in het dagelijkse tegenwoordige leven op straat; in de 1,5 meter samenleving – ‘het nieuwe normaal’. Het werkt niet. Het gaat niet werken.
En ik voel me daar verschrikkelijk moeilijk bij.

Niet alleen ben en word ik volledig genegeerd in mijn wens om met mensen te kunnen praten over diverse problemen en niet alleen heeft mijn daarop gestarte persoonlijke initiatief (‘HZP’) ook nog geen enkele respons opgeleverd; in de minimale resterende omgang met mensen die ik nog heb (bijvoorbeeld in de supermarkten) ervaar ik een voortdurende minachting van mensen die lak hebben aan het afstand houden. En bedrijven hanteren zonder uitzondering allemaal methoden om maar zo veel mogelijk omzet te blijven houden en acteren de ‘schone schijn’ van zogenaamd beschermende maatregelen.
Zelfs in het ziekenhuis (waar ik afgelopen week weer ben geweest voor een noodzakelijke controle van mijn bloedvaten) spreken ze mooie woorden uit waar ze zich zelf niet eens aan houden.
En nergens kan ik met mijn bezwaren terecht; iedereen verschuilt zich achter de ‘heilige’ richtlijnen van het RIVM en de politieke marionetten.

Alles wat ik om me heen momenteel ervaar is één grote poppenkast.
En ik voel me daar heel erg slecht bij omdat ik hier eigenlijk geen deel van uit wil maken.
Ik wil nog steeds (en binnen mijn mogelijke kaders) kunnen leven zoals ik kan en me goed voel.
Maar buiten mijn bunker en eigen toetsenbord zie ik op dit moment even geen geschikte wegen meer om (vrij) op te kunnen bewegen.
En ik vrees dat deze situatie nog jaren kan duren.
Ik weet niet zeker of ik dit zo lang kan volhouden…

Vrijheid

Begrijp me goed: als de pandemie die nu al maanden de wereld beheerst is wat die is en (onnodig snelle) verspreiding van het virus alleen gecontroleerd kan worden door afstand te bewaren, dan sta ik achter de vele beperkende maatregelen.
In de praktijk zie ik echter dat ze niet werken.
En dan hanteer ik de enige waarheid: ‘gelijke monniken gelijke kappen’.
Zonder uitzondering.
Wat voor mij dan zou betekenen dat ik in volledige quarantaine zou moeten omdat ik weiger een mondkap te dragen als dat verplicht zou worden.
Dat zou voor mij namelijk ook een ramp zijn (ik ben nogal claustrofobisch) maar meer duidelijkheid en rust verschaffen dan de huidige schijnveiligheid zonder uitzicht op mijn toekomstige veiligheid.
Nu wordt stelselmatig gemeten met twee maten en is de economie belangrijker dan een mensenleven.

Ik denk uiteindelijk dat een virus (net als ELK ANDER GRIEPVIRUS) op natuurlijke manier moet uitrazen en dat veel zwakkeren getroffen worden.
Nu we het weten kunnen we daar als verstandige mensen rekening mee houden en proberen zo veel mogelijk afstand te bewaren. Maar aangezien een deel van de bevolking egoïstisch is en zich daar niets van aantrekt en een ander groot deel zijn carrière belangrijker vindt, zal dit niet werken.
De zenuwenmaatregelen fokken de boel nog verder op en zorgen voor nog meer tegendraadse reacties.

Om dit te overleven wil ik mijn vrijheid terug.
Kunnen en mogen bewegen op de manier die ik kan, wil en mag zal mij er mentaal misschien nog doorheen helpen.
En fysiek… Dat zie ik dan meer als een geluksfactor als we allemaal doen alsof er niets aan de hand is.
Maar dat zal wel het leven draagbaar houden voor velen.

Met andere woorden:
Als we met z’n allen de (economische) molen weer als vanouds in het ‘oude normaal’ moeten laten draaien: laat iedereen dan weer ‘normaal’ kunnen doen. Weg met die 1,5 meter of mondkapjes.
Laat mensen die in echte risicogroepen zitten de keuze om zich af te zonderen.
En ga iedereen testen! Dat geeft niet alleen een veel beter beeld van de omvang waarin het virus is verspreid maar ook mentale rust voor degenen die bang zijn en daar langzaam kapot aan gaan…

Misschien zit een land als Zweden nog wel het dichtst bij deze geschetste situatie.

Vaccin

Mocht er uiteindelijk een nieuw vaccin ontwikkeld zijn wat het Covid-19-virus kan aanpakken dan weet ik eerlijk gezegd niet of ik dat zal willen krijgen…
Ondanks mijn kwetsbaarheid met mijn chronische bronchitis heb ik altijd iets tegen de griepvaccins gehad. Omdat het ook in het lichaam tegen andere dingen werkt dan alleen de beoogde bacteriën.
Velen werden na de griepprik juist ziek…
Ik heb het nooit genomen en heb vrijwel nooit griep gehad.
Dan geloof ik meer in de natuurlijke aanpassing van het lichaam aan ‘vreemde’ stoffen.
Inderdaad de natuurlijke immunisatie.
Virussen verdwijnen namelijk nooit uit de wereld maar worden misschien juist door de groeiende globalisatie alleen maar versneld verspreid.
Het menselijk lichaam past zich steeds weer aan als het de tijd daarvoor krijgt.
Met vaccins blokkeer je dat natuurlijke proces!
Daarbij is geen lichaam hetzelfde en zullen er altijd mensen zijn bij wie vaccins averechts werken.

Tenslotte…

Het ‘nieuwe normaal’ waar heel Nederland het nu over heeft en waar we (als we de media moeten geloven) aan zullen moeten wennen zal nooit MIJN ‘nieuwe normaal’ worden.
Ik voelde me door mijn eigen nieuwe omstandigheden van de laatste jaren fysiek al erg beperkt in mijn mogelijkheden en vooruitzichten. Dit zal alles op slot gooien.
Waarom leef ik dan nog…
“Laat me m’n eigen gang maar gaan” (uit: ‘Laat me’ – Ramses Shaffy)
En verdergaan in mijn strijd voor ‘normalisering van diversiteit’ van de mensheid…
Dat staat los van Corona maar de gevolgen van de crisis lijken voor mij helemaal verkeerd uit te pakken en mijn strijdlust te breken…
En eerlijk gezegd weet ik wel zeker dat er veel meer mensen zijn die lijden onder het beoogde ‘nieuwe normaal’. Misschien nog wel veel erger dan ik.
Ik hoop dat dit inzicht ook zal doordringen…

 

Wat is normaal?

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Pornoverslaving – Wat betekent dat?

Het verschil in behoeften tussen verslavingen

In meerdere artikelen heb ik nu herhaaldelijk wel gesproken over ook mijn ‘andere gevoelens’, waardoor ik me als ‘ervaringsdeskundige’ goed kan inleven in mensen die daar problemen mee hebben. Gevoelens die uiteraard te maken hebben met seksualiteit.
Waar ik vanaf mijn jeugd dan al mee ‘worstelde’ omdat ik niet wist hoe ik met meisjes in contact kon komen maar daar wel sterk naar verlangde.
Porno heeft (daardoor?) een grote rol gespeeld vanaf mijn jeugd.
Ik heb daarvan zoveel gezien en verzameld in mijn jongere jaren, dat je achteraf wel van een ‘pornoverslaving’ zou kunnen spreken.
Hoewel zelfs nu nog de meningen tussen de experts verdeeld zijn en onderzoeken nog altijd worden gehouden om daar meer duidelijkheid in te krijgen.

Wat in ieder geval een gemeenschappelijk feit is tussen alle verslavingen:
De verslaafde heeft er steeds meer van nodig om hetzelfde gewenste effect te krijgen en abrupt stoppen met de nodige middelen geeft een sterk negatief gevoel, zowel fysiek als mentaal: de zogenaamde afkickverschijnselen.

Met drugs heb ik 0,0 ervaring… Ook heb ik nooit gerookt.
Wel zou je kunnen zeggen dat ik een ‘alcoholist’ ben omdat ik een aantal jaren overmatig sterke drank heb genuttigd waar ik moeilijk vanaf kon (of wilde?) komen.
Maar daar wil ik het hier niet over hebben.
In dit artikel wil ik het nu eens uitgebreid over mijn behoeften aan porno hebben.
Wat mij daarin aantrok, waarom ik het verzamelde en hoe sterk mijn behoeften waren. En zijn.
En ook het verschil met andere verslavingen wil ik proberen uit te leggen, want dit maakt wat mij betreft veel uit hoe de wetgeving daarmee omgaat.

Het artikel gaat verder na klikken op ‘Lees verder…’

Lees verder

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, HZP, Persoonlijk, Seksualiteit | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

75 jaar vrijheid – 4 en 5 mei blijven herdenken?

Genoeg is genoeg!

Op 4 en 5 mei had ik een paar (misschien wat) negatieve Tweets gepost.
Op de 4e:
“Vrijheid… 5 mei… ALLE RESPECT! Maar… Ouders 1929. Grootouders 1894/1908. Niemand had behoefte aan eindeloos herdenken. WIJ WAREN GEEN VAN ALLEN JOODS… Heel ander referentiekader. Sorry Joden. Niks met jullie. Wel met Kroaten die door Joden worden verguisd.“
En 5 mei gaf ik aan met een artikel te zullen komen.
Want dit jaar… met alles rond ‘75 jaar vrijheid’… Komt het me allemaal de strot uit…
Genoeg is genoeg.

Zeker nu we al in een alles overheersende pandemie-crisis zitten, word ik hier nu niet vrolijker van. In tegendeel.
En eigenlijk erger ik me al decennia aan de eenzijdige megalomane onzin van de jaarlijkse herdenkingen.
En aan de meest ultieme ‘slachtoffers’ van de wereldgeschiedenis: de joden!

Nu had ik een uitgebreide verhandeling willen schrijven waarom ik zo tegen die vieringen en de misplaatste houding van de joden ben maar dat heb ik al gedaan op 2 mei 2018:
‘De stilte… van het (her)denken’

Gelieve dit eerst te lezen en dan hieronder verder te gaan. Ik ga mezelf niet herhalen.

75 jaar vrijheid? Marketingtruc en drogreden verdergaande controle!

Eigenlijk had ik hier een stevige ‘kanonnade’ tegen de Joden willen houden, zeker toen ik gisteren tegen mijn zin naar ‘M’ zat te kijken en daar zelfs Rivkah op het Veld zag zitten praten over haar joodse roots!
Iets over hun sinds mensenheugenis bestaande macht in de hele wereld op de meest belangrijke en winstgevende posten…
Maar na het (opnieuw) lezen van mijn eerder geschreven artikel denk ik dat dit voldoende was.
Elke aandacht extra is overdadig. Ook hier: ‘Genoeg is genoeg’.

Maar ik heb wel sterk het idee dat die ‘75 jaar vrijheid’ samen met de gevolgen van de Corona-crisis nu wel extra handig worden ingezet om het volk massaal verder te manipuleren.
Want juist nu… Na 75 jaar zijn al die ‘echte’ veteranen, die helden… die toevallig in de oorlog iets hebben gedaan en nu nog leven om hun overdadige rijtje medailles te showen…
Dit kan wel eens de laatste kans zijn om hen voor het karretje te spannen van de ‘nieuwe orde’.

OEI! Complottheorie?
Ja, dat schijnt nu ook juist trendy te zijn om in complotten te denken…
Wel toevallig dat ik slapeloze nachten heb gekregen sinds Vodafone zijn 5G activeerde en ik mijn simkaartje van die provider weer eens aan zette (het telefoonnummer van HZP)…
Nadat ik het weer had uitgeschakeld, sliep ik weer beter. Toeval?

Nee, ik ben niet zo van die complotten.
Maar ik herken toch wel heel veel ‘toevalligheden’ om me heen die erop wijzen dat de mensen steeds meer onder controle worden gehouden en worden gemanipuleerd ter winst- en ‘machtgeving’ van de overheid.
Straks de beruchte ‘Corona-app’… (die ik nooit zal gaan gebruiken!)
Wie weet later het dan langverwachte Corona-vaccin… (ben altijd tegen de griepvaccins geweest!)
Steeds meer camera’s overal in het openbaar… Allemaal voor onze veiligheid…
Niets mag zomaar tegen ons gebruikt worden… Tja. Wie zal het zeggen…
Nieuwe wetten om de Vrijheid Van MeningsUiting steeds meer aan banden te leggen.
Als ik durf te zeggen dat ik een bepaalde pedo-activist zou willen steunen in zijn strijd dan zou ik zomaar een woedende volksmeute in mijn slaapkamer kunnen verwachten om me af te maken.
Terwijl de politiek en justitie hun schouders ophalen… Ja, dus?

Het is droevig gesteld met de hedendaagse ‘vrijheid’ van het persoonlijke individu.
Ik kan daar heel erg boos over worden. En verdrietig.
Maar om daar verder zelf geen last van te krijgen, houd ik me liever in.
Al te heftige uitbarstingen en emoties kan ik niet meer aan.
Dat was altijd al zo en is de laatste jaren erger geworden.

Daarom houd ik me maar vast aan het laatste Restje persoonlijke vrijheid wat ik nog heb in mijn eigen bunker en eigen situatie. Zolang dit nog kan ben ik daarin gelukkig. 🙂

Medaillon Thompson

 

Geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen